Córki jeziora

Lana Stone ma niemal wszystko: błyskotliwą karierę naukową i kochającego partnera, Tylera. Do pełni szczęścia brakuje jej tylko dziecka. Po latach bolesnych niepowodzeń, licznych poronieniach i wyczerpujących sesjach in vitro, para decyduje się na skorzystanie z anonimowej dawczyni komórek jajowych. Kiedy w końcu udaje się zajść w ciążę, Tyler – przytłoczony presją i obsesją żony – odchodzi, zostawiając Lanę samą w najważniejszym momencie jej życia. Zżerana ciekawością i lękiem, Lana łamie kardynalną zasadę anonimowości i odnajduje swoją dawczynię. Jest nią Katya – młoda, piękna studentka z Bułgarii, która wydaje się uosobieniem wszystkiego, czym Lana chciałaby być. Zamiast zachować dystans, Lana nawiązuje z nią przyjaźń, nie wyjawiając prawdy o ich biologicznym powiązaniu. Kiedy jednak Katya nagle znika, Lana staje się główną podejrzaną w śledztwie. Szybko okazuje się, że każda z kobiet skrywała sekrety, a więź, która miała być wybawieniem, staje się śmiertelną pułapką. Recenzja: Obsesja w białych rękawiczkach (7/10) Daniela Petrova w swoim debiucie udowadnia, że świetnie rozumie gatunek domestic noir. „Matka jej córki” to thriller psychologiczny, który zamiast na krwawych zbrodniach, opiera się na powolnym rozkładzie zaufania i destrukcyjnej sile niespełnionych ambicji. Psychologia desperacji Największym atutem powieści jest postać Lany. Petrova z bolesną szczerością opisuje traumę niepłodności i to, jak wieloletnie starania o dziecko potrafią zredukować osobowość kobiety do jednego, desperackiego pragnienia. Lana nie jest bohaterką jednoznaczną – jej zachowanie często budzi sprzeciw, jest obsesyjne i moralnie wątpliwe, ale czytelnik, dzięki wnikliwej narracji, potrafi zrozumieć jej motywacje. To studium kobiety, która przekracza granice przyzwoitości, byle tylko utrzymać iluzję kontroli nad swoim życiem. Konstrukcja i tempo Autorka stosuje sprawdzony chwyt narracji z trzech perspektyw: Lany, Katyi i Tylera. Dzięki temu powoli składamy obraz wydarzeń, który z każdym rozdziałem staje się coraz bardziej niepokojący. Petrova sprawnie myli tropy, choć wytrawni czytelnicy thrillerów mogą dość wcześnie domyślić się części rozwiązania. Niemniej jednak, dynamika relacji między Laną a Katyą jest nakreślona z dużą subtelnością – to fascynujący taniec pozorów, w którym obie strony mają coś do ugrania. Kulturowy sznyt Warto zwrócić uwagę na bułgarskie korzenie autorki, które przenikają do fabuły poprzez postać Katyi. Wątek imigracji, poczucia obcości w Nowym Jorku i tęsknoty za domem dodaje powieści głębi, której często brakuje w taśmowo produkowanych thrillerach z USA. To nadaje „Matce jej córki” unikalny charakter i sprawia, że tło społeczne jest równie interesujące co sama zagadka kryminalna. Moja ocena to solidne 7/10. Choć zakończenie może wydawać się nieco pospieszne, a niektóre zbiegi okoliczności naciągane, książka Danieli Petrovej to bardzo udany, inteligentny thriller. To opowieść o tym, jak cienka jest granica między miłością a własnością oraz o tym, że geny to nie wszystko, co przekazujemy następnym pokoleniom. Jeśli szukasz lektury, która podda w wątpliwość instynkt macierzyński i pokaże mroczne kulisy nowoczesnej medycyny, ten tytuł Cię nie zawiedzie.

