Felicia zaginęła

Nie powiem, żeby ta książka była arcydziełem, jednakże znając poprzednie tomy i ich bohaterów, czytelnik czuje się jak wśród dobrych znajomych. Zna ich osobiste problemy, zna wyspę i panujące na niej relacje międzyludzkie. A jednak nadal pojawiają się nowe sekrety i nowe wątki. I to jest w tej powieści na plus. Czyta się w zawrotnym tempie. Koniec może nie jest bardzo zaskakujący ale do przyjęcia. To jest literatura na odstresowanie się więc nie wymagajmy od niej zbyt wiele.

Bardzo dobry thriller psychologiczny, autorka umiejętnie wprowadza nas w maliny aby potem sukcesywnie uświadamiać nam, że to co wydaje nam się prawdą wcale może nią nie być. Są jednak wskazówki do właściwego rozwiązania, takie w sam raz, by przy uważnym czytaniu je wyłapać. Świetnie mi się słuchało mimo, że główny bohater jest kuta*em (przepraszam, nie znalazłam elegantszego określenia ;) ).

Po książki pana Horsta, zwłaszcza serię z Williamem Wistingiem chciałam sięgnąć już od dłuższego czasu, ale ciągle odkładałam to na później. Myślę, że pod koniec roku się zmobilizuję, by przeczytać, chociażby jedną książkę z tego cyklu. Dzięki wyzwaniu, którego organizatorem jest portal Lubimy czytać pod hasłem: przeczytam książkę z liczbą w tytule, zdecydowałam się poznać twórczość pana Jorna w duecie. Dziewiętnaście lat temu inspektor Alexander Blix zastrzelił zabójcę – ojca pięcioletniej dziewczynki. Do dzisiaj dręczą go wspomnienia związane z tamtą akcją. Jest rok 2018 – Blix zostaje przydzielony do prowadzenia śledztwa w sprawie zaginięcia sportsmenki Sonji Nordstrøm, która nie pojawiła się w programie śniadaniowym na promocji swojej autobiografii. W prowadzone śledztwo zostaje wmieszana blogerka Emma Ramm, która w dniu zaginięcia odwiedziła dom Sonji, zastając na miejscu ślady walki i przyczepiony do telewizora numerek startowy z liczbą 1. Zaczyna się wielkie odliczanie, ponieważ giną kolejne znane osoby. Czy duet Blix i Ramm wpadną na ślad mordercy i złapią go, zanim ten doliczy do końca? Punkt zero to ciekawa pozycja, ale nie zaspokoiła w pełni mojego książkowego głodu. Pomysł na fabułę intrygujący, ale zabrakło mi pogłębienia portretu psychologicznego zabójcy. Choć znam jego motywacje, nie wiem, czy w sposób, w jaki ją przedstawiono, do końca mnie satysfakcjonuje. Zabrakło mi również budowania napięcia. Po prostu nie czułam tego dreszczyku emocji, który towarzyszy mi przy najlepszych książkach z tego gatunku. By nie kończyć swojej opinii negatywnie, dodam coś pozytywnego. Na plus zdecydowanie wypada duet Blix i Ramm. To, co ich łączy, mocno mnie zszokowało i z zaciekawieniem obserwowałam ich relacje mająca ogromny potencjał na kolejne ich wspólne przygody. Ode mnie 7/10.

Polubiłam Williama Wistinga i jego grupę współpracowników już dużo wcześniej więc bez obaw sięgnęłam po kolejną powieść Horsta. Gość ma dobrą intuicję ale wydaje mi się, że chwilami zbytnio opiera się na przeczuciach a nie faktach. Nie mniej jednak zawsze doprowadza swoje śledztwo do końca, nie zniechęca się, walczy o sprawiedliwość. Niemal w tym samym czasie w Stavern dochodzi do trzech wypadków: pożaru, w którym ktoś zginął, znalezieniu nieprzytomnego i rannego mężczyzny na schodach apteki oraz wyrzucenia ciała przez morze. Wydaje się, że tych trzech przypadków nic nie łączy. Ale komisarz Wisting jest innego zdania. Czy przeczucie nie zawiodło komisarza? Czy ofiary się znały? Czy można je było uratować? Czy zwierzchnicy nie ukrywają czegoś przed śledczymi? Jak układa się komisarzowi z córką Line? Kiedy Ingrid wraca z Afryki? Jak Wisting radzi sobie z samotnością? Czy jego życie prywatne ma bezpośrednie przełożenie na jego pracę? Nie przepadam za intrygami związanymi z narkobiznesem ale elementy terroryzmu mi nie przeszkadzają. Niestety bardzo często oba te elementy są ze sobą ściśle związane. Nie wpłynęło to w żaden sposób na moją ocenę. Z przyjemnością sięgnę po kolejną książkę z cyklu.

