Boskie szaleństwo. Geniusz i psychoza wielkich twórców

Bardzo rzetelna i wiarygodna analiza kontrkultury hipisowskiej. Świetny materiał pod względem psychologi społecznej. Autor pokazuje różne perspektywy i aspekty życia hipisów. Sięga do ich rodzin i dzieciństwa, które było ich doświadczeniem, próbując odnaleźć tam powody dla których młodzi ludzie tak bardzo odrzucali mieszczański dobrobyt, wyścig szczurów i konsumpcjonizm. Peace and Love!

Świetnie napisana książka o przemianach we współczesnej rodzinie i nie tylko. Anthony Giddens przemiany w tej grupie społecznej umiejscawia w kontekście rewolucji kulturowych a przede wszystkim z jej bardzo ważnym aspektem seksualnym, prokreacyjnym. A także rewolucją dotyczącą zmiany w rolach społecznych kobiet i mężczyzn z tym także demokratyzacji życia osobistego. To bardzo interesująca praca socjologiczna dla tych wszystkich, którzy nie zamykają się na stare, schematyczne sposoby wyjaśniania zmian społecznych.

Przychylam się do opinii, że książka pod względem stylistyczno-językowym nie zachwyca, mimo to dla fanów jest to rzecz warta uwagi. Każda era została dość obszernie opisana, wraz z uwzględnieniem współpracowników i inspiracji. Książka zawiera także dość dużo zdjęć, trochę ciekawostek, dyskografię. Bardzo spodobał mi się fakt, iż autor na początku przybliża nam także rodzinny kraj artystki, czyli Islandię. Pomaga to w zrozumieniu jej natury, a także twórczości. Jest to po prostu dobre kompedium wiedzy o Björk. I traktując w ten sposób tę pozycję czytelnik powinien być zadowolony.

Bardzo ciekawie napisana książka. Przypomina trochę bajkę o kopciuszku- prawdziwa historia osoby, która przeszła drogę od sierotki z przytułku do eleganckiej damy śpiącej na fortunie. Wspaniałe jest też tło książki- autor doskonale pokazuje jak wyglądały wielkie światowe wydarzenia (jak chociażby II WŚ) z perspektywy zwykłych ludzi. Wielką zaletą książki jest też podglądanie świata mody, polityki i sztuki "zza kulis". W biografii Chanel pojawiają się też takie postacie jak Picasso czy Churchill. Bardzo ciekawa pozycja nie tylko dla fanów biografii.

Poruszająca. Miłość pełna namiętności i czułości (jak w „Listach na wyczerpanym papierze" Osieckiej i Przybory), która zdarzyła się w czasie i miejscu tak bardzo miłości nieprzychylnym. Amor vincit omnia, tylko w realiach hitleryzmu i wyzwolenia, zwyciężyć-przeżyć wcale nie oznaczało wygranej.

Styl raczej miałki, dokładnie taki, jaki kojarzy się z kioskowym erotykiem; ale drobne detale, wypchnięcia bioder do przodu, zanikające podniecenie po zdobyciu partnerki, stale powracający voyeryzm - te szczegóły zdają się odsłaniać nieoczywistości, które natychmiast odczuwa się jako prawdziwe. Same historie natomiast nadal są w stanie wprawić w zdumienie, mimo napisania ich w latach 40.

Interesująca, napisana prostym językiem, łatwym do zrozumienia. Bardzo intymna i odważna. Momentami nie była chronologiczna, autorka wracała do już wspomnianych momentów z życia. Jest to autobiografia, dzięki czemu można lepiej poznać osobę o której mowa. Z jej własnej perspektywy. Warto przeczytać, zwłaszcza, że jest zwięzła, konkretna.

Przeczytanie tej książki, pomimo jej niewielkich rozmiarów, zajęło mi dłuższą chwilę. Nie jest to zresztą historia do przeczytania w jeden wieczór, dobrze jest stopniowo wchodzić w ten świat, nasiąknąć wrzosowiskiem. Autorce udało się pokazać w bardzo wiarygodny i interesujący sposób życie Sylvii Plath, jej radości i demony, złożoność jej życia. Sylvia była przede wszystkim młodą kobietą, która sama musiała opiekować się dwójką małych dzieci, domem (sama sprzątała, szyła, gotowała, odnawiała meble), znajdowała czas na swoją twórczość i borykała się że zdradą męża i problemami psychicznymi. Pomimo smutnego finału tej historii, dla mnie jest to opowieść o silnej kobiecie.

