Patronat
Patronat
Na Wschodzie pamięć nie umiera. Leży w ziemi, wchodzi pod skórę, oddycha mgłą znad Narwiańskich bagien.
W 1931 roku, w zapomnianej wsi na skraju lasu giną kobiety oskarżone o czary. Ich śmierć nie kończy historii – staje się jej początkiem.
Współcześnie Matylda wyjeżdża na Podlasie, uciekając od przemocowego partnera. W niewielkiej miejscowości las pachnie obietnicą ciszy, przytulny dom daje złudzenie schronienia, a mieszkańcy zdają się skrywać więcej, niż pokazują.
Dwie historie zaczynają się łączyć, a dawna krzywda upomina się o głos. Bo mrok nie znika – przechodzi z pokolenia na pokolenie, zmienia twarz, ale zawsze wraca.
„Córki moru” to thriller z duszą – historia o sile kobiet, dziedziczonym strachu i prawdzie. Czy da się wyrwać z miejsca, które już cię wybrało? I co się stanie, gdy w końcu odważysz się spojrzeć za siebie?
„Witajcie na Podlasiu. Ale niech nie zmylą was kolorowe okiennice. W podlaskich lasach kryją się demony, a zło nie umiera wraz z oprawcą. W tej historii – o kobietach silnych i walecznych, ale też tych absolutnie bezbronnych – przeszłość miesza się z teraźniejszością, ale zło nigdy nie daje o sobie zapomnieć.” Agnieszka Jarosławska, @ruda_czyta
Szukamy ofert...
Niektóre książki czekają aż je otworzysz. Inne otwierają ciebie. „Córki moru”zrobiły to ze mną bez uprzedzenia. Przyszły jak niepokój, który budzi o trzeciej nad ranem. Jak cień przesuwający się po podłodze, choć przecież nikogo tam nie ma. Od pierwszych stron czułam, że wchodzę w historię utkniętą między snem a jawą, jakby osnutą mgłą z Narwiańskich bagien. I im dalej brnęłam, tym wyraźniej widziałam, że to opowieść o kobietach - nie tych papierowych, tych prawdziwych. Zaczęłam patrzeć na każdą z nich jak w lustro. W Matyldzie szukałam własnych pęknięć. W kobietach z 1931 roku własnych lęków. W tych, które milczały - swoich dawno "połkniętych" słów. Był moment, kiedy odłożyłam książkę, spojrzałam przez okno i naprawdę zobaczyłam Zosię. Stała w świetle lamp, zwyczajna i przez to jeszcze bardziej przejmująca. Tak jakby nie zdążyła odejść, jakby czekała, aż ktoś wreszcie powie jej historię do końca. I wtedy doznałam tego znajomego ukłucia: tego, które przychodzi tylko wtedy, gdy człowiek wie, że jest zbyt wrażliwy na ten świat. Że chłonie za dużo, czuje za mocno. W którym dotarło do mnie, że ta powieść nie opowiada o jednej krzywdzie, jednej kobiecie, jednym czasie. Ona mówi o ciągłości bólu, który dźwiga się tak długo, aż zaczyna być dziedziczony jak kolor oczu. Sosnowska pisze z wrażliwością kogoś, kto wie, że ziemia ma pamięć. Że Podlasie potrafi ukrywać i zdradzać jednocześnie. Że lasy potrafią milczeć za długo. Że kobieta potrafi zranić drugą, ocalić, unieść i że w każdej z nas mieszka coś z tamtych, które wyśmiano, uciszono, niedoceniono. To krzyk, który idzie przez pokolenia i pytanie, którego nie można zignorować: ile byłoby nas bez kobiet, które przed nami nauczyły się bać? To powieść, która przypomina, że ból ma długą pamięć, że niesprawiedliwość wraca, gdy się ją ucisza, że siła nie zawsze wygląda jak triumf a jak przeżycie kolejnego dnia. Można poczuć się tu kruchym ale i nienazwanie silnym. To było tak bardzo moje - czytajcie!🖤🌿
537
313
Opinia
„Jako bibliotekarka wiem jedno: będę ją polecać czytelniczkom, które nie boją się ciszy między zdaniami. Tym, które nie potrzebują fajerwerków, lecz gęstej atmosfery. Tym, które lubią, gdy książka pracuje w nich jeszcze długo po odłożeniu.”
"Córki Mroku" autorstwa Agaty Sosnowskiej, to książka, której naprawdę niewiele mogę zarzucić — a jednak nie potrafię jej w sobie do końca osadzić.
Zawodowo powinnam być zdecydowana. Powinnam wiedzieć, komu ją polecić bez wahania, do jakiej kategorii przypisać, jakim jednym zdaniem ją streścić. Tymczasem to proza, która wymyka się etykietom.
To nie jest klasyczna saga rodzinna, choć czuć w niej ciężar dziedziczenia — nie tylko historii, ale i emocji. To nie jest też typowa powieść psychologiczna, choć relacje między bohaterkami budowane są z dużą uważnością i subtelnością. Mrok nie jest tu dekoracją ani zabiegiem stylistycznym. Jest stanem. Przestrzenią wewnętrzną.
Czytałam ją z autentycznym zainteresowaniem. Doceniałam konstrukcję, konsekwencję języka, dojrzałość narracji. Autorka pisze oszczędnie, chwilami surowo, ale świadomie. Buduje napięcie nie poprzez dramatyczne zwroty akcji, lecz poprzez niedopowiedzenia. Cisza w tej książce waży więcej niż krzyk.
A jednak…
Nie porwała mnie emocjonalnie. Nie wciągnęła tak, bym zapomniała o świecie. Raczej szła obok mnie — równolegle. I może to właśnie jest jej siła? Może to książka, która nie chce uwodzić czytelnika, tylko zmusza go do współobecności?
„Jako bibliotekarka wiem jedno: będę ją polecać czytelniczkom, które nie boją się ciszy między zdaniami. Tym, które nie potrzebują fajerwerków, lecz gęstej atmosfery. Tym, które lubią, gdy książka pracuje w nich jeszcze długo po odłożeniu.”
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Córki Mroku" autorstwa Agaty Sosnowskiej, to książka, której naprawdę niewiele mogę zarzucić — a jednak nie potrafię jej w sobie do...