Dungeon Meshi - Lochy i smakołyki tom 6

Cała akcja rozgrywa się w stolicy Imperium, gdzie drużyna już na całego wkręca się w rozgrywki pomiędzy obrońcami a skrytobójcami polującymi na Lady Serie. Po której stronie stoją specjalne jednostki magiczne armii Imperium? Czy dowiemy się tego już w tym tomie? Na pewno będziemy mieć do czynienia z namierzaniem na odległość i ze spotkaniem z dawnym znajomym. Moja ocena 6,5 gwiazdki.

Tomik rozpoczynający kolejną dużą przygodę – tym razem w stolicy wielkiego kraju, z udziałem oddziału łowców magów i zabójców. Nasi niszczący góry i wywołujący kataklizmy magowie muszą udowodnić, że nikt nie zabije ich nożem lub trucizną. Świat przedstawiony we „Frieren” jest dla mnie niedorzeczny. Stark nie ma problemów ze skakaniem na wysokość kilkunastu metrów w walce ze smokami, jednak poniesienie dwóch koleżanek jest dla niego męczące. Trakty i ścieżki są zapełnione potworami, z którymi nawet wielki mag ma wyraźne problemy, jednak w miasteczkach ludzie noszą się po szlachecku i zakładają restauracje. Trudno mi odnaleźć w tym sens. Czasem autorzy odwołują się do ekonomii tego świata bądź innych jego aspektów, ale... to trochę jak przykładanie plastra na uciętą nogę.

Dungeon Meshi. Lisioły i smakołyki. Tom 5. . Smocza szynka bez kości opuściła Lisioła! Rozpacz przeogromna. Lisioł tego nie daruje władcy lochu, który okazał się niskim elfem z książką pełną przepisów na nowe potwory. Niestety jeden z nich właśnie przetestował na Falin. Marcille wydaje się dziwnie zadowolona z tego spotkania – to nie wróży nic dobrego. Lisioł może teraz śmiało orzec, że jeśli drużyna Laiosa miała ciężko, to teraz jest BARDZO ciężko. . Nikt się nie spodziewał hiszpańskiej ink… wsparcia ze strony orków. Nie dość, że pomogli Chilchuckowi odzyskać sprzęt całej ekipy, to jeszcze dali mu czas na wątpliwości. Przestrzeni nie było w gratisie, za to lekarstwo już tak! Podawane usta-usta. Lisioł aż odsunął się na bezpieczną odległość od tego zjawiska. Tylko co dalej? Falin zniknęła. Szalony mag szaleje, drużyna wygląda, jakby przejechał po niej walec. Nie ma rady, trzeba wracać, ale loch się ciągle przemieszcza. W ten sposób Lisioł natrafił na nagie driady. Jest na co popatrzeć! Tyle że po chwili oczy futrzaka zaczęły łzawić, z nosa poleciało. Ach driady mają taki wpływ na innych. W nagrodę za te męki czeka na Was dynia z oczami! Smacznego? . Pomimo starań Marcille dalej ma problemy z magią, dlatego Laios i Lisioł postanowili rozpocząć naukę, zgłębiając arkany sztuki tajemnej. Futrzak skupił się na truskawkach, myśląc o swoim pustym brzuszku, natomiast Laios na uzdrawianiu. . W 5 tomie serii „Delicious in Dungeon” autorstwa Ryoko Kui poznajemy też bliżej drużynę Kabru. Powraca też Shuro ze swoją ekipą i tak wszystkie trzy drużyny spotykają się w jednym korytarzu. Co z tego wyniknie?

Drugi tom, a już mamy trochę konkretów ! Z jednej strony jest trochę więcej o przyjaciołach głównych bohaterów (skupiamy się na Subaru, ale możemy też lepiej rozróżnić kolegów Rintarō), a z drugiej główny wątek idzie do przodu. Niby nie mieli tak wiele wspólnych scen, a i tak w ich znajomości jest progres. Bardzo ładna ta kreska, fajne są też "dodatki specjalne" z profilami postaci !

