Beckomberga. Oda do mojej rodziny

Nie zawsze główny bohater musi być charyzmatyczny, nie zawsze opowiadana historia ma przebiegać w taki sposób jak chcielibyśmy aby się toczyła. Takie miałam refleksje czytając o Johnseyu Cunliffie młodym chłopaku dorastającym w irlandzkim miasteczku. Johnsey miał bardzo opiekuńczych rodziców, którzy za wszelką cenę starali się go chronić, wiedzieli bowiem, że ich syn nigdy nie będzie tak bystry, sprawny, przebojowy jak jego rówieśnicy. Niestety inne dzieciaki z jego otoczenia bardzo szybko zorientowały się, że Johnsey to idealna ofiara, ktoś kim można pomiatać i szykanować. Niestety kiedy Johnsey traci oboje rodziców to próba dostosowania się i odnalezienia w brutalnej rzeczywistości współczesnego świata zaczyna osaczać i przerastać naszego bohatera. To była bardzo smutna opowieść. Autor z dużą życzliwością i czułością nakreślił postać Johnseya, pokazując jak trudne może być życie z perspektywy jednostki nie do końca do tego życia przystosowanej. To na pewno historia, która ubogaca, uczy wrażliwości na drugiego człowieka, pokazuje z jakimi problemami mogą zmagać się osoby, które nie do końca potrafią się dostosować do reguł gry. Podobał mi się balans, który uzyskał autor pisząc z lekkością, często i humorem o rzeczach niezwykle przejmujących i gorzkich.

Piękno-smutny hymn na cześć Wolności – kobiety, religii, od kulturowego przymusu, wyboru ścieżki kariery i wielu innych jej form. Książka porównywalna z prześwietnym “Jeziorem” Autorki, choć jednak nie jest od niego lepsza. Świat przedstawiony to nieokreślony kraj, zapewne muzułmański (a może i bliższy Chinom), który dawniej zajmowali Francuzi, choć to raczej jakiś mikst kultur, gdzie generalnie królują zakazy. Choć kiedyś, po odejściu kolonizatorów, było normalnie, teraz trwa tam wojna domowa. Reżim się zaostrza, coraz bardziej bezwzględna religijno-ideologiczna kontrola wszystkiego. Rodzice tytułowej bohaterki, pielęgniarki w szpitalu, zostali porwani przez oprawców, tamtejszych ubeków. Mimo że wiele tu przemocy - i faktycznej, i symbolicznej - to kobiety, przynajmniej niektóre, czynią ten system mniej strasznym. Niemniej jednak, to świat antykobiecy, wobec czego nie może się obejść bez tego, co się robi dojrzewającym dziewczynkom. “- Nie, tylko nie to – krzyczała Mona, kiedy uświadomiła sobie, co się zaraz stanie.(...) Starsze kobiety uśmiechały się i kiwały głowami, dobrze wiedziały, że bez tego nie ożeniłby się z żadną nikt z tych dobrych mężów, którzy przez całe życie zamykali je na strychu albo wyrzucali z domu, kiedy miesiączkowały, to właśnie jest tradycja“. “Nigdy nikomu o tym nie opowiadała. Był tylko jeden jedyny człowiek, który mógł o tym wiedzieć, jej mąż Kamil. Ale Mona nie była pewna, czy kiedykolwiek odważył się przyjrzeć, jak ona wygląda tam, na dole“. I jeszcze walka z szatanem, perfidnie we włosach ukrytym. “Niekończące się uwagi, i wyzywanie od kurw, kiedy ma odkrytą głowę. W każdym dniem coraz mniej świata z czasu, kiedy Mona mieszkała tu z rodzicami“. “Dziewczyny, które zgrzeszyły przeciwko zasadom lub moralności, zamykano o wodzie w izolatce.(...) Musiały spać oczywiście spać z rękami na kołdrach“ (nb w Auschwitz też był taki nakaz). “Jako pielęgniarka będzie przecież musiała zakrywać włosy z przyczyn praktycznych. Pozbędzie się tego problemu na zawsze, bez dodatkowego społecznego ciężaru“. To kraj, gdzie matka ma nadzieję że “jeśli nie będzie się czepiać ani karać synka, jeśli pozwoli mu dorastać zgodnie z jego potrzebami, jeśli nie będzie wiedział, co to cierpienie, to wszystko będzie dobrze”. No właśnie nie będzie….. “Kiedy było już jasne, że innowiercy tacy jak Zhu będą mieli w kraju coraz trudniej, jego rodzina zdecydowała posłać chłopaka do klasztoru: niezupełnie pasował do tego świata, a klasztor przynajmniej będzie go chronić od pogromów, do których coraz częściej dochodziło“. Wstrząsający opis pożaru tego klasztoru, prawdopodobnie podpalonego przez fanatyków religijnych. “To kraj, gdzie najpierw jedzą mężczyźni a kobiety... cóż, wynoszą brudne naczynia a potem same jedzą....”w zaciszu kuchni”. Gdzie mężczyźni nie mogą wykonywać prac kobiecych - sprzątać, gotować, prać. Wolno im zaś na przykład hodować bakłażany czy pomidory“. “-​ Przecież musi być coś więcej?, myślała czasem Mona. Niemożliwe, żeby przez całe życie w kółko sprzątać rzygowiny, wracać wieczorem do apatycznego męża i przez cały dzień martwić się, czy na pewno ma się zakryte włosy“. “- Kobietom nie wolno już zajmować się mężczyznami, a mężczyznom – kobietami. - Jak to ma niby działać? Przecież nigdy nie było żadnej szkoły pielęgniarskiej dla mężczyzn. Kto się będzie opiekował pacjentami?“. “Tam jeszcze nie wiedzą o tym, jak ludzie w nocy znikają ze swoich łóżek i nigdy nie wracają. Jak krzyczy ten, kogo torturują. Jak rodziny dostają z powrotem ojców wypuszczonych z aresztu: bełkoczących, bez zębów, bez oczu“. Świetnie nakreślona jest relacja Mony z ciężko rannym Adamem, którym się opiekuje - w zasadzie jedyna to normalna komunikacja w tym nieprzyjaznym ludziom świecie. Wielką wartością, podobnie jak w poprzedniej książce Autorki jest powściągliwy język, oszczędny, pozbawiony opisów czy przymiotników, ale także i wartościowania - co tylko potęguje wrażenia osoby czytającej. Przemieszanie planów czasowych też mi odpowiada….

