Patronat
Patronat
Na Wschodzie pamięć nie umiera. Leży w ziemi, wchodzi pod skórę, oddycha mgłą znad Narwiańskich bagien.
W 1931 roku, w zapomnianej wsi na skraju lasu giną kobiety oskarżone o czary. Ich śmierć nie kończy historii – staje się jej początkiem.
Współcześnie Matylda wyjeżdża na Podlasie, uciekając od przemocowego partnera. W niewielkiej miejscowości las pachnie obietnicą ciszy, przytulny dom daje złudzenie schronienia, a mieszkańcy zdają się skrywać więcej, niż pokazują.
Dwie historie zaczynają się łączyć, a dawna krzywda upomina się o głos. Bo mrok nie znika – przechodzi z pokolenia na pokolenie, zmienia twarz, ale zawsze wraca.
„Córki moru” to thriller z duszą – historia o sile kobiet, dziedziczonym strachu i prawdzie. Czy da się wyrwać z miejsca, które już cię wybrało? I co się stanie, gdy w końcu odważysz się spojrzeć za siebie?
„Witajcie na Podlasiu. Ale niech nie zmylą was kolorowe okiennice. W podlaskich lasach kryją się demony, a zło nie umiera wraz z oprawcą. W tej historii – o kobietach silnych i walecznych, ale też tych absolutnie bezbronnych – przeszłość miesza się z teraźniejszością, ale zło nigdy nie daje o sobie zapomnieć.” Agnieszka Jarosławska, @ruda_czyta
Szukamy ofert...
Niektóre książki czekają aż je otworzysz. Inne otwierają ciebie. „Córki moru”zrobiły to ze mną bez uprzedzenia. Przyszły jak niepokój, który budzi o trzeciej nad ranem. Jak cień przesuwający się po podłodze, choć przecież nikogo tam nie ma. Od pierwszych stron czułam, że wchodzę w historię utkniętą między snem a jawą, jakby osnutą mgłą z Narwiańskich bagien. I im dalej brnęłam, tym wyraźniej widziałam, że to opowieść o kobietach - nie tych papierowych, tych prawdziwych. Zaczęłam patrzeć na każdą z nich jak w lustro. W Matyldzie szukałam własnych pęknięć. W kobietach z 1931 roku własnych lęków. W tych, które milczały - swoich dawno "połkniętych" słów. Był moment, kiedy odłożyłam książkę, spojrzałam przez okno i naprawdę zobaczyłam Zosię. Stała w świetle lamp, zwyczajna i przez to jeszcze bardziej przejmująca. Tak jakby nie zdążyła odejść, jakby czekała, aż ktoś wreszcie powie jej historię do końca. I wtedy doznałam tego znajomego ukłucia: tego, które przychodzi tylko wtedy, gdy człowiek wie, że jest zbyt wrażliwy na ten świat. Że chłonie za dużo, czuje za mocno. W którym dotarło do mnie, że ta powieść nie opowiada o jednej krzywdzie, jednej kobiecie, jednym czasie. Ona mówi o ciągłości bólu, który dźwiga się tak długo, aż zaczyna być dziedziczony jak kolor oczu. Sosnowska pisze z wrażliwością kogoś, kto wie, że ziemia ma pamięć. Że Podlasie potrafi ukrywać i zdradzać jednocześnie. Że lasy potrafią milczeć za długo. Że kobieta potrafi zranić drugą, ocalić, unieść i że w każdej z nas mieszka coś z tamtych, które wyśmiano, uciszono, niedoceniono. To krzyk, który idzie przez pokolenia i pytanie, którego nie można zignorować: ile byłoby nas bez kobiet, które przed nami nauczyły się bać? To powieść, która przypomina, że ból ma długą pamięć, że niesprawiedliwość wraca, gdy się ją ucisza, że siła nie zawsze wygląda jak triumf a jak przeżycie kolejnego dnia. Można poczuć się tu kruchym ale i nienazwanie silnym. To było tak bardzo moje - czytajcie!🖤🌿
537
313
Opinia
Ciężko było wystawić tej książce ocenę.
Z jednej strony mocna historia, przemoc w związku, teraźniejszość przeplatająca się z przeszłością i wątki zazębiające się ze sobą, które mają sens.
A z drugiej strony paranormal activity podane w taki sposób, że aż musiałam przewijać audio bo nie wierzyłam w to co słyszę.
Z trzeciej strony końcówka... borze szumiący, gdzieś był jak autorka stwierdziła, że to będzie świetny pomysł i rozdupczy system. Może i tak się stało, nie wiem. U mnie nie zadziałało, popaliło wszystko co było jeszcze dobre.
Podoba mi się styl autorki, klimatu Podlasia nie poczułam.
Jestem rozdarta.
Ciężko było wystawić tej książce ocenę.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ jednej strony mocna historia, przemoc w związku, teraźniejszość przeplatająca się z przeszłością i wątki zazębiające się ze sobą, które mają sens.
A z drugiej strony paranormal activity podane w taki sposób, że aż musiałam przewijać audio bo nie wierzyłam w to co słyszę.
Z trzeciej strony końcówka... borze szumiący, gdzieś był jak...