Simone de Beauvoir, publikując w 1949 roku swoje monumentalne dzieło "Druga płeć", stworzyła tekst, który już w chwili premiery stał się kamieniem milowym zarówno dla filozofii, jak i dla myśli feministycznej. Owa dwutomowa analiza kondycji kobiety nie tylko do dziś nie straciła na aktualności, ale wręcz zyskała nowe znaczenia w kontekście współczesnych debat społeczno-kulturowych. "Druga płeć" to nie jest książka, którą się czyta; to książka, która czyta nas samych, obnażając mechanizmy, w których zostaliśmy uformowani. Już sama struktura dzieła zasługuje na szczególną uwagę. De Beauvoir dzieli swoje rozważania na dwie części: pierwsza, bardziej filozoficzno-historyczna, nosi tytuł "Fakty i mity" i stanowi swoiste preludium do właściwej analizy sytuacji kobiety. Druga część, "Dojrzałość kobiety", to już bezpośrednie studium socjologiczne, psychologiczne i antropologiczne. Obie części przenikają się w sposób mistrzowski, ukazując zarówno historyczne uwarunkowania kobiecości, jak i współczesne (dla autorki) przejawy opresji, alienacji i instrumentalizacji ciała kobiecego. De Beauvoir jako filozofka egzystencjalna nie poprzestaje na czysto socjologicznym opisie. Wręcz przeciwnie – jej wywód jest zakorzeniony w myśli fenomenologicznej i heglowskiej. Właśnie w tym kontekście pojawia się jej słynne zdanie: "Nie rodzimy się kobietami – stajemy się nimi". To jedno zdanie, przesiąknięte egzystencjalnym dramatyzmem, jest kluczem do całego dzieła. Kobiecość nie jest bowiem dla de Beauvoir kategorią biologiczną, lecz egzystencjalnym projektem narzuconym przez społeczne, kulturowe i religijne konstrukty. Kobieta nie istnieje jako "Inna" w sensie absolutnym – zostaje zdefiniowana przez mężzyznę jako jego przeciwieństwo, jako alter ego, jako to, czym mężczyzna nie jest, i przez to zostaje zepchnięta w przestrzeń obcości. Autorka z mistrzowską erudycją analizuje mity kobiecości obecne w literaturze, religii, filozofii i nauce. Przechodzi od starożytnych mitów (Ewa, Pandora) po nowożytne reprezentacje kobiety jako anioła domu czy femme fatale. Pokazuje, jak nie tylko mężczyźni, ale także same kobiety internalizowały te narracje, wchodząc w rolę "drugiej płci" jako normy kulturowej. De Beauvoir nie oszczędza nikogo: krytykuje Arystotelesa, Freuda, Balzaca, ale także Marie Bashkirtseff czy Colette, ukazując, jak różne postawy kobiet mogą reprodukować system opresji. Osobny zachwyt wzbudza styl, w jakim de Beauvoir operuje swoim wywodem. To nie tylko filozofia, ale wręcz literatura najwyższej próby. Precyzja językowa idzie tu w parze z emocjonalnym napięciem i intelektualnym rozmachem. Każde zdanie jest jak wyostrzone narzędzie, którym autorka rozcina warstwy kulturowej hipokryzji. Rzadko kiedy eseistyka filozoficzna ma w sobie tyle pasji, zarazem unikając pustego moralizatorstwa. Nie bez powodu "Druga płeć" budziła (i wciąż budzi) kontrowersje. De Beauvoir, pozostając w duchu oświeceniowego racjonalizmu, podważa fundamenty religii katolickiej, tradycyjnej rodziny, a także romantycznej miłości jako instytucji podporządkowania. W jej ujęciu małżeństwo to instytucja wyobcowania, macierzyństwo to rola narzucona, a seksualność – przestrzeń walki o uznanie i autonomię. Nie chodzi tu o potępienie tych wartości samych w sobie, lecz o ukazanie, jak zostały one ukształtowane w ramach patriarchalnego porządku, który kobietę uczynił bytem pośrednim, funkcją, dodatkiem. Należy jednak podkreślić, że "Druga płeć" nie jest manifestem nienawiści do mężczyzn. De Beauvoir pisze z pozycji dialogu, nie odwetu. Jej krytyka jest przenikliwa, ale nie fanatyczna. Dostrzeża, że wyzwolenie kobiet nie oznacza dominacji nad mężczyznami, lecz wspólną emancypację. W tym sensie jej dzieło pozostaje uniwersalne: to nie tylko książka o kobietach, ale o tym, jak być człowiekiem w warunkach nierówności, alienacji i przemocy symbolicznej. Recepcja dzieła była natychmiastowa i burzliwa. Książka została potępiona przez Watykan, uznana za bluźnierczą, zakazana w wielu krajach. Ale jednocześnie stała się lekturą obowiązkową dla całych pokoleń kobiet i mężczyzn, którzy poszukiwali alternatywy dla konserwatywnego modelu społeczeństwa. To dzieło, które nie tylko zmienia myślenie, ale wręcz je inicjuje – niczym nowy akt poznania. Warto także zauważyć, że "Druga płeć" otworzyła drogę dla kolejnych nurtów: feministycznej krytyki literackiej, gender studies, queer theory. Judith Butler, Hélène Cixous, Julia Kristeva – wszystkie te myślicielki zawdzięczają de Beauvoir nie tylko inspirację, ale i fundamenty pojęciowe. Bez niej trudno sobie wyobrazić współczesną humanistykę. Podsumowując, "Druga płeć" to dzieło, które wymyka się prostym klasyfikacjom. Jest to jednocześnie traktat filozoficzny, analiza kulturowa, rozprawa antropologiczna, a momentami nawet proza poetycka. To książka niepokojąca, wymagająca, ale przez to głęboko wyzwalająca. De Beauvoir nie daje łatwych odpowiedzi, lecz stawia pytania, które każą zrewidować własne przekonania, wartości i role. Zamiast zakończenia można by powiedzieć tylko jedno: kto nie przeczytał "Drugiej płci", ten nie zna jeszcze pełni możliwości, jakie niesie ze sobą myśląca, krytyczna lektura. To książka, która nie tylko przetrwała płomień historii, ale sama stała się źródłem ognia, który wciąż oświetla świat.