O tym, że nic nie spaja małżeństwa bardziej niż kredyt na pół miliona euro. Ciężko cokolwiek napisać o tej książce, bo mam wrażenie, że ona to tak za bardzo o niczym nie jest. Pierwsze zdanie niniejszej opinii jest prawdziwe, a zarazem nie można powiedzieć, żeby opisywało główny wątek książki, bo takiego w niej nie ma. W centrum wydarzeń znajduje się małżeństwo z wieloletnim stażem, ale wciąż jeszcze stosunkowo młode. W ich związku nie brak namiętności. Nie jest to jednak przeszkodą do tego, żeby mąż przeżył ciężką fascynację znacznie młodszą studentką, którą będzie rozpamiętywał jeszcze przez następną dekadę, co z kolei doprowadzi do tego, że żona poszuka zemsty i dowartościowania w ramionach przystojnego fizjoterapeuty, który niepewność wobec własnej męskości próbuje sobie kompensować udziałem w nielegalnych walkach psów i trenowaniem sztuk walki. Jest też trochę wątków pobocznych - jakieś machlojki przy zakupie mieszkania (tutaj mała ciekawostka - albo autor jest skrajnie oderwany od rzeczywistości, albo we Włoszech naprawdę siedemdziesięciometrowe mieszkanie, to klitka, do której nie można zaprosić dwóch par przyjaciół naraz, bo się nie zmieszczą), matka ze złamaną nogą, siostra z nieślubnym dzieckiem, ojciec zbierający pocztówki od tajemniczej kobiety, słowem mydło i powidło, wszystko i nic, połowa z tego jest w książce kompletnie bez celu i żadnego związku z niczym. Tym co książkę nieco wyróżnia jest poniekąd eksperymentalny styl, którego charakterystycznym elementem jest zmieniający się swobodnie narrator. Przypomina to nieco grę w berka - narracja prowadzona jest z punktu widzenia jakiegoś jednego bohatera, ale tylko do momentu, gdy ten kogoś spotka, wówczas ta osoba przejmuje pałeczkę, i tak w kółko. Brzmi to zdecydowanie bardziej skomplikowanie niż jest w rzeczywistości, bardzo szybko da się załapać ten rytm. Tak że taka to dziwna książka. Czytało się ją całkiem przyjemnie, mimo braku jakiejś konkretnej fabuły i tematyki, której staram się unikać, ale nie przypuszczam, bym za miesiąc jeszcze coś z niej pamiętała.

