Christina Onassis. Fortuna i łzy

Z jednej strony mnóstwo ciekawych faktów (i dość dobra ich selekcja, co szczególnie cenne w przypadku postaci tak skomplikowanej i niejednoznacznej jak George Sand), z drugiej - nieciekawy, "suchy" styl, który sprawia, że książka potrafi się momentami ciągnąć. Warto jedynie dla informacji, których ciężko szukać po innych książkach czy internecie.

[...] ​​Większość aktorów ma skłonność do kreowania rzeczywistości i siebie wobec rzeczywistości - udawania, tworzenia, przerabiania partnerów, reżyserowania. Dymna jest tego pozbawiona, niczego nie kreuje. Daje całą siebie, i to jest w naszym zawodzie sensacyjne - bo niespotykane. Nie ma drugiej osoby, która uprawia ten zawód niczego nie mistyfikując [...] Człowiek to cały kosmos w nieustannym ruchu i zmieniających się konstelacjach, trzeba tylko uważnie patrzeć i słuchać. Jeśli się świat odbiera we właściwych proporcjach, pamięcią i wyobraźnią, nie trzeba go fałszować, wystarczy rejestrować przejawy życia, starać się je zrozumieć. Nic nie jest jednoznaczne i tak proste, jakby się wydawało, podszewka rzeczywistości bywa ciekawsza niż jej zewnętrzne przejawy. [...] Trzeba umieć patrzeć z dystansem, niczemu się nie dziwić, niczego nie potępiać. Wstać rano, uśmiechnąć się do słońca, do dziecka. Na tym polega uroda życia. I uroda własna, bo uroda kobiety jest w oczach. CUDOWNA KOBIETA I WSPNIAŁY, DOBRY CZŁOWIEK ! Choć nie całkiem tego oczekiwałam to jednak z ciekawością przeczytałam. Te niektóre listy zamieszczone pod koniec uświadamiają w jak różny, często roszczeniowy sposób, ludzie postrzegają aktorów, artystów czy ogólnie osoby publiczne z tak zwanego szklanego ekranu. Liczne zdjęcia z różnych etapów życia i kariery trochę podnoszą wartość samej biografii. Daję 7.5⭐ ale tylko dlatego, że to pani Ania Dymna, gdyby to dotyczyło kogoś innego to nie wiem czy dałabym 5 😎 [...] Życie biegnie dzień po dniu, ale czasem spotkanie nowego człowieka może je odmienić. Życie aktorów to nieustanne spotkania z ludźmi, niektóre mają poważne w skutkach kontynuacje. [...] ​​Ta tragedia, co paradoksalne, przywróciła ją życiu. Po pożarze, śmierci męża, nie chciało się jej żyć; atrofia woli, pustka, poczucie bezsensu, zawodowe czynności wykonywane automatycznie, prawie bez udziału świadomości. A w węgierskim szpitalu, leżąc bez ruchu, odzyskując co chwilę świadomość i co chwilę ją tracąc, doświadczyła czegoś nieprawdopodobnego. Człowiek naprawdę zagrożony czepia się życia za wszelką cenę. Dopiero wtedy zrozumiała, jak bardzo jednak chce żyć.

Nie spodziewałam się niczego specjalnego po autobiografii Hillary Clinton. Myślałam, że będzie sobie tak pisać, najpierw o dzieciństwie, potem o studiach i dorosłym życiu, w którym przez całkiem długi czas była Pierwszą Damą USA. Rzeczywiście tak było. Hillary Clinton snuje powoli opowieść o samej sobie, opisując najważniejsze wydarzenia w jej życiu - te które najbardziej zapamiętała oraz te, które wywarły na nią największy wpływ. Dzięki tej książce przekonałam się, że uwielbiam takie sobie powolutku ciągnące się biografie. Przechodzenie płynne z jednego etapu w życiu na kolejny. Patrzenie z perspektywy na minione wydarzenia i komentowanie ich z obecnym doświadczeniem i wiedzą. Jest to specyficzny gatunek, który nie wszystkim może odpowiadać. Tych, którzy lubią emocje i przewracać kartki błyskawicznie, ta biografia wynudzi do reszty. Ja ogromnie polubiłam tę powieść i chętnie poczytam więcej losów sławnych ludzi. Gorąco polecam

