Facet z grobu obok

Ciekawa powieść która nie porywa i bez wielkich emocji ale historie czytelników i bibliotekarki czyta się lekko, szybo i przyjemnie jako czytadło na długi wieczór książka dobrze się sprawdza. I warto wierzyć, że tak zaangażowani czytelnicy to nie tylko fikcja literacka. Polecam.

"Szczęśliwi ludzie czytają książki i piją kawę" to książka piękna, subtelna... Wyjątkowa, bo o wyjątkowej miłości. Takiej do końca świata. Szczerej i do bólu prawdziwej... Czy z takiej miłości da się otrząsnąć? Czy da się swoje serce otworzyć na nowe? Czy da się zapomnieć? Diane, właścicielka literackiej kawiarenki, po śmierci męża i córeczki ucieka przed przeszłością do małego miasteczka w Irlandii. Zupełnie obcego i zupełnie przez Nią niechcianego... Czy tam odnajdzie zagubione szczęście? Czy życie może jeszcze zachwycić? Polecam Wam książkę z całego serca. I chociaż jest o bólu i stracie, to jest też pełna nadziei i delikatnego humoru... A czyż może być piękniejszy tytuł dla prawdziwych połykaczy książek i kawy? "Weź kubek gorącej kawy, usiądź w wygodnym fotelu i zacznij czytać. Ta historia pokaże Ci, jak piękne potrafi być życie"...

"Smakowita mieszanka miłości i przyjaźni. Wymarzona lektura dla wielbicielek ciepłych i szczerych historii. Najlepiej smakuje przy filiżance herbaty." - takie zachęcające słowa znalazłam na okładce tej książki zaraz obok tytułu. Sięgnęłam więc po tę pozycję z zapałem i nie przeliczyłam się, bo historia trzech kobiet bardzo mi się spodobała. Trzy główne bohaterki tej książki, Jenny, Alison i Maggie poznają się na pchlim targu. Między starociami odnajdują komplet ozdobnej porcelany, postanawiają go wspólnie kupić i tak od słowa do słowa, od spotkania do spotkania nawiązuje się między nimi ciepła relacja. Na dalszych stronach możemy poznać każdą z bohaterek oraz śledzić ich życiowe perypetie. Pod koniec książki na pierwszy plan wysuwa się również męska przyjaźń partnerów dziewczyn. Książkę czytało mi się dobrze, a cała akcja toczy się w Anglii, która tworzy barwne tło dla wszystkich wydarzeń.

Ciężko zbudować życie na kłamstwie, gdyż zwykle dopadną nas wyrzuty sumienia i tak stało się w przypadku Brooke. W momencie, gdy w jej życiu pojawia się jej dawny chłopak odżywa pamięć o tym, czego dopuścili się jako nastolatkowie. Powieść obyczajowa o konsekwencjach lekkomyślnych poczynań nastolatków, które rzutują na ich dorosłe życie. Może książka nie ma w sobie nic odkrywczego, ale czyta się dobrze.

Alkoholizm w rodzinie. Taki jest temat główny niniejszej książki. Temat trudny i niestety wciąż aktualny. Akcja toczy się tu i teraz, a właściwie około 10 - 15 lat temu na wrocławskim Ołbinie. Nowowiejska, Żeromskiego, Barlickiego, Damrota, Park Tołpy, browar, kościół św. Michała Archanioła, Błękitny Kuferek... Wiele miejsc i zdarzeń znanych wrocławianom i przyjezdnym, w tym: Rynek, Cmentarz Żydowski, jarmark bożonarodzeniowy itp. Czytając "Układ nerwowy" czułam się tak jakbym szła na spacer ulicami miasta razem z bohaterką. Na uwagę zasługuje fakt, że autorka przy pisaniu książki korzystała z materiałów terapeutycznych, otrzymanych w Poradni Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia we Wrocławiu przy ul. Podwale 13. A może komuś ta książka otworzy oczy? A może komuś uratuje życie? Dziękuję Pani Agnieszce Gil za tę ciekawą i jakże ważną publikację. 😊🌷

To romantyczna komedia omyłek o dążeniu do szczęścia i samorealizacji. Hania, główna bohaterka przeprowadza się do mieszkania na warszawskiej Pradze, które otrzymała w spadku. Przez ścianę sąsiaduje z agencją towarzyską. W dodatku szukająca pracy wielbicielka kotów i absolwentka dwóch fakultetów przez przypadek została sprzątaczką. Doceniona nas przez szefa awansowała także jako specjalistka od celebrytów. To miła lektura. Czytając śmiałam się w głos, bo ta książka zdecydowanie poprawia humor.