Krótka, napisana w oszczędny sposób książka o starzeniu się. Michka do niedawna była w stanie funkcjonować samodzielnie. Mieszkała sama. Gdy była młodsza pracowała jako redaktorka w gazecie. Umiała błyskawicznie wychwycić błędy stylistyczne, literówki, a nawet te logiczne. A teraz? Jedną z oznak starzenia jest afazja. Uciekają od niej, a może się gubią – słowa. To dla niej bardzo trudne, ta niemożność porozumienia się z otoczeniem. Dokładnego wyrażenia swoich myśli i uczuć. Niemniej jednak próbuje. Widzimy jej świat zapisany w postaci rozmów z logopedą oraz Marii, jej sąsiadką. Poznajemy losy całej trójki bohaterów, wyłaniają się z nostalgicznych wspomnień. Lecz to opowieść nie tylko o odchodzeniu. Mowa tu również o wdzięczności. O tym, że warto mówić dziękuję. Na wyrost, teraz, nie czekając na odpowiedni moment. Ta właściwa chwila może nigdy nie nadejść, może się okazać, że prokrastynacja będzie skutkować tym, że nie uda się zrobić tego na czym nam zależało. Ktoś, komu chcieliśmy podziękować – odszedł. Powieść niewielkich rozmiarów, a jednak ma swoją wagę i znaczenie. Delikatnie i uroczo przypomina o tym, co w życiu najważniejsze. Polecam.

Dla mnie dziwna i smutna historia o dwójce młodych bohaterów, którzy muszą radzić sobie z ciężkim obliczem natury. Ich osamotnienie i oczekiwanie na cykliczne przypłynięcie Nadziei aż wbija w fotel. Jak radzą sobie tylko sami we dwójkę z bezlitosną naturą? Jak czerpią żywność? I jak radzą sobie z problemami?

Bardzo lubię prozę Wioletty Grzegorzewskiej, zachwyca mnie jej zdolność do opisywania rzeczywistości w sposób poetycki, niemalże magiczny. Wciąż pamiętam uczucia towarzyszące lekturze jej poprzednich powieści, tych z wątkami autobiograficznymi. I być może właśnie dlatego sięgając po „Dodatkową duszę” spodziewałam się, że otrzymam więcej „Grzegorzewskiej w Grzegorzewskiej” – i odrobinę się rozczarowałam. To dobra, sprawnie napisana książka. Poruszająca, pełna ludzkich dramatów i wspomnień z czasów II wojny światowej. Autorka posłużyła się prawdziwą historią – historią jedną z wielu, ukrytą pośród cudzych wspomnień – ratując od zapomnienia postać żydowskiego inżyniera Juliana Brzezińskiego i jego syna Marcina. Jest w tej opowieści coś reporterskiego, odrobinę beznamiętnego, co nie pozwoliło mi się rozkoszować lekturą. Kilka razy czułam tę iskierkę kunsztu literackiego Grzegorzewskiej, ale błyskawicznie się te iskry wypalały, przykryte faktami, dialogami i językiem epoki. To wszystko sprawia, że mam duży problem z oceną tej książki. Bo oczywiście doceniam, jak dobrze autorka oddaje ducha tamtych czasów, dbając chociażby o charakterystyczne słownictwo. Doceniam też sam pomysł na udokumentowanie opowieści, która mogłaby zaginąć w odmętach historii. No ale pod kątem literackim to nie była najbardziej udana przygoda – i obawiam się, że problem nie leży w książce, a w moich oczekiwaniach. Ale może to i lepiej?

