Dzikie Łasice

Autobiografia Franka Maresa napisana została u schyłku XX wieku czyli ponad pół wieku po wydarzeniach, które opisuje, co zapewne miało wpływ na jej zawartość. Upływ czasu bowiem wprowadza podwójny filtr składający się z późniejszych doświadczeń Autora oraz zacierania się obrazu osób i zdarzeń. Pisana jest przez człowieka dojrzałego, który zapewne „przetworzył” obraz zdarzeń i młodzieńczych, często naiwnych zrywów na ich współczesną wersję. Nie zmienia to jednakże faktu, że „Zadanie wykonane” jest książką ciekawą, przykuwającą uwagę czytelnika. Tematem przewodnim książki jest tęsknota Autora za wolnością, wolnością nie tylko osobistą, jaką daje przebywanie w przestworzach za sterami statku powietrznego, ale także za wolnością ojczyzny. Ten czeski patriotyzm jest podszyty respektem do władzy, porządku publicznego i demokracji, umiłowaniem pokoju oraz szacunkiem dla ludzi. Jakże inny obraz od patriotyzmu naszego – buńczucznego, bojowego pełnego patosu i zaciętości. Często powtarzane zdania na temat wartości demokracji i pokoju wręcz wkurzają, pozwalają jednak spojrzeć z innego, jakże ciekawego, sąsiedzkiego punktu widzenia. W pierwszej części, jak większość tego typu opowieści poznajemy naszego bohatera, jego dzieciństwo i pierwszy, zazwyczaj decydujący o dalszym losie kontakt z lotnictwem. Tu uwagę przykuwa patriotyzm rodziny i duch w jakim wychowano syna oraz jego cierpliwe dążenie do celu – szkolenia lotniczego, poprzez wytrwałą pracę w aeroklubie i naukę w szkole. Rozszerzający się terror hitlerowski składnia młodzieńca do poszukiwania możliwości walki o wolną ojczyznę za granicą. Tu zaczyna się właściwa opowieść o piątce młodych lotników rozpoczynających trudną i niebezpieczną tułaczkę za bronią.. Francja w oczach Autora jawi się jako kraj nadziei, ale również bezsensownego oczekiwania i wszechobecnego bałaganu organizacyjnego. Po niemiłosiernie długim, dla młodych ludzi, oczekiwaniu rusza szkolenie lotnicze, które ponownie przerywa wybuch wojny. Znowu ucieczka, statek, nowa ziemia – Wyspa Ostatniej Nadziei. Co ciekawe w odróżnieniu od Francji obraz porządku, wyśmienitej organizacji i niesamowitej woli walki, wyrażonej ofiarną służbą, pracą lub wytrwałym znoszeniem ciężarów i niebezpieczeństw wojny przez ludność cywilną. Tu po kolejnym szkoleniu zasiada Mares w końcu w kabinie upragnionego Hurricane by walczyć ze znienawidzonym wrogiem. Ta część obfituje w opisy wykonywanych misji, choć niewiele jest opisów typowych walki powietrznych. Co ciekawe, nasz bohater, jako że nie miał wyższego wykształcenia nie mógł zostać oficerem czeskich sił powietrznych, niezależnie od osiągnięć bojowych i okresu służby. Frank przyjmował to i jeszcze kilka innych uwarunkowań jako coś normalnego. W służbie oddany sprawie, dobry lotnik przez większość czasu latał w parach z dowódcami eskadr, dywizjonów, skrzydeł, najpierw w jednostkach brytyjskich, później w czeskich. Nie znajdujemy w książce opisów zwycięstw Autora, nie znajdziemy też ich ostatecznej liczby. Co ważne Mares nigdy nie został zestrzelony. System tur operacyjnych oraz problemy ze wzrokiem sprawiły, że przez pewien czas zajmował się rozprowadzaniem samolotów do i z jednostek bojowych. Opis tego typu misji oraz lotów dyspozycyjnych jest jednym z ciekawszych akcentów lotniczych książki. Do tego dochodzi latanie bojowe: zwalczanie samolotów wroga, patrole morskie, osłona misji ratowniczych i specjalnych, osłona bombowców i w końcu swobodne polowania nad Europą. Koniec wojny zastaje Maresa znów w kokpicie, po z górą pięciu latach już chyba bardziej Brytyjczyka, niż Czecha. Niestety zwycięstwu towarzyszy gorycz. Nie ma niestety tak upragnionego wolnego, miłującego pokój kraju, są za to liczne groby, w tym czwórki współtowarzyszy z którymi rozpoczynał wojenna tułaczkę. Rozgoryczenie jest jednak chyba mniejsze niż u Polaków, gdyż dane mu jest odwiedzić kilkakrotnie rodzinne strony i spotkać się z rodzicami, choć podróże te są niebezpieczne i bolesne. Wielu ludzi, także ojciec „nawrócony” na marksizm, traktuje go prawie jak zdrajcę i uciekiniera. Co ciekawe, Autor w żaden sposób nie odnosi się do powojennej „transformacji systemowej” Czechosłowacji, co trochę osłabia tak często przez niego wspominaną miłość do wolności demokracji. Lata powojenne to dalsza kariera lotnicza najpierw w szkolnictwie, później w aeroklubach i bardzo lubiane latanie szybowcami. Niestety Mares przemilcza sprawy osobiste z tego okresu, co zapewne dopełniło by obrazu jego osoby i życia na emigracji. W książce bardzo mało jest opisów samolotów. Nie wiem czy to brak szczególnego zainteresowania Autora czym się lata czy wspomniana wyżej perspektywa czasowa. Potwierdzeniem tego jest kilka poważnych błędów dotyczących uzbrojenia poszczególnych typów maszyn którymi latał” Stirling (s. 223), Hurricane (s. 228), Defiant (s .284), Spitfire (s. 325). Książkę czyta się dobrze. Na pewno warto poświęć jej trochę czasu, nie tylko by poznać lepiej ważny okres historii lotnictwa, ale może i inaczej spojrzeć na naszych południowych sąsiadów. Więcej na: https://lot-nisko.blogspot.com/2018/08/zadanie-wykonane-wspomnienia-pilota.html