Dungeon Meshi. Lisioły i smakołyki. Tom 4. . Drużyna Laoisa w końcu dotarła do miasta w lochu, z którego orkowie uciekli w popłochu. Ten fakt nie napawa optymizmem, dlatego Lisioł od razu zgłodniał i zażądał posiłku godnego podniebienia jego Wielkiej Lisiołkowatości. Podano kotlety zagrzewające do walki - ewidentnie coś się szykuje!. . Jako mistrz taktycznych odwrotów, Lisioł prowadził w ucieczce przed wielkim czerwonym smokiem. Wielki to zbyt mało piśnięte, gargantuiczny pasuje znacznie lepiej. Dobrze, że miasto ma normalne uliczki, to bydle nieco ma problemy z braniem zakrętów na ręcznym. Z drugiej strony zianie ogniem w ciasnej przestrzeni nie wróży nic dobrego drużynie. Zwłaszcza jeśli Laois ma plan, a Marcille się z nim zgadza! Czy uda się wyjść w jednym nieprzypieczonym kawałku z tej kabały? Nie ma wyjścia. Smoka trzeba zabić, żeby w jego trzewiach poszukać Falin, o ile jeszcze jej nie strawił! . W tym tomie jest energicznie i dramatycznie, niczym na rollercosterze. Nawet Marcille pokazuje się nam z zupełnie innej strony, niż normalnie *mroczne szepty*. Lisioł Wam radzi od serca, że lepiej jej teraz nie wkurzać... . Dzięki fragmentom z Namari i jej nową drużyną, można się sporo dowiedzieć o funkcjonowaniu miejscowej gospodarki opartej o loch. W końcu poszukiwacze przygód to niezły biznes, ale czy chodzi tylko o kasę? Oczywiście, że nie! Loch ma unikatową właściwość wiązania duszy z ciałem, tak, że po śmierci da się kogoś wskrzesić, a to oznacza..... nieśmiertelność! Oczywiście, że tego wszyscy poszukują, zwłaszcza władca, nieduży doradca i szurnięte elfy. Witamy w serii „Delicious in Dungeon” autorstwa Ryoko Kui.

Anime mi się tak spodobało, że koniecznie musiałam sięgnąć po mangę. Serial został zmieniony i w zasadzie nie poznaliśmy prawdy o Kowloonie, ale wystarczyło rozbudzić apetyt. Już pierwszy tom niby jest podobny do tego, co znane z anime, a jednak ma dużo więcej detali, które mogą się okazać istotne dla rozszyfrowania historii. Kreska mogłaby być lepsza (to samo dotyczy serialu), ale „Kowloon” ma w sobie coś wyjątkowego, jakąś niepowtarzalną atmosferę nostalgii (jak z pewnością powiedzieliby główni bohaterowie), która sprawia, że trudno się od tego oderwać.

Historia opowiada o Blue, anielicy urodzonej w Królestwie Kwarcu. Krainę tą zamieszkują ludzie stworzeni przez Boginię. Blue nie ma łatwego życia, jest sierotą, a do tego posiada czarne skrzydła. Mimo, że ludzie w nią nie wierzyli ona ma marzenie wstąpić do armii Aniołów by chronić królestwa. Jej los krzyżuje się z Księciem Cassianem. Czy jej marzenia się spełnią? ~~ Nie samymi książkami człowiek żyje więc przyszedł czas na mangę . Pierwszy tom tej historii zapowiada się interesująco. Blue skrywa w sobie coś tajemniczego i mam nadzieję, że w dalszych tomach nieco to rozjaśnią. Kreska jest śliczna, przejrzysta. Wydanie też jest trochę większe więc dla mnie to na duży plus. Mam wrażenie, że to nie będzie słodka historia, a raczej pełna niejasności, walki dobra ze złem. Pytanie tylko kto będzie tym złym. Czy faktycznie Demony czy jednak ktoś inny .