Długo nie mogłam sie wciągnąć w tą książkę że względu na całe mnóstwo postaci juz na samym jej poczatku ale kiedy już "ogarnęłam" kto jest kim to poszło z górki. Historia zaczęła wciągać coraz bardziej. Niestety rozczarowało mnie zakończenie i rozwiązanie całej sprawy. Do teraz nie rozumiem jakim cudem Magdalena odkrywa w jednej sekundzie że zabójcą na pewno jest facet którego pierwszy raz widzi na oczy a policja od razu po jej telefonie stwierdza : tak, to on, trzeba go ścigać. Trochę to dla mnie zbyt naciągane. Gdyby nie ta końcówka to ocena mogłaby być co najmniej o gwiazdkę wyższa.

Całkiem niezły kryminał. Akcja może zbyt toporna, mało tu zaskoczeń ale dam autorowi szansę i przeczytam następną z serii. Czasem dobrze przeczytać normalny kryminał, w którym jest zwykły śledczy bez żadnych fajerwerków. Taka odskocznia od ciągłego pędu 🙂

Już dawno nie czułem mroku Szwecji.Już dawno nie przemierzałem ulic Ystad,Kiruny czy Malme. A tu proszę ,proszę Bangkok i moim zdaniem naprawdę świetny kryminał. Już od razu mi się spodobał Szwedka w Tajlandii. A to ci będzie za jazda.Uśmiech mam i czytam. Są zabójstwa,śledztwo.Kobieta walczy z alkoholem. Nigdy nie walczyłem ( nie piję ) nie wiem jak to jest. Ciekawy styl,takie szybkie zdania.Ja kumam o co chodzi. Jestem szczęśliwy.Tyle tu opisów miasta.Mafię tajska ( jest taka ) ,chińska i rosyjska. Wada ? No jak już trzeba to znajdę.Czasem akcja zbyt szybka,nie mogłem zapamiętać całej książki. Ale to co czytałem to uznaje za wybitną. Książkę dziękuje zarządami Lubimy Czytać.

Ale jestem zła po przeczytaniu "Zasłony dymnej". Uwielbiam Horsta i jak zwykle książka świetnie napisana, zajmująca i wciągająca. Niestety, z wyjątkiem zakończenia. Jak już ktoś ocenił wcześniej - naciągane i nieprawdopodobne psychologicznie. Po prostu bzdurne. Szóstka tylko z powodu mojej słabości do autora. I oczywiście sięgam po kolejne części z nadzieją, że to była jednorazowa wpadka.

Nie wiem dokładnie jak opisać tą książkę . Niby dobra ,niby coś jej brak. Kiedy akcja wydaje się nabierać tempa, to autor znowu zwalnia tempo myśląc zapewne ,że pojechał ostro po bandzie. Czuję, jakbym szła ,ale stoję w miejscu i tylko wykonuję kroki w powietrzu. Mam wrażenie ,że" skandynawscy" autorzy piszą o tym samym i chcą dorównać Stigowi Larssonowi. Raczej nie poleciłabym tej pozycji jako godnej przeczytania.

Zaskoczył mnie ten kryminał, bo jak na kryminał czytało się lekko i przyjemnie, a przede wszystkim dzięki krajobrazom, które umieścił Autor, ta śnieżna trasa robiła wrażenie. I jak na początku myślałam, że nie polubię głównego bohatera, bo jest dość specyficzny okazało się, że przyciągnął sympatię w swoją stronę. Ale i postaci wokół niego, również, choć może nie wszyscy. Plusem książki jest to, że nie wszystkie wątki samego naszego głównego bohatera są wyjaśnione i aby dowiedzieć się, a naprawdę jego historia intryguje i zaciekawia, należy sięgnąć po kolejny tom. Ja na pewno to zrobię. 6,5

Noc jest ostatnią powieścią Bernarda Minera którą właśnie przeczytałam. Będzie mi brakowało komisarza Martina Servaza i jego odwiecznego wroga Juliana Hirtmanna. Polecam wszystkim, którzy jeszcze nie spotkali się z piórem Bernarda Minera jego powieści. Pisane są super językiem. Wciągają czytelnika w wartkie akcje i ciekawe, często mrożące krew w żyłach historie. Czytajcie. Obiecuję, że nie zawiedziecie się.