Bardzo miła odmiana od książek, gdzie jakąś zagadką jest ścigający wszystkich morderca z siekierą. Niesamowicie wciągnąłem się w fabułę i połknąłem to w jakieś niecałe 2 dni. Bohaterowie nareszcie są autentyczni, nikt nie ma charakteru plastikowej reklamówki.

Historia trzech przyjaciółek, z których każda jest inna, prowadzi inne życie, miala inne dzieciństwo, ma inne życie, inne aspiracje i toczy się inna historia. Piękna przyjaźń pokazuje że w życiu można mieć mnóstwo problemów beż wyjścia, a jednak to ona chroni, dzięki tej przyjaźni jesteśmy silniejsi. Dobra książka.

Seré Prince Halverson opisuje jedno z najtrudniejszych aspektów, z jakim przychodzi zmierzyć się ludziom w życiu - strata. W tym przypadku odbywa się w różnych wymiarach, jedno: gdy traci się najcenniejsze bezpowrotnie i drugie: gdy początkowa utrata może przerodzić się w kolejny etap, dając wiarę w ludzi i odmienne spojrzenie w przyszłość. Ciekawy wątek miłości matki biologicznej i zastępczej sugerujący kontrę: biologia, czyli nić łącząca ponad wszystko, a bogata więź emocjonalna rodząca się dzień po dniu. Co decyduje o właściwych relacjach między dorosłymi, a dziećmi? W kategoriach prawa szala najczęściej przechyla się na korzyść rodziców biologicznych, co z punktu dzieci niekoniecznie ma swoje uzasadnienie w relacjach z danymi ludźmi. Czy zawsze można jednoznacznie przypisywać kobiecie, która urodziła, miłości do własnego dziecka? Miłość, jak każde głęboko odczuwane uczucie rodzi się powoli, poczynając od małej iskierki. A ta niekoniecznie w przypadku macierzyństwa musi wykiełkować, gdy kobieta jest jeszcze w ciąży, bądź nawet w chwili narodzin maluszka. "Druga strona szczęścia" jest poświęcona przede wszystkim uczuciom macierzyńskim, które mylnie przypisuje się za swoiste jedynie kobietom rodzącym. Autorka postanowiła przybliżyć, jak temat może wyglądać z puntu dwóch źródeł. Dwoje dzieci i dwie matki, które pragną je kochać i wychowywać. Każda z kobiet ma roszczenia i trudne do podważenia prawo, by uczestniczyć w życiu maluchów. Każda z nich, naznaczona wydarzeniami z przeszłości musi też pogodzić się z własnymi rozczarowaniami i stratami. Dyskusje jakie podejmują bohaterzy na pewno są godne uwagi. Odnoszą się do skomplikowanych życiowych sytuacji, które wiele człowieka kosztują i są trudne do przepracowania, jeśli nie miałoby się oparcia w rodzinie. Fabuła mimowolnie powoduje, że powoli przesuwamy się do przodu i analizujemy skutki podjętych kiedyś i dziś decyzji. Sugestywnie poprowadzony plan powodował, że raz skłaniałam się do argumentów jednej strony, to znów przychylnie patrzyłam na drugą, by gdzieś pomiędzy poczuć frustrację, a niekiedy i złość na to co robi jedna z matek. Dla mnie Elli, jak i Page, nie są wolne od popełniania błędów, czyli są w stu procentach ludzkie. Można je lubić albo nie, można uważać, że pod pewnymi względami podejście El jest naiwne, ale obie panie tak zostały ukształtowane w toku własnego życia, że tu i teraz reagują w taki właśnie sposób. Lektura Halverson była dla mnie ciekawym doświadczeniem, chociaż nie mogę potwierdzić, żeby w sposób bogaty ukazała całe zjawisko. Za mało w fabule blasków i cieni, za mało niuansów, które podbudowałyby psychologiczna warstwę. W pewnych fragmentach ma się do czynienia raczej z prześlizgiwaniem się przez zdarzeniach, niż zgłębianiem problemu. Trochę to wszystko uładzone, nad wyraz grzeczne. Mimo początkowych zapowiedzi, iż oto wkraczamy w burzliwy etap życia Elli Beene dostajemy całkiem wypieszczoną historyjkę. Obserwujemy, jak nagle, ktoś w żałobie, dręczony wyrzutami sumienia, przeżywa kolejne dni potykając się o nowe odkrycia na temat zmarłego partnera i jego relacji z była żoną, potrafi powściągnąć emocje. Nie myśli wiele o swoich odczuciach, choć niby ma na względzie dzieci, ale przy tym chce jeszcze dołożyć komfortu innym. Prawdziwa heros-kobieta. Stawanie się zbawczynią w sytuacji, która ją dotknęła i mocno wstrząsnęła, burząc dokładnie cały świat jest mało autentyczne i prowadzi akcję w kierunku hollywoodzkiej fabuły. To mój największy zarzut. Bo jest jeszcze mniejszy, który dotyczy sposobu prowadzenia narracji, a ta potrafiła momentami mnie znudzić i gubiłam się we własnych odczuciach względem oceny postępowania bohaterów. Nie mniej warto się przyjrzeć dokonywanym przez Autorkę analizom ludzkich i bardzo realnych problemów.