W przeciwieństwie do ubiegłych miesięcy, w tym nie miałam żadnych trudności z wyborem idealnie pasującej książki do wyzwania czytelniczego. Powodem tej łatwości było posiadanie w mojej biblioteczce idealnej pozycji literackiej, która od dawna czekała na swoją kolej. Autorem tej książki jest pisarz pochodzący z Nigerii, co dodaje niezwykłego klimatu i kontekstu do opowiadanej historii. Jako osoby z innej kultury, mamy szczególną okazję, aby docenić bogactwo magicznego świata przedstawionego w tej książce. Od samego początku oczarowała mnie narracja, która wciąga i porusza. Nic dziwnego, że autor jest uznawany za jednego z czołowych twórców literatury światowej, a jego talent został doceniony poprzez dwukrotną nominację do prestiżowej nagrody Bookera. Jego unikalny styl pisania wyróżnia się na tle innych autorów, sprawiając, że każdy wątek jest starannie przemyślany, a każda scena malowana słowami w sposób, który zapada w pamięć. Inwestycja w tę książkę okazała się, więc bardzo trafna. Bohaterowie są wyraźnie nakreśleni, a ich historia szybko angażuje emocjonalnie. Łatwo im kibicować, a ich niepowodzenia budzą szczere poruszenie. To książka, o której myśli się jeszcze długo po zakończeniu lektury. Opowiada o człowieku, który poświęcił wszystko w imię miłości, ukazując jednocześnie ponurą rzeczywistość, w której przyszło mu żyć. Nie chciałabym zagłębiać się w szczegóły fabularne, ponieważ zdradzenie choćby elementów opowieści mogłoby odebrać czytelnikom radość z odkrywania tej historii na własną rękę. A jest to nie tylko przyjemność, ale również ważne refleksje, które książka wywołuje, oraz wnioski, które można z niej wynieść. To dzieło jest niezwykle refleksyjne i realistyczne, poruszające temat przeciwstawiania się przeznaczeniu oraz społecznym barierom. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie jest to lekka lektura. Wymaga skupienia, a także głębszego zastanowienia się nad przedstawionymi treściami. Każda strona skłania do przemyśleń i konfrontacji z własnymi przekonaniami, co czyni ją jeszcze bardziej wartościową.

O wpływie kredensu na status społeczny. Wiktor Paskow w swojej na poły autobiograficznej książce opisuje trudy życia w powojennej Sofii. Głównym bohaterem jest kilkuletni Wiktor, który wraz z rodzicami zamieszkuje ubogą kamienicę. Codziennością jest tu bieda, marazm i pijackie awantury. Jaśniejszym elementem w tym ogólnie beznadziejnym życiu staje się znajomość z Georgiem Henigiem - starym, czeskim lutnikiem, ponoć inspirowanym prawdziwą postacią, który staje się dla rodziny niemal przyszywanym dziadkiem i konfrontuje ich ze swoją specyficzną filozofią życiową.

