Duchy zimowej nocy

Biografii tej bliżej do książki historycznej zajmującej się czasami, w którym dane było żyć Edgarowi Allanowi Poe. Wydaje się pisana pod tezę, która brzmiałaby mniej więcej: "Edgar Allan Poe był nie tyle pisarzem, ile człowiekiem nauki swoich czasów, choć nieposiadającym formalnego wykształcenia". Pozycja ciekawa i dająca ogrom wiedzy, nudnawa chwilami, gdy zarzuca ciekawostkami, które donikąd nie prowadzą, urywając się w przeszłości i w niej pozostając.

Więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com Idealnie po świętach wpasowało się Poświąteczne morderstwo. Trzymałem tę książkę na półce chyba ze dwa lata i żałuję, że dopiero teraz po nią sięgnąłem. Bogaty, ekscentryczny wujek Willie zostaje zaproszony na święta Bożego Narodzenia do wiejskiego domu swojej pasierbicy. Wszyscy w rodzinie wiedzą, że w przypadku jego śmierci nie ugrają niczego — testament dotyczy wyłącznie jego żony. Nie przeszkadza to jednak poczciwemu małżeństwu przyjąć krewnego na święta i snuć niewinne żarty o morderstwie. Kiedy jednak w drugi dzień świąt wujek Willie, przebrany za Świętego Mikołaja, zostaje znaleziony martwy, nikomu nie jest do śmiechu. Owszem, Willie był łakomczuchem i utrapieniem dla otoczenia, a jego pamięć coraz częściej zawodziła, ale żeby od razu go mordować? I to przy użyciu zatrutych czekoladek. Nadinspektor Culley, próbując dociec prawdy, spotyka krewnych, znajomych i przyjaciół zmarłego — a każdy z nich mógł mieć motyw. Uwielbiam książki ze złotej ery kryminału i Poświąteczne morderstwo czerpie z tego okresu garściami. Rupert Latimer w fantastyczny sposób zabiera czytelnika w podróż do pozornie sielankowej rezydencji, w której w tle toczy się cicha wojna. Błyskotliwe i zabawne dialogi, nietuzinkowe postacie oraz zagadka, która wodzi za nos nawet najbardziej doświadczonych czytelników, składają się na bardzo udaną całość. Nie znajdziemy tu szczególnie lekkiego języka, ale jego bogactwo sprawia, że książkę czyta się szybko i z prawdziwą przyjemnością. Ograniczenie miejsca akcji do jednego budynku przywodzi na myśl klasyki Agathy Christie i jednocześnie zawęża pole dla dynamicznych wydarzeń. To właśnie w tych ramach autor pokazuje swój kunszt i ostry umysł, tworząc intrygę, która zaskakuje finałem. Jest też oczywiście detektyw — nadinspektor Culley — którego zamiłowanie do krzyżówek daje mu zupełnie inną perspektywę w rozwiązywaniu tajemnicy. Poświąteczne morderstwo, wydane po raz pierwszy w 1944 roku, okazuje się książką ponadczasową. Motywy, relacje międzyludzkie i sama zbrodnia pozostają uniwersalne, niezależnie od epoki. Bardzo dobrze bawiłem się podczas lektury, a sięgnięcie po tę książkę zimą tylko dodało jej uroku. Bardzo dobra lektura.

Mija pierwsza styczność z twórczością Ady – „Morderstwo w Theatre Royale” nie okazało się jednak szczególnie szokujące. Fabuła rozwija się dość spokojnie, a brak wyraźnych zwrotów akcji sprawia, że książka nie trzyma czytelnika w ciągłym napięciu. Mimo to powieść ma swój klimat i może przypaść do gustu osobom szukającym lekkiej, niezobowiązującej lektury. To dobra propozycja na świąteczny czas, gdy bardziej niż adrenaliny oczekujemy chwili wytchnienia z książką.

