Fanny Hill: Pamiętnik Panny Swawolnej

Młoda Francuzka, która jest imienniczką autorki leci do Tajlandii do męża, który jest tam na kontrakcie. Emmanuelle jest nowoczesną i wyemancypowaną kobietą. Jej małżeństwo nie jest oparte na egoizmie i byciu czyjąś własnością, dlatego od samego wylotu bohaterka jest otwarta na przygody erotyczne. Już w samolocie zalicza chyba dwóch facetów i stewardesę. Na stronach 36 i 37 świetny opis mężczyzny, działający na wyobraźnię (chyba najlepszy jaki czytałem). W Bangkoku E. poznaje wiele osób otwartych na seks. Jej styl życia otrzymuje podstawy filozoficzne, gdy spotyka markiza Mario Serghini, który staje się jej przewodnikiem po świecie seksu. Tradycji francuskiej erotyki staje się zadość i poznajemy bardzo ciekawe poglądy markiza na temat "człowieka erotycznego", który jest nowym stopniem ewolucji człowieka. E. poznaje nocne życie Bangkoku i seks w różnych wydaniach i konfiguracjach. Erotyka to stan umysłu i pretekst do wymiany myśli. Dyskurs filozoficzny i mnóstwo sofistyki z erystyką. Tutaj nie ma miejsca na słowiańskie bara bara za stodołą ani psie rypanko z filmów Pasikowskiego i Szulkina. W łóżku i przy stole Francuzi (w przeciwieństwie do Polaków) głównie myślą i prowadzą pobudzające umysł, serce i krocza konwersacje. Wnikamy w niezwykły świat, gdzie erotyzm jest najwyższą wartością. E. jest bardzo żywotna, nie akceptuje nudy i cierpienia, praktykuje hedonizm, który odkrywa nowe pojęcia atrakcyjności, nowych partnerów seksualnych, nowe konfiguracje (zawsze najlepiej w liczbie nieparzystej). Najlepiej nigdy nikomu i nigdzie nie odmawiać. Chyba, że odmowa ma dodać przygodzie pieprzności i sprowokować odrobinę przemocy. Trzeba otworzyć zmysły i na chwilę uwierzyć w taki świat. Lekturę można sobie uprzyjemniać hitem Alicji Frąckowiak "Mały Elf".

Fanny Hill. Wspomnienia kurtyzany autorstwa John Cleland to jedna z tych książek, które zaskakują już samym faktem swojego powstania. XVIII wiek kojarzy się przecież raczej z moralizatorską literaturą niż z tak bezpośrednim spojrzeniem na ludzką seksualność. A jednak ta powieść jest odważna – momentami wręcz bezwstydnie erotyczna – i właśnie dlatego czyta się ją z dużą ciekawością. Najbardziej uderzył mnie kontrast między językiem epoki a tematyką. Styl jest elegancki, chwilami wręcz poetycki, a jednocześnie opisuje bardzo cielesne doświadczenia bohaterki. Dzięki temu książka nie sprawia wrażenia wulgarnej, mimo że miejscami ociera się o softpornografię. To raczej literacka gra z wyobraźnią czytelnika niż dosłowne epatowanie obrazami. Sama Fanny jest bohaterką zaskakująco pozytywną. Mimo życia kurtyzany pozostaje osobą pogodną, ciekawą świata i własnych doświadczeń. W jej opowieści nie czuć moralnej goryczy czy potępienia – jest raczej szczerość i pewna życiowa swoboda, która sprawia, że trudno jej nie polubić. Podczas lektury miałem też wrażenie, że to książka, która działa zupełnie inaczej niż współczesna pornografia dostępna w internecie. Tutaj wszystko opiera się na sugestii, słowie i wyobraźni. Czytelnik sam musi dopowiadać sobie sceny, a właśnie to sprawia, że historia działa mocniej i bardziej literacko. Paradoksalnie dlatego widzę w tej powieści coś, co może być ciekawą lekturą dla młodych dorosłych. Zamiast szybkich, obrazkowych bodźców dostają historię, która pokazuje erotykę przez filtr języka, emocji i fantazji. To doświadczenie dużo bardziej angażujące – i chyba też bardziej rozwijające wyobraźnię. Po tej lekturze zostało mi poczucie obcowania z literacką ciekawostką, która mimo upływu prawie trzech stuleci wciąż potrafi zaintrygować. Nie tylko swoją śmiałością, ale też tym, jak sprytnie łączy erotykę z klasyczną narracją powieściową.