Jest to trzecia książka o Janis, którą przeczytałam (poprzednio były to Perła oraz W drodze) i moim zdaniem jest najlepsza. W porównaniu z książką Cooke'a, gdzie Janis jest tak naprawdę postacią drugoplanową, Żywcem pogrzebana zawiera ogrom osobistych wspomnień związanych z Joplin. Są tu analizy, dlaczego według autorki Janis sięgała po alkohol, heroinę i uprawiała dużo przygodnego seksu. Książka jest dobrze napisana i ciekawa, szybko się ją czyta. Nie zgadzam się z zarzutem subiektywności autorki. Wiadomo, że Janis była jej bliska i wspomina ją ciepło, ale nie szczędzi też ostrych czasami słów krytyki. Przedstawia jej nałogi takimi jakimi były w rzeczywistości, nie upiększając niczego. Naprawdę polecam wszystkim zainteresowanym życiem Janis.

W moim odczuciu książki tej nie można ocenić nie uwzględniając jej dwóch warstw. Pierwszej nakreślającej postać Andy’ego Warhol’a oraz drugiej nakreślającej społeczeństwo Amerykanów. Z czego ta pierwsza warstwa wydaje się prostsza, bardziej uchwytna, ponieważ to artysta piszę książkę o sobie i swoich przyjaciołach. Zapoznajemy ich w sytuacjach codziennych a nawet intymnych. Mamy możliwość zapoznać się z przemyśleniami artysty na temat miłości, pracy pieniędzy, aby zauważyć, że mimo naiwności albo nawet dziecinności autor pała szczerą miłością do pieniędzy i kapitalistycznego stylu życia. Ciągle pisze o zakupach, telewizji i Ameryce, utożsamia się ze wszystkimi Amerykanami, z Ameryką. I właśnie przez to można dość do konkluzji, że to nie jest opowieść jedynie o nim i o jego kompanach a o całości społeczeństwa w dobie kapitalizmu i o umiłowaniu do wolności konsumpcji. Jest to bardzo oszałamiające uczucie gdy z pozoru lekka książka napisana tak banalnym językiem o tak banalnych tematach doprowadza do tak silnych i smutnych konkluzji, w szczególności przez ostatnie kilka zdań… a mimo to potem nawraca myśl, że przecież jak sam pisał wszystko to NIC i, że tak naprawdę nic nie ma większego znaczenia. Co za tym idzie – przewrotność. Wszystko to żart. Już nigdy więcej nie spojrzę na sztukę Andy’ego Warhol’a w taki sam sposób…