Maria Callas (1923-1977) przeszła do historii, jako jedna z najwybitniejszych śpiewaczek operowych na świecie. Rozwijała ona swoje umiejętności od dziecka i starała się, by każda śpiewana przez nią aria brzmiała jak najlepiej. W szczytowym okresie kariery występowała na wielu scenach m.in. w słynnej La Scali w Mediolanie, czy nowojorskiej Metropolitan Opera. Jednocześnie Maria Callas uchodziła za osobę niezwykle kontrowersyjną, gdyż media rozpisywały się o jej konfliktach z innymi osobami, o zachowaniu, które uchodziły za manieryczne i niekulturalne, a także o stawianych przez nią ogromnych warunkach wobec reżyserów oraz śpiewaków operowych. Jej talent budził u jednych zachwyt, a u innych zawiść przybierającą nieraz formę wrogości wobec jej osoby. Jednocześnie Maria Callas była osobą uczuciową i wrażliwą, której zależało na miłości. Była również przywiązana do swojej rodziny i podejmowała próby pogodzenia swoich rodziców, których dzieliły nie tylko różnice geograficzne, lecz także w charakterach i podejściu do życia. W książce tej Stelios Galatopoulos oparł się na wspomnieniach samej Marii Callas, jej rodziny i znajomych, artykułach prasowych, a także na biografiach opisanych przez innych autorów i ludzi bliskich dla śpiewaczki. Stworzył spójną i ciekawą lekturę, która przybliża nam życiorys Marii Callas oraz jej fenomen. Wyłania z niej się obraz osoby z jednej strony obdarzonej niesamowitymi umiejętnościami wokalnymi, zaś z drugiej cechującej się złożoną osobowością, która potrafiła jednych przyciągać do siebie, zaś innych odpychać. Dużą zaletą tej książki jest aneks poświęcony dyskografii Marii Callas wraz z opisami każdego z nagrań z jej udziałem. Stanowi on zachętę do zapoznania się ariami w jej wykonaniu i jest bardzo dobrym uzupełnieniem wiedzy o niej. Reasumując. Uważam, że warto jest sięgnąć po tę książkę. Wprawdzie momentami trochę raziła mnie jednostronność autora, jednak uważam, że jest interesująca i stanowi bogate źródło wiedzy o życiu Marii Callas. Myślę, że jest to bardzo dobra książka.

Zarówno Helena Rubinstein jak i Elizabeth Arden reprezentują typ kobiety ze stali - tytanice pracy, skrupulatne. Ich pomysł na biznes wymagał w owych czasach wielkiej determinacji i pokonywania społecznego tabu, a także przetrzymania trudnych dla handlu towarami luksusowymi okresów wojennych. Te dwie kobiety-ikony były do siebie bardzo podobne, choć ich rywalizacja była jawna - działały na tym samym polu, w tych samych czasach, na tak kapryśnym rynku jakim jest produkcja i sprzedaż kosmetyków, w dodatku idąc łeb w łeb w kwestii innowacji i nowych rozwiązań marketingowych i kto wie, czy właśnie świadomość istnienia tak potężnej konkurentki nie stymulowała każdej z nich do dodatkowego wysiłku. Zaryzykowałabymm stwierdzenie, że gdyby nie swoje lustrzane odbicie, jakim była dla Rubinstein Arden i vice versa, żadna z nich nie zaszłaby tak daleko. Ta podwójna, paralelna biografia jest bardzo szczegółowa i przepełniona ciekawostkami z życia każdej z dam. Myślę, że każdego zainteresuje, jak się w ówczesnych czasach tworzyło legendę o sobie samym, żeby stworzyć imperium, które przetrwa wiek. A jeżeli nie zainteresuje kogoś aspekt handlowy, to na pewno z lubością poczyta o ikonach bohemy wieku XX, o których to anegdotki są ładnie wplecione w tę opowieść. Widać, świat był mały nawet wtedy, gdy tworzyły SIĘ (!) gwiazdy.