Jak wszyscy wiemy, wiedźmy nie istnieją przybyły na Ziemię z Księżyca. Tak przynajmniej wygląda rzeczywistość w omawianej mandze. Na pierwszych stronach komiksu poznajemy dwoje głównych bohaterów. Pierwszym jest Elliot – zwykły człowiek, którego pech i dobre serce wciągnęły w poważne tarapaty. Druga jest Natalia – Wiedźma Inkwizytorka. Ten duet staje się niemalże nierozłączny, a to dlatego, że jedynie obecność Księżycanki zapewnia bezpieczeństwo Elliotowi. Trawi go klątwa, którą powstrzymuje tylko magia Natalii. Gdyby rozstali się na zbyt długo, głównemu bohaterowi zagrażałoby duże niebezpieczeństwo. Jednak opieka wiedźmy nie jest darmowa – chłopak zajmuje się u niej obowiązkami domowymi, a sprzątanie po ekscentrycznej badaczce wymaga sporo wysiłku. [...] Na uwagę zasługuje fakt, że autor porusza kilka ważnych tematów. Nie jest to może najbardziej odkrywcza problematyka, ale czyni Inkwizytora wiedźm ciekawszą i bardziej wartościową pozycją. Z jednej strony widzimy rozważania na temat znaczenia upływu czasu dla ludzi i istot bardziej długowiecznych. Trudno tu nie pomyśleć o Frieren, ale to w zasadzie jedyne podobieństwo między tymi tytułami. Poniekąd ciekawsze jest przedstawienie jakie zagrożenia niesie ze sobą idealne społeczeństwo. Autor pokazuje, że to właśnie niedoskonałości czynią nasz świat ciekawym. Wreszcie podczas lektury nie sposób nie zastanowić się nad tematyką altruizmu i egoizmu. Mangaka pyta czemu robimy pewne rzeczy. Poniekąd udziela też odpowiedzi, ale są one częściowo sprzeczne – to na nas spoczywa obowiązek odpowiedzenia na nie. Cała recenzja: https://ostatniatawerna.pl/o-wadach-utopii-recenzja-mangi-inkwizytor-wiedzm-t-1/

Czy w tej mandze kiedykolwiek będzie trochę spokoju? Zbliża się rozwiązanie dla jednej z cesarskich żon - ale położenie dziecka wzbudza w Maomao niepokój. Sprowadzony więc na dwór zostaje zaufany lekarz... Jednocześnie sama zielarka znika. Co się z nią stało? Jestem absolutnie zafascynowana krótkim dochodzeniem, które pojawia się w tym tomie, a także nietypową rolą kotka. Brawo za pomysłowość!

Denji i Asa znajdują sposób na wydostanie się z wnętrza diabła starzenia się. Jest to oczywiście szalony zabieg, którego raczej nikt się nie spodziewał. Jednak koniec końców dwójka bohaterów Chainsaw man powraca do normalnego świata. Tam wraz z pozostałościami kościoła omawiane jest, co należy zrobić dalej. W końcu za miesiąc na Ziemie ma zstąpić diabeł śmierci, co przywoła inne potwory i doprowadzi do zagłady ludzkości. Nagle siedzący w Asie diabeł wojny porywa Denjiego na szaloną zabawę z rozwalaniem ruin miasta i mordowaniem napotykanych ludzi. Yoru chce się rozerwać i zabawić z chłopakiem. Zwłaszcza że demon ma do niego coraz silniejsze uczucia przez to, że Asa kocha się w głównym bohaterze serii. Czy ten szalony wypad doprowadzi do kolejnych tragedii? No i co z nadejściem śmierci? Czy istnieje jakikolwiek sposób na skuteczne powstrzymanie tego demona?

Zwyczajnie dobrze się to czyta. Bardzo dobra kreska. Niby zwyczajne sprawy, ale w końcu bohaterowie powoli uświadamiają sobie, że spotkania na tyłach sklepu to coś więcej. Autor pozostawia nas w niepewności czy to tylko fanaberia dojrzałego mężczyzny i przekomarzanie się o wiele młodszej bohaterki... Przede wszystkim to dobra manga psychologiczna i pewnie trochę romansidło :)

Jak zwykle przyjemny tomik! Specjalnie zostawiłam go na zbliżające się święta (bo akcja rozgrywa się w grudniu) i nie żałuję, bo dzięki temu poczułam ducha świąt! Minus jest taki, że Sasaki i Yamada wciąż nie zdają swoje sprawy z uczuć jakimi się darzą. Podobno jednak w kolejnych tomach coś między nimi zaiskrzy, więc będę czytać dalej ^^. PS - kupcie trzeci tomik w edycji specjalnej!!! Dodają tam booklecik, który jest spoczko dodatkiem <3

