Fantastyczne zwierzęta. Cuda natury

Książkę czyta się jednym tchem, zwłaszcza, że połowa to ilustracje. Myślałam, że więcej wniesie moje życie. Pomijając klika sytuacji, miałam wrażenie, że kręcimy się w kółko, wciąż o tym samym, mało konkretów, trochę takie masło maślane, ale może być motywująca dla niektórych.

Bardzo polecam fanom fantastyki i magii, bo na serio w książce jest jej dużo. Fabuła jest bardzo ciekawa, przy niektórych momentach masz wrażenie tak jakbyś na serio był w tej książce, i nie możesz się oderwać. Serio według mnie książka powinna być bardziej popularna, nawet jeśli jest skierowana bardziej do dzieci wieku 10-13, polecam wszystkim 😁

Książkę czytało mi się lekko i płynnie a zakończenie mnie zaskoczyło. W pierwszej chwili można odnieść wrażenie, że to przewidywalna książka dla młodzieży, jednak okazało się, że nie jest "dziecinna". Pomysł być może częściowo zaczerpnięty z filmu Krzyk ale mimo wszystko autorce udało się mnie zaskoczyć. Chwilami przerażało mnie bezemocjonalne działanie młodzieży, która dla własnej rozrywki dokucza swoim rówieśnikom, czego niestety doświadcza w szkołach w prawdziwym życiu wiele dzieci.

Książka jest gruba, duża i ciężka, ma grube kartki, duże litery... i niewiele treści. Jak na swój format, zadziwiająco mało treści (nie tylko ja to zauważyłem) i szczerze mówiąc irytuje mnie to BARDZO i nic tu nie pomoże twarda oprawa i ładne rysunki (one są naprawdę ładne ale niewiele to zmienia). To takie: "zróbmy dwa razy ładniej, weźmy trzy razy więcej" - a takiego czegoś nie popieram. Nie mówiąc już o tym, że nie da się jej czytać na leżąco - jest za ciężka. To wszystko (i to co zaraz napiszę) sprawia, że zupełnie nie jest warta swojej ceny okładkowej - no przykro mi. A jako używana, też nie jest warta cen jakie osiąga. Dobra już, to nie jest najważniejsze (ale mnie irytuje). Zwłaszcza, że treść... też mnie jakoś nie porwała. Dosłownie żadna baśń mnie nie poruszyła (no może ostatnia: "Wiadomość od zająca", i może jeszcze "To, co nieuniknione"), nie zapadła w pamięć (pomijając tą, która przypomina "Kumę Śmierć" braci Grimm, ale tą znam od dziecka i owszem, to jest moja ulubiona baśń braci Grimm). Te baśnie mogłyby być w o czymkolwiek, niewiele by to zmieniło... No może jestem trochę zbyt krytyczny ale po tomiku baśni o śmierci, które miały niby pomóc nam się z nią oswoić, spodziewałem się jednak chyba jakichś głębokich przesłań, a tak naprawdę poza pojedynczymi (jak w tych wyżej wymienionych baśniach), to nie za bardzo tu jakieś są... To po prostu zbiór baśni związanych ze śmiercią. Równie dobrze można by napisać zbiór baśni związanych z roślinami albo z podróżami albo z czymkolwiek innym. Być może moje oczekiwania były zbyt wysokie. To wszystko nie znaczy jednak, że lektura nie dała mi przyjemności - to są baśnie, baśnie zawsze dobrze się czyta ;) Więc mimo wszystko to była przyjemna lektura i jeśli ktoś ma okazje i lubi baśnie - zapraszam. Ale jeśli ktoś nie ma okazji, to nie warto wydawać na nią 30-40zł (o cenie okładkowej nawet nie wspomnę), no chyba że jest się aż tak wielkim fanem baśni ;) "Bez względu na to, jak straszna jest śmierć, życie toczy się dalej. Nieustannie budujemy domy, nasi bracia nieprzerwanie przekazują swe dziedzictwo. Ale jeszcze nigdy nie istniała na ziemi twarz, która bez końca może patrzeć prosto w Słońce." (str.206 - "Gilgamesz z Uruk szuka nieśmiertelności") '"Póki żyję, nie zamierzam umierać." - zasłyszane od staruszka w barze.' (str. 197) (czytana: 1-21.01.2024) 4-/5 [6/10]