Bardzo dobra, mocna książka i niestety nadal po tylu latach na czasie, choć wydana w 2004 roku - sięgnęłam po nią ze względu na obecną walkę kobiet o legalizację aborcji. Chciałam po prostu poznać punkt widzenia innych kobiet na ten temat, który mnie na szczęście nigdy nie dotyczył, wzbogacić się o cudze doświadczenia by w ten sposób zająć zdecydowane stanowisko w tej sprawie. Książka faktycznie otwiera oczy i pokazuje, że aborcja jest, będzie, i choć to brzmi brutalnie - aborcja jest jednak bardzo potrzebna. Mnie ta książka przekonała. Jeśli ktoś się waha, jest przeciw albo i za - warto przeczytać, by umieć o tym rozmawiać, by zrozumieć skąd się wzięła i dlaczego jest na nie tak wysokie zapotrzebowanie. Martwi mnie jedna rzecz - pomimo tego, że rozwiązanie problemu aborcji zostało dawno "odkryte" przez kraje na zachodzie, Polska nadal nie idzie do przodu, nie korzysta z doświadczenia i mądrości innych. Rozwiązanie jest banalne a niejednokrotnie wspomniane jest w tej książce - by zminimalizować skutecznie aborcję, koniecznie trzeba ją całkowicie zalegalizować, należy wprowadzić obowiązkową i na wysokim poziomie edukację seksualną w szkołach, darmową antykoncepcję dla każdego oraz zlikwidować klauzulę sumienia, by lekarze dbali o dobro pacjentki zgodnie z nowoczesną medycyną a nie kierowali się własnymi poglądami, często niezgodnymi z dobrem pacjentki. Tego wszystkiego nikt do tej pory nie zrobił, żyjemy jak w średniowieczu... Dlatego, czytelniku, sięgnij po tę książkę bo przyszłość jest w naszych rękach.

O musze katusze! Naprawdę.. opary absurdu wylewające się z tej książki to chyba jednak geniusz :D Obstawiałem że po kilkunastu stronach będę zmęczony i odpuszczę ale nie! Przeczytałem i idąc spać z bananem na twarzy wyobrażałem sobie te surrealistyczne sceny opisane w książce.

To jest chyba najlepsza i wyczerpująca biografia Fridy Kahlo jaka jest dostępna w języku polskim . Nie znalazłam nic bardziej konkretnego. Dla wszystkich fanów Fridy i jej twórczości- to obowiązkowa pozycja. Ogromny plus za twardą okładkę i piękne fotografie .

