Bajka o kapciuszku czyli jak to z wdzięcznością było

Uczymy dzieci odczytywać godzinę na zegarze, uczymy, że dobrze jest być punktualnym. Czasami uczymy także tego, że czas trzeba szanować, że mija zbyt szybko, by go marnotrawić. Ale czy tłumaczymy, co to znaczy? Gdy byłam dzieckiem wydawało mi się, że dni są długie, "Od piątku z Pankracym" do "Piątku z Pankracym" było bardzo daleko, a wakacje u Babci nabierały realności dopiero w pociągu - wcześniej czas od nich oddzielający zawsze wydawał się zbyt długi. Dziś jest inaczej - dni mijają niepostrzeżenie i tylko lustro i kalendarz, uświadamiają codziennie upływ czasu. Waldemar Wolański napisał książkę, która pomoże zrozumieć dzieciom czym jest Czas. Co więcej, ta książka pokazuje także to, co kradnie nam czas i w jaki sposób to robi. Bohaterem opowieści jest chłopiec, który podczas pobytu u babci i dziadka dowiaduje się, że istnieje ktoś taki jak Zegarmistrz, zwany inaczej Złodziejem Czasu, a jego narzędziami są między innymi telewizor i komputer. Chłopiec jest zafascynowany postacią Złodzieja Czasu i decyduje się na to, by przejść przez stary zegar wprost do jego krainy. To, co wydarzy się później będzie od chłopca wymagało wiele odwagi i rozwagi koniecznych do tego, by nie dać się pokonać Złodziejowi Czasu. Ów Zegarmistrz równie chętnie kradnie czas dzieciom, jak i dorosłym. Odwraca uwagę od tego, co wartościowe, od tego, co łączy ludzi podsuwając im, a to wyimaginowane poczucie obowiązku, a to coś, co pozwoli zaspokoić egoizm, a to jeszcze inne rzeczy, które pozwolą mu sprowokować młodszych i starszych do oddania swojego cennego czasu Złodziejowi. Nauczmy dzieci umiejętnie wykorzystywać Czas. I nauczmy tego siebie.

Nie podoba mi się to że ten chłopiec pozbywa się tego co go rozbawia i smuci. jak koledzy do niego dzwonili on najpierw odebrał a potem się rozłączył dlatego że jak przestaną dzwonić to będzie smutny. Ale jeśli był z tym szczęśliwy to czemu tak zrobił a może kolega mógł gadać długo? Ale podobało mi się że na koniec wszystko wraca do siebie.

Natalia Usenko jest znaną autorką książek dla dzieci a wiersze jej mamy, Danuty Wawiłow, znane są starszemu pokoleniu. "Kot, który patrzył na księżyc" to magiczny świat: kamienice prowadzą nocne rozmowy, słoneczko szaleje od świtu do zmroku, węgorze uwielbiają szarlotkę, król jada żaby po szkocku i zupę brzozową, a w kinie straszy popcornowy potwór. Ciepłe wierszyki idealne na chłodne jesienne wieczory.

Niesamowita historia o tym, do jak dziwnych decyzji może popchnąć strach. Nawet psa. Pewnego dnia Baltic przerażony sztucznymi ogniami, wybiegł z domu. Snuł się to tu, to tam, podróżował autobusem, aż w końcu zapędził się nad rzekę. A gdy już wszedł na kawał lodu, to ten się oderwał i popłynął. Pies wcale nie zamierzał odbyć tak spektakularnej podróży, los jednak postanowił inaczej. Rzec by można psi los, gdyby nie to, że podróż dobrze się zakończyła. Ciekawa książka, w przykuwający uwagę sposób snująca opowieść o dzielnym małym psiaku. O ludziach, którzy starają się mu pomóc, a przede wszystkim, o jego nietypowej wędrówce. Z równym zaintrygowaniem czytałam ja i mój małoletni słuchacz. Polecam.