Dość przyjemna opowieść dla młodszej młodzieży. Irytująca infantylością bohaterka i drażniący niedojrzałością, niestabilnością i dziwactwami łowcy. Przerysowany czarnoksiężnik; możliwe że ten zabieg może podobać się starszym dzieciom. Miejscami całkiem do rzeczy humor i ciekawie ukształtowany świat z niezwykłymi stworzeniami; koncepcja smoka naprawdę bardzo ciekawa! Historia też nienajgorsza. Zastanawiam się nad drugim tomem, bo być może bohaterowie dojrzeją.

W styczniu postanowiłam wyszukać na regale książek o tematyce zimowej. Po prostu miałam ochotę, by zagłębić się w powieści o takiej właśnie tematyce. „Baśnie Śnieżnego Lasu” Sophie Andreson jest pięknie wydaną książką, którą dostałam kiedyś w prezencie. To nie jest moje pierwsze spotkanie z autorką i na pewno nie ostatnie. Kiedy Janka była dzieckiem znaleziono ją przy jaskini niedźwiedzicy. Dziś wyrosła na naprawdę krzepką dziewczynkę, która wzrostem i siłą przewyższa nawet niektórych dorosłych. Gdy jej nogi zamieniają się w niedźwiedzie łapy Janka postanawia wyruszyć do Śnieżnego Lasu by odkryć tajemnice swojego pochodzenia. To kolejna książka autorki, która mnie po prostu oczarowała. Była równie wspaniała co „Dom na kurzych łapach” który nota bene również w tej powieści występuje. Jest to baśń inspirowana rosyjskim folklorem. Znajdziemy tutaj sporo magii, ale również opowieść o przyjaźni, poświęceniu, pomaganiu innym gdy są w potrzebie oraz odkrywaniu siebie. I ten bajkowy klimat! Sprawia, że przepadamy w tej historii na dobre. Mam jeszcze jedną książkę autorki na półce i na pewno zaopatrzę się w pozostałe wydane w Polsce. To była cudowna i wzruszająca odskocznia od codzienności. Bardzo polecam.

Generalnie książka mi się podobała. To była naprawdę spoko kontynuacja historii o legendarnym Ekspresie Międzykontynentalnym. Na początku było nudno. Sprawiały to głównie te długie, monotonne i czasami bezsensowne opisy.. lecz wszystko ratuje końcówka oraz wszelkie plot twisty znajdujące się w powieści. Niektóre z nich naprawdę mnie zaskoczyły. Jestem też nieco zawiedziona postacią Fedora. Naprawdę go polubiłam i szkoda, że on oraz Flinn nie zostali parą, iż moim skromnym zdaniem naprawdę do siebie pasują. Z drugiej strony rozumiem dziewczynę i jej rozdarcie. Niby chłopak jest dla niej ważny, ale momentami kompletnie jej nie rozumie i komplikuje jej działania.. Jestem szczerze ciekawa trzeciego tomu. Mam nadzieję, że zostanie kiedykolwiek napisany i wydany.. ma naprawdę duży potencjał!