Bardzo dobra, merytoryczna pozycja książkowa, która mimo upływu lat się nie zestarzała, a zawarte w niej informacje są dobrą podstawą do rozszerzania informacji w szerszym zakresie. Mimo stosunkowo niewielkiej ilości stron, autor przekazuje nam naprawdę multum skondensowanych danych. Oczywiście nie jest to "Strzelectwo bojowe" traktujące stricte o strzelaniu - tu pan Kochański z właściwą sobie, ogromną wiedzą, daje w przystępny sposób informacje na bardzo szeroki temat - i w bardzo interesujący sposób. Polecam.

Bardzo przyjemna pozycja pozwalająca rzucić nowe światło na pilotów japońskich. Opisy o dziwo nie są nudne i za ich pomocą łatwo przenosimy się w sam środek wiru walki. Jedyne na co trzeba uważać, to ilości zestrzeleń i ogólne koloryzowanie przez autora niektórych wydarzeń.

Praca ta opisuje wszystkie typy lotniskowców używanych podczas II wojny światowej używanych przez poszczególne państwa. Opisy nie są zbyt szczegółowe, ale zaleta książki jest to, iż mamy zaprezentowane wszystkie typy tejże klasy okrętów podzielonych na poszczególne strony konfliktu.

Książka w sam raz dla kogoś, kto chciałby dowiedzieć się jak wyglądało życie na niemieckich u-bootach w czasie II wojny światowej. Książka została podzielona na kila części. Od przygotowania do bojowego patrolu, poprzez opis poszczególnych przedziałów okrętu i życia załogi, aż do odpoczynku po rejsie. Książka uzupełniona została wspomnieniami, zdjęciami archiwalnymi oraz fotografiami zdjęć wnętrza zachowanego okrętu typu VII. Jak dla mnie jedyny minus, to to, że za szybko wszystko w niej przeczytałem.