Po wiosennym wypadzie do Albanii ciągle chodzą za mną okołoalbańskie tematy, więc z ciekawością sięgnęłam po "Przejście" Statovci. Fakt, że jest to literatura fińska, ale autor urodził się w Kosowie, jego rodzice byli Albańczykami i to właśnie w Albanii rozpoczynają się przygody głównego bohatera "Przejścia", Bujara. Poznajemy go jako młodego chłopca w Tiranie przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych - Hoxha zmarł, system zaczął się walić, a kraj dotknęła ogromna bieda i przestępczość, więc kto mógł, ten uciekał, próbował emigrować. Spróbował też Bujar ze swoim przyjacielem i niemal od razu wiemy, że udało mu się uciec za granicę, bo wspomnienia z Albanii przeplatają się z doświadczeniami młodego już mężczyzny w kolejnych krajach. Bujar bowiem nigdzie nie może zagrzać miejsca - trafia najpierw do Włoch, potem Niemiec, Hiszpanii, USA, Finlandii... Wszędzie próbuje jakoś ułożyć swoje życie, a nie idzie mu to łatwo - nie tylko dlatego, że jest obcokrajowcem, który wstydzi się swojego pochodzenia (wszędzie poza Włochami podaje się za Włocha), ale nie umie określić swojej seksualności i osobowości. Raz więc występuje jako mężczyzna, raz jako kobieta, wchodzi w różne związki i relacje, a większość z nich nie kończy się najlepiej. Wydaje się, że dla wielu osób największą zaletą (bądź też wadą, w zależności, czy lektura przypadła do gustu) jest właśnie ta tematyka transseksualności i związanych z nią problemów Bujara. Dla mnie "Przejście" okazało się kolejną fascynującą lekturą o Albanii - zwłaszcza z tych trudnych lat, gdy państwo nie umiało stanąć na nogi po utracie rządzącego nim przez dekady dyktatora. Chłopięce wspomnienia bohatera, wyjazd na pogrzeb do Kosowa, ucieczka do Włoch, albańskie legendy... pochłonęła mnie ta lektura, fajnie się to czytało :). Wątki dorosłe przypadły mi do gustu nieco mniej, wydawały mi się bardziej chaotyczne, no i Albania zeszła już nawet nie na drugi, ale na dziesiąty plan. Fajna to była jednak lektura, cieszę się, że po nią sięgnęłam.

Jest to powieść opowiadająca o czasach po rozpadzie Jugosławii. Rzecz dzieje się w Słowenii. Bohaterka trafia do szpitala , rodząc swoje pierwsze dziecko. Gdy nadchodzi moment powrotu do domu okazuje się, że nie istnieje ona w żadnym systemie informatycznym. Nie jest to powieść post-apo jak mogłoby wynikać z tego opisu. To prawda historyczna. Po rozpadzie Jugosławii osoby pochodzenia innego niż słoweńskie zostały wyrzucone z systemu. Zostały bezpaństwowcami. Nasza bohaterka traci prawo do dziecka, ale zrobi wszystko żeby je odzyskać. Bardzo ciekawa lektura.

Bardzo złożona powieść, która porusza wiele tematów. Jednym z nich jest trauma jednego człowieka, która przechodzi z pokolenia na pokolenie i zatruwa życie ludziom, których tak naprawdę nie dotyczy.. Drugim ważnym tematem jest poczucie winy, które ciągnie się przez całe życie człowieka.. Trzeci to ten o braniu odpowiedzialności: za siebie, za swoje czyny, za innych.. Bardzo dobra książka.

Niespełna 140 stron a treści i interpretacji wiele, zależnie od wrażliwości czytelnika. Macierzyństwo, ekologia, śmierć w klimacie thrillera a wręcz horroru z dużą dawką metafizyki, a także smutna konstatacja, że w obliczu życiowej katastrofy człowiek (Amanda) zostaje sam. Nikt, żaden człowiek czy instytucja mu nie pomoże. Tytułowa bezpieczna odległość to niewidzialna nić łącząca matkę z dzieckiem, odległość, która daje, często złudne, poczucie, że dziecku nic się nie stanie. To też opowieść o nigdy nie opuszczającym lęku kiedy dziecko przekracza tę strefę bezpieczeństwa. Doskonały przykład, że świetny pisarz może na tak niewielu stronach zmieścić tak wiele fantastycznej treści. Mniej znaczy więcej.