~ Szukacie dobrego thrilleru z wątkami kryminalnymi ,na te cudowne nadchodzące jesienne dni ? 🍁🍂 Kobieta w mroku jest zdecydowanie dla Was, ta historia pochłania czytelnika, z rozdziału na rozdział zabiera nas w historię tak mroczną że wieje chłodem niczym legendą. Czy dom może być zły? Czy mury mogą tak przesiąknąć złem cudzych uczynków aby narażać na niebezpieczeństwo nowych lokatorów? A może to ludzie ze swoimi kłamstwami i grzechami ciągniętymi od pokoleń robią to sami ? Dawno nie czytałam historii tak dobrej i tak idealnie przedstawionej , sekrety , kłamstwa i manipulacje które odkrywane pokazują nam prawdziwą twarz socjopaty 👌 polecam .

Książkę dostałam w prezencie i żałuję, że tak długo zwlekałam z jej przeczytaniem . Nie wiem dlaczego taka niska średnia ocen tej książki bo historia sama w sobie dosyć ciekawa. Czyta się naprawdę szybko , przyjemnie i jest bardzo lekko napisana . Według mnie zasługuje na lepsze oceny.

Niby dobra ale trochę pokręcona, wątki się bardzo splatają a miejscami rozłażą, mało spójna przez co trochę ciężko się czyta, dużo niepotrzebnych i nic nie wnoszących opisów i dialogów, dla mnie sprawia wrażenie takiej postrzępionej tu trochę tego tam czegoś innego ...

Ta książka zostawiła mnie z ciężkim sercem i milionem myśli. „Dziewczyna z listu” to historia, która powoli, ale bardzo skutecznie wciąga — zaczyna się niewinnie od znalezionego listu, a kończy emocjonalnym rollercoasterem. Czytając, czułam narastający niepokój, złość i smutek, ale też ogromną potrzebę poznania prawdy. To nie jest lekka lektura — porusza trudne tematy i momentami naprawdę boli, ale właśnie dlatego zostaje w głowie na długo. Pokazuje, jak bardzo przeszłość potrafi wpłynąć na całe życie. Jeśli lubisz książki mroczne, emocjonalne i takie, które zmuszają do refleksji — zdecydowanie polecam. 🖤

Charlotte udziela pierwszej pomocy nieprzytomnemu mężczyźnie. Bieg zdarzeń doprowadza do tego, że znajduje się w szpitalu przy jego łóżku i poznaje jego rodzinę. Nie wiadomo dlaczego przedstawia się jako nowa dziewczyna Luke’a. Wychodzi z założenia, że dopóki się nie obudzi i nie wyprowadzi wszystkich z błędu, może pomóc jego rodzicom poradzić sobie z tragedią, jaka spotkała ich syna. Kiedy stan Luke’a okazuje się poważniejszy, niż wszyscy sądzili, Charlotte widzi w tym dla siebie szansę w przedostaniu się do rodziny na zawsze. Problemem jest jedynie siostra Luke’a, Rebecca, która za nic w świecie nie chce uwierzyć w słowa domniemanej bratowej. To lekki i niewymagający thriller. Narracja prowadzona ze strony Charlotte i Rebecci. Czyta się szybko i dobrze i mimo, że jest przewidywalny, to bawiłam się przy nim nieźle. Akcja niespieszna, ale prowadząca do rozwiązania. Niema wojna między dwiema młodymi kobietami, każda z nich skrywa jakąś tajemnicę i każda z nich sądzi, że zwycięstwem jest ujawnienie tajemnicy tej drugiej. Wciąga!

Oj ciężko mi się ją czytało na początku, nie mogłam się wkręcić, dopiero gdzieś około 200 strony coś zaczęło się dziać i ciężej było się od historii oderwać. John Brenner jest trzeźwiejącym alkoholikiem, rozwiedzionym ojcem, a pewnego dnia budzi się i widzi martwą dziewczynę, pistolet i pustą butelkę po alkoholu.... Najgorsze w tym jest, że nic kompletnie nie pamięta, jakby mu ktoś wymazał wspomnienia.... Początkowo jakoś mnie książka nie wciągnęła, myślałam, że ją odstawie, ale obiecałam, że jak przeczytam książka pójdzie dalej, więc chciałam ją skończyć, by wiedzieć co wysyłam ;) Spodziewałam się fajnego thillera, i choć było momentami niebezpiecznie, może dziwnie przerażająco, ale akcja nie trzymała jakoś mocno w napięciu jak przy thillerze. Pomysł z ESH całkiem ciekawy, tylko mam wrażenie, że potencjał tej książki nie został do końca wykorzystany. Za dużo wątków, a jeszcze to zakończenie takie naciągane by rozwiązać kilka niedomówień. Czytało się dobrze w drugiej połowie, bo byłam ciekawa kto. co i jak, no i dlaczego, nie do końca na wszystkie pytania dostałam odpowiedzi, chyba że to ja ich nie dostrzegłam między wierszami ;) Nie powiem, zaskoczenia były, choć były tam postaci tzw zapychacze, niby jest i coś robi, coś niby znaczy, ale nie do końca.