Jeśli jest to debiut literacki, to autorce bardzo się on udał. Jestem świeżo po lekturze i nieźle się bawiłam. Autorka bardzo dobrze dowiodła, że szukanie partnera w sieci nie należy do zajęć łatwych, prostych i przyjemnych. Skąd bowiem wiemy, czy to, co pisze nam dana osoba o sobie, jest prawdą? W przypadku korespondencji wirtualnej należy zachować maksimum ostrożności- nie podawać od razu adresu zamieszkania, miejsca pracy czy ulubionych okolic do spaceru. Pani Gubała pokazała nam też, że szukanie partnera nie może odbywać się na siłę. Odwrotnie, proces ten jest dość długi, żmudny i skazany na niepowodzenia, smutki czy porażki. No, chyba, że ktoś jest desperatem i nieważne, z kim będzie spędzać dni i noce, ale czy taka wersja "związku" ma sens? Chyba nie... Z książki tej czytelnicy dowiedzą się też, czy istnieje miłość od pierwszego wejrzenia. Według mnie nie ma czegoś takiego. Fascynacja, wspólne tematy, nadawanie na tych samych falach- tak. Nie ma to jednak nic wspólnego z czystą, szczerą miłością aż po grób. Karolina to trzydziestoletnia singielka. Jak na taką osobę przystało, ma kota i zawodowo zajmuje się bardzo babskim zajęciem. Jest redaktorem naczelnym kobiecego pisma, ale po pracy doskwiera jej brak mężczyzny. Postanawia zatem poszukać go na portalu randkowym. Jako Szarlotka pisze do różnych typów, potem spotyka się z nimi, a następnie analizuje ich zachowania. Tutaj właśnie zaczyna się zabawa dla czytelnika. Raz jest śmiesznie aż do łez, innym razem bardziej mrocznie, a nawet niebezpiecznie. Karolina napotka na swojej drodze między innymi pasjonata jogi, totalnego maminsynka, któremu matka oprósza penisa talkiem (o zgrozo!), faceta, który zapomniał dodać, że ma rodzinę, a nawet bardzo przystojnego i eleganckiego mężczyznę, któremu słona z butów wystaje... To tylko niektóre cechy osobowości spotkanych mężczyzn, nie chcę opowiadać wszystkiego. Karolina zaczyna zastanawiać się, czy w końcu będzie miała do kogo się przytulić, komu wyżalić, zatem czy jest sens dalej pisać z nieznajomymi? Jak zakończy się przygoda Karoliny vel Szarlotki? Sami przeczytajcie:) Muszę powiedzieć, że książkę tę można potraktować jako swego rodzaju dość szczegółowy poradnik. Kobiety nie powinny od razu się angażować, bo przecież...tego kwiatu jest pół światu. Druga część przysłowia nie jest optymistyczna (a trzy czwarte g...a warte), jednak czy bycie z kimś na siłę ma sens? Czy desperackie szukanie miłości i wyznawanie jej niemal minutę po spotkaniu jest normą obyczajową? Dla mnie nie, dlatego jeśli już ktoś decyduje się założyć profil na portalu randkowym, to powinien rozważyć tego złe i dobre strony. Jeszcze lepiej przeczytać przedtem tę książkę:) Ja trafiłam na nią przypadkiem, podczas lektury świetnie się bawiłam. Dla kogoś innego może to być i zabawa, i perfekcyjna lekcja etyczna. Czy książkę polecam? Tak, czytanie jej nie będzie straconym czasem.