Będę chyba pierwszym facetem recenzującym tutaj tę książkę, ale może takie spojrzenie się przyda... W tym miejscu też zaznaczę że nie staram się być obiektywny. Tematyka książki jest jednak dość osobista i to, co jednemu może się podobać, komu innemu może się wydawać niesmaczne. Moim zdaniem jednak autor nigdzie nie "przegiął". Po pierwsze, trzeba pamiętać, że to książka z lat siedemdziesiątych. Nie było mnie wtedy na świecie, ale myślę, że te pierwze rozdziały o poznawaniu swojego ciała mogły mieć wtedy więcej sensu niż dziś. Podobnie traktowałbym rozdział o wybieraniu odpowiedniego faceta - czasy się zmieniły i inżynier w t-shircie wydaje mi się lepszą partią niż sprzedawca używanych aut w garniturze. Ale ja nie jestem kobietą i dopuszczam, że się mylę. Traktujmy więc tę część książki jako ciekawostkę historyczną. Dla mnie sedno tej książki to rozdziały o tym, co zrobić, żeby w związku ciągle było "gorąco". Moim zdaniem tutaj książka sporo zyskuje. "Skoki w bok" moim zdaniem trafione w sedno - zarówno co do powodów, jak i pomysłów jak im zapobiec. Nie jest tak, że absolutnie każda porada każdemu będzie pasować, ale ogólny obraz udanego (pod względem erotycznym) związku chyba ma sens. Podejrzewam, że niektórym (i kobietom, i mężczyznom) lektura otworzy oczy na parę spraw. Jak dodatkowo spodoba wam się jakaś "zabawa we dwoje" opisana w książce to super. Na koniec przyznam się, że podsunąłem tę książkę żonie, bo myślę, że warto żeby przeczytała. Niby nic nowego, ale wydaje mi się, że to dobra lektura - autor nieźle trafił w to, co facetów kręci. A chyba dobrze wiedzieć co kręci Twojego partnera?

Nirvana była zjawiskiem pokoleniowym. Zespołem, który pojawił się znikąd i szturmem wziął listy przebojów. Na początku lat 90. niemal wszyscy słuchali jego przebojów, a każdy domorosły gitarzysta potrafił zagrać co najmniej kilka piosenek. Legendę kapeli utrwaliła samobójcza śmierć zmagającego się z własnymi demonami wokalisty. Komiks Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazach opowiada jego historię. I zaczyna od dzieciństwa. Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazach pokazuje nam chłopaka pochodzącego z rozbitej rodziny, mającego problemy z odnalezieniem się w szkole. Trochę odludka. Często uciekającego w marzenia, w muzykę. Z czasem znajduje ludzi, którzy podzielają jego pasję, i zaczyna z nimi grać. Siłą rzeczy jest to więc portret uproszczony. Cobain przedstawiony jest jako zdolny chłopak, który za sprawą niełatwego dzieciństwa ma coś do powiedzenia innym młodym ludziom. Bez wątpienia Kurt Cobain potrafił wykorzystać swój talent. Przekuć go w przeboje. Nie umiał jednak zapanować nad swoimi wadami, zwłaszcza pociągiem do używek. Kto wie, może zagłuszał nimi owe demony, a może je przywoływał. Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazkach opisuje jego drogę na szczyt i upadek, kolejne odwyki, kolejne zmagania z uzależnieniami. Przedstawia też związek z Courtney Love, tu sportretowaną raczej pozytywnie. Atutem Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazkach są fajne ilustracje Flameboya o szalonej kolorystyce, przypominające czytelnikowi o muzycznych inspiracjach wokalisty, kapelach takich jak Mudhoney czy The Pixies. Fani pewnie będą narzekać, że to wszystko jest nieco powierzchowne, że historia była dużo bardziej złożona. To prawda, ale zwyczajnie zabrakło na nią miejsca. To komiks, a komiks siłą rzeczy posługuje się pewnymi uproszczeniami. Trzeba z tym żyć! Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Ale się uśmiałam. Pisać o ch..., k..., p... i c... trzynastozgłoskowcem to tylko mistrz Fredro (prawdopodobnie) potrafi. Polecam interpretację mistrza Olbrychskiego na youtubie. "Sztuka chędożenia" to Boy-Żeleński w najlepszej formie. Skandalista, prześmiewca, moralizator wychowuje do życia w małżeństwie tudzież grzechu. Odziera chędożenie z wyższych emocji, ale efekt jest tak prawdopodobny, że aż daje do myślenia.