Jej piosenkę „Non, je ne regrette rien” zna niemal każdy. Nazywana ptakiem smutnego stulecia, ikoną francuskiej piosenki, była bez wątpienia jedną z najwybitniejszych francuskich artystek XX wieku. Bezwarunkowo podporządkowana swojej pracy porywała swoim osobliwym głosem miliony, bowiem brzmiały w nim takie uczucia, emocje, że udzielały się wszystkim. O Édith Piaf napisano wiele bibliografii, choć niestety żadna w pełni nie oddaje jej fenomenu. Tym razem wyzwanie podjęła Joanna Rawik, która nie ukrywa, iż osoba Piaf ją fascynuje, wybór tematu książki nie jest więc przypadkowy. Rawik nazywa nawet Piaf „zjawiskiem” i po przeczytaniu biografii, opublikowanej nakładem wydawnictwa Studio Emka zrozumiemy, że właśnie tak było. Książka to nie tylko fabularyzowana biografia, ale również zdjęcia, fragmenty artykułów, piosenek, wypowiedzi na temat artystki. Sięgnąć po nią może każdy wielbiciel piosenki francuskiej, Edith Piaf, ale również osoby, które marzą o karierze piosenkarki. Édith Giovanna Gassion na świat przyszła dnia 18 grudnia 1915 roku w szpitalu Tenon zlokalizowanym w XX-stej dzielnicy Paryża. Mimo tego, w swojej biografii zawarła informację, że urodziła się na chodniku przy Rue de Belleville 72 i taka też informacja umieszczona jest w biografii Joanny Rawik. Matką Edith Piaf była Annetta Maillard, kobietę prowadzącą niewielki straganik ze słodyczami i śpiewaczkę uliczną, której pseudonim artystyczny brzmiał Line Marsa. Z kolei jej ojcem był Louis Alphonse Gassion, akrobata cyrkowy, który brak talentu nadrabiał wdziękiem osobistym i pewnością siebie. Kiedy Louis został wezwany na front, Anetta, której znudził się partner i rola matki, postanowiła oddać malutką Edith jej babci. W 1918 roku ojciec Edith Piaf wrócił z wojny, a wizyta u córki nim wstrząsnęła. Dziewczynka była niedożywiona i zaniedbana, okazało się, że przesyłane przez niego pieniądze na utrzymanie małej, szły głównie na alkohol. W związku z tym Louis postanowił odebrać ją mamie Anetty i oddać swoim rodzicom. Dziadkowie Edith mieszkali w normandzkim miasteczku, w którym babcia Edith Piaf zajmowała się … prowadzeniem domu publicznego. Paradoksalnie dziewczynka doświadczyła tam prawdziwej opieki i troski, a pracujące w domu dziewczyny, same niekiedy w oddaleniu od swoich dzieci, troszczyły się o nią. Kiedy Edith skończyła osiem lat, ojciec stwierdził, że może samodzielnie zarabiać na swoje utrzymanie. Na samym początku była zobowiązana zbierać pieniądze po jego występach, jednak ich mierny poziom nie przynosił dochodów. Szybko zatem zaczęła występować na paryskich ulicach śpiewając. O tym, w jaki sposób z ulicy trafiła na wielkie sceny, jakie były jej początki, dlaczego została zamieszana w aferę kryminalną, co musiała poświęcić i jak bardzo Edith-kobieta była samotna, przekonamy się z biografii „Edith Piaf”. I choć, poza miłością autorki do artystki, biografia ta w zasadzie niczym się nie wyróżnia, to bez wątpienia jest warta przeczytania. Jest bowiem pokazaniem fenomenu artystki, która ze swojej słabości zrobiła siłę, która brak wykształcenia nadrabiała ciężką pracą, artystki, dla której nie było rzeczy niemożliwych, która swój ból wykrzykiwała w piosenkach.

„Upiorny Jaś i biblia snów” i „Johnny Panika i Biblia Snów oraz inne opowiadania” Sylvii Plath („Joanny Panic and He Bible of Dreams”, tłumaczyli: kiedyś Tomasz Bieroń, Marek Obarski, Teresa Truszkowska, teraz: Aga Zano, wydane: kiedyś Zysk i S-ka Wydawnictwo 1995, teraz Marginesy 2024) 1. Dlaczego? Na spotkanie NKC opowiadania z nowego tłumaczenia, a że w lokalnej bibliotece było wydanie stare – to poczytałam oba. Wolę stare. Różnicę widać nawet w tłumaczeniu tytułowego opowiadania zbioru. W nowym wydaniu jest kilkanaście tekstów więcej, ale najważniejsze i najcenniejsze są te, które należą do tych kanonicznych i są w obu tomach. 2. I jak? Jak zawsze po spotkaniu klubu – podwyższam ocenę. O Sylvii Plath wszyscy wszystko wiedzą. „Szklany klosz” też jakoś ostatnio wrócił z uwagami, że nie taki dobry, że nie tak, że dziś inaczej by to napisać trzeba było. Nie sięgnę po tę powieść z dwóch powodów. Jeśli jest tak przejmująca, jak ją kiedyś odebrałam – boję się czytać. Jeśli jest słabsza niż pamiętam – wolę uniknąć rozczarowania. Czy opowiadania są dobre? Chyba lepsze, bardziej różnorodne niż powieść. Są nawet bardzo dobre. Szkoda, że nie wszystkie (malkontenctwo moje, zlituj się, ile lat miała pisarka w chwili śmierci?). Ale warto doczytać tom do końca, do tekstu finałowego (jest w tomie wydanym przez Marginesy), by zrozumieć, dlaczego jeden z profesorów Sylvii twierdził, że nigdy nie spotkał tak utalentowanego artysty. Zapamiętane: „Pięćdziesiąty dziewiąty niedźwiedź” (o, słodka Sadie o smukłej bezbronnej ? – sylwetce), „Mary Ventura i dziewiąte królestwo” (ciekawe tak, że warto poszukać ciekawych esejów dostępnych w prasie anglojęzycznej – dla mnie to spory wysiłek ,fajnie mają ci, którzy uczyli się języków obcych porządnie), „Lala Serdeńko i monterzy” (ale smaczny tekst), „Chłopiec z delfinem” (ziemno, dosłownie i w przenośni), „Skrzynka życzeń” (tragiczne, ironiczne, przerażające – czytała „wszystko, żeby tylko nie musieć się mierzyć z pustką zionącą w jej głowie”). 3. Dokąd mnie to prowadzi? Och, muszę przeczytać „Dżumę”, wczoraj byłaś zła na zielono” i opowiadania Thomasa Bernhardta. I jeszcze to coś Chambersa… (pamiętacie Carcosę?). Część do czwartku, część do poniedziałku. Czytanie to stres i wyścig. - - - - - - - - -