Pamiętnik M. Albright. Pierwsza kobieta na stanowisku Sekretarza Stanu USA. Choć różnię się z nią poglądami, książkę wręcz pochłonąłem. Rewelacyjna narracja i mnóstwo pasjonujących szczegółów o pracy na jednym z najbardziej eksponowanych stanowisk na świecie. Warto!!

Pamiętnik Ruth Altbeker Cyprys jest utrwaleniem przeżyć pięknej, inteligentnej pani adwokat, która lata okupacji hitlerowskiej 1939-45 spędza w Warszawie. Oryginał wspomnień, pisany po polsku, na gorąco,tuż po wojennym koszmarze w 1946r.w Palestynie niestety zaginął i został odtworzony, a właściwie przetłumaczony na polski z tłumaczenia angielskiego. Wydany dopiero po śmierci autorki, pod koniec lat 70., ujrzał światło dzienne dzięki determinacji córek Ruth. Jest dokumentem o niebagatelnym znaczeniu dla utrwalenia zbrodni Holocaustu, strachu, walki, prześladowań których świadkiem i ofiarą jest dzielna, zdeterminowana matka małego dziecka, kobieta bystra i przebiegła, przewidująca i zachowująca zimną krew w najgorszych okolicznościach, której ocalenie jest możliwe, w moim przekonaniu (o czym autorka wspomina niechętnie) także dzięki funduszom które zamożna pani prawnik zdołała odłożyć na czarną godzinę. Pamiętnik Ruth jest pełen rozmaitych detali, osób, z którymi ma styczność (dla ich bezpieczeństwa nie podaje nigdy ich nazwisk a jedynie pierwszą literę ), miejsc, w których szuka schronienia. Niczym rasowa aktorka, by przetrwać wojenny koszmar, Ruta potrafi w magiczny sposób przeistoczyć w skromną guwernantkę albo prostą służącą kreślącą celowo zdania z błędami ortograficznymi, uwiarygodniając się tym samym przed pracodawcami. Te wszystkie strategie przetrwania prowadzą ją do szczęśliwego ocalenia i wyrwania ze szponów śmierci ślicznej córeczki Ewy.Ta pasjonująca, wciągająca lektura, świadectwo świadomego świadka tamtych okrutnych lat warta jest każdej poświęconej minuty. Główna, dominująca myśl, towarzysząca mi po pełnej napięcia lekturze to ta, że wojna zmienia człowieka na zawsze, jego relacje z bliskimi i jego samego jako człowieka, partnera, rodzica… Nikt ani nic nie jest już takie samo. Bo czy mogłoby być inaczej po tak wstrząsających przeżyciach?

Czytałam z przerwami. Czasem nie mogłam przebrnąć, czasem chłonęłam jak gąbkę. Przeszkadzała mi ilość ludzi, znajomych, imion i nazwisk. Nie byłam w stanie ich zapamiętać, tym bardziej, że niektórzy pojawiali się na chwilę. Zafascynował mnie ponownie świat bez komputerów, telefonów, internetu. Spojrzenie na naturę i szacunek do świata przyrody i świata zwierząt. Spotkania z wężami były niesamowite, a zrozumienie pasji dziecka przez rodziców warte zapamiętania! Polecam wrócić do dawnego świata Afryki .. 40-50 lat temu(!).

Czytając tę książkę czuje się zapach perfum i szelest sukien.. No właśnie. Ówczesne czasy (wiek XVIII) i dwór francuski, oraz rządy metres. Jak pisze nam autorka – większość osób na dworze przywiązywała większą wagę do wojen i potyczek w salonach i buduarach, niż do sytuacji kraju na scenie politycznej. W tamtych czasach nawet córka kobiety o wątpliwej reputacji mogła zostać markizą (np. bohaterka tej książki), prostytutka - hrabiną. Wystarczyło, aby taka kobieta spodobała się królowi. Niestety te kobiety miały duży wpływ na sprawy polityczne, bywało, że król dobierał ministrów według ich wskazówek, co następnie miało wpływ na sytuację kraju. I właśnie to było jedną z przyczyn, które doprowadziły do rewolucji francuskiej. Książkę czyta się łatwo i szybko.