Mam strasznie mieszane uczucia. Całość mi się bardzo podobała, ale zanim doszłam do tego stwierdzenia musiałam przebrnąć przez morze przeróżnych myśli kłębiących się w głowie i sumarycznie doszłam do wniosku, że czegoś mi zabrakło, że komiks był naprawdę mocno przegadany, akcja posuwała się w bardzo powolnym tempie do przodu, co dla jednego czytelnika będzie plusem, dla innego niekoniecznie. Pozwoliło to co prawda na bardzo dokładne przedstawienie postaci, bardzo łatwo było je zrozumieć, zbliżyć się do nich i poczuć ich emocje w obliczu zbliżającej się zagłady świata, i za to największy plus dla tej opowieści. Mocną stroną było też genialne zakończenie, przy finiszu emocji zdecydowanie nie brakuje, warto było przedrzeć się przez kilka mniej interesujących dla mnie momentów, aby zobaczyć takie rozwiązanie, jakże odmienne od tego, czego się spodziewałam, a uwielbiam być zaskakiwana. Czy ocalenie świata musi wymagać poświęceń? Ilu musi zginąć w imię większego dobra? I czy jest w tym wszystkim miejsce na sprawiedliwość i prawdę? Intrygująca końcówka, złapałam się na tym, że chciałabym wiedzieć co mogłoby się wydarzyć dalej. Cała przygoda ze Strażnikami była naprawdę ciekawym doświadczeniem.