Oto powieść dla tych, którzy myślą, że słowiańskie mity to nowy trend fitnessowy, a tajniki słowiańszczyzny są tak zawiłe, że czasem trzeba użyć nawigacji GPS. Dla tych, którzy zamiast kawy do biura zabierają magiczny napój o nazwie „Moc Złotej Żmii”. A także dla tych, którzy uważają, że życie to nie tylko gonitwa za awansem, ale też za dzikimi zwierzętami w lesie. „Tęsknica” to baśń dla dorosłych, którzy uwierzą, że czasami warto zrobić sobie urlop od rzeczywistości i poszukać swojej Nadziei, nawet jeśli trzeba na nią gonić po lesie. Bierzcie tę książkę, czytajcie i przekonajcie się, czy Żmij z jadowitymi zębami jest bardziej niebezpieczny niż biurowy stres. Więcej na https://konfabula.pl/anna-sokalska-tesknica/

C.J. Tudor, znana z powieści Kredziarz czy Płonące dziewczyny, tym razem sięga po krótką formę i proponuje zbiór opowiadań, który choć nie równy stylistycznie, intryguje swoją różnorodnością i osobistym tonem. Spojrzenie w mrok to jedenaście „odcieni makabry”, opowieści balansujących między horrorem, thrillerem, dystopią i fantastyką. Każde opowiadanie poprzedzone jest krótkim wstępem autorki, który nadaje książce osobisty wymiar, poznajemy nie tylko źródła inspiracji, ale i kulisy pisarskiej pracy w czasach pandemii. Wśród historii znajdziemy zarówno klasyczne motywy grozy (dzieci w nawiedzonym bloku), jak i bardziej eksperymentalne pomysły, jak statek pełen starzejących się pasażerów, sklep z kopiami ludzi czy hotel, w którym wypoczynek staje się pułapką. Tudor pisze lekko, z wyczuciem klimatu i zwrotem akcji, ale nie zawsze tak naprawdę straszy. Częściej niepokoi, zaciekawia, czasem zaskakuje zakończeniem. Fani Kinga znajdą tu znajome tony, choć bez jego literackiej głębi. Dla miłośników krótkiej formy i subtelnego niepokoju to pozycja obowiązkowa. Dla wielbicieli mocnego horroru - raczej przystawka niż danie główne. Przyjemność 2,5/5 Styl: 3,2/5 Historia: 3/5 Ocena: 2,82/5 goodreads - 3/5 thestorygraph - 2,75/5 lubimyczytac - 6/10

Baśnie? Zapomnij o wersji Disneya. To jest oryginał. Wybór baśni przygotowany przez Elizę Pieciul-Karmińską wraca do pierwszego wydania „Kinder - und Haus-Märchen Band 1” autorstwa braci Grimm i robi coś niesamowitego, odbiera bowiem baśniom ich dziecięcą maskę. To jest zupełnie inna ontologia świata, jaki znamy. W „O drzewie jałowca” ciało dziecka zostaje rozczłonkowane przez matkę. Nie jako szokujący epizod, lecz jako element porządku. W „O wiernym kumie wróblu” przemoc wobec zwierzęcia jest nakazem, a nie moralnym dylematem. Pojawia się tu coś, o czym prawie się nie mówi. Te baśnie nie są okrutne. One są w stadium przedmoralnym, czyli w tej fazie moralnego rozwoju dziecka, w którym nie ma jeszcze norm społecznych. Taka faza trwa zazwyczaj do około czwartego roku życia. Nie ma tu pedagogiki, wypływającej „nauki” ani psychologicznego tłumaczenia postaci. Jest czysta struktura popędu, wpisana w rytm opowieści, powtarzalność jak w koszmarze sennym. Freud nazwałby to powrotem wypartego. Jung zobaczyłby archetyp, ale pozbawiony późniejszego, kulturowego wygładzenia. To, co dziś uznajemy za „drastyczne”, było kiedyś przezroczyste. Naturalne. Nieoswojone. Kolejne wydania Grimmów zaczęły się „naprawiać”. Usuwać erotykę, wygładzać przemoc, dopisywać moralność. Kultura wypiera własne odbicie. Zbiór ten to pierwotny demontaż. Rozpad mitu niewinnego dzieciństwa. Baśnie uczyły patrzeć bez filtra. I mnie się to podoba. Świetne ilustracje Michaliny Jurczyk robią jeszcze jedną rzecz. DOPOWIADAJĄ. IG @angelkubrick

Słuchane o oryginale - ucieszyłem się że na Bookbeat są dostępne audiobooki po angielsku i będzie można nadrobić kolejnego klasyka - niestety lektor jest beznadziejny - czyta jakby co kilka słów była kropka - wymęczyłem ale niestety reszty nie posłucham. Sama historia to autorska mitologia stylizowana na starożytne opowieści. Bardziej jako ciekawostka.