SAKRAMENTALNE "TAK" Moja przygoda z książkami Elin Hilderbrand - królowej wakacyjnych powieści rozpoczęła się od książki "Piasek w butach" i w ciągu kilku lat przeczytałam już niemal wszystkie książki tej poczytnej amerykańskiej autorki dostępne na naszym rynku wydawniczym. W końcu przyszedł czas na "Piękny dzień", opowieść, która jak wszystkie poprzednie przenosi nas na urokliwą wyspę Nantucket oddaloną o niespełna 50 km. od Cape Code w stanie Massachusetts. Muszę powiedzieć, że każda wizyta w tym wyjątkowym miejscu sprawia, że wracam tam z jeszcze większą przyjemnością. Tym razem wraz z bohaterami bierzemy udział w pewnym szczególnym wydarzeniu. Wyjątkowy czterodniowy weekend na wyspie Nantucket ma przygotować Jennę Carmichael i Stewarta do złożenia przysięgi małżeńskiej. Zjeżdżają się zaproszeni goście - rodzina i znajomi. Wszystko musi być przygotowane perfekcyjnie, za co odpowiedzialna jest druhna honorowa - starsza siostra panny młodej Margot. Bohaterki mają do dyspozycji notatnik swojej zmarłej na nowotwór matki - Beth Carmichael, która szczegółowo zaplanowała i opisała każdy aspekt przygotowań do tej pięknej i wyjątkowej uroczystości. Z tych bardzo osobistych zapisków bije nieskończona miłość i chęć pomocy nawet zza grobu. I tak od czwartku z każdą chwilą przygotowania nabierają coraz większego tempa. Margot stara się sumiennie i z należytą starannością wykonać powierzone jej przez matkę zadanie. Wszystko musi być dopięte na przysłowiowy ostatni guzik. Jednak wraz z przybyciem kolejnych gości pojawiają się pewne zawirowania, sytuacje zaskakują, powstają nieporozumienia i wychodzą na jaw sekrety, co w konsekwencji doprowadzić może do odwołania uroczystości... Pomysł na tę książkę autorka zaczerpnęła z rodzinnych opowieści, dlatego historia jest bardzo osobista i opisana została z najdrobniejszymi szczegółami. Przygotowania do ślubu ze strony na stronę nabierają coraz większego tempa, co sprawia, że wzrasta dynamika akcji. Pojawia się mnóstwo postaci, które wprowadzają niestety sporo chaosu. Szczerze mówiąc trudno było mi się odnaleźć w tym gąszczu charakterów i sytuacji. Ciekawym zabiegiem jest wprowadzenie notatek zmarłej matki w postaci wytycznych, które przez cały czas przewijają się w treści. To one stanowią główną oś tej opowieści, co moim zdaniem jest na swój sposób zdumiewające. Osobiście nie wyobrażam sobie, aby ktoś, także najbliższa osoba, tak bardzo wyręczała mnie w organizacji mojej uroczystości ślubnej, nawet gdyby było to podyktowane troską i miłością. Wolałabym też, aby sugestie Beth Carmichael wplecione zostały w treść, chociażby w przemyślenia bohaterek, a nie były przekazywane poprzez wiernie przytaczane fragmenty wpisów. Myślę, że wówczas wypadłoby to dużo ciekawiej. Autorka podejmuje temat szeroko pojętej miłości i różnych jej aspektów, zaufania, zdrady, niewyjaśnionych zatargów i rodzinnych sekretów. Tęsknota, wybaczenie i cała gama emocji towarzyszą bohaterom, którzy pragną spędzić na Nantucket ten wyjątkowy, piękny dzień. Ciekawe opisy wyspy i jej typowo wakacyjny klimat jak zawsze bardzo mi się podobały, ale jednak czegoś w tej powieści zabrakło. Przede wszystkim jest przegadana i taka trochę bez ładu, bez wyrazu. Nie potrafiłam się przekonać do żadnej postaci, wszyscy bohaterowie byli mi kompletnie obojętni, co wydawało się dość niezwykłe i nietypowe. A jedyną bohaterką, która naprawdę mnie zainteresowała była... wyspa Nantucket. Przykro mi to pisać, ale "Piękny dzień" to w moim odczuciu najsłabsza powieść Elin Hilderbrand, jaką miałam przyjemność przeczytać. Pomysł na fabułę ciekawy, miejsce akcji jak zawsze urokliwe, ale wykonanie zawiodło. Nudziłam się przy lekturze, przekaz emocji szwankował i dosłownie nie mogłam się doczekać końca. Cieszę się, że poznałam już inne historie Elin Hilderbrand i mogę założyć, że był to tylko taki mały wypadek przy pracy.