David Bell doskonale wie jak przyciągnąć czytelnika. Akcja rozwija się błyskawicznie, a prawie każdy rozdział wieńczą fakty, które nie pozwalają odłożyć książki na bok. Z czasem rodzi się coraz więcej pytań, a niektóre z nich do końca lektury pozostaną bez odpowiedzi. Z pozoru zwykły wieczór w ciągu kilku chwil zamienia życie bohaterów w dwunastogodzinną gonitwę za prawdą. Zniknięcie Felicity rozdrapuje niezabliźnione rany i ujawnia rodzinne tajemnice skrywane latami. Zakończenie niestety rozczarowuje - nie jest złe, ale odrobinę lakoniczne, nie dotrzymuje kroku świetnej całości i pozostawia pewien niedosyt. Pomimo tego David Bell oddaje w nasze ręce dobry i trzymający w napięciu thriller.

Na wstępie muszę się zgodzić z wcześniej przeczytaną opinią, mówiącą, iż jest to kobiecy kryminał. To określenie jednak nie ujmuje w mojej opinii jakości tej książce. Przez 3/4 powieści fabuła się wlecze, lecz zauważyłam to dopiero po jej przeczytaniu, gdyż zakończenie, odnalezienie mordercy zadziało się w zawrotnym tempie kilku ostatnich rozdziałów. Postać Teresy jest inspirująca, pokazuje, że aby osiągnąć cel często trzeba przezwyciężyć samego siebie i swoje demony. Jej ogromna empatia oraz sposób radzenia sobie z chorobą udowadniają, że w żadnej sytuacji nie warto się załamywać, potwierdza to także historia Blanci. Czuję jednak niedosyt w związku z relacją Teresy z nowym komendantem, chciałabym dowiedzieć się więcej o ich przeszłości. Bardzo mi się za to spodobał wątek społeczności val Resia, ich obrzędy i wierzenia, które budują niezwykłą otoczkę mistyczności wokół zabójstw.

Genialna. Trzyma w napięciu do końca. Zaskakujące zakończenie, aż ciarki przechodzą po plecach... A co najważniejsze, jest to bardzo dobrze napisana książka. Nie jest to jedna z tych 'bestsellerowych' powieści, których autor pisze językiem jak z rozprawki na lekcję polskiego.

To książka, ktora skradła mi serce... Jest to historia matki, która po wypadku swojego nastoletniego syna i po zapadnięciu przez niego w śpiączkę, postanawia uczynić wszystko, aby poznać wreszcie swoje dziecko... Dziecko, dla którego nie miała czasu ani cierpliwości do wysłuchania jego problemów czy marzeń... Dziś te marzenia są najważniejsze do spełnienia... Kiedy w pokoju syna znajduje zeszyt ze spisanymi planami i marzeniami, zwany Zeszytem Wspaniałości wie, że tylko w ten sposób zrehabilituje się przed nim i pomoże mu w odzyskaniu świadomości... Jakie przygody i wyzwania niesie przed nią życie? Czego najbardziej pragnęło jej dziecko w życiu, czego chciało doświadczyć? I czy te marzenia sprawią, że stanie się cud? To niesamowita historia, pełna ciepła, troski i matczynej miłości... To także zapis walki z własnymi demonami, przekraczaniem swoich barier czy granic, wychodzeniem ze strefy komfortu... To opowieść o bezgranicznym oddaniu, cudzie i wspaniałości życia... Wzrusza, bawi, uczy, a przede wszystkim otwiera oczy, uszy i serca... Oczy do tego, by nie przegapić życia, uszy do wsłuchania się w to, czego pragnie nasze serce... I wreszcie serce, by iść przez życie z miłością i nie tracić z niego ani jednej cennej sekundy... Polecam Waszej uwadze ten pean na cześć życia...