Świetne opowiadania. Idealnie przenoszą w świat panny Marple wiernie oddając klimat opowieści o niej. Trochę jak słodkie ciasteczka domowej roboty; bywa że czasem któreś się przypiecze lub niedopiecze, ale i tak znikają z talerza. Przyjemna lektura spod znakomitych piór.

Uwielbiam książki z tej serii. Niestety ta konkretna pozycja okazała się wydmuszką w pięknym wydaniu :/ Miałam wrażenie, że czytam polski przekład jakiegoś amerykańskiego dziełka popularno-naukowego dla dzieci. Zwłaszcza wstawki o tym, jak zrobić papierową gwiazdę czy piernikowego renifera powaliły mnie na łopatki. A pod względem treści? Cóż, żeby skopać tak interesujący temat, to trzeba mieć talent... Ciekawostki dotyczące mrocznych zwyczajów świątecznych ograniczone są w zasadzie do historii wywodzących się ze Skandynawii. Jest tu sporo o trollach, elfach i jeszcze raz o trollach. Szczerzący zęby na okładce Krampus chyba się nawet nie pojawia - w każdym razie po lekturze zupełnie nie mogę skojarzyć, żeby coś było tam na jego temat. O zwyczajach słowiańskich już nawet nie mówię... Rozumiem powoływanie się na ludowe opowieści i baśnie - nawet jeśli pochodzą z XIX wieku. Ale przywoływanie "Opowieści z Narnii" czy "Harry'ego Pottera" jako teksty źródłowe, na bazie których omawia się jakieś zjawisko czy zwyczaj? Żenada - mimo mojej wielkiej sympatii do obu tych tytułów... Wielkie rozczarowanie :(

Autor ponownie mnie nie zawiódł. Kocham Włochy a w książce królują klimaty włoskie. Historia niebywale ciekawa, troszkę mroczna,ale przecież taka kiedyś była Wenecja. Maski, tajemnicze postacie, spiski. To pozycja zdecydowanie z kategorii powieści kryminalno-historycznych osadzona naprawdę w jednym z najpiękniejszych i fascynujących miejsc. Dużo opisów,które mnie osobiście nie rażą a wręcz przeciwnie... Dopada mnie chęć spaceru wąskimi uliczkami Wenecji a nawet wizyty na tytułowym cmentarzu Wenecji.

Nie wiem, co sądzić o tej książce. Jest specyficzna, dość dziwna. Ciężko przypisać ją do jakiegoś gatunku. Nie do końca wiem, o co w niej chodziło (albo po prostu czegoś nie zrozumiałam). Może ona zarówno zachwycić, jak i zanudzić, w zależności od gustu czytelnika. Mnie wciągnęła, ale nie na tyle, żebym mogła ją polecić. Nie żałuję, że przeczytałam, ale czuję pewien niedosyt. Myślałam, że na koniec wszystko się wyjaśni ale niestety tak nie było.

Nie podobalo mi sie tak bardzo jak Czarownictwo dla zblakanych dziewczat,moze dlatego,ze stopien obecnosci zjawisk nadprzyrodzonych tutaj jest duzo wyzszy,ale wciaz zgrabnie wychodzi autorowi laczenie elementow horroru z poruszaniem glebszych tresci.Warte przeczytania