Pierwsze wydanie książki "Muzykalny słoń" ukazało się w 1965 roku, dziś możemy cieszyć się wznowieniem tego niestarzejącego się klasyka. Radość w tym przypadku to mało powiedziane, to stan euforyczny. Klasyk Wandy Chotomskiej okraszony ilustracjami Julitty Karwowskiej-Wnuczak skradł moje serce. Jest tu dokładnie to czego tego szukam w literaturze dziecięcej: elegancja, niebanalna kreska i mądra nieprzerysowana treść. Historia jest bardzo prosta gdyż oto bardzo uroczy słoń, pewnego dnia postanawia zamienić trąbę na inny instrument. W tym miejscu zaczyna się to co dzieci lubią najbardziej czyli wyliczanie, wymienianie, rozkładanie czynności na czynniki pierwsze. Zjeżdżają się ludzie ciekawymi pojazdami z przeróżnymi instrumentami. W tym miejscu muszę pochwalić autorkę za walory edukacyjne, dziecko poznaje nowe słowa oraz ich znaczenie.Jest to bardzo dobry pretekst do nauki czym jest klarnet, kontrabas, puzon itd. A morał książki jest prosty, współpraca przynosi korzyści. Podsumowując dla mnie bomba a kto się nie skusi ten TRĄBA :)

Moje dzieci ją uwielbiały. Czytałam ją im pewnie z 8 razy. Za każdym razem słuchali zaciekawieni jakby przygody słyszeli po raz pierwszy i śmiali się z tych samych zabawnych sytuacji 🤣 Dobrze napisana, ciepła książka dla dzieci w wieku przedszkolnym (5-7 lat)

To książka dla troszkę starszych dzieci - taka zabawa w słowa. Małgorzata Strzałkowska jest mistrzynią słowa, rymów i ilustracji-kolaży - wyklejanych we wtorki, (niektóre kartki także we czwartki i wedle ochoty również w soboty). Wystarczyło przeczytać pierwszą stronę, by ulec magii naszego języka. BĄK Spadł bąk / na strąk, / a strąk / na pąk. / Pękł pąk, / pękł strąk, / a bąk się zląkł. / Ten wierszyk właśnie oczarował mnie (zaczarował???). Tytułowe wierszyki mogą faktycznie połamać język - a dzieci dzięki temu poznają nieograniczone możliwości naszego języka polskiego, który jak się okazuje, stanowi nie tylko narzędzie do porozumiewania się, ale też do zabawy na najwyższym poziomie. Dzieci bardzo szybko uczą się takich rymowanek, rozwijają słownictwo - autorka nie unika trudnych wyrazów - huczek, cietrzew, bzyg, szarawary, trznadel, sfora - i wiele innych - a na końcu książki objaśnia je w specjalnie opracowanym słowniczku - co jest pomocne, bo sama nie znałam kilku - np. piegża czy oczernet, a wiem z doświadczenia, że dzieci zapytają się o wszystko.

Świetne rymowanki o zakręconych nieco krawcowych, każda na innym punkcie. Przy okazji świetnej zabawy przyswajamy sobie wszelkie atrybuty krawcowej - igły, nici, naparstki, wszelkie materiały, koronki, gumki, fastrygi, agrafki i wiele innych! Ilustracje także świetne!

Cudna książeczka, bardzo ciepła i wyjątkowa, o przyjaźni, pomocy i poświęceniu. Ogromnym plusem jest błyszcząca gwiazdka umieszczona na każdej stronie- dziecko może jej poszukiwać wzrokiem- doskonałe ćwiczenie dla oczu:) Mała Laura znajduje gwiazdę która spadła z nieba i się połamała. Co zrobi Laura z gwiazdką? Polecam:)

W pewnym wieku można już do poduszki bezkarnie czytać książeczki dla dzieci. Zawsze można powiedzieć, że to tylko recenzja, nim poda się książkę wnukom :). Kocham kociaki, zatem historie o nich są na pierwszym miejscu, gdy wybieram lektury dla maluchów. Cykor jest milusim kociakiem, który się zgubił. Poznajemy jego historię, śledzimy perypetie. I oglądamy bardzo ładne, miłe dla oka rysunki. Nie brak w książce i innych kociaków, ale także przyjaznych psiaków. :) Polecam.