To jedna z tych historii, która mimo upływu czasu mocno zapada w pamięć. Od lat pociągały i niezwykle inspirowały mnie kostiumowe romanse. Piękne tło, niezwykłe dzieje ubrane w historyczne wydarzenia, ulepione z przeszłość a tak mocno zakorzenione we współczesnym świecie, iż ciągle wydają się aktualne. Jako dziewczynka i nastolatka wybierałam w większości takie pozycje, bajroniczne i melancholijne, które pozwalałam mi zatapiać się w nich na godziny. Barbara Cartland, Brenda Joyce, Jude Deveraux czy Virginia Henley władały wtedy bibliotekami a ja korzystałam, kreując swą dusze na lata. Dwa lata temu niespodziewanie w moje ręce wpadła powieść "Kochanek” Robin Shone. Spokojna, ale pełna tajemnicy okładka nie zapowiadała swego burzliwego wnętrza, które do dziś przypomina mi o swej treści. Anglia, na przełomie XIX i XX wieku. Po śmierci swoich rodziców, 36-letnia Anne Aimes zaczyna dostrzegać przemijalność swych najlepszych lat, które poświęciła zaborczym i wiecznie żądającym rodzicielom. Czas jej młodości niepowrotnie upłynął a ona nie znalazła nikogo, kto by ją pokochał, zapewnił dom i uszczęśliwił. Jedyną rzeczą, którą Anne odziedziczy w spadku jest niemała sumka. Ponieważ jest, jak sama siebie określa, osobą bezbarwną i niepozorną, postanawia wykorzystać swoje bogactwo i wynająć kochanka. Jej wybór pada na Michela des Anges, słynnego uwodziciela, który kilka lat wcześniej stracił swoją ukochaną w pożarze a sam został głęboko oszpecony przez żywioł. Anne zawiera z nim kontrakt wynajmując go na cały miesiąc i mimo że układ od początku jest typowo zawodowy, szybko między bohaterami rodzi się uczucie. Michele skrywa jednak wiele tajemnic, między innymi to kim jest naprawdę, a które zaważą na ich nowym związku. Książka zaczyna się banalnie, oto stara panna poszukuje chwili zapomnienia w ramionach mężczyzny, którego poznała lata temu, ale zmuszona jest mu zapłacić, aby nauczył ją miłości. Ta powieść to nie tylko romans historyczny, pełen akcji i poruszających momentów. To także erotyk, dosadny, miejscami wulgarny a mimo to nie tracący na swym pięknie i oryginalności. Anne i Michele to dwie niezwykle realne postacie, naznaczone przez ciężkie życie, pozbawieni złudzeń a jednak jak się okazuje stale poszukujący tej drugie połowy, mimo że tylko podświadomie. Anne dojrzewa wraz z upływającymi stronami, Michele odnajduje cel w swym wydawałoby się skończonym już życiu. Połączy ich jednak coś czego oboje się nie spodziewają. Duża ilość francuskich słów dodaje powieść niezwykłej zmysłowości. Uczucia wyrażane tu są niekiedy jednym, ale wyrazistym słowem, co dodatkowo charakteryzuje całą treść. To powieść przede wszystkim o żądzy, która tłamsi i spala od środka, to historia o niezwykłych metamorfozach na tle erotycznych uniesień i spełnionych fantazji. To opowieść, która nie da o sobie zapomnieć. Z pewnością sięgnę po inne powieści tej pisarki.

Donatien Alphonse Francois de Sade "Justyna czyli nieszczęścia cnoty" Po dużo wcześniejszej lekturze Masocha, która nie została tu ujęta (aczkolwiek może kiedyś tu zaistnieje) nadszedł czas na drugą dawkę sadyzmu w wydaniu książkowym. Lektura bije na głowę wszystkie dotychczas przeze mnie przeczytane, które traktują o tematyce dewiacji seksualnych, w tym także literaturę współczesną. Duch XVIII wiecznych zboczeń żyje w okół nas ! Ale od początku. Książka gatunkowo określana jest jako filozoficzno-erotyczna. Po filozoficznym wstępie wgryzamy się w losy dwóch sióstr, które zdane tylko na siebie muszą dokonać wyboru w jaki sposób chcą żyć i na jakich zasadach (albo ich braku) chcą swój domniemany żywot oprzeć. Jedna z nich wstępuję na ścieżkę nierządu, a druga, Teresa (w toku wydarzeń przyjmuje imię Justyna) postanawia być cnotliwą, aż po kres swych dni. Oczywiście ta druga doświadcza szeregu przykrych wydarzeń typu: wielorakie wymyślne gwałty; osadzenie w zakonie bractwa, którzy pod przykrywką służby Bogu oddają się swoim zboczeniom; dostanie się pod dach szaleńca, którego podnieca upuszczanie krwii innym osobom itd. Lista tortur i doświadczeń erotycznych jest niezmiernie długa i zdaje się, że nie ma końca. Silne rozerotyzowanie i oddanie fizyczności przeplatane wzniosłymi niemalże traktami filozoficznymi wywołuje piorunujące wrażenie u czytelnika... A przewrotne zakończenie zostawiam każdemu z potencjalnych czytelników do osobistego przegryzienia. Wnioski: na pewno nie dla wszystkich, a już najmniej dla tych, którzy lubują się w romantycznych historiach typu "on plus ona po wsze czasy". Takowym osobnikom odradzam od razu i bezwzględnie. Na miłość w tym dziele miejsca po prostu nie ma, liczą się doznania fizyczne i to wykraczające poza wszelkie standardy. Szereg zboczeń może przytłoczyć przeciętnego czytelnika. W ramach eksperymentu polecam ją wszystkim osobom pokroju poszukiwaczy i którzy nie stronią od sztuki w różnych, dziwnych formach. Powiedzmy sobie szczerze: normalny człowiek takich książek nie czyta. Ot, prawda. Ponadto jak na XVIII wieczny język jest on niezwykle bogaty i rażąco nie odstaje od dzisiejszego. Zaryzykowałabym stwierdzenie, że nawet doskonale się uzupełnia. Za minus obieram nadmierność uciążliwość losów uciemiężonej biedaczki, która wyszedłszy z jednych tarapatów, automatycznie zostaje wciągnięta w nowe intrygi. Troszkę nuży gwałtowność i nagromadzenie wszystkich dziwnych fantazji w jednej książce, ale tłumaczę to sobie umysłem de Sade, który po prostu nie umiał inaczej ! "Gdy nie można przestać trzeba jeszcze więcej !" I wszystko w temacie. Ocena: 10/10, gniecie absolutnie. Tekst pierwotnie opublikowano na stronie w 2010 roku: https://www.photoblog.pl/poczytelnia/70112028/7.html