„Miseczka szczęścia” Aneta Rzepka Zaczynając lekturę tej książki myślałam „oho będzie kolejny ckliwy romans” ale postanowiłam dać tej lekturze i autorce szansę i mój instynkt mnie nie zawiódł;) Ostatnie strony historii czytałam w samochodzie w przerwie w pracy. Historia opowiada o 4 zranionych duszach których losy krzyżują się ze sobą, tworząc momentami dość bolesną historię, jest wątek kryminalny, jest wątek łzawy, jest poruszona historia alkoholizmu. Książka od pewnego momentu przybiera 2 formy: czatu/forum internetowego oraz historii właściwej. Według mnie warto dać się porwać tej historii i poświęcić jej czas mimo, że początki mogą być ciężkie.

Dziwna książka. Spodobała mi się okładka oraz zaciekawił opis, że główna bohaterka - Blanca Perea postanawia uciec, ponieważ zdradził ją mąż. Myślę sobie: "No, może być ciekawie." Ale czy tak było? Główna bohaterka pracująca na Uniwersytecie w Madrycie, z powodu wspomnianych wyżej problemów rodzinnych, postanawia wyjechać na stypendium do Stanów Zjednoczonych na Uniwersytet Santa Cecilia by uporządkować spuściznę po swoim rodaku - profesorze Fontanie. I tak sobie porządkuje papiery, porządkuje... Poznaje historię Fontany, poznaje historię jego studenta - Daniela Cartera, który obecnie również jest profesorem. I tak przez 80% książka cięgnie się jak flaki z olejem. Dopiero pod koniec historia zaczęła być interesująca. I za to zakończenie daję ocenę 6/10.

Czytając tę książkę po raz pierwszy byłam nią totalnie zauroczona. Teraz, kiedy wróciłam do tej historii po latach, czuję, że zachwyciła mnie jeszcze mocniej. To jedna z tych lektur, które dojrzewają razem z czytelnikiem, odkrywając za każdym razem coś nowego, głębszego, bardziej poruszającego. "Jajko z niespodzianką" to nie tylko powieść obyczajowa, ale przede wszystkim opowieść o życiu - jego słodyczy i goryczy, o nadziei, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy wszystko zdaje się iść nie tak. Agnieszka Krakowiak-Kondracka z ogromną wrażliwością pokazuje zwykłych ludzi w niezwykłych momentach - pełnych emocji, wyborów, wzruszeń i zaskoczeń. Wracając do tej historii po latach, miałam wrażenie, jakbym spotkała dawnych przyjaciół - trochę innych, trochę dojrzalszych, ale wciąż bliskich sercu. Ujęła mnie lekkość stylu, poczucie humoru, które przeplata się z refleksją, i to ciepło, które otula między wierszami jak ulubiony koc w zimowy wieczór. To książka o tym, że życie, jak tytułowe jajko z niespodzianką, potrafi zaskakiwać. Czasem łzami, czasem śmiechem, ale zawsze czymś, co warto przyjąć z otwartym sercem. Jeśli szukacie historii, która nie tylko bawi, ale i zostaje w pamięci na długo, sięgnijcie po tę książkę 🥹