Chri Ryan - "The one that got away" - jedyny który umknął z potrzasku nieudanej akcji o kryptonimie Bravo Two Zero, rzuca światło na kulisy tej akcji, jak i polemizuje z oficjalną wersją opisaną przez dowódcę Andy`ego McNab`a. Koniecznie najpierw przeczytać należy wersję McNaba, bo ten ma lekką rękę i czyta się go z zapartym tchem. Chris Ryan również zapragnął okryć się sławą pisarza, czego dowód daje w tej książce i kolejnych, rzucając rękawicę swemu dowódcy. Warto się z książką zapoznać, gdyż jego wersja wydarzeń jest moim zdaniem bliższa prawdy. Ale historia bohaterem uczyniła dowódcę pojmanego do niewoli, a niesamowitą historię przeżycia prawdziwego bohatera tej akcji poznasz w tej książce.

Pomimo 30 lat od publikacji na rynku wydawniczym, książka stanowi podstawowe kompendium wiedzy z zakresu techniki morskiej. Bardzo udanie autor wprowadza nas w świat końca ery żagla oraz początku ery pancerza, jak również końca tej ery. Polecam wszystkim miłośnikom wojen na morzu. Pozycja broni sie doskonale, czuje się nie dosyt, że tak szybko się kończy historia pancernika. Zapraszam wszystkich na mój Podcast Wojenne Recenzje na YouTube.

Po pierwsze zaznaczę, że nie jestem w kwestiach militarnych czy historycznych ekspertem, a mimo to nie miałam najmniejszego problemu ze zrozumieniem "Pojedynków snajperskich". Cała seria opowiadań jest napisana w sposób przejrzysty i łatwy do zrozumienia, a przy tym precyzyjny i profesjonalny. Autor niewątpliwie posiada ogromną wiedzę, lekkie pióro i swoisty talent gawędziarski, potrafi przelać na papier postacie, miejsca, zdarzenia tak, by nie straciły swego kolorytu, a jednocześnie nie przytłoczyły czytelnika precyzją i rozmiarami opisu. Słowem bardzo ciekawa i wartościowa lektura.

Książka ma swoje lata i swoje mankamenty. Bywa, że jeszcze teraz ktoś powołuje się na błędną informację o kilkunastu 7TP w wersji wzmocnionej wyprodukowanych w ostatniej chwili. Dziś pewnie ta książka wyglądałaby inaczej. Ale nadal jest to ważna, jeśli nie sztandarowa pozycja dla zainteresowanych tematyką. Przejrzysty układ, ładne zdjęcia, przyjemne ilustracje, a przede wszystkim sporo informacji.

Książkę pierwszy raz przeczytałem w 1994 roku. 21 lat temu (sic!). I to od niej zaczęła się moja fascynacja jedną z najlepszych formacji specjalnych US Air Force. ParaJumpers lub Pararescue. Oprócz SEAL właśnie oni stanowią elitę elit i po dziś dzień uważani są przeze mnie za najlepszych. Sama książka jest standardowym przykładem całego cyklu Skrzydła nad Wietnamem. I tak jak wszystkie książki z tej serii jest dla mnie dość trudna do zakwalifikowania. Z jednej strony mamy do czynienia z pewnego rodzaju patosem w stylu "Helikoptera w Ogniu" by potem odnosić wrażenie języka całkowicie antywojennego rodem z "Plutonu". Zupełnie subiektywnie, cały cykl to kilka ciekawych historii, napisanych w łatwy i przystępny sposób. Nie bez znaczenia jest też fakt iż biorąc pod uwagę objętość, książkę można "połknąć" nawet w jeden wieczór. I nie będzie to czas stracony.