Cuda to zjawiska , które często przekraczają granice ludzkiego rozumienia i są postrzegane, jako wyjątkowe, nadprzyrodzone lub niemożliwe do wytłumaczenia za pomocą nauki. W różnych kulturach i tradycjach cuda pełnią rolę jako dowody na istnienie wyższej mocy, boskiej ingerencji lub duchowej obecności. Strzemieszyce Wielkie, to dzielnica Dąbrowy Górniczej niedaleko dawnej Huty Katowice. Niepozorne, ale mające swą dość bogatą historię. Osobliwy punkt na mapie Polski. Miejsce realne a jednocześnie nierealne. Strefa, gdzie granica między rzeczywistością a snem, jakby się zacierała i jak się okazuje może być miejscem niewyjaśnionych cudów. Jolanta Łapka to bardzo pogodna, dobra, rozmodlona kobieta, mama małego Janka, którego urodziła mając już 50 lat. Żona Janusza, chorego, bezrobotnego, nieporadnego mężczyzny. Nigdy nie przypuszczała, że jej mały Janek będzie przejawiał nadprzyrodzone zdolności, które wstrząsną całymi Strzemieszycami i nie tylko. Powieść "Ostatni cud" to książka, którą już dwa razy miałam w ręce, ale z powrotem odkładałam na półkę. Widać każda książka ma swój czas, ale nie powiem żałuję, że tak późno sięgnęłam po tak dobry kawałek literatury. Tutaj nie tylko sama treść przyciąga. Cała plejada bohaterów, zwykłych ludzi, których na co dzień mijamy na chodnikach, każdy z mnóstwem życiowych historii. Dziennikarz, ksiądz, polityk, jasnowidz. Wszystkie drogi bohaterów splatają się za sprawą tajemnic, intryg i przede wszystkim owego, jasiowego cudu. Ale to nie wszystko. W powieści przede wszystkim urzeka styl ! Gawędziarski, luźny, ciepły, momentami śmieszny, chwytający z serce. Pióro autorki naprawdę jest świetne. Tą książkę czyta się z wielką przyjemnością i jeśli komuś nie przeszkadza tematyka, to polecam z całego serca. Niektórzy z nas widza cuda dopiero w spektakularnych wydarzeniach, niektórzy dostrzegają je w drobnych, codziennych sytuacjach. Cuda pozostają źródłem nadziei, wiary i refleksji nad tajemnicą życia. Są nie tylko opowieściami o tym, co niezwykłe, ale także przypomnieniem, że rzeczywistość może być bogatsza i bardziej złożona niż się wydaje.

„Miss Birmy” opowiada historię ludów zamieszkujących tereny Birmy walczących o zachowanie swoich tradycji, języka, a przede wszystkim o własną wolność w czasach II wojny światowej i kilku lat po niej. Autorka przekazuje tę opowieść poprzez kilku bohaterów, najpierw są to rodzice Luizy - tytułowej Miss Birmy, a następnie jej samej. Jest to lektura pełna tragedii spotykających zarówno głównych bohaterów jak i lud Karenów, na którym skupia się akcja powieści. *SPOILERY* Pierwsza połowa książki bardzo się dłuży, przez co przeczytanie jej zajęło mi dłuższy czas i nie ciągnęło mnie do powracania do lektury. Dopiero od połowy, książka mnie wciągnęła. Największym problemem „Miss Birmy” jest skupienie się na kilkustronicowych opisach emocji i rozterek bohaterów, ale pominięcie wydarzeń doprowadzających ich do tego miejsca w życiu, w którym doświadczają opisywanych uczuć. Przez to ciężko było mi wczuć się w sytuację bohaterów. Przykładowo, gdy poznajemy ojca Luizy - Benny’ego, jest on młodym mężczyzną, który od pierwszego wejrzenia zakochuje się w Khin - młodej kobiecie z ludu Karenów oraz matki Luizy. Ich miłość jest pełna trudności wynikających głównie z bariery językowej, oraz różnic kulturowych. Następnie po kilku latach Benny przedstawiony jest jako mężczyzna, który dorobił się niezłej sumy, zdradza swoją żonę i patrzy na nią z niesmakiem ponieważ nie jest już tą młodą dziewczyną, którą poznał. Nie wiemy jednak co jest powodem jego zmiany. Jest to opisane, ale w kilku słowach, pozostawiając nas z wieloma pytaniami. Podobny przebieg „rozwoju” postaci dotyczy każdego z bohaterów. Wiele wątków dotyczących na przykład ludu Karenów nie jest też wystarczająco rozwiniętych, przez co ciężko zrozumieć pełnię historii ludu Khin. Wątek, który mi się nie spodobał to miłość pomiędzy Luizą i jej mężem. Poznali się oni kiedy mial on romans z matką Luizy, a mial wtedy 24 lata, natomiast Luiza była jedynie dziesięciolatką. Potem znika on z jej życia, a po powrocie od razu oświadcza się byłej Miss. W kilku zdaniach jest powiedziane, że żywi ona do niego głębsze uczucia, a nie chodzi tylko o wydostanie się z domu rodziców, ale miłość dorosłego mężczyzny do dziewczyny którą znał od dziecka i często bawił się z nią, by potem odwiedzić łóżko jej matki jest lekko gorszący. Nie mogę powiedzieć, że „Miss Birmy” nie podobała mi się, ale nie jest to książka którą będę polecać każdemu. Problem z odczuwaniem więzi z bohaterami sprawił, ze prawdopodobnie za kilka tygodni zapomnę co działo się w tej historii, po za ogólnikami.