Przejmujący dokument opisujący losy Lilli, niemieckiej Żydówki napisany przez wnuka w oparciu o zgromadzone listy. Z bogatej korespondencji można wysnuć wyobrażenie jaką cudowną osobą była Lilli, jak piękne relacje tworzyła ze swoimi ukochanymi dziećmi. Jedna z niewielu pozycji, gdzie poznajemy los ofiary holokaustu, która niestety nie przeżyła. Polecam.

biorac do reki myslałam ze ksiązka z cyklu "mężczyzna i jego harem"...zaskakujący zwrot ksiązka o czasach wojny i rządach Hussajna naprawde wciągająca otwierająca oczy na swiat i zapoznająca z...tamtymi czasami. czlowiiek ma inne spojrzenie na swiat. niejednokrotnie poleciała mi lezka... polecam naprawde warta poznania historia...

Autorka książki jest mi mało znaną osobą a to z tego względu, że jako aktorka niestety, jak sama o tym pisze w swej książce, nie była rozpieszczana przez polskich reżyserów stąd też nie była angażowana do filmów i zagrała tylko kilka rólek - prawie że statystycznych - a nie miałam okazji nigdy być w teatrze Komedia, w którym występowała. Dopiero rola jaką zagrała w serialu "M jak miłość" sprawiła, że ją zauważyłam. I pewno nie tylko ja. W 1981 roku Agnieszka Perepeczko - przed stanem wojennym - zupełnie zniknęła wyjeżdżając aż do Australii, gdzie własnie napisała "Babie lato...". W początkowym zamyśle miał to być poradnik dla pań, w którym aktorka zamierzała podzielić się refleksjami się na temat zdrowia i życia w okresie "babiego lata", ale gdy wydawnictwo zażyczyło sobie "mięsa" powstała książka, w której aktorka zawarła przede wszystkim swoje wspomnienia, w które wplotła swe rady i porady jak długo zachować swą witalność i dobry wygląd a nawet ciekawe przepisy kulinarne. Nie ma jednak w nich, gdyby ktoś tego oczekiwał, jakichś pikantnych opowieści......są to zupełnie grzeczne wspomnienia kobiety, która sporo własną ciężką pracą osiągnęła. Jednak właśnie wspomnienia Autorki "Babiego lata...." i te z lat młodości, w której zawarła wiele przyjaźni, które przetrwały mimo odległości jaka ją dzieliła od przyjaciółek w Polsce, i zakochała się w Marku Perepeczko, a także te późniejsze - już związane ze swoją drugą ojczyzną, Australią, sprawiły, że czas poświęcony na przeczytanie książki nie uważam za stracony. Agnieszka Perepeczko nie pisze wprost dlaczego zdecydowała się zamienić Polskę na Australię pozostawiając tu swego ukochanego męża Marka. Ale można się domyślić, że świat, który zobaczyła w 1976 roku, gdy poleciała po raz pierwszy do Melbourne jako modelka, tak różny od socjalistycznej szarości i oferujący wiele możliwości do realizowania się dla tak dynamicznej osoby, jaką jest bohaterka książki, mógł być dla niej niezwykle pociągającym. A poza tym obecność tam brata, Marka, mogła być dodatkowym bodźcem tak istotnych zmian w życiu a i pewno wiara w to, że Marek, jej mąż, dołączy do niej. Co jak wiadomo nie stało się, gdyż ten w Australii nie czuł się dobrze i pozostali na wiele lat małżeństwem na odległość. Po tym, jak poznałam Agnieszkę Perepeczko w trakcie oglądania wcześniejszych odcinków "M jak miłość", którego to seriali jak i zresztą innych od lat nie oglądam, ciekawiło mnie czym się w Australii zajmowała, ale nigdy nie śledziłam jej życia, i muszę przyznać, że totalnie mnie zaskoczyło, że zarabiała na swe utrzymanie fotografowaniem na imprezach organizowanych przez różne środowiska i sprzedażą swych zdjęć o czym interesująco pisze. Nie rozpisuje się natomiast wiele o rolach, które zagrała w Australii. Natomiast ciekawie pisze o samej Australii i ludziach tam poznanych. W sumie muszę przyznać, że zagłębiałam się w wynurzenia Agnieszki Perepeczko z przyjemnością; przypomniała mi o tym, że już dawno przestałam o siebie dbać i może nawet poczułam się trochę zainspirowana do przełamywania swego lenistwa na tym polu, pozwoliła powrócić do wspomnień z lat również i mojej młodości a przede wszystkim przybliżyła mi Australię i jej mieszkańców tak diametralnie, jak się okazuje, różniących się od nas pod wieloma względami i to nie tylko dlatego, że jest tam taki konglomerat narodowościowy. Książka napisana jest z dużym polotem i humorem więc również mnie bawiła co jest jej dużą zaletą. Wydana została przez Bertelsmann Media starannie, estetycznie i w świetnej szacie graficznej zawiera sporo świetnych zdjęć co jest jej dodatkowym atutem. Może Pani Fitkau - Perepeczko, która dla mnie jest głównie celebrytką, zawarła w niej pean na swoją cześć, ale w sumie mnie to nie przeszkadzało, gdyż czasem taka odskocznia w cudze życie, zupełnie inne niż moje, jest fajną sprawą. Z pewnością też nie znalazłam w niej recepty na szczęśliwe życie, bo dla każdego ono co innego oznacza, ale dała mi sporo rozrywki a czytało mi się ją na dodatek szybko, dzięki krótkim rozdziałom.