Twórczość autorstwa Pani Erin Entrada Kelly nie jest mi do tej pory znana, lecz chciałam odkryć poniekąd, jak filipiński folklor wpłynie na codzienne życie wszystkich występujących w tej powieści pt. ''Lalani z dalekich mórz'' bohaterów odsłaniających smaki morskich głębin, kiedy to los zależy od wodza i podporządkowania się mu. Interesowało mnie najbardziej, który bohater był wyrazisty, czy jako czytelniczka odnajdę się w splocie wszystkich otaczających wydarzeń, czy poczuje odrobinę gwiezdnego pyłu magii? Czy polubię Lalani główną bohaterkę i co w jej zachowaniu ujmie mnie pozytywnie, a co negatywnie oraz czy na podstawie tekstów dialogowych mogłam zanalizować, jak przebiegnie dalszy ciąg przygód, czy jednak nie było to możliwe? Podoba mi się to, że mogę wyobrazić sobie w trakcie czytania, jak to jest, gdy należy podejmować szybko decyzje, od których tak wiele zależy, a mieszkam na wyspie Salangita towarzyszą mi przyjaciele, ale czy czuje się szczęśliwa, czy jest coś, co powoduje, że muszę pokonać własne słabości, aby móc na szacunek u innych zapracować sama, a może pojawią się pytania, rozterki, z którymi sobie nie poradzę, czy muszę wcześniej dorosnąć, a może wyruszę w podróż, z której nie ma wyjścia i spotkam po drodze coś niezwykłego, z czym będzie mi nieco łatwiej przejść lub muszę poznać przeszłość, z którą nie każdy wygrał, pokonując ją w pojedynkę. Powieści tej nie czyta się szybko, nie posiada rozdziałów. Z czasem należy zrozumieć przekaz, choć nie zawsze bohaterowie potrafią prowadzić ze sobą dialogu. Charaktery mają bardzo różne. Nie da się ich zaakceptować po pierwszym zetknięciu się z nimi, ale za to umieją wyrazić z entuzjazmem emocjonalność i nie ukrywają jej. Zło mocno daje o sobie znać, a szczególnie żądza władzy, pracowitość mamy Lalani, która cierpi skrycie z powodu niewłaściwego zachowania i traktowania niegodnego ze strony syna szwagra, będącego obecnie jej mężem. Mama Lalani jest osobą pełną miłości dla męża i jego syna, choć wieje od niej chłodem w wyrażaniu uczuć wobec córki. U Lalani podoba mi się najbardziej to, że łączy ją z mamą niezwykła więź, pomimo tego, że mama nie zawsze ma chęć, aby poświęcić dla niej czas ze względu na pracę szwaczki, którą wykonuje. Ceni sobie przyjaźń z Veydą oraz jej bratem Hetsbi. Potrafi uważnie słuchać dawnych opowieści z przeszłości. Jest pomocna, wrażliwa, towarzyska, lecz czy to wystarczy pokonać przeszkody, które obecnie się pojawiają i czy uleczy na czas chorą mamę nie mówiąc nikomu o tym, kogo spotkała po drodze wędrując ku dalekim mórz. Nie zawsze jest, tak jakbyśmy tego chcieli i zadanie, które mamy do wykonania bywa łatwe, lecz trudne. Przy ogromnej posiadanej chęci do dzielnego wytrwania od samego początku ku zmierzającego ku zakończeniu jest to wszystko realne, jeśli jest ktoś, kto ma ochotę pomóc, aby nie pozostawić głównej bohaterki działającej w pojedynkę czy tak się właśnie stanie należy się o tym przekonać czytając tę powieść.

"Możesz wziąć swój los we własne ręce. Zależy tylko, czego tak naprawdę chcesz". Poznajcie rodzinę Gossów, w której każdy ma jakieś mniejsze lub większe problemy. Nastoletnia Ello jest pogrążona w smutku bo nie ma przyjaciół. Ma za to mnóstwo problemów, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Jej 3-letni bracia bliźniacy to rozbrykane dzieciaki, które myślą tylko o zabawie i o tym jak uprzykrzyć życie domownikom. Dziadek Sander po śmierci swojej ukochanej żony przestaje uczestniczyć w życiu rodziny. Mężczyzna zamyka się w swoim pokoju, a jego 9-letni pies patrzy ze smutkiem na to co dzieje się z jego panem. Syn Sandera Hunter ma problemy w pracy i nie wie jak sobie z nimi poradzić. Grozi mu zwolnienie dyscyplinarne. Jego żona Julianna marzy o powrocie do pracy. Jest zmęczona zajmowaniem się domem i rodziną. Kiedy tuż przed zbliżającymi się świętami ciężko chora Julianna trafia do szpitala, życie całej rodziny staje na głowie. I jakby problemów było mało do ich domu trafia drugi pies. Tym razem mały zagubiony szczeniaczek, który z czasem zdobędzie serca wszystkich domowników. Jak zakończy się ta historia? Czy rodzina zacznie wreszcie ze sobą rozmawiać? I czy dane im będzie razem spędzić święta? Niezwykle ciepła historia, którą przeczytałam z przyjemnością. Boże Narodzenie nie jest tu tematem przewodnim. Autor skupia się na relacjach rodzinnych, roli bliskich osób w naszym życiu i pokazuje jak ważna jest konieczność rozmowy i zrozumienia w rodzinie. Pokazuje też ile ciepła, przyjaźni i oddania wnoszą do naszego domu zwierzęta. Ta książka to idealny wybór na długie zimowe wieczory i będę ją wspominała naprawdę dobrze. Zresztą tak jak inne książki tego autora, które też bardzo wam polecam. Nie zabraknie w nich naszych milusińskich przyjaciół. Powiem tylko, że według mnie to nie pies uratował święta tej rodziny. Tytuł jest troszkę mylący, ale jakież to ma znaczenie?