Gdy po raz pierwszy natknęłam się na wzmiankę o sensacyjnej publikacji "nowych, zupełnie nieznanych" opowiadań Terrego Pratchetta (niech mu ziemia lekką będzie), poczułam się urażona i zniesmaczona. Uznałam to za kolejny przejaw żerowania na pisarskim truchle i dorabianiu się na pozostawionych szkicach i notatkach. I tutaj przyznaję się do zbyt płytkiego zgłębienia sprawy i zbyt szybkiego wydawania osądów! Pociągnięcie pióra są bowiem zbiorem opowiadań, które autor publikował w prasie pod nazwiskiem własnym lub pseudonimami w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, więc nie ma mowy o żerowaniu na czymkolwiek. Jest za to ogromny fart i równie wielki ogrom pracy, który został włożony w to, by wyłuskać te teksty, zestawić je i podać "na tacy" szerokiej publiczności. A same teksty? Przeważnie króciutkie, ale reprezentujące dobry i równy poziom, charakterystyczne dla twórczości Pratchetta humor, błyskotliwość, momentami zaskakującą perspektywę. W opowiadaniach, w przeciwieństwie do powieści, autor nie musiał skupiać się na rozbudowywaniu świata przedstawionego - nie ma więc tu tej "nieporadności", jaka towarzyszy pierwszym książkom z serii ŚD - w pobieżnie zarysowanej scenerii czytelnik skupia się na akcji, a akcja jest oddana w sposób wciągający i wyczerpujący. Te historyjki są przyjemnie zamknięte, nie pozostawiają zbytniego pola do rozwinięcia narracji, więc nie ma w tym też niedosytu. W opowiadaniach wnikliwy czytelnik znajdzie również pomysły i motywy, które trafiły później do historii Świata Dysku, także to przyjemny smaczek dla fanów ŚD, trzeba być czujnym! Zbiór został opatrzony w przyjemny wstęp Neila Gaimana, z którego konstatacjami, co do pisarzy umarłych się zgadzam oraz bibliografią, z której możemy się dowiedzieć o dokładnym pochodzeniu poszczególnych opowiadań. Bardzo polecam, a fanom Świata Dysku polecam jeszcze bardziej!

Chcesz zanurzyć się w mrocznej otchłani kosmicznego horroru? „Akolici Cthulhu” to zbiór opowiadań, który przenosi czytelnika w mroczne zakamarki wyobraźni, gdzie granice między rzeczywistością a kosmicznym horrorem zacierają się w niepokojący sposób. Wydana przez wydawnictwo Vesper antologia stanowi prawdziwą ucztę dla miłośników twórczości H.P. Lovecrafta, oferując szeroki wachlarz historii inspirowanych jego ikonicznym uniwersum. Jeśli nie znacie Lovecrafta tutaj dzięki pisarzom, jakich poznasz będziecie mieli lekki przedsmak tego, co czeka na was w książkach autora. Nie tylko treść zasługuje na uwagę – spójrzcie na okładkę, która jest po prostu rewelacyjna. Muszę uprzedzić, że od pierwszych stron książka wciągnie was w atmosferę niepokoju i tajemnicy. Każde opowiadanie to odrębna podróż w głąb ludzkiej psychiki, konfrontowanej z nieznanym i niewyobrażalnym. Autorzy zręcznie tworzą sugestywne opisy, które pobudzają wyobraźnię i wywołują dreszcze. Różnorodność stylów i tematyki sprawia, że „Akolici Cthulhu” to lektura, która nie pozwala się nudzić. Od klasycznych opowieści o starożytnych kultach i zapomnianych bóstwach po bardziej współczesne interpretacje lovecraftowskiego mitosu – każdy znajdzie tu coś dla siebie. Antologia ta udowadnia, że dziedzictwo Lovecrafta wciąż inspiruje i fascynuje, a jego wizja kosmicznego horroru pozostaje aktualna i przerażająca. Wśród autorów, których opowiadania znalazły się w zbiorze, warto wymienić takie nazwiska jak Neil Gaiman, Jorge Luis Borges czy S.T. Joshi. Każdy z nich wnosi do antologii swój unikalny styl i perspektywę, tworząc bogaty i zróżnicowany obraz lovecraftowskiego uniwersum. „Akolici Cthulhu” to nie tylko zbiór opowiadań, to także, według mnie taki hołd dla mistrza kosmicznego horroru. Każde opowiadanie to odrębna podróż w głąb ludzkiej psychiki, konfrontowanej z nieznanym i niewyobrażalnym. A uwierzcie mi, ciarki przechodzą po każdym rozdziale. To doskonała okazja, aby zapoznać się z twórczością różnych autorów, którzy czerpią inspirację z dorobku Lovecrafta. Antologia oferuje szeroki wachlarz historii, od klasycznych po współczesne interpretacje lovecraftowskiego mitosu. Książka zawiera wiele interesujących informacji o autorach i ich twórczości. Najważniejsze jest to, że ta pozycja jest obowiązkowa dla każdego fana horroru. To mroczna i wciągająca lektura, która pozostawi w czytelniku niezatarte wrażenie.