Naukę czytania i rozwijania zainteresowania książkami macie już za sobą? Czas na wielkie wejście w świat książek i nałogowe czytanie w wykonaniu najmłodszych. Nie wierzycie, że jest to możliwe? A może po prostu sięgaliście po nieodpowiednie lektury? Zapewniam Was, że po nauce z „Czytam sobie”, w którym znajdziemy niesamowite bogactwo opowieści za bardzo przystępną cenę (nawet bez promocji na kilka egzemplarzy) i przejściu do serii „Czytam sobie z bakcylem” Wasze pociechy będą chętnie sięgały po książki. Najważniejsze to nie poganiać dzieci w przechodzeniu przez kolejne stopnie tylko pozwolić nabrać mu wprawy, pokazać, że czytanie może być łatwe, przyjemne i bardzo pouczające. bogactwo tematyki, gatunków, przemycanych tematów na pewno pozwoli na przemycanie informacji z historii, kultury, zachęci do rozwiązywanie zagadek. „Czytam sobie z bakcylem” wychodzi naprzeciw oczekiwaniom młodych czytelników poszukujących nieco bardziej rozbudowanej fabuły. Wielkim plusem (podobnie jak we wcześniejszej serii) jest wypisanie wyrazów trudniejszych, nowych, mało używanych, a przez to pomoże we wzbogacaniu słownictwa. Każda z opowieści zawarta w tej serii ma swój klimat i wciągającą fabułę. Dziś opowiem Wam o dwóch książkach. Jedna jest o kocie, a druga o syrence. Obie poruszają ważny temat odmienności, dążenia do spełnienia własnych marzeń, wyzbywania się uprzedzeń, nabierania wiary we własne możliwości oraz nawiązywania satysfakcjonujących relacji z innymi. Pierwsza z książek to opowieść Katarzyny Kozłowskiej „Maurizio. Kot w okularach” z prostymi, niemal dziecięcymi ilustracjami Agnieszki Żelewskiej zabiera nas w świat problemów z okularami. Tytułowy bohater to koci celebryta, znany na całym świecie lider zespołu Stalowe Wibrysy. Jego życie pełne jest wygód, przyjemności i beztroski oraz rzesze fanów. Wszystko to traci, kiedy w końcu decyduje się na zakup okularów, pozwalających mu lepiej widzieć. Jego dom oblegają żądni sensacji dziennikarze, a on pragnie schować się przed światem, ponieważ boi się, że ze względu na noszone okulary już nikt nie będzie go podziwiał, kupował bilety na jego koncerty, uwielbiał. Pomyślicie sobie, że takie podejście jest głupie? A zastanówcie się, kiedy ostatnio sami coś ukrywaliście przed światem bojąc się, że w ten sposób stracicie uznanie czy sympatię znajomych? Jak widać temat ważny i bardzo potrzebny nie tylko dzieciom. Naszemu bohaterowi uda się schować przedświatem: zaszyje się w schronisku, gdzie pozna koty z prawdziwymi problemami, a nie takim wymyślonym jak jego. Kilka tygodni w towarzystwie bezdomnych zmienią podejście Maurizia do siebie i nauczą go cieszenia się z małych rzeczy, doceniania tego, co uważał za oczywistość. Ponad to Katarzyna Kozłowska przekona swoich czytelników, że ocenianie po wyglądzie nie jest dobre, że warto dawać ludziom szansę, być dobrym, przyjaznym. Do tego młodzi czytelnicy dowiedzą się jak media wpływają na nasze życie, kształtują nasze upodobania, mogą komuś zniszczyć życie lub pokazać go jako bohatera. Nie zabraknie też tematu pokonywania własnych ograniczeń, ciągłego stawiania sobie wyzwań. Druga lektura to opowieść Zofii Staneckiej „Tajemnica namokłej gąbki” z ilustracjami Agnieszki Surmy. Tajemnice wydarzenia w szkole zmuszają dwójkę przyjaciół do wszczęcia śledztwa. Bratek (Bartosz) i Ziutek (Józef) chodzący do trzeciej klasy szkoły podstawowej postanawiają wyjaśnić zagadkę namokłych gąbek pachnących stawem, pozamienianych i znikających tenisówek z pozostałościami jakiejś dziwnej, wodnej roślinności. Pierwszą detektywistyczną naradę podsłuchuje młodsza siostra Bratka, Klara, która oczywiście także chce wziąć udział w ekscytującym śledztwie, bo jest już duża (chodzi do zerówki). Nim chłopcy się obejrzą w sprawę zostaną wciągnięte ich siostry (za którymi za bardzo nie przepadają) i odkryją, że czasami bez ich pomocy byłoby trudniej nie tylko rozwiązać zagadkę, ale i uporać się z konsekwencjami wynikającymi z ich rozwiązania. Zofia Stanecka umiejętnie wykorzystuje baśń o syrence i wprowadza je w polskie, szkolne realia, pokazuje treść tej opowieści z perspektywy takich niezwykłych istot. To pozwala jej na pokazanie czytelnikom, że nie należy zwracać uwagi na własne ograniczenia, że trzeba uparcie dążyć do spełnienia marzeń, na które trzeba systematycznie i ciężko zapracować. Pojawia się też problem przemocy i wyłudzania. Książki czyta się szybko, przyjemnie, mają dużą czcionkę, dużą ilość ilustracji, tekst dobrze rozmieszczony, niedługie rozdziały. Wszystko to sprawia, że młody czytelnik będzie czerpał przyjemność z lektury posiadającej szybką i wciągającą akcję pełną tajemnic i problemów do rozwiązania. Obie książki poruszają ważny temat samoakceptacji, wykorzystywania swoich mocnych stron, dążenia do celu, pomagania innym, nieoceniania po wyglądzie, otwartości. Lekkie pióro, dobrze zarysowani bohaterzy z ich realistycznymi dialogami (cięty język, nieporozumienia i kłótnie między rodzeństwem, ocenianie po pozorach) i wiele cennych rad sprawiają, że książki te są nie tylko ciekawe fabularnie, a całe opowieści są bardzo pouczające.