Czytałam tę książkę dawno temu, ale chyba na zawsze utkwiła mi w pamięci postać Karoliny de Corday. Właśnie z "Kobiet fatalnych" dowiedziałam się o tej postaci, która zabiła Marata, jednego z przywódców Wielkiej Rewolucji Francuskiej, w chwili, gdy zażywał zdrowotnej kąpieli. De Corday zrobiła to z zimną krwią i nie tylko przyznała się do zbrodni, ale oświadczyła, że gdyby mogła, powtórzyłaby swój czyn. Z godnością przyjęła wyrok skazujący ją na gilotynę. Autor ciekawie pokazał motywy, jakimi kierowała się młoda kobieta, nazwana później "aniołem morderstwa". Równie interesująco Ruszczyc przedstawił sylwetkę Maty Hari, powszechnie uważanej za najsłynniejszą kobietę- szpiega, w rzeczywistości być może wcale nie mającej na sumieniu zdrady stanu. Autor nie ocenia postępowania swoich bohaterek. Pokazuje ich plusy i minusy, próbuje dociekać, jak naprawdę wyglądało ich życie, które później najczęściej zostało zniekształcone przez legendę i plotki. Szuka również odpowiedzi na pytania o motywy postępowania. I to na pewno - oprócz zawartości merytorycznej - największa zaleta książki.

Książka jest starannie wydana, zawiera wiele pięknych, klimatycznych zdjęć. Jest to wywiad rzeka z Ireną Jarocką, którza szczerze, z dystansem do siebie i ludzi, opowiada o swoim życiu i karierze. Lubię takie książki. Kolejny dowód jak dużo pracy i samozaparcia wymaga odniesienie tak zwanego sukcesu. Polecam.

Bardzo wciągająca historia. Los głównej bohaterki zmieniał się jak w kalejdoskopie. Z księżniczki stała się więźniem. Każdy dzień był walką o życie swoje i bliskich. Głód, chłód,upał, ciężkie decyzje, a w tle świadomość, że to nie jest fikcja literacka, pozwala pochłonąć książkę w szybkim tempie i z wypiekami na twarzy.

Biografia córki jednego z najokrutniejszych dyktatorów na świecie.Swietłana Alliłujewa to najmłodsze dziecko i jedyna córka Stalina.W wieku 6 lat straciła matkę,musiała sama zmierzyć się z okropnością reżimu własnego ojca.Na własne oczy widziała jak jej tato wtrąca do więzień swoją najbliższą rodzinę. http://swiatksiazkii.blogspot.com/2013/07/corka-stalina-martha-schad.html

Piękna i wzruszająca. Dzięki książce tak jak miliony ludzi pokochałam Panią Kennedy.Korzystając z innych źródeł mogę powiedzieć, że jej postać tutaj jest mocno wyidealizowana. Pokazana od tej lepszej strony, oceniona subiektywnie.
Jednak książkę polecam wszystkim. Wspaniała opowieść o niesamowitej kobiecie!