Ten tytuł był dla mnie zaskoczeniem, bo nie dość, że pierwszy raz o nim słyszałam, to jeszcze okazało się, że były to opowiadania. Co więcej, to weird fiction, więc były one dziwne (jak nazwa wskazuje). Wolałabym, żeby była to jedna dłuższa historia, a nie kilka krótszych, ale oceniam, to, co mam. Choć czytam co jakiś czas bizarro i je lubię, to weird fiction chyba nie jest dla mnie. Porównując czytanie ,,Omnifagusa” do czytania ,,Zewu Cthulhu” (tu uratowało mnie audio), mogę powiedzieć, że obie czytało mi się strasznie ciężko. Za każdym razem, gdy brałam je do ręki, momentalnie chciałam spać. Zdania były ułożone tak, że miałam trudność w ich poprawnym przeczytaniu. I TO NIE WINA KSIĄŻEK! To po prostu nie jest gatunek dla mnie, ja wolę thrillery napisane na poziomie dziecka z podstawówki i jest to okej Mimo że czytanie tego było koszmarem, to opowiadania mi się podobały i mogę je polecić dla tych, którzy mają ochotę na coś nietypowego. Wiadomo, jak to w zbiorach, były lepsze i gorsze, ale każde było dziwne i na swój sposób intrygujące. Fajne było też to, że w pewnym sensie były ze sobą złączone, bo każde opowiadanie było historią, którą usłyszał przemierzający przez kanały Poznania Omnifagus (taki stwór żywiący się opowieściami). Opowiadania były raczej lżejsze pod względem scen, mocniejsze pod względem emocjonalnym, ale pojawiło się kilka mocniejszych scen (uwielbiam creepy dziadka z zamknięcia)

Książka dla osób znających "Frankensteina". Ciekawa pozycja dla czytelników, którzy lubią rozbrajać lektury czy filmy na czynniki pierwsze. Jeżeli oglądając "Gwiezdne Wojny" za każdym razem łapaliście się za głowę i krzyczeliście " Przecież to niemożliwe!"- polubicie się z autorką niniejszego dzieła. Zgodzę się z niektórymi recenzjami- mamy tu dużo wątków pobocznych i wiele życiorysów co czasami komplikuje lekturę. Jednak wierzę w to, że trudno było autorce opisać historię medycyny w odniesieniu do dzieła Mary Shelley bez umieszczenia tam informacji a propo nie tylko odkryć, ale również odpowiedzialnych za nich naukowców. Po tej lekturze na serio mogłabym zobaczyć kolejne tomy "rozbrajające" inne książki czy filmy z historycznego i naukowego punktu widzenia.

Do połowy książki czuć to czego oczekiwałam duchota, mrok, marazm i tajemniczość, o tak! Potem było gorzej i wszystko uleciało🙃 Na tyle okładki ktoś napisał - " Gdyby Edgar Allan Poe był kobietą, pisałby jak Barbara Comyns." Myślę, że mógłby poczuć się urażony.