Sądzę, że książka najbardziej przemówi do 60cio latków, gdyż w tym wieku są główni bohaterowie tej historii. Czy warto dać sobie prawo do miłości gdy już wiele się wie o życiu, tkwi się w bezpiecznym ale umierającym małżeństwie i twoje otoczenie wmawia ci, że w tym wieku jesteś po prostu stara. Ponieważ ten etap życia może być dany większości z nas bardzo warto przyjrzeć się co nas czeka i jak nasi bliscy mogą nas traktować. Bardzo polecam szczególnie starszym czytelnikom.

Czasami przyjaciele potrafią wywrócić nasze życie do góry nogami, nawet wtedy kiedy ich już z nami nie ma.... ale czy nie o to właśnie chodzi w prawdziwej przyjaźni? Książka opowiada o mocy przyjaźni, o tym że czasami to właśnie przyjaciele znają nas lepiej niż my sami, popychając nas do wyzwań, których normalnie byśmy się nie podjęli.

Powieści obyczajowe to rodzaj książek, które dość łatwo zepsuć. Wystarczy temat, który zostanie poprowadzony zbyt lekko albo też naiwna akcja. Zawsze podchodzę do nich z pewną obawą – chyba, że sięgam po sprawdzonych autorów, np. Jodi Picoult lub Richard Paul Evans. Na dodatek książki z serii „Leniwa Niedziela” nie wywarły na mnie oszołamiającego wrażenia. Przed „Szczęściem w twoich oczach” Caroline Leavitt stało, więc trudne zadanie. Isabelle oraz April to dwie kobiety żyjące w jednym mieście, których drogi możliwe, że przecięły się, gdy robiły zakupy w tym samym supermarkecie lub spacerowały po plaży. Do pewnego dnia nie miały o sobie świadomości. Każda z nich prowadziła swoje życie. Isabelle żyła u boku Luka i pracowała w studiu fotograficznym. Jej życie wydawało się ułożone do momenty, gdy dowiedziała się, że mąż ma kochankę i na dodatek będzie miał z nią dziecko. Postanawia odejść od niewiernego mężczyzny i ta podróż zmienia jej życie na zawsze… April ma męża Charliego i synka Sama. Pracuje, jako kelnerka i lubi swoją pracę. Całą swoją energię koncentruje na tym, aby życie jej syna, który ma astmę było jak najłatwiejsze i najmniej odbiegało od życia rówieśników. Charlie myślał, że są szczęśliwi. Nigdy nie podejrzewał, że jedna kłótnia może doprowadzić żonę do ucieczki… Ucieczki, która zmienia życie jego oraz syna raz na zawsze. „Szczęście w twoich oczach” to książka dość specyficzna, ale jednocześnie zwyczajna. Myślę, że w pewien sposób jest również magiczna. Dwie kobiety, dwie rodziny, które żyły w jednym mieście połączył tragiczny los. Los, który pozostawił pytanie: Dlaczego ona, a nie ja? Bez żadnej odpowiedzi. Isabelle oraz April to zupełnie dwie różne bohaterki. Widać to od razu po ich życiach rodzinnych. Isabelle nie ma udanego małżeństwa, problemy w kontaktach z matką. April jest żoną i matką, czyli ma wszystko, czego pragnie Isabelle. April lubi swoją pracę, a Isabelle czuje, że się dusi w małym miasteczku i nierozwojowym studiu fotograficznym, w którym pracuje. Chociaż, gdy poznamy historię lepiej i dobrniemy do jej końca jesteśmy też wstanie stwierdzić, że bohaterki miały również cechy wspólne. Na początku nie bardzo przypadła mi do gustu Isabelle, bo wydawało mi się osobą wiecznie narzekającą i z niczego niezadowoloną. Z czasem jednak, gdy poznałam bliżej April to właśnie matka Sama zaczęła być dla mnie tą bardziej irytującą. Jej zachowanie było kompletnie absurdalne. Nie rozumiałam jej zachowania, jako matki i tego, co chciała zrobić własnemu dziecku. Odniosłam wrażenie, że ona i Charlie za szybko wzięli ślub, że April była po prostu niedojrzała. Kochała syna, bo poświęcała wszystko żeby wyleczyć go z astmy, ale to, co chciała zrobić było bardzo egoistyczne. Caroline Leavitt stworzyła powieść o tym jak ludzie radzą sobie z żałobą, ale również jak wygląda życie osób, które przeżyły wypadki samochodowe. Byłam wstanie poczuć strach Isabelle po wypadku, gdy wsiadała do auta. Rozumiałam pragnienie Sama. Postać chłopca była najbardziej realistyczna. Byłam nim oczarowana. Tym jak się zachowywał i jego dziecięcą wiarą. Czasami tęsknie za tymi dziecięcymi marzeniami i wiarą, że wszystko jest możliwe. Oczywiście każdy również inaczej przechodzi żałobę, ale pokazane jest to, że rodzice nie mają czasu na zbyt długie bycie w strefie straty. Szybko muszą się ogarnąć, bo czekają na nich dzieci. Trochę pewnie Wam zdradziłam z treści, ale trudno jest przy tej książce tego nie zrobić. Zakończenie książki bardzo mnie zaskoczyło. Spodziewałam się czegoś innego. Miałam też zupełnie na coś innego nadzieję. Jednak, gdy piszę tę recenzję kilka dni po przeczytaniu „Szczęścia w twoich oczach” uważam, że jest ono dobre i pasujące do treści. Nieprzesadzone, ale realne. Moim jednym zarzutem jest to, że momentami książka jest zbyt nużąca. Ciężko się też w nią wchodzi. Osobiście polecam i jest to jedna z lepszych książek z serii „Leniwa Niedziela” jakie do tej pory przeczytałam. Warta uwagi i warta, żeby o niej mówić. Nie jest łatwa, ale porusza ważny temat. Proszę czytajcie tę książkę! "Możesz hojnie obdarowywać innych troską i miłością. Możesz przestrzegać wszystkich przykazań, które uważasz za słuszne, a świat mimo to daje ci po głowie. Nie ma przyczyny i skutku. Nie ma żadnej karmy." ~ Caroline Leavitt, Szczęście w twoich oczach, Warszawa 2013, s. 85-86.