Osobiście miałem pewien problem z oceną tej książki, bo trzeba przyznać, że jest to lektura całkiem przyjemna, napisana lekką ręką, historię przedstawione są całkiem ciekawie i jednak daje od siebie generalnie to, czego można byłoby od niej oczekiwać. Z drugiej strony trzeba zaznaczyć, że większość historii jest wzięta z innych książek. Jest to więc zbiór opowieści, zebrany i przepisany. Takie "dzieło literatury" wymaga jednak dużo mniej i nie świadczy o kunszcie autora. Dodatkowo mnie osobiście mocno zaintrygowała historia, podobno prawdziwa, przyjaciela autora, lecz jego historia jest tak niewiarygodna i bogata, że wzbudziła u mnie poważne wątpliwości, na ile jest to radosna twórczość autora nie mająca odzwierciedlenia w faktach. Reasumując, książka lekka, łatwa k przyjemna. Jak ktoś jest zaciekawiony tematyką to istnieje jednak duże ryzyko, że wiedza czytelnika będzie na tyle duża, że książka ta okaże się rozczarowująca. Można przeczytać w wolnym czasie, ale raczej nie ma co oczekiwać od niej zbyt wiele.

Oto książka, którą otrzymałem od kogoś w prezencie i niejako z obowiązku zacząłem czytać, wzbudziła moje zainteresowanie tematyką lotnictwa (inne książki, filmy), a to - jak przypuszczam - przez swadę, humor i wiadomości, jakimi raczy nas autor. Pozycja godna szacunku i polecenia, nie trzeba interesować się lotnictwem, wystarczy nieco zainteresowania techniką lub militariami i dajemy się wciągnąć. Serio, warto. A ryzyko finansowe niewielkie, bo pozycja leciwa i kosztuje grosze. Po niej sięgnąłem np. po OSTATNIA WALKA (Jan Zumbach).

Jeśli ktoś chce poznać genezę i dzieje najstarszej jednostki specjalnej Wojska Polskiego, to zdecydowanie Lubliniec.PL jest strzałem w dziesiątkę. Jarosław Rybak ponownie zagłębia się w świat polskich sił specjalnych, dając nam świetną lekturę. Tym razem opowiada o rodowodzie i rozwoju jednostki 4101, która w związku ze zmianą nazewnictwa, obecnie nosi nazwę Jednostka Wojskowa Komandosów (zmiana nazwy z 1. Pułku Specjalnego Komandosów nastąpiła w 2011 roku). Książka jest bardzo rzetelna i zawiera wiele niepublikowanych zdjęć :) Czyta się ją szybko i przyjemnie (sam czytałem ją kilka razy). Polecam z czystym sercem!

Największą zaletą tej pozycji jest jej poziom wydania, nie tylko twarda oprawa, papier, skład, ale przede wszystkim ilość fotografii, map, bo to dodatkowa wartość dla takiej książki. Nie jest to album ale bogactwo ilustracyjne, a w zasadzie zdjęciowe robi wrażenie. Sama historia tytułowej dywizji Wiking opisana jest od okoliczności jej powstania, poprzez szkolenie, szlak bojowy, aż do kapitulacji, a dodatkowo dostajemy krótki opis najważniejszych postaci, które zapisały się na jej kartach. Zaletą jest też przeplatanie suchych danych i opisów kolejnych wydarzeń z frontów cytatami ze wspomnień poszczególnych żołnierzy, co czyni lekturę ciekawszą. Niemniej jako całość nie jest to dzieło wyróżniające się, a gdyby odjąć te wszystkie zdjęcia było krótkie i raczej pozostawiało obojętnym bądź z dużym niedosytem.

Ciekawe i przystępne opracowanie o pancernikach zarówno tych które weszły do służby, jak i tych które nie wyszły poza plany. (Niemiecki typ H, holenderski projekt 1047, amerykańskie typu Montana, holenderskie projektu 1047, francuskie Alsace, japońskie Super Yamato z artyleria kalibru 510 mm, czy B-65, itp.) Obok nich były także te, które pamiętały poprzednia wojnę i były szkolnymi pancernikami. Fascynująca.