Czy można stworzyć powieść, która idealnie łączy elementy kryminału, thrillera psychologicznego, opowieści sensacyjnej i subtelnych odniesień do wierzeń słowiańskich? Julia Halladin, debiutująca na polskim rynku literackim, udowadnia, że to jak najbardziej możliwe. „Rykowisko” to książka, która hipnotyzuje mrocznym klimatem i trzyma w napięciu od pierwszych stron aż po nieprzewidywalne zakończenie. Autorka przenosi czytelników do Czarnej Góry, małej, otoczonej lasami miejscowości, gdzie legendy o Rogatym Lesie wciąż budzą niepokój w sercach mieszkańców. Tajemniczy pożar internatu, morderstwa, zaginione dziecko i wpływ tajemniczej sekty tworzą skomplikowaną sieć intryg, której rozwiązanie nie jest proste, ale fascynujące. Akcja powieści toczy się w malowniczym, choć przesiąkniętym grozą miasteczku Czarna Góra. Miejsce to nie jest zwyczajnym punktem na mapie – otaczają je gęste lasy, a legenda o Rogatym Lesie nadaje przestrzeni mistyczny wymiar. Julia Halladin świetnie buduje atmosferę niepokoju, powoli odkrywając przed czytelnikami tajemnice miasteczka i jego mieszkańców.  W centrum wydarzeń znajduje się pożar starego internatu, który wybucha w listopadową noc. Wśród zgliszcz odnaleziono ciało mężczyzny. Jednak szybko okazuje się, że ogień nie był przyczyną jego śmierci. Policja rozpoczyna śledztwo, a jego główną prowadzącą zostaje komisarz Irena Kostrzewa – silna, zdecydowana kobieta, której profesjonalizm i determinacja wydają się jedyną nadzieją na rozwiązanie zagadki. Tymczasem zainteresowanie sprawą wykazują także nauczyciel religioznawstwa Darek Moskal oraz dwie uczennice pobliskiej szkoły policealnej – Ines i Hania. Wspólnie wpadają na trop, który prowadzi do przerażającej prawdy o słowiańskiej sekcie oraz serii niewyjaśnionych zaginięć, sięgających wiele lat wstecz. Każda rodzina ma problemy i sprawy, które nie wychodzą na światło dzienne. Jednym z największych atutów „Rykowiska” jest umiejętne prowadzenie fabuły na dwóch płaszczyznach czasowych. Czytelnik równocześnie śledzi wydarzenia współczesne, związane z pożarem i śledztwem, oraz te sprzed lat, których ślad odnaleziono w pamiętniku Nawojki – tajemniczej kobiety, której życie zostało naznaczone przez miłość i tragedię. Fragmenty pamiętnika wprowadzają retrospekcje, ukazując wydarzenia z lat 90., które okazują się kluczowe dla zrozumienia współczesnych morderstw. Zabieg ten nie tylko nadaje fabule głębi, ale także intryguje i zmusza czytelnika do łączenia poszczególnych elementów układanki. Dzięki retrospekcjom poznajemy losy Nawojki i jej relację z mężczyzną, który nie był tym, za kogo się podawał. Ujawnienie jego tożsamości i dramatyczne wydarzenia związane z zaginięciem dziecka Nawojki stają się kluczowe dla zrozumienia zagadki pożaru i tajemniczej sekty. Julia Halladin stworzyła galerię postaci, które są barwne, tajemnicze i pełne sprzeczności. Komisarz Irena Kostrzewa to silna kobieta, która mimo trudności życiowych jest gotowa poświęcić wszystko dla prawdy. Darek Moskal, nauczyciel religioznawstwa, wprowadza do fabuły elementy związane z wierzeniami i kultami, jednocześnie wzbogacając wątek psychologiczny książki. Z kolei Ines i Hania, uczennice szkoły policealnej, dodają do historii młodzieńczy entuzjazm i ciekawość, które często prowadzą ich wprost w niebezpieczeństwo. Każdy z bohaterów wnosi coś istotnego do fabuły. Ich wzajemne relacje, niejednoznaczne motywacje i skrywane tajemnice sprawiają, że czytelnik nieustannie zastanawia się, komu można zaufać, a kto skrywa mroczne sekrety. Motyw lasu w literaturze kryminalnej i thrillerach jest często wykorzystywany, ale Halladin nadaje mu zupełnie nowy wymiar. Rogaty Las w jej powieści staje się symbolem pierwotnego zła, które czai się w głębi i czeka na swoją ofiarę. To miejsce pełne tajemnic, będące niemym świadkiem tragicznych wydarzeń, które miały miejsce na przestrzeni dziesięcioleci. Legendy o Rogatym Lesie, w które autorka wplata wątki związane ze słowiańską mitologią, dodają książce głębi i sprawiają, że fabuła staje się jeszcze bardziej mroczna. Las jest zarówno miejscem fizycznym, jak i symbolicznym – areną zmagań dobra ze złem, które rozgrywają się w sercach bohaterów. [...] są miejsca, których trzeba się bać, i w których nigdy nie można spać. Jednym z najbardziej intrygujących elementów powieści jest wątek kultu religijnego, który przewija się przez całą fabułę. Autorka w ciekawy sposób nawiązuje do słowiańskich wierzeń i legend, które nadają książce niepowtarzalny charakter. Sekta opisana w powieści jest tajemnicza i niepokojąca, a jej wpływ na mieszkańców Czarnej Góry okazuje się większy, niż początkowo się wydaje. Wątki te są świetnie zbalansowane – autorka unika przesady, skupiając się na tym, jak mitologia i wierzenia wpływają na ludzką psychikę oraz decyzje bohaterów. To sprawia, że książka zyskuje dodatkowy wymiar, wykraczając poza standardowe ramy kryminału. Julia Halladin wykazuje się lekkim i płynnym stylem, który sprawia, że powieść czyta się z dużą przyjemnością. Jej język jest bogaty, ale nie przesadnie kwiecisty – idealnie oddaje mroczny klimat Czarnej Góry i Rogatego Lasu. Umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy zagadki. Szczególnie dobrze wypadają opisy lasu i retrospekcje, które pozwalają czytelnikowi przenieść się w czasie i przestrzeni. Finał powieści jest jednym z jej najmocniejszych punktów. Autorka zaskakuje czytelnika, oferując zakończenie, którego trudno się spodziewać. Wątki fabularne zostają zamknięte w sposób satysfakcjonujący, choć pozostawiają miejsce na refleksję. Ostatnie strony książki przyprawiają o dreszcze i sprawiają, że czytelnik jeszcze długo po jej odłożeniu zastanawia się nad tym, co przeczytał. Podsumowanie „Rykowisko” to wyjątkowo udany debiut, który zasługuje na uwagę zarówno miłośników kryminałów, jak i osób szukających literatury z pogranicza thrillerów i powieści grozy. Julia Halladin stworzyła intrygującą historię, w której napięcie i tajemnica są obecne na każdej stronie. Mroczny klimat, złożone postacie, nawiązania do słowiańskich wierzeń i zaskakujące zakończenie sprawiają, że książka wyróżnia się na tle innych pozycji w tym gatunku. Dla fanów literatury pełnej grozy, tajemnic i niespodziewanych zwrotów akcji „Rykowisko” to pozycja obowiązkowa. Julia Halladin już swoim debiutem udowodniła, że ma talent do tworzenia porywających historii, a jej przyszłe książki z pewnością będą równie intrygujące. Gorąco polecam sięgnąć po tę pozycję!