1. Ładna szata graficzna
2. Nie wiem, czy to kwestia pióra autora czy tłumaczenia, ale momentami czułam zgrzyt i coś mi nie pasowało (np. powtórzenia)
3. Nie przekonało mnie opisywanie rzekomo przeklętych przedmiotów w żartobliwy sposób
4. Swoją drogą słabe poczucie humoru
5. Brakowało zdjęć, ale rozumiem że wstawienie ich mogło być niemożliwe dla autora
6. Widać, że autor napisał tę książkę z pasji, which is cool
7. Nie wiem czemu, ale trochę ciężko mi było przebrnąć, mimo że język był przystępny
8. Not a keeper, raczej do niej nie wrócę

[ współpraca reklamowa ] "Harrow Lake" przez większość stron zasługiwało na pięć gwiazdek, ale niestety na końcówce się zawiodłam. Zwolnijmy może jednak, a właściwie zacznijmy od początku. Muszę przyznać, że ta młodzieżówka podobała mi się znacznie bardziej od tych bardziej "dorosłych" pozycji, po które zwykle sięgam. Od samego początku dało się wyczuć ten mrok oraz napięcie, które towarzyszą horrorą. Miasteczko, tytułowe Harrow Lake, wydawało mi się wyjęte niczym z książek Stephena Kinga. Okay, to może z lekka za dużo powiedziane, ale naprawdę wydawało się być wyjęte niczym z jakiegoś horroru, a przynajmniej ja odnosiłam takie wrażenie. Niektóre postacie były dziwne, tak samo jak zdarzenia, nie mogłam ich aż do samego końca zrozumieć. Te straszne historie stanowiły nie tylko tło wydarzeń, ale były także z nimi mocno powiązane. Kryło się za nim coś, ale nie mogę wam zdradzić co, ponieważ byłoby to spoilerem i to sporym. Poznajemy krok po kroku Lolę oraz jej dotychczasowe życie, sekrety rodzinne, wspomnienia, zaczynamy mieć coraz to więcej pytań. Przychodzi zakończenie, które niby daje nam odpowiedź, ale jednocześnie sprawia, że zadajemy sobie kolejne pytanie. Mimo to zaskakuje nas ono, powoduje spory szok, więc jednocześnie działa na minus i na plus. Tak czy siak naprawdę wam ją polecam. Wciąga od pierwszych stron.

To historia o magii i czarach, ale przede wszystkim o sisterhood. O tym jak silna i trudna a jednocześnie jest miłość między siostrami. To również książka, którą można zaliczyć do historii o feminizmie I o tym jak kobiety miały i mają trudniej by być sobą. Dużo fragmentów zakręciło łezkę w moim oku, ale tyle samo wywołało uśmiech. Czytanie tej historii zajęło mi sporo, bo ta książka najpierw złamała mi serce a potem je leczyła. To była naprawdę dobra przygoda.

Gretchen wprowadza się do domu na ulicy strachu. Nowy początek, nowa szkoła. Jednak w szkole zaczyna ją ktoś prześladować, a wydarzenia są tragiczniejsze. Czy dziewczynie uda się przeżyć rok szkolny? Lubię książki z tej serii, mam do nich sentyment. Fajnie, że wyszły nowe. Chciałabym, aby wszystkie były przetłumaczone.