Moje pierwsze spotkanie z autorką, i mam nadzieję, że nie ostatnie. Bardzo dobra książka, raz się śmiałam, innym razem wzbierały we mnie łzy. Poznajemy historię kobiet, które nigdy nie miały lekko. Poczynając od Hildegardy i Idy, po Vere, Marlenę i Anne. Czy Vera zaakceptuje swoją nową lokatorkę Anne? I czy Anne da radę żyć na wsi? Większość życia uciekała.. Czy tym razem odnajdzie spokoj?

"Uderz się w serce. To tam mieszka dusza." Tych, którzy muszą się aż uderzyć w serce, żeby coś poczuć, jest w tej opowieści wiele: matka, przez nią córka, przyjaciółka. Ciekawe studium przyczyn i konsekwencji braku matczynej miłości. Niemniej jednak domaga się rozwinięcia i pogłębienia. W książce będącej de facto studium ważnego problemu psychologicznego motywacje działania postaci oraz ich nagłe zmiany bywają płytkie i niejasne. Arcyciekawy temat, ale w moim odczuciu potraktowany powierzchownie.

Mam poczucie zmarnowanego potencjału. Reklamowanie tej książki jako "kolejnego odcinka Black Mirror" jest, moim zdaniem, nieporozumieniem. Sam pomysł bardzo mi się podobał: podział na "podglądanych" i "podglądających" jest ciekawą alegorią współczesnej patologii w stylu streamów, gdzie ludzie chłoną cudze życie i chcą jeszcze więcej. Podobało mi się też rozbicie historii na kilku bohaterów, pokazanie, że "kentuki" potrafi być czymś dobrym, czymś destrukcyjnym, a nawet narzędziem, które doprowadza człowieka do załamania psychicznego. Ale te brudniejsze, najmroczniejsze aspekty nigdy nie wybrzmiały tak mocno, jak mogły. W rezultacie książka nie zostawiła mnie z niczym konkretnym: bez szoku, bez nadziei, nawet bez konsternacji. Była potencjałem, który nie eksplodował. Gdybym miała wskazać inspirację, to bliżej jej do odcinka Black Mirror: Shut Up and Dance (S03E03), gdzie kamera staje się narzędziem szantażu i degradacji. Tam napięcie rośnie, gęstnieje i wciska w fotel. Tu zostało tylko szkicem. "Kentuki" mogło mieć taką głębię, ale w moim odczuciu nie ma.