Przedziwne rzeczy mają w tej mojej bibliotece. Gdzieś pod stertą komiksów w dziale dla dzieci znalazłem takie oto dziełko. Staroć dość leciwy bo, patrząc na pożółkły papier, którego druk sięga lat 80, nie trudno spodziewać się wszystkiego. No cóż, ząb czasu już dość mocno nadgryzł ten komiksik. Pierwszy, króciutki na podstawie opowiadania Oskara Wilde`a, którego znam z Portretu Doriana Greya. Tutaj autor przedstawia historię pewnego upiora w rezydencji, którego nowi właściciele się nie boją. Kreska nawet ładna, ciężko coś więcej napisać, bo szybciej to się kończy niż człowiek się zdąży zastanowić co o tym myśleć. No i na pierwszej stronie goły biust. Byłbym zapomniał, okładka bardzo mnie przyciągnęła do komiksu, ale jak to zwykle bywa, jest w zupełnie innej stylistyce, niż zawartość. Reszta to już dłuższy western na podstawie powieści innego autora. Również rysownik jest inny i tutaj mam mieszane uczucia, bo styl średnio przypadł mi do gustu. Sposób prowadzenia akcji jest trochę zbyt chaotyczny, przez co w połowie się zgubiłem. Za dużo naraz jest wprowadzonych postaci i autor szybko brnie do finału, zamiast to trochę rozciągnąć. Mamy tutaj pościg, aby uwolnić ojca, strzelaniny, saloony, budowę tamy i elektrowni. Czuć klimat, ale kreska zbyt już trąci myszką i ciężko się to czyta w dzisiejszych czasach.

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

Nie jestem do końca przekonana do tej książki. Osobista narracja autorki dodaje autentyczności opisanym historiom, ale autorka jednocześnie uniemożliwia czytelnikom pełne zrozumienie wątków rodzinnych i filozoficznych, które — choć intrygujące — nie są wystarczająco wyjaśnione.

NAJPIĘKNIEJSZY! No, nie można było w Polsce zacząć lepiej przygody z Batmanem, jak właśnie takim komiksem. I jeszcze ten dyskretny hołd dla komiksów Hugo Pratta ("-Co panią sprowadza do Gotham, panno Vale? -Nietoperze... -A, Batman. Ale to nie tak ciekawe, jak Corto Maltese, prawda?").

Ciekawie inny erotyk, ale tylko dla ludzi otwartych na dewiacje(?) seksualne. Książka o wyspie dla bogatych ludzi, wybrańców którzy są w stanie zapłacić sporo pieniędzy A w zamian doświadczyć całkowitego podporządkowania seksualnego. Ciekawe opisy doznań seksualnych-zaczynając od prób homoseksualnych, przez BDSM, na seksie grupowym kończąc. Na przybywających czekaja treserzy, którzy indywidualnie dopasowują program do zainteresowanych. Między głównymi bohaterami rodzi się romans, który wbrew pozorom nie zmienia wiele w treści książki. Dużo emocji związanych z promowaniem czegoś innego, pewnego rodzaju tabu- czytało się szybko, ja polecam.