Bardzo fajna książka, niezwykle przystępnie napisana, sprytna narracja prowadząca do finału i sprytnie zrównująca wątki w jeden finał - bardzo mi to przypadło do gustu. Jakiś tam plot twist jest, są wilki w owczej skórze, są też milutkie hieny. Ciężko się do czegokolwiek przyczepić, jeśli ktoś musi. Niestety przewidywalne zakończenie, ale czyż nie oczekujemy wciąż tego samego? :)

Intrygujaca zagadka,gleboko skrywane rodzinne sekrety i zar pustyni w tle.Pani Harper jest absolutna mistrzynia w opisywaniu tych pustynnych klimatow .Zrobila to w suszy,robi to i tym razem z rownie doskonalym skutkiem.Doslownie odczuwalem gorac i zmeczenie upalem.Jane Harper dolacza do grona moich ulubionych autorek

Harry kończy studia i zostaje poinformowany o tragicznej śmierci ojca. Nie zostaje na wręczeniu dyplomów i wyjeżdża do rodzinnego miasteczka w Maine. Jego ojciec był bardzo atrakcyjnym mężczyzną mającym młodą, drugą żonę. Prowadził antykwariat i bardzo kochał książki. Sekcja zwłok wykazuje, iż śmierć ojca Harrego to nie był wypadek lecz morderstwo. W krótkim czasie pojawia się kochanka ojca, która zostaje również zamordowana. Równolegle poznajemy losy młodej Alice - macochy Harrego, które w końcu splatają się z bieżącymi wydarzeniami. Moja opinia: Niezła książka, choć bardziej interesujący jest wątek młodości Alice i jej związku z ojczymem.

“Umowa”, jaką zawierają główni bohaterowie książki to tak naprawdę chleb powszedni w dzisiejszych czasach. On jest bogaty, ma swoje lata, ale nie otrzymuje spełnienia w rodzinnym domu, więc szuka młodej i atrakcyjnej dziewczyny, która rozerwie go w ciągu tygodnia, po dniu ciężkiej pracy. Ona ledwo wiąże koniec z końcem - jak to studentka w wielkim mieście - do tego jest zapaloną artystką, studiującą na prestiżowej uczelni, dzięki przyznanemu stypendium. Pomyślicie, co takiego wyróżnia tę książkę od innych? W większości mamy podobny schemat, w którym historia zawsze kończy się tak samo: zraniona kobieta mści się na swoim kochanku. Zaskoczę Was, gdyż tu autorka poprowadziła wątek w nieco innym stylu i bardzo mi się przez to spodobała jej “Umowa”. Oczywiście mamy typowe zwroty akcji, ale zakończenie nie wydaje się przyśpieszone, ani wymyślone naprędce. Fabuła rozwija się powoli, ale oczekiwanie na porzucenie dziewczyny wcale mi się nie dłużyło. Myślę, że to dzięki zręcznemu wpleceniu do powieści postaci drugoplanowych, którym zostają poświęcone dodatkowe strony. Poznajemy lepiej losy Nat i jej uczucia. Druga połowa książki obfituje w intrygi, desperację i walkę o swoje szczęście, co równoważy trwającą sielankę. Muszę przyznać, że każde z głównych bohaterów było ciekawie zarysowane - Nat, Gabe, jego żona, a pod koniec również jego córka. Najbardziej skrajne emocje odczuwałam względem Gabriela - najpierw było mi go żal, potem powoli wzbierała we mnie irytacja i pogarda. Finał jak dla mnie był świetny. Polecam, gdyż sama nie sądziłam, że wciągnę się tak w książkę.