Drugi tom mangi Królestwo kwarcu rozpoczyna się testem, od którego zależy to czy Blue dołączy do wymarzonej akademii i będzie miała perspektywę na zostanie archaniołem. Wyzwaniem jest pojedynek z jednym z wytrawnych wojowników. Bohaterka odniosła sukces dzięki swojej silnej woli i odwadze. To pozwala jej na rozpoczęcie owego etapu życia. Szybko jednak okazuje się, ze droga do statusu archanioła jest bardziej skomplikowana niż się to Blue wydawało. Nauka i trening dominują życie bohaterki, ale dziewczyna ma też okazję zacząć budować nowe przyjaźnie i dowiedzieć się więcej na temat czterech rodów, które odpowiadają za funkcjonowanie świata celes. Jest nawet okazja do spotkania z księciem, który jest inspiracją dla Blue. Niestety podczas jednego z treningów z magią dochodzi do okropnego wypadku. Jak bohaterka poradzi sobie w takiej sytuacji?

"Nausicaa z Doliny Wiatru" w kwestii budowy Uniwersum/MetaVersum Ghibli, to pierwsze pełnometrażowe anime tego japońskiego Studia Animacji. Premiera obrazu miała miejsce w 1984 roku, i jak na standardy techniczne kreowania rzeczywistości animacji tamtego okresu, film anime Hayao Miyazakiego - jeśli ktoś z Was śledzi kreskówki czy bajkowe pełnometrażówki produkowane przeszło 30 lat temu na pewno pochwycił pewne aspekty kreślenia grafik tamtego okresu - spełnia oczekiwania, wręcz wychodzi poza ich obręb, nadając animowanym przygodom Nausicii tę specyfikę w barwie, linii i konturach, wypełnieniach: coś bardzo znaczącego i kunsztownego. "Ghibli" to już Studio legenda. Tworzenie animacji z motywem pro-ekologicznym, i wydźwiękiem dramatyczno-emocjonalnym w tej naturze, to specjalność wytwórni. Życie w zgodzie z naturą, jako motyw fabularny dzieł Hayao Miyazakiego, przejawia się w każdej z jego animacji - przynajmniej w Kanonie tych najbardziej znanych i poważanych. Możliwe, że jego animacje zyskują przez to bardziej baśniowo-familijny rozdźwięk, odbiór, poważanie. Czymś takim jest, właśnie "Nausicaa z Doliny Wiatru" sprzed ponad 40 lat; mówiąc łopatologicznie, jest to opowieść do obejrzenia raz na ileś lat, i to w gronie rodzinnym, w odpowiedniej atmosferze, w cieple relacji, przy kominku, kawce i dobrym pierniku do tego. Nie dość że ,,Nausica... " jest pierwszym filmem z dorobku Miyazakiego (ale tak naprawdę nie pierwszym w historii działalności Studia Ghibli, z którego słynie ,,Pan M”), to z mojej opinii wyrasta do rangi jednego z najlepszych od tego artysty. A dlaczego? Łopatologia stosowana, moje doświadczenie z animacją i czysta szczerość geeka każą mi odpowiedzieć: kapitalna miękka i plastyczna, ale i bogata ,,kreska". Pro-ekologiczna wymowa? No a czemu by nie! Ale co istotne: w tej wymowie znalazło się trochę emocji, dramatycznej narracji, no i coś z potężnego zewu przygód. No a jakże, dobra moja, dobra nasza, to nader piękny tytuł, którego pierwsze ,,oglądnięcie” w odpowiednim klimacie i w towarzystwie zaliczyłem przeszło 3 lata temu. Nie ukrywam więc: szykuje się chyba drugi seans z mojej strony; serducho i topka dla ,,Nausicii” wciąż biją, wciąż stare dobre Ghibli do mnie przemawia, no i o to chodzi! Nie inaczej, Studio Ghibli i Miyazaki mają ten swój styl i sposób na tworzenie zapadających w pamięć animacji. Ta zgodna z naturą, proekologiczna, sentymentalna wymowa produkcji z tego Uniwersum, faktycznie, może