Myślę, że do każdej diety należy podchodzić z ostrożnością i przede wszystkim dążyć do wyrobienia w sobie dobrych nawyków. W książce ‘Nie potrafię schudnąć Pierre Dukan próbuje pokazać nadzwyczajne działanie białek, co z pewnością ma wytłumaczenie naukowe, ale uważam, że należy do tych rewelacji podchodzić z umiarem, bo takie restrykcyjne eliminowanie wszystkich oprócz protein składników może być na dłuższą metę niebezpieczne. Można jednak spróbować krótkiego wyłączenia np. metody 1 na 1 (1 dzień proteiny, drugi warzywa i proteiny). Zdecydowanie zgadzam się z ograniczeniem tłuszczów, unikaniem węglowodanów i zwiększeniem ilości białek. Przy takich nawykach jest spora szansa na schudnięcie, a wprowadzając w życie rady dotyczące uniknięcia efektu jo-jo, ten efekt może być trwały. Na końcu książki przydatne przepisy.

przeczytane dla Romana. film - obłędny; do dziś pamiętam rolę Emmanuelle Seigner. a książka? straciła na aktualności, choć w swoim czasie musiała być, najmniej, 'mocna'. * - Czy miłościwa pani kocha malarza? Spojrzała na mnie jakby zdziwiona, jednak bez gniewu, a nawet uśmiechnęła się. - Sympatyzuję z nim. (...)

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

Moje wydanie to dwie malutkie czerwone książeczki (8,5x6cm) i dorastałem ze świadomością, że są to dwie najbardziej plugawe rzeczy jakie trzymałem w dłoni. Miałem wtedy 15 lat i na fali renesansu popularności de Sade'a, związanej z premierami filmów poświęconych jego życiu i twórczości (jak Quills z genialnym Geoffreyem Rushem), zacząłem interesować się tą literaturą. Pomogła mi w tym moja nauczycielka od matematyki, która rzeczone dwie książeczki pożyczyła mi. Niewiele pamiętam z lekcji, ale "filozofia w buduarze" dobrze utkwiła w mojej pamięci. Wczoraj znalazłem to pamiętne wydanie w antykwariacie i zapłaciłem całe 4,80 by móc przenieść się do przeszłości. I nawet jeżeli już mnie nie szokuje, to wolę taką filozofię niż pseudo porno o 50 twarzach Greya.

Książka pięknie ilustrowana, dobrze opisane etapy diety, zalecenia, jednak przepisy w niej zawarte są dość drogie, często zdarza się, że wymienione produkty nie są dostępne w Polsce i trzeba szukać zamienników. Zdania na temat tej diety są podzielone, wytrzymałam na tej diecie 4 miesiące schudłam dużo ale kosztem własnego zdrowia. Nie polecam

Belle de Jour - Piękność Dnia. Artystyczny pseudonim kobiety, która nigdy nie posługuje się własnym imieniem. Belle ma dwadzieścia kilka lat, dyplom z literaturoznawstwa i pracę, z której jest zadowolona. Pracuje jako prostytutka, oferując bardzo szeroki wachlarz usług seksualnych, nie wyłączając sadomasochizmu. Jej internetowy blog przez ponad rok ściągał dziesiątki tysięcy fanów. Wydany w formie książki jest pełną trafnych komentarzy, pikantną i ironiczną opowieścią nocnym życiu Londynu. Belle zachowuje dystans do siebie i rozmaitej klienteli, nie stara się epatować seksem, koncentruje się raczej na zachowaniach i fantazjach klientów.