Zawsze mnie zastanawiało jak można tak ślepo pójść za jakimś psychopatą. Dobrotliwy człowiek, z miłym uśmiechem, "dobrym słowem" potrafił zmanipulować kilkadziesiąt osób. Wszyscy poddają się na ślepo. Zakończenie zaskakujące. Polecam. Książka pozwoliła zajrzeć do wnętrza sekty.

Bardzo lekko napisana książka, podoba mi się spojrzenie na sprawę z dwóch perspektyw. W końcu miłość nie jedno ma imię, czasem bywa ślepa, czasem też chora. Wątek kryminalny nabiera tempa dopiero na kilku ostatnich stronach, nie jest zbyt skomplikowany. To bardziej love story. Sama mam tylko uwagi do wydania: białe kartki i dziwna czcionka, sprawia, że oczy bardzo się męczą i ciężko się czyta wieczorami.

To jeden z tych thrillerów w których niby wszystko na początku wydaje się być oczywiste, ale wcale takie nie jest. To sprytnie poprowadzona sieć kłamstw i intryg, która zatacza coraz większe kręgi. Lawsonowie to na pozór zwyczajna rodzina jakich wiele mieszka w spokojnej okolicy na przedmieściach Londynu. To taka zamknięta społeczność, gdzie wszyscy sąsiedzi znają się wzajemnie i spotykają na wspólnych imprezach. Ten sielankowy obraz zmienia się gdy Fiona Lawson wraca pewnego dnia do domu i zastaje w nim dwoje obcych ludzi, którzy właśnie się wprowadzają twierdząc, że całkiem niedawno sama sprzedała im dom. Zszokowana kobieta próbuje dodzwonić się do męża jednak ten ciągle ma wyłączony telefon. Gdy na miejscu zjawia się policja i zaczyna prowadzić śledztwo na jaw wychodzą informacje dotyczące wykroczeń drogowych Brama Lawsona, które ten ukrywał przed żoną. Sprawa staje się dużo poważniejsza kiedy okazuje się, że Bram dopuścił się jeszcze gorszego przestępstwa i chcąc uniknąć kary wplątał się w niebezpieczną grę z oszustami finansowymi którzy grożą nie tylko jemu, ale także jego rodzinie. Książka w ciekawy sposób pokazuje do czego może doprowadzić próba uniknięcia odpowiedzialności za własne czyny i jak niebezpieczne mogą być tego konsekwencje.

Początkowo akcja dzieje się dwutorowo. Nicolette jest bogatą, młodą kobietą, bardzo zakochaną w swoim mężu, który jest uznanym fotografem. Jakiś czas temu znalazła w jego szufladzie zdjęcie dziewczynki, bardzo do niego podobnej. Czuje, że jest to jego córka. Młoda kobieta bardzo cierpi, gdyż po poważnej operacji lata temu, nie może mieć dzieci, a od jakiegoś czasu czuje, iż mąż się od niej oddala, ich stosunki bardzo się zmieniły. Jednocześnie poznajemy dwie młode dziewczyny, które żyją z dala od cywilizacji, w chacie w środku lasu, bez jakichkolwiek udogodnień cywilizacyjnych. Ich matka, jakieś dwa miesiące wcześniej, zabrała najmłodszą siostrę, która zachorowała i poszła przez las poszukać dla niej lekarza. Nie wróciła. Przychodzi zima, dziewczynom kończą się zapasy, grozi im śmierć głodowa. Kiedy w chacie pojawia się tajemniczy, wielki mężczyzna i chce ich zabrać z chaty ...... uciekają. Resztką sił docierają doo domu Nicolette. Od tego momentu akcja nabiera tempa i rozwija się w dość zaskakujący sposób. Moja opinia: Pochłonęłam tę książkę w jeden dzień i to już jest dość wymowne. To jest naprawdę świetna książka, bardzo wciągająca , fajnie napisana. Nie znałam tej autorki, ale z całą pewnością przeczytam pozostałe jej książki. Bardzo polecam

Historia mnie wciągnęła i naprawdę mi się podobała. Była zagmatwana ale w taki dobry sposób, co prawda początkowo myślałam, że rozwiązanie będzie zupełnie inne. Jednak chociaż nie wiem czy finalnie mi ono przypadło do gustu, to zdecydowanie mnie zaskoczyło.