Czy to jest powiesc o milosci? A moze o nienawisci? Zycie plata nam figle, przeplata emocje, dreczy nas i nagradza na zmiane. Jestesmy zagubieni w swiecie emocji, podejmujemy decyzje a potem musimy wypic piwo ktore sami nawarzylismy. Czy dotarlismy do konca instytucji malzenstwa? Kazdy ktorego intryguja powyzsze pytania, kazdy kto stawia sobie podobne powwinien przeczytac ta niezwykla powiesc. Madra niezwykle, a zarazem pieknie napisana, mimo niekiedy meskiego, dosadnego jezyka. Goraco polecam!

Historia owszem mocna, ale czegoś mi w niej zabrakło. Trochę zbyt wydumane zakończenie i mało wiarygodna całkowita metamorfoza głównej bohaterki. Wspaniale jest odkryć, że rodzina jest najważniejsza, a korpo to syf, ale autorka chyba za bardzo odleciała w sielankę (Autorka lub autor - natrafiłam w sieci na obszerną recenzję tej książki, a pod nią, równie obszernie, wypowiedziała się sama "Wera Gorczyńska", trochę urażona, trochę w pretensjach i trochę sugerująca, że może wcale nie jest kobietą). Ja to wszystko nie do końca kupuję.

Wzruszająca historia, która pozwala wierzyć, że ci, co odchodzą, tak naprawdę wciąż są obok nas. Maia, młoda żona i matka 5-letniego Josha, umiera na raka. Jednak jej miłość jest tak silna, że w "pożyczonym" ciele wraca do świata żywych, żeby dopilnować tego, by jej mąż i syn na nowo ułożyli sobie życie. Popłakałam się już przy pierwszych stronach książki.