Na początku czytałam niechętnie z myślą, że to nie historia dla mnie, że jestem za stara, ale dałam szansę i bardzo dobrze zrobiłam. Historia uniwersalna i bardzo realna z którą można się utożsamić. Prawdziwi bohaterowie, których może nie od razu polubisz (ja tak miałam ze Sylwią), ale rozumiesz. Pozycja warta przeczytania i daje do myślenia.

To wydanie rozbudza ciekawość i jest doskonałą okazją do rozmów osoby dorosłej z dzieckiem na temat zwierząt, ludzi itp. To duży zastrzyk wiedzy, ale nie takiej typowo encyklopedycznej. Ta wiedza oprócz walorów edukacyjnych przynosi czytelnikom wiele rozrywki. To wiedzą warto pochwalić się przed innymi. Z książką naprawdę miło spędza się czas. A te około 70 pytań i odpowiedzi czyta się z wielkim zaangażowaniem. Polecamy! Naprawdę ciężko przestać ją czytać :) Więcej w recenzji: https://uwielbiamytestowanie.blogspot.com/2021/12/ksiazka-pena-ciekawostek-i.html

Uwielbiam słowotwórstwo autorki i jej wyjątkowy sposób narracji, uwielbiam. Do przeczytania koniecznie w oryginale, aż się boję pomyśleć, jak tłumaczenie mogło zepsuć odbiór. Fabuła o niebo ciekawsza od poprzedniej części, więcej zwrotów akcji i niespodziewane zakończenie- chociaż z drugiej strony, czego innego można się spodziewać po Joe’m? ;)

"Duch,, autorstwa Arnolda Bennett'a to powieść grozy, która jest książkowym smakołykiem dla wszystkich fanów tego gatunku. Opowiada historię młodego lekarza, Carla Fostera, który stawia swoje pierwsze kroki w Londyńskiej śmietance towarzyskiej. Pewnego wieczoru spotyka dawno niewidzianego kuzyna, który wprowadza go do wspaniałego świata opery. Tam poznaje piękną śpiewaczkę operową Rosettę Rosę. Niesamowity uroku kobiety sprawia, że mężczyzna szybko traci dla niej głowę, a zaślepiony uczuciem zdaje się nie widzieć dziwnych i niewyjaśnionych zjawisk związanych z divą. Jednak kiedy w niewyjaśnionych okolicznościach umiera inny adorator Rosy, Carl zaczyna zdawać sobie sprawę ze śmiertelnego fatum, które ciąży nad jego losem,ale czy to klątwa, czy zwykły spisek wymierzony w początkującego lekarza?Kim tak naprawdę jest kobieta, którą Foster obdarzył najgłębszym uczuciem i przede wszystkim kim jest tajemniczy mężczyzna, który go prześladuje? W tej książce jest wszystko co być powinno: miłość, klątwa, tajemnica, przedziwne wypadki i mroczna atmosfera, która pozwoli wprowadza czytelnika w intrygę. Czytając tę historię nie czułam, że ta opowieść ma ponad 100 lat, gdyż po raz pierwszy została wydana w 1907 roku. Książki autorstwa Arnolda Bennett'a wciąż zachwycają kolejne pokolenia. Szkoda, że w naszym kraju ten autor jest tak mało znany. Mam nadzieję, że to się kiedyś zmieni, a zainteresowanych zapraszam do przeczytania Ducha.