wydawać się, że ,,gdzieś ja już to widziałem, kruci, tylko gdzie?", że Hayao Miyazaki i jego ekipa mają tendencję do robienia swoich produkcji pod określony ,,klucz", pod określony ,,wydźwięk" i odbiór dzieła. Ale to jest jednak Ghibli; to Studio ma to coś, tą oryginalność, tą zjawiskowość w każdy możliwy do ujęcia sposób, że jak widzisz kadr z jakiejkolwiek animacji ich ręki, wiesz że to... jest autorstwa artystów tej marki, tego cholernie dobrego Studia. Bez bicia się przyznam, w czystej szczerości: produkcje tej marki mają ten nostalgiczny, ciepły wydźwięk ,,powrotu człowieka z wielkich miast do natury!", tą koegzystencję człowieka jako gatunku w sposób pierwotnie mu przeznaczony, czyli tak, jak mówi to matka natura. I w ten właśnie sposób tego rodzaju ,,rozkminy” fana zaprowadziły mnie do sięgnięcia po lekturę (czego nie wiedziałem, że istnieje w ogóle komiks, który dla ,,Nauscii…” w wersji filmu był pierwowzorem) tego Uniwersum w wersji mangi. I żeby było jeszcze dziwniej: autorem i artystą opracowującym tom 1, który to niniejszym omawiam i recenzuję jest sam wielki Hayao Miyazaki. I czy może być jeszcze piękniej: akurat tego rodzaju komiks kupiony, przeczytany i omawiany, i to przed drugim już seansem jego adaptacji?! No raczej nie: geekowska kraina mlekiem i miodem płynąca, skąpana w szczerym złocie i w ogóle samym oddaniu autora do swojej wizji i do tego, co chce przekazać fanom. Subiektywnie to ujmując: miałem szczęście, że natrafiłem na tak oryginalną, tak nietypową mangę jak ów pilot z serii komiksowej o ,,Nausice…”. W ,,stworzeniach lasu i natury", w tej swojej ,,pro-ekologii” i intymnej relacji istoty ludzkiej z ekosystem Ziemi, które tak śmiało i odważnie zaprezentował nam Hayao Miyazaki, zarówno w filmie o Nausice jak i mandze, od której chyba wszystko co z Ghiblii jest związane się zaczęło… sądzę, może nie aż tak wyraźnie, bo zależy to od intymnego, osobistego odbioru wydźwięku filmowej wersji tworu i jego mangi, przebija się obraz każdego z nas, każdego z tych ,,maluczkich i pysznych" ludków, korporacyjnych szczurów, bezdusznych humanoidów, pędzących ku posiadaniu więcej i więcej w tej współczesnej konsumpcyjnej Cywilizacji, i to pędzących na złamanie karku, jakby ,,każdy miał się zesrać, i każdemu było wszystkiego mało!". Z drugiej strony w samym obrazie natury, cóż, nasz Mistrz wtłoczył też trochę kontrastu, ukazując to jak powinna wyglądać jej zrównoważona strona, na zasadzie zdrowej relacji natury: jej symbiozy z człowiekiem. Mówi się, że "Księżniczka Mononoke" z 1997 roku to największe dzieło z całego dorobku artystycznego pana Miyazakiego, jednak… po przeczytaniu tej nietypowo zbudowanej (co jest delikatnie z mojej prywatnej perspektywy na minus – opasła objętość tej mangi zaburza odpowiedni odbiór całości) narracji graficznej Pana M, doszedłem do nieco innego wniosku: to ,,Twór przez wielkie T”, jakim jest ,,Nausica z Dolony Wiatru” w dwóch formach medium stanowi to największe coś tego artysty, to jego ,,wręcz wyśnione” Opus Magnum. I żadne, podkreślam, żadne słowa nie opiszą tego, jak wspaniały, baśniowy, wręcz tą baśnią eksplodujący, jawi się nam świat wykreowany w tomie pierwszym ,,Nausici”. Mimo iż jest to klasyczny przykład czarno-biało-szarawej treści komiksowej dla mangi, to czapki z głów dla twórcy za to: jak ta przestrzeń, ten