Goncourtowy autor, ale za inną książkę, napisał wojenny romans, który zdecydowanie wybija się poza ramy gatunku. Mnóstwo tu delikatności, zwiewności jak latawce, zawirowań i nieoczywiśtości. To bardzo dobra książka, ale dla mnie warsztat pisarski autora nie do końca jest "mój". Z tego też powodu lektura wydawała mi się intrygująca, ale nie zapierała tchu, chociaż patrząc na fabułę było prawdopodobne, że tak będzie. No cóż, to nie jest moje pierwsze spotkanie z Garym i wrażenia mam te same. Zawartość jest niesamowita, ale styl sprawia, że nieco chłodniej podchodzę z oceną do jego twórczości.

52/180/2022 Bardzo pokręcone opowiadania. Pisane z osobistej perspektywy autorki, być może autobiograficzne ale pewnie z mocnym przymrużeniem oka. Wiele odniesień do kultury, głównie literatury, nie tylko litewskiej. Np. pojawia się Pilch i Stasiuk (w cytatach, nie jako bohaterowie). W mojej ocenie najlepsze jest opowiadanie „Pacjentka nr 27” – chyba jedyne, w którym autorka nie jest narratorką. „Świetna lokalizacja, dogodny dojazd, w sąsiedztwie – nowa szkoła, przedszkole i garaż podziemny. Instalacja wodno-kanalizacyjna Wavin, drzwi antywłamaniowe, energooszczędne trzyszybowe okna, cyfrowy domofon.” Pojęcia nie miałam, że Wavin to taki symbol luksusu.

Nie jestem już pensjonarską nastolatką z otchłaniami rozpaczy i wyżynami ekstazy... a jednak ta książka poruszyła mnie do głębi i to na wielu poziomach. Poziom pierwszy: miłość do dźwięku i do muzyki przy okazji. A że rzecz dotyczy fortepianów i stroicieli, jest mi wyjątkowo bliska. Poziom drugi: jedno trywialne zdarzenie, jedno przypadkowe spotkanie, które zmienia całe życie. Been there, done that, więc trąca czułą strunę w sercu. Poziom trzeci: związek między talentem a pasją. Czy wystarczy jedno z nich? Czy pasja podbudowana pracą może zastąpić talent? Czymże jest talent, jeśli brak chęci do pracy? Jako niespełniona, niedoszła pianistka, która talent miała niewątpliwie, ale pasję odkryła znacznie później - znów gdybam i zerkam tęsknie na klawiaturę. Poziom czwarty: niemal każdy cytat dotyczący fachu stroiciela możnaby z powodzeniem zastosować w opisie innych rzemiosł i pasji. Gdzieś wszystko łączy jedna zasada - cierpliwości, szukania własnej drogi, doskonalenia. Poziom piąty: relacja mistrz-uczeń. Nie od każdego mistrza nie każdy czeladnik nie na każdym poziomie i nie w każdej chwili ma szansę się czegoś nauczyć. Czasami również to, czego uczy mistrz nie ma nic wspólnego z tym, czego faktycznie uczy się terminator. Poziom szósty: będąc rzemieślnikiem trafiamy na różnych klientów. Czy mistrz powinien tworzyć swe dzieło tak, by zawsze spełniać własne wygórowane standardy, czy powinien dostosować efekt końcowy do oczekiwań klienta? A może relacja między klientem a mistrzem jest bardziej złożona i subtelna? Może oboje dają sobie wzajemnie coś, dzięki czemu mogą się wciąż dostosowywać, uczyć, zmieniać? Poziom siódmy: immanentny związek całego piękna we wszechświecie. Obrazy, które widzimy słysząc muzykę, dźwięki kosmosu, słyszalne tylko w naszych głowach, gdy widzimy czy smakujemy piękno. Tu jest oddane tak pięknymi słowy, z taką subtelnością i wrażliwością, że wiele z tych obrazów zostanie ze mną na zawsze. Poziom ósmy: wspaniała lekcja uważności. Czasem szkopuł nie w tym, że czegoś nie ma, tylko w tym, że nie potrafimy tego zauważyć. Cała recenzja tutaj: https://baixiaotai.blogspot.com/2025/11/las-z-weny-i-stali.html