Bogato ilustrowana, szybko i przyjemnie się czyta co zdecydowanienjest wielkim plusem. Nie ma rynku zbyt wiele książek o takiej tematyce dlatego jak najbardziej polecam. Ale nie brak jej również wad np. Błędy w składaniu linijek tekstu z różnymi odstępami między literami/wyrazami, czasami pojawiają się też literówki albo bzdury w postaci informacji np o 35 kilogramowym zasobniku.

Liswaffe 1933-1945 . Lisioł rozważał wsadzenie swojego rudego kupra do Me-163B-O V41 albo do Focke-Wulfa Fw-190, ale powiedzieli mu, że procedury musi znać. Szkolenie przejść, dlatego futrzak zaczął od teorii, sięgając po książkę „Luftwaffe 1933 – 1945” autorstwa Chrisa McNaba. Lisioł musi przyznać, że jeśli zamierzacie się zapisać do sił powietrznych Rzeszy, czyli Luftwaffe to najlepiej zrobić to do 1941 roku, potem jakoś tak śmiertelność szybko wzrasta, a po drugie, lepiej wybrać lotnictwo myśliwskie. Dział transportowy, morski i bombowy miały lekko mówiąc pod górkę – zwłaszcza bombowce nurkujące. Jedna pomyłka, a Wasza maszyna będzie pięknym naleśnikiem. Do tego często zapominano o ochronie dla takich maszyn lub myśliwce zajmowały się poszerzaniem własnej listy sukcesów. Jeśli jednak nadal nie wiecie, co wybrać, to książka przychodzi Wam z pomocą opisując wszystkie lotnicze formacje. . W środku znajdziecie schematy organizacyjne, opisy działań na poszczególnych frontach, opisy walk powietrznych oraz kilka słów o co sławniejszych pilotach. Lisioł przeczytał te porcje wiedzy bardzo uważnie. Strój lotnicy może i mieli ładny, ale głównodowodzący Luftwaffe to miał małe pojęcie o tym co robi. Trzeba tutaj pisnąć, że prócz uzależnień, Pana Goringa męczyła też urażona duma – nie ważne co robił lub zrobi, zawsze już żył w cieniu Czerwonego Barona, którego mógł jedynie podziwiać pod niebem I wojny światowej. Gruby jak bombowiec, podejmujący kiepskie decyzje strategiczne oraz obiecujący gruszki na wierzbie – prawdziwy polityk, wypisz wymaluj. . Jeśli planujecie lekturę, szykujcie się na solidną porcję wiedzy w twardej oprawie z licznymi zdjęciami – prawie na każdej stronie jakąś fotografie znajdziecie, a czasem i na dwóch. Do tego twarda oprawa. Lisiołowi bardzo się lektura podobała. Droga od chwały do upadku zawsze jest pouczająca. Z czego futrzak podkreśla – tutaj bohaterami książki są maszyny, nie historię pilotów *mruknął Lisioł, zakładając hełm lotniczy i pakując swój kuper do pomarańczowego Focke-Wulfa z rudym ogonem na skrzydłach* ale kilka chwil w powietrzu na pewno nie zaszkodzi.

Polecam serdecznie. Głównie dotyczy czasu gdy wojna ma się już ku końcowi. Opisuje bardzo dobrze funkcjonowanie administracji i władz najwyższych na skraju przepaści - do samego końca wymaga się od jednostek, ich dowódców i żołnierzy uległości wobec autorytetów i wykonywania najbardziej bezsensownych i karkołomnych misji.

Taki mix - trochę faktów historycznych, trochę historii dodanej od autora. Jeżeli się nie mylę jest to baza dla filmu Wróg u bram. Ze względu na fakt, że film był dobry jest to rzadki przypadek kiedy nie powiem, że książka była zdecydowanie lepsza od filmu.