Pierwszy raz z rodziną Owensów spotkałam się w dzieciństwie, kiedy w telewizji obejrzałam film pod tym samym tytułem co drugi tom cyklu, czyli “Totalna magia”, z Sandrą Bullock i Nicole Kidman w obsadzie. Był to jeden z tych filmów, które zostają w głowie na długie lata. Bardzo mi się podobał, a po latach dowiedziałam się, że powstał on na podstawie książki o tym samym tytule, jednak treściowo nieco się różnią. Zabrałam się więc za wersje papierowe, zaczynając od “Zasad magii” i tak znalazłam się tutaj. Trzeci tom to zgrabne zakończenie nie do końca szczęśliwego losu czarownic i magów z rodu Owensów. Rodzina od wieków spowita jest klątwą, która sprowadza śmierć na mężów, żony i partnerów tych, którzy ośmielą się zakochać. Radzą sobie z nią na różne sposoby, czasem odstępem unikając przekleństwa, a czasem się z nim mierząc. Ta książka to, w mojej opinii, całkowicie inny wymiar magii. Jest ona bardziej prawdziwa, realna, jeśli można tak powiedzieć. Jej pierwotność i związek z naturą oraz naturalnymi cyklami i przekonaniami nadaje jej realizmu, w który można uwierzyć. Do tego otoczka przeszłości związanej z polowaniami i paleniem czarownic, swego rodzaju trauma pokoleniowa, dodaje całej opowieści wiarygodności. Każdy z bohaterów jest zupełnie inny, nie są jak odbici od kalki. Różnią się płcią, wiekiem, charakterem i wyglądem co dodaje urozmaicenia. Książka prowadzona jest z perspektywy kilku bohaterów przez co nie ma jednej konkretnej postaci, która byłaby ta główną, wokół której skupia się cała akcja. Każdy ma jakiś wkład w historię i bynajmniej nie powoduje to zamieszania, a dodaje smaku. Jeśli chcecie poczuć zdecydowanie inny rodzaj magii niż dotychczas to polecam Wam ten cykl 🙂 Instagram: czaro.marownik

Nie jestem wielkim fanem westernów ale ta powieść bardzo przypadła mi do gustu. Opowieść jest opowiadana z perspektywy różnych lat i ukazuje całe życie głównego bohatera, od drugiej połowy XIX do początku XX. Bardzo ciekawe było poznanie realiów życia i tego jak się zmieniały, ciekawie było poznać te epokę z perspektywy mieszkańców USA.