Po bardzo długiej przerwie wróciłem do opowieści, która nie tylko kontynuuje historię znaną mi z „Dziewczyny bez skóry”, ale też znacząco ją pogłębia. Ponownie zatopiłem się w jeszcze mroczniejsze rejony Grenlandii – zarówno dosłownie, jak i psychologicznie. To thriller kryminalny, w którym zimno nie jest jedynie tłem, lecz siłą sprawczą: przenika ludzi, relacje i decyzje, stopniowo odbierając im człowieczeństwo. Akcja rozpoczyna się od tajemniczego zaginięcia przyrodniej siostry Matthew Cave’a, Arnaq, oraz jej znajomych. Młodzi ludzie przebywali w opuszczonej osadzie, z której… po prostu zniknęli. Nie ma ciał, nie ma świadków – jest tylko plama krwi i przerażająca pustka. Dla Matthew, dziennikarza śledczego, sprawa szybko przestaje być jedynie kolejnym tematem do artykułu. Śledztwo boleśnie splata się z jego prywatnym życiem i prowadzi wprost do postaci ojca – Toma – człowieka, który od 24 lat uchodził za zmarłego, oskarżonego niegdyś o brutalne morderstwo dwóch kolegów podczas tajnego wojskowego eksperymentu. Nordbo prowadzi fabułę dwutorowo. W teraźniejszości (rok 2014) Matthewowi towarzyszy Tupaarnaq – jedna z najbardziej intrygujących bohaterek serii. Twarda, dzika, naznaczona tatuażami Grenlandka przypomina drapieżnika: zawsze czujna, nieufna, gotowa do ataku. Pojawia się i znika bez ostrzeżenia, niemal nierozłącznie związana ze swoją strzelbą. Jej relacja z Matthewem jest pełna napięcia, wzajemnej fascynacji i braku zaufania, co tylko potęguje atmosferę niepokoju. Druga linia czasowa cofa nas do roku 1990 i amerykańskiej bazy wojskowej Thule na północy Grenlandii. To tutaj prowadzone są eksperymenty na ludziach – żołnierze otrzymują tajemnicze tabletki zwane tupilakiem, mające zwiększyć odporność organizmu na ekstremalne zimno. Jednym z uczestników jest Tom Cave. Początkowo wyniki wydają się obiecujące: mężczyźni znoszą mróz coraz lepiej. Cena okazuje się jednak potworna – agresja, paranoja, brutalne konflikty. Napięcie narasta aż do dnia, w którym dochodzi do tragedii. Tom zostaje oskarżony o podwójne morderstwo i zmuszony do ucieczki. Jego koszmar jednak się nie kończy – trafia w ręce Abelsena, psychopaty, który więzi go i zmusza do produkcji tupilaka w prowizorycznym, podziemnym laboratorium. Z biegiem stron wszystkie wątki zaczynają się zazębiać. Zaginięcie Arnaq okazuje się tylko jednym elementem znacznie większej układanki. Nordbo nie oszczędza czytelnika: opuszczone domy, podziemne tunele i zapomniane osady kryją makabryczne odkrycia – zmasakrowane ciała, zgwałcone kobiety, skatowanych mężczyzn, a nawet szczątki zamordowanych niemowląt. Świat przedstawiony w „Zimnym strachu” jest brudny, wypaczony i pozbawiony złudzeń. Nie ma tu bohaterów bez skazy – nawet ci, którzy próbują czynić dobro, mają krew na rękach. Na tym tle szczególnie wyraźnie rysuje się osobista walka Matthew Cave’a. Dziennikarz obsesyjnie próbuje zrozumieć historię ojca: jego zniknięcie, tajemnicze ponowne pojawienie się w Nuuk, nowy związek, narodziny córki i kolejną ucieczkę. Przed kim uciekał Tom? Co naprawdę wydarzyło się w Thule? Jaką rolę odgrywa tupilak? I czy seria samobójstw nastolatków w miejscowości Ittoqqortoormiit, którzy również mieli zażywać tajemnicze tabletki, jest echem dawnych wojskowych eksperymentów? Niełatwo poskładać tę historię w spójną całość — połączyć wszystkie wątki i odnaleźć się w gąszczu postaci. To powieść zdecydowanie niełatwa w odbiorze. Były chwile, w których musiałem bardziej skupić swoją uwagę, cierpliwości. Mnogość wątków i ciężar poruszanych tematów potrafią przytłaczać, a lektura momentami stała się wyzwaniem, które na pewno nie każdemu przypadnie do gustu. Dodatkowo finał nie oferuje prostych odpowiedzi - zamiast tego niepokoi, zaskakuje i pozostawia z pytaniami, które długo rezonują po zamknięciu książki, jasno sugerując, że to dopiero początek większej historii. To thriller brutalny i bezkompromisowy, gęsty od emocji, w którym grenlandzki chłód przenika każdą stronę, a strach okazuje się równie zabójczy jak mróz.