Świat, ta Natura – jak wszystko to jest ekspresyjne i romantyczne, jak pięknie nakreślone samą szatą rysunkową. A w tej naturze ,,pióra i ołówka maestro Studia Ghibli" cudownie odnajdują się główne postacie mangi: księżniczka i pozostałe sylwetki, co między innymi sprzyja tematyce ,,proekologicznej" i tego rodzaju wydźwiękowi swych prac, które Miyazaki zaczął od tego momentu (wraz ze swoim Studiem i innym twórcami/kreatorami Światów Studia), przez kolejne 40 lat, przy czym on wciąż to robi i robi!, tworzyć. Nausicaä z Doliny Wiatru" jest ponadczasowym, poruszającym pełnometrażowym anime, ale taka też jest startująca z tomem pierwszym manga – przynajmniej tak to wygląda przy tych około 130 stronach, skromnie nakreślonych fizycznie, ale w sposób w miarę dobrze zorganizowanych i przez ,,Pana M” wykorzystanych. Znalazło się tu wszystko to co powinno się znaleźć w kwestii przekazu/wizji mangaki: w rodzaju ,,konieczności współodczuwania z naturą, którą, gdy my ludzie nic nie zrobimy… prędko możemy utracić”. Wartościowe treści, wartościowe anime oraz sama manga. Osobiście jestem zdania, że warto pamiętać takie tytuły, takie komiksy jak ten i taki film… na całe swoje życie. Jak widać, Ghibli i Miyazaki są niezwykli. Opowiadają się sami; ta firma, ten wybitny człowiek mają dar, który wykorzystywany jest kapitalnie przez ponad 40 lat. Czy mógłbym wymienić choć troszku z wad owej recenzowanej mangi? No bo przecież – o czym lekko napomknąłem wyżej – ta historia, a zwłaszcza to wydanie i jego fizyczność, cóż, mają swoje ,,ujmy” dla wartości i przekazu ,,Nausicii…” . Ghbili i Hayao są specyficzni – i chyba przez tą jakby bardziej kwadratową, podręcznikową, klockowatą budowę komiksu ,,Pan M” chciał przekazać jak bardzo jest wyjątkowy, jak ceni sobie autentyczność i oryginalność. Po prostu jest to ktoś kto uwielbia przekraczać progi własny granic, ale i czerpać z tworów popkultury, jak w dziele o Nausice, gdzie mamy nawiązania do Władcy Pierścieni, Gwiezdnych Wojen i innych Uniwersów. Z mojej perspektywy chyba dobrze się stało, że urodziłem się w tym a tym roku, w tym a tym okresie, że dzięki temu tak a nie inaczej mogę spojrzeć na to, co daje nam Ghibli czy mangi Miyazakiego i późniejsze ich adaptacje. ,,Nausica z Doliny Wiatru” równa się baśń i ponadczasowość, równa się pociąg do przeszłości, do bajecznej nostalgii. Nausica jako manga jest nawet magiczna, ba!, nawet (podsumowując to co nieco nakreśliłem wcześniej) jako fizyczne wydanie… mimo swych ,,objętościowych” wad. To przykład niezwykłej płodności artystycznej Miyazakiego, co jak sami wiemy przekłada się na to, co spotkało nas przez 40 lat pracy Ghibli, dla nas przez multum chwil tej przygody i doświadczania dzieł marki. Damn it! A sam rysunek jest kreślony nietypowo kolorystycznie, co jeszcze bardziej utożsamia nas z nostalgią do natury, z perspektywy wizji artysty. Posłowie i omówienie częściowo mangi, ale głównie samego filmu na końcu wydania, także ta mapka Uniwersum Nausici – również jest to kapitalnie przemyślany element fizyczny, bez względu na to, czy to mangaka dodawał tą mapkę czy nie. I tak, tom 1 daje czytającemu takiego potężnego sierpowego, i to łopatą przez łeb, poprawiając dodatkowo potężnym obuchem, żeby ktoś kto z tym obcuje mógł się otrząsnąć z tego jakie to było dobre. No, a było!