Czy wiecie kim jest nasz tytułowy bohater?? Nocny Maciek to po prostu księżyc. Ten sam, który rozświetla nam niebo, gdy my smacznie śpimy. Książeczka opowiada o przygodzie naszego srebrzystego przyjaciela. Historia ta jest spokojna i pełna ciepła. Uważam, że idealnie nadaje się do czytania tuż przed snem. Na pewno wprawi w dobry nastrój każdego malucha, a przy okazji wyjaśni naszemu dziecku jak to jest, że czasem na niebie świeci słoneczko, a potem zapada zmrok i robi się zupełnie ciemno. „-Tak już jest – tłumaczył mu Maciek. – Wieczorem słońce chowa się za horyzont i wtedy po dniu przychodzi noc. W nocy słońce świeci gdzie indziej, a ja je tutaj zastępuję.” Mnie się to opowiadanie podoba. Przyznam, że czytając je, po prostu się zrelaksowałam. A moje dziecko smacznie zasnęło. Dodam, że w książce znajdziemy również mnóstwo kolorowych i typowo dziecinnych ilustracji. Wszystko razem daje bardzo fajne wrażenie i z przyjemnością sięgam po nią co wieczór…

Bardzo śmieszna historia o kocie, który próbuje rozkręcić swój własny interes, ale zabiera się do tego od tyłu. Bardzo fajnie oddany został w tej historii temepertament południowców, ich podejście do życia. Na pewno są tu pewne stereotypy, ale zakładam, iż w Polsce nie zostałaby wymyślona taka historia.