http://iminfected.pl/zywe-trupy-to-bolesne-zycie-tom-6/ Po utraconej nadziei wobec ocalałych z Woodbury, Rick, Glenn oraz Michonne cały czas przetrzymywani są jako więźniowie przez Gubernatora. Tortury psychiczne i fizyczne to nic nadzwyczajnego dla samozwańczego władcy miasta, kiedy chce dostać to, na czym mu zależy – informacje dotyczące więzienia i żyjących tam ludzi. Po poznaniu zwyczajów panujących w Woodbury i ciężkich dwóch tygodniach przetrzymywania, w końcu nadarza się okazja do ucieczki, z której wszyscy postanawiają skorzystać. Szósty tom komiksowej serii stworzonej przez Roberta Kirkmana „Żywe Trupy” kontynuuje przygody bohaterów, a także szerzej ukazuje postać Gubernatora oraz miasta Woodbury. Panujące w mieście zasady są pokręcone, a próba sprzeciwienia się nim równoznaczna jest z wykluczeniem ze społeczności. Czy ukazanie dalszych losów i nowego zagrożenia Ricka i reszty było dobrym pomysłem? Jak najbardziej! Wiemy, jakie reguły panują w nowym, opanowanym przez zombie świecie. Bohaterowie również zdążyli się do nich dostosować, jednak szwendające się wszędzie żywe trupy i wiążące się z nimi zagrożenie coraz bardziej schodzi na drugi plan. Nowym i znacznie gorszym niebezpieczeństwem jest drugi człowiek, którym w tym wypadku jest Gubernator. Kolejny raz jesteśmy świadkami jego bestialstwa wobec żyjących istot i tego, co jest w stanie poświęcić, by zdobyć to, co chce. Już w recenzji tomu piątego opisałem, jak genialnie wykreowaną postacią jest Gubernator. Tom szósty tylko to podkreśla. Znaczna część historii w tym zeszycie skupia się na Woodbury, gdzie poznajemy osoby sprzeciwiające się Gubernatorowi, lecz nie mówiące o tym głośno. Ich charakter wprawdzie nie jest tak wyrazisty, jak Philipa Blake’a, jednak i tak przykuwają uwagę czytelnika. Wiele z tych osób myśli o ucieczce i gdy w końcu nadarza się ku temu okazja, korzystają z niej nie tylko przetrzymywani mieszkańcy więzienia. Jest intryga i niekoniecznie sprzyjający w każdym momencie los. Po prostu bardzo dobre połączenie. Choć w każdym tomie ukazana jest brutalność podczas walk z żywymi trupami, to jeszcze w żadnym tak dobitnie nie ukazano tortur wobec drugiego człowieka. Precyzyjne kadry ukazujące każdy moment tortur na człowieku może na wielu wywołać niemały szok. Tym bardziej pokazuje to, jak obecna sytuacja na świecie działa na ludzką psychikę. W końcu tylko nieliczni byliby skłonni do tego w normalnie funkcjonującym społeczeństwie, a tutaj? Wszystko się zmienia, a człowiek zatraca się w przemocy, której jest codziennym świadkiem. Śmierć przestaje mieć takie znaczenie jak kiedyś. Podoba mi się uknuta intryga przez kilku mieszkańców miasteczka, którzy chcąc uciec od despoty, łączą siły z Rickiem i pozostałymi. Wszelkie zwroty akcji towarzyszące tej sytuacji są dobrze skonstruowane, by ostatecznie dać dość zaskakujący efekt. Zdecydowanie ogromnym plusem tej serii jest ukazanie metamorfozy ludzkiej natury, której efekty widzimy w tym tomie co najmniej dwukrotnie. Podsumowując, kolejny tom z serii „Żywe Trupy” to kolejny sukces Kirkmana. Utrzymująca wysoki poziom i niedająca chwili wytchnienia przygoda wciąż zaskakuje i ukazuje coraz to nowsze zagrożenia i konsekwencje podjętych czynów. Co więcej, patrząc na zakończenie tego tomu, możemy być pewni, że czeka nas spora dawka akcji i wyzwań bohaterów w kolejnych. Po więcej, zapraszam na iminfected.pl!