Ciąg dalszy historii detektywa Maxa Wolfa z komisariatu na londyńskim West Endzie. Tony Parsons trzyma poziom, więc jeśli komuś podobały się "Krwawa wyliczanka" i "Rzeźnik", nie zawiedzie się również na "Klubie wisielców". Oprócz niebanalnego wątku kryminalnego zaciekawiło mnie nawiązanie do więzienia Newgate, historii Londynu i zwiedzanie jego podziemi. Mały minus za kolejną próbę zawiązania wątku romantycznego, który kompletnie nie pasuje do tej opowieści.

Opinie widze, ze sa bardzo podzielone. Uwazam, ze to bardzo ciekawy i wciagajacy dreszczowiec psychologiczny. A w zasadzie kryminal, bo mamy i sprawce i sporo ofiar. Bylby jeszcze lepszy, gdyby autor zrezygnowal z nadmiernych uzewnetrznien glownego bohatera i jego wywodow. Nie sa potrzebne do calosci. Polecam.

Trzeba przyznać, że ten tom był najlepszy z całego cyklu. Co prawda, nie było żadnego morderstwa, ale akcja mimo wszystko toczyła się wartko. Można powiedzieć dwutorowo. Nora prowadziła sprawę dot. pewnej spółki, natomiast Thomas zajęty był wydarzeniami na obozie żeglarskim (gdzie doszło do zaginięcia jednego z uczestników). Książka porusza trudne i ważne tematy (m. In. pedofilii, równowagi w związku, czy kwestii moralnych między partnerami biznesowymi). Jak zwykle obserwujemy zmagania bohaterów w sytuacjach trudnych i niespodziewanych, których nie brak w życiu każdego z nas. Myślę, że dlatego czytelnicy lubią takie serie, ponieważ zżywają się z ich bohaterami i traktują jak bliskich znajomych. Dlatego tak dobrze się wraca do Sandhamn (za każdym razem).

Oliver i Pia prowadzą kolejne dochodzenie, które tym razem pomoże nam się zagłębić w przeszłość Olivera. Kto jest winny? Tropów jest mnóstwo, a morderca nie zawaha się przed niczym, byle by prawda nie wyszła na jaw. Ciekawa. Starzy i nowi bohaterowie w kolejnej książce z serii. Polecam.

Trudno mi jednoznacznie ocenić tę książkę. Z jednej strony dostałam to, co dla mnie najważniejsze w powieściach kryminalnych: niesamowicie ciekawe śledztwo. Bardzo mi się podobała ta formuła gry mordercy ze śledczymi. Z drugiej strony jest w tej książce to, czego nie lubię, nie chcę i uważam za zbędne i odwracające uwagę od śledztwa: epatowanie brutalnością, zbyt wiele życia prywatnego głównej śledczej (i to bardzo trudnego) oraz przepychanek w zespole śledczym, a konkretnie - głupi przełożony. Nie wiem, jakim cudem ta nieszczęsna Bea jest w stanie funkcjonować, myśleć, kojarzyć fakty, będąc w stanie tak wielkiego napięcia. Musi ogarnąć i bardzo trudne śledztwo i swoją ciężką sytuację rodzinną i jeszcze tego dawać sobie radę z szefem, który jej nie lubi, nie docenia i ciągle się czepia. Cała ta warstwa powinna być "ucięta", fabuła kryminalna jest na tyle ciekawa, że w zupełności by wystarczyła, by książka była bardzo dobra. A tak - jest zaledwie dobra.

Bardzo lubię czytać o zimnych klimatach Islandii, o mroku, burzach śnieżnych i uczuciu osamotnienia czy izolacji. A najlepiej czyta się o takich sprawach siedząc we własnym, ciepłym domku z herbatą w ręce. W "Milczeniu czasu" Ari Thor znów ma do rozwiązania zagadkę, która zdarzyła się wiele lat temu. Jednocześnie w Reykjaviku toczą się dwie różne z pozoru sprawy. Książkę czytało się bardzo przyjemnie, nie ma zbędnych dłużyzn, tylko to co potrzebne. Z chęcią sięgnę po kolejne tomy.

Pierwszy tom oceniłam na 5, drugi na 7. Zaciekawił mnie, polecam. Przede mną jeszcze trzeci, oby był znowu lepszy. Podobno jest już i czwarty, ale go nie posiadam. Jedyny problem ze skandynawskimi książkami mam tylko z nazwiskami :) nie umiem zapamiętać kto jest kim... Sztorm mnie wciągnął bardziej niż Wir, w końcu to sztorm :) ot taka nietypowa opinia mi dziś wyszła!!!

Książka jest mało dynamiczna. Z jednej strony to dobrze, ponieważ idealnie wprowadza w zimowy klimat, aż czuje się chłód bieguna, a z drugiej strony, jednak cały czas czeka się na jakąś akcję. Polecam, by wprowadzić się w zimowy klimat. Spokojne opowiadanie