Zabawne perypetie Maurycego (skrzat) i Ogryzka(szczurek, amator frytek z keczupem), którzy pomagają mieszkańcom Doliny Bagiennej Trawy w ich życiowych problemach. A Dolinę tę zamieszkują wszelkiego rodzaju stworki: żabony, chochliki, wodne duszki, rusałki, dziwożony, utopce i mnóstwo innych leśnych lich. Poznajemy historię niedźwiedzia Brutalnego, Wilkołaka Alfreda i Euzebiusza zakochanego w rusałce Halinie. Humor w tej książeczce spodoba się dzieciom i dorosłym. Pojawiają się smaczki w postaci nawiązań do klasyki polskiego filmu. Ciepła, mądra książka, wyróżniona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren.

Książka obyczajowa o podwórkowych kotach z przesłaniami dla dzieci przedszkolnych i wczesnoszkolnych. Książka większego formatu. Twarda oprawa. Papier kredowy. Wyrazista czcionka. Pięknie zilustrowała przy pomocy akwareli ,z humorem Grażyna Rigall. A dodatkowym rarytasem książki jest jedwabna tasiemka w postaci zakładki. Książka składa się z oddzielnych opowiadań, których akacja toczy się na pewnym podwórku, zamieszkałym przez cały ,,dywizjon’’ kotów. Mamy więc bohatera zbiorowego, którego stanowią między innymi Czarny Kot, Rudzielec, Lisiczka, Pręgowana, Włóczykij, Oryginał, Dachowiec, Mała Kitka, Szara. Każdy kot jest inny , ma inny wygląd, charakter , inne upodobania, zwyczaje, czym innym się interesuje i każdy przy tym jest wyjątkowy oraz niepowtarzalny , tak jak różne są dzieci. Wszystkie koty na podwórku stanowią zorganizowaną grupę, ale nie przestępczą tylko sobie bliską. Można powiedzieć ,że nawet się przyjaźnią i miło spędzają ze sobą czas, który same sobie organizują. Jak to jednak w grupie bywa, że czasami zdarzają się pewne odstępstwa od normy. Niekiedy zdarzają się konflikty, problemy, gdyż ktoś coś zrobił , czego nie powinien. Czasem mają sprzeczne zdania, pokłócą się o jakieś zupełne drobiazgi. W gruncie rzeczy dogadują się, a że raz jest szampańsko a drugi raz szatańsko , cóż poradzić. Czarny Kot na podwórku jest takim trochę negocjatorem i potrafi pogodzić strony . Umie rozwiązywać trudne problemy, zawsze znajdzie pomocną radę. Wyciągnie przyjaciół z kłopotów. Ważnym przesłaniem jest to ,że każdy w grupie może być indywidualistą oraz mieć prawo do własnego zdania . Tak jak jest przy większej grupie dzieci. Przesłań jak sami widzicie jest dużo, w zależności od sytuacji. Każda powiastka niesie inne . Dochodzą jeszcze takie ,żeby nie osądzać drugich , nie mając żadnych dowodów tylko poszlaki. Tak jak w książeczce okazuje się ,że w nocy wszystkie koty są czarne, a nie tylko Czarny Kot. Nie zawsze trzeba wszystkich uszczęśliwiać na siłę, wszystkie kwestie sporne należy wyjaśniać i nie pozostawiać żadnych niedomówień, nie wolno kogoś próbować zmieniać, gdy ten ma własne zdanie wyrobione o czymś, najważniejsza jest w życiu przyjaźń a nie dobra materialne. Prawdziwego przyjaciela poznaje się w biedzie. Warto mieć swoje marzenia i starać się je spełniać, być wspieranym przez resztę grupy, nie można być zazdrosnym o jej członków . W powiastkach można jeszcze spotkać takie zwierzątka jak Złotą Rybkę , która spełnia tylko jedno życzenie nie trzy; Sójkę, Myszy, Zielonego Psa. Bardzo fajne, ciekawe historie o kotach , które przypominają rozrabiające dzieciaki. Właśnie nasze dzieci się z nimi utożsamiają. W ten sposób uczą się umiejętności życia w grupie. Świetna książeczka. Polecam dla dzieci!