Tak rzetelna i dokładna, wręcz egzystencjalistyczna w dążeniu do konkretu, że mimo podziwu autorki dla bohaterów, a zwłaszcza Simone de Beauvoir, druzgocze mit wielkiej pary i mit tzw. otwartego związku, wolnej miłości i nowoczesności. Takie umysły, a ile zranień, ile połamanych, wykorzystanych istnień, którymi usiali swoje życie. I hipokryzja, której nie powstydziłby się najbardziej zakłamany burżuj. Świetna, gęsta od faktów książka. Zadziwiła mnie tylko końcówka. Więc Bóbr pozostał w cieniu do tego stopnia, że nawet autorka kwituje pobieżnie końcówkę jej życia bez Sartre'a? Szkoda i trochę niesprawiedliwie.

W nikim się tak nie znalazłam, jak w Plath i nikt tak moich uczuć (przeróżnych zresztą) nie potrafi opisać, jak ona. Piękna, czuła i osobista korespondencja o szukaniu siebie, próbie zrozumienia i dorównaniu przede wszystkim swoim ambicjom. Trudno ocenić ten zbiór jako dobry czy zły jako zawartość, dla mnie język zwyciężył tutaj wszystko.

Książka sprzed prawie dwóch dekad. Zapewne w momencie wydania była prekursorska i jedyna w swoim rodzaju. Dzisiaj wybór książek o tematyce LGBT+ się znacznie poszerzył, ale nie żałuję, że trafiłam na tę książkę, bo ciekawie było się przyjrzeć z lotu ptaka społeczności nieheteronormatywnych kobiet, zwłaszcza, że książka zawiera różnorodne historie, w tym takie z czasów, kiedy jedynym sposobem na poznanie innej nieheteronormatywnej kobiety było skorzystanie z rubryki z ogłoszeniami "Pani szuka przyjaciółki" w gazecie (ciekawe swoją drogą, że nie było rubryki "Pan szuka przyjaciela"). Bardzo ciekawie było przyjrzeć się kobietom zajmującym się drag kingiem. Ciekawy był też wywiad z Marzeną, która mówiła o teorii queer i o tym, jak dwie szufladki z napisem "kobieta" i "mężczyzna" nie zawsze wystarczają do opisu rzeczywistości - świetny dowód na to, że niebinarność wcale nie jest wymysłem ostatnich kilku lat, tylko teraz mamy lepszy aparat pojęciowy do jej opisu. Trochę smutne, że mimo upływu czasu polska społeczność LGBT+ ma te same problemy, co kiedyś, dalej widać skutki pychy polityków, którzy czują się panami cudzych sumień, dalej wielu osobom jedynym sensownym rozwiązaniem wydaje się emigracja. Chociaż widzimy, że powoli jednak coś się zmienia, np przed wydaniem książki władze Poznania zakazały Parady Równości, a obecnie Poznań stał się czymś w rodzaju tęczowej stolicy Polski. Całość zamyka kalendarium, gdzie możemy się dowiedzieć np że dopiero w latach 70. XX wieku w polskiej prasie ukazał się pierwszy artykuł o homoseksualności (a więc duża część ludzi z pokolenia "boomerów" za młodu nie miała nawet szans nazwać tego, kim są). Plus znalazłam kilka nowych rzeczy do obejrzenia i przeczytania na przyszłość, np. książkę "Związki miłosne między kobietami od XVI do XX wieku" Bonnet.