"Pół roku na Saturnie" autorstwa Małgorzaty Sidz to powieść, która wciąga do niezwykle prawdziwego i autentycznego świata. Przeczytałam ją z ciekawością i bez dużych oczekiwań. Kupiłam ją przypadkiem w krakowskim kiosku na dworcu, czując potrzebę poczytania czegoś w trakcie długiej podróży pociągiem. "Pół roku na Saturnie" to literatura piękna polska, mimo że nie aspiruję do miana wysokiej literatury, porusza wnikliwie tematy Korei Południowej, granic ludzkiej ciekawości czy sensu życia. Akcja toczy się w Seulu, gdzie 26-letnia Polka, wyjechała z ojczyzny do Korei Południowej. Przez pół roku próbuje odnaleźć siebie w innym kraju, wśród innych ludzi, w innych standardach. Bezimienna główna bohaterka przedstawia ciekawą interpretację świata, który będzie postrzegany jako gra, symulacja sterowana przez innych. Bohaterka przedstawia wiedzę i opinie na różnorakie tematy, co poszerza wiedzę czytelnika na różnych płaszczyznach. Powieść jest utrzymana w lekkiej i przystępnej formie do czytania, jest pełna naturalnych obserwacji i ciekawostek. Bezimienna postać pomimo braku nazwy jest bardzo barwną i pełną niespodzianek personą, poczułam iż jest ona moim odzwierciedleniem. Choć dzieli nas dekada różnicy w wieku, była zagubiona w tym świecie, miała mnóstwo pytań dotyczących samej siebie i świata. Poruszył mnie jeden z wątków o śmierci, gdy starszy pan przedłuża pożegnanie ze swoją martwą małżonką, zatraca się w tym i zapomina o swoich potrzebach co okazuje się dla niego zgubne. Ten krótki wątek w książce poruszył we mnie wiele emocji. Byłam zdruzgotana jednocześnie natchniona jak wielką miłością można darzyć kogoś kogo już z nami nie ma. Ta jedna sytuacja w książce była niewinną zabawą głównej bohaterki, a sprawiła iż łzy same napłynęły mi do oczu podczas podróży pociągiem. "Pół roku na Saturnie" to idealna lektura na podróż - lekka, pełna humoru i wiedzy. Idealna dla miłośników krótszych powieści, niosących głębię i duszę.

„Willa, dziewczyna z Mrocznej Jamy” to drugi, finałowy tom dziecięco-młodzieżowej serii o Willi autorstwa Roberta Beatty’ego. Poleciłabym ją jednak raczej osobom w wieku 12+ niż młodszym, ponieważ zawiera sporo brutalnych scen i opisów śmierci, które mogą być zbyt trudne dla młodszych czytelników. To kontynuacja losów Willi, potomkini leśnych czarownic, znanej z pierwszego tomu. Dziewczynka musi ocalić las przed drwalami oraz przed… pewnymi mrocznymi siłami, które się w nim zagnieździły. Drugi tom utrzymał wysoki poziom pierwszego, co bardzo mnie cieszy! To naprawdę wartościowa lektura, która uczy szacunku do przyrody i więzi z naturą, a przy tym porusza trudne tematy, takie jak samotność i żałoba. Jeśli lubicie poruszające historie o naturze, walce i odwadze, to książka dla Was. Poruszy nie tylko młodzież, ale i dorosłych! https://www.instagram.com/p/DIlrQoSN3p1/?igsh=MW9oazRwcGNlaXRjYw==

"Strefa Czytacza" to jeden z pierwszych kanałów czytelniczych na booktubie, który oglądałam. Kiedy dowiedziałam się, że Daniel Muniowski, napisał książkę, postanowiłam ją przeczytać. Książkę czyta się szybko i jest bardzo zabawna. Ona zajmuje się grami komputerowymi, on z kolei został weterynarzem. Ona spełnia się zawodowo, a on z kolei... pracuje w pracy, której nie lubi. Oboje nie mają pojęcia jak wiele zmieni się w ich życiu z powodu złego adresu na paczce. Daniel Muniowski, przestawił dwa światy - ten pierwszy to świat wymarzonej pracy i czerpanie poczucia satysfakcji z niej, a ten drugi - to świat rutyny, bezpiecznej pracy, która jest pewna, ale nie odczuwa się z niej satysfakcji i spełnienia. Nic dziwnego, że poruszył temat pracy na YouTube, w końcu sam na nim pracuje. Książka jest lekko napisana i bardzo zabawna (pod tym względem się nie zawiodłam) i spędziłam miło czas z tą książką, śmiejąc się i wzruszając się, aż w końcu okazało się, że to koniec. Jeśli Daniel napisze nową książkę to na pewno ją przeczytam.