Doszło do najgorszego. Nayuta została zamordowana tylko po to, by przywołać najpotężniejszą wersję Chainsaw mana do życia. Denji widząc na talerzu głowę dziewczynki, wpada w szał, przemienia się w potworną wersję i zaczyna zabijać wszystko, co stanie mu na drodze. Okazuje się, ze wszystko to jest częścią większego planu polityków, którzy chcą podpisać umowę z demonem starzenia się. Okazuje się bowiem, że Chainsaw man jest tak potężny, że może zjeść i absolutnie usunąć jakiś koncept z rzeczywistości i w ten sposób zniwelować nawet takie procesy natury jak starzenie się. Denji nie zamierza jednak podporządkować się planom biurokratów. Dlatego dochodzi do starcia pomiędzy bohaterem serii a jednym z największych strachów ludzkości. W walce Chainsaw man zostaje uwięziony w dziwnym, alternatywnym wymiarze, gdzie ludzie przemieniają się w drzewa. Czy to powstrzyma żywą maszynę do zabijania?

Wrzesień w pełni, czyli czas najwyższy wrócić do podcastu Normalnie o... W pierwszym odcinku opowiadam, oczywiście najkrócej jak się da, o pierwszym tomie mangi Kagurabachi. Serdecznie zapraszam. #normalnieo #manga Mixcloud https://tiny.pl/nvhfwgg7 Spotify https://tiny.pl/k16b2h8b

Czytając osiemnasty tom Dorohedoro, czuję, że powoli wracam na właściwe tory — kojarzę coraz więcej postaci i zaczynam znowu łapać, o co chodzi w tym całym szaleństwie. Ta manga wciąż jest totalnie pokręcona, pełna chaosu i absurdalnych wydarzeń, ale właśnie za to ją lubię. Choć nadal zdarzają się momenty, kiedy gubię się wśród wątków i bohaterów, nie przeszkadza mi to w czerpaniu frajdy z lektury. Q-Hayashida ma niesamowity styl — brudny, surowy, ale przy tym bardzo ekspresyjny. Każda strona aż kipi energią i dziwnym urokiem, którego nie da się pomylić z niczym innym. Było też kilka naprawdę zabawnych momentów, które świetnie kontrastują z mrocznym klimatem serii. Dorohedoro dalej nie przestaje mnie zaskakiwać — nawet jeśli chwilami czuję się, jakbym czytał sen po zbyt dużej dawce kofeiny, to i tak nie mogę się od tego oderwać.

Trzeci tom serii Jej opowieść o Shim Chong kręci się wokół gigantycznej metamorfozy, jaką przechodzi tytułowa bohaterka. Dziewczyna pod namową swojej pani zmienia swój styl, postawę, zachowanie i ubranie. To sprawia, że poniżana i opluwana wcześniej żebraczka nagle staje się wzorem zatroskanej córki, która zrobi wszystko dla swojego niewidomego ojca. Shim Chong, która zaznała tak wiele bólu ze strony mieszkańców swojej wioski, nagle staje się wzorem i lubiana osobą. Jednak nie wszyscy cieszą się z tego stanu rzeczy. Przyszywana ciocia bohaterki ostrzega młodą dziewczynę, że zadawanie się z kobietą z wyższych sfer jest błędem, który będzie ją dużo kosztował. Shim Chong ma być wykorzystywana i stać się ofiarą czegoś okropnego. Bohaterka jednak tym się nie przejmuje i cieszy się z bliskości swojej pani. Obie młode dziewczyny zbliżają się do siebie coraz bardziej i ich przyjaźń powoli przeradza się w coś więcej. Tylko jak długo Shim Chong będzie w stanie udawać kogoś, kim nie jest? Bohaterka jest lepiej traktowana niż wcześniej, ale czuje się jeszcze bardziej uwięziona i dusi się w roli kobiety ze sztucznym uśmiechem i wyuczonym manieryzmem. Zwłaszcza, ze nowe zainteresowanie ludzi powoli zaczyna przynosić bohaterce nowe kłopoty. Czy Shim Chong sobie z tym poradzi? No i czy warto udawać kogoś, kim się nie jest dla poklasku obcych ludzi?