Autorka

Ciekawa pozycja która porywa od pierwszych stron. Następnie przez cały proces czytelniczy trzyma w napięciu. Do tego wszystkiego należy dodać piękne opisy podwodnego świata. Trudny temat o tym jak daleko możemy posunąć się, aby uratować kogoś poświęcając dla sprawy innych. Przedstawione spojrzenie oczami czternastolatki jest dojrzałe i nie budzące zastrzeżeń. Polecam aby przeczytać.

Nie wiem czego się spodziewałam, ale chyba nie tego że książka okaże się tak ponura. Były momenty wręcz nieprzyjemne. Dużo elementów horroru, w kulminacyjnym momencie taka psychoza, że miałam wątpliwości w którą stronę skręci fabuła. Chyba też brakowało mi nieco ikry u głównej bogaterki. Raczej nie sięgnę po drugi tom.

Ta książka szybko stała się moją ulubioną, cudowna, zupełnie nowy świat, którym rządzą zapachy wnikające w każdy element życia mieszkańców - nawet ich język, wszystko opisane jest językiem zapachów. Ogrom ciekawych przygód, miejsca opisane są niesamowicie plastycznie, bohaterowie zmieniają się, poznają i rozwijają. Ich zmagania często owiane są tajemnicą legend, poznajemy świat pełen różnych ludzi, świat, który ma własną kulturę, własne zasady, przesłanki, historię... Podczas czytania tej książki czułam wszystko: zachwyt, miłość, lęk, złość, satysfakcję, rozbawienie, dumę... Jestem nią oczarowana mimo dosyć skomplikowanego języka, czasem trudnych do zrozumienia zagadek i rozważań bohaterów, jest to książka warta uwagi i warta poświęcenia dłuższego czasu na zrozumienie mechanizmów działania tych realiów. Kocham ją całym sercem, kocham tak żywych bohaterów, niedoskonałych i popełniających błędy oraz uczących się na nich, tak różnych i tak ciekawych. Kocham wydarzenia, które wywoływały we mnie skrajne emocje. Kocham świat, którego nigdy nie zapomnę, który opisany był tak, że czytając, czułam, jakbym w nim żyła. Dziękuję autorce za niezwykłą podróż ❤️

Książka bardzo dobra, choć nie chwyciła mnie za serce tak jak Zenith. Książkę podczytywałam przez ostatnie 2 tygodnie, chcąc jak najdłużej zostać w tym świecie. Pomysł bardzo dobry, niekiedy jedynie reakcje Andi niekiedy zbyt infantylne. Moment kulminacyjny bardzo dobry, a plot twist jeszcze lepszy. Dosłownie nie mogłam się od tej sceny oderwać, szczególnie że autorki bardzo dobrze nabudowały napięcie. Jedynie fakt kto jest generałem mnie nieco rozczarował, ale to szczegół jedynie. Bardzo podobała mi się relacja między załogą, z której faktycznie biła rodzinna miłość. Seria jest jedną z lepszych, które czytałam w swoim życiu i zdecydowanie godna polecenia.

Bardzo fajnie powplatane elementy mitologii majańskiej - ciężko tak naprawdę znaleźć o niej dobrą literaturę w języku polskim. Gdybym czytała to jako nastolatka dałabym pewnie 10 punktów bo historia jednak bardziej dla dzieci/nastolatków niż dla dorosłych.

„Dzieci prawdy i zemsty” to kolejny tom serii opowiadającej o podzielonej wojną Oriszy. Pierwszy tom okazał się świetną rozrywką, a jak było z drugim? Tym razem także narracja podzielona jest na kilka osób, dzięki czemu mamy szersze pole widzenia. Każda z nich jest bowiem przedstawicielem innej strony konfliktu i reprezentuje inne poglądy. Zel chce tylko zemsty. Pragnie pomścić bliskich i całkowicie zniszczyć ludzi, którzy prześladowali magów, nawet jeśli teraz oni także władają magia. Amari niby jest za buntownikami, ale jednocześnie pragnie pokoju dla całej Oriszy i pojednania między magami, tytanami, a zwykłymi ludźmi. Inan stoi po drugiej stronie. W magii widzi zagrożenie, a jego ludzie cały czas przekonują go, że tylko zabicie każdego maga w królestwie sprawi, że będzie ono bezpieczne. Dzięki takiemu podziałowi narracji mamy wgląd w to, co dzieje się po obu stronach barykady. To nadaje po pierwsze wiarygodności całej historii, po drugie sprawia, że cały ten konflikt nabiera głębi. Nie ma tu jasnego podziału na dobrych i złych. To sprawia, że tak naprawdę nie wiadomo komu kibicować, co wzbudza w czytelniku wiele emocji. Kreacja bohaterów stoi tu na wysokim poziomie. Każdy z nich ma swoją własną historię, osobowość oraz poglądy. Najbardziej z tej trójki polubiłam Amari. Ona jako jedyna chciała prawdziwego pokoju, jednocześnie będąc rozdarta między obiema stronami. Wykazywała się rozsądkiem i zimną krwią, a jej pobudki w większości przypadków były szlachetne. Widać też, jak bardzo wydarzenia z pierwszego tomu na nią wpłynęły i zmusiły ją do zmiany. Jest odważniejsza, pewniejsza siebie, przez co zaczyna walczyć o swoje. Zélie przeraźliwie mnie irytowała. Już w pierwszym tomie nie do końca ją przez to lubiłam, ale wydawało się, że wszystko idzie ku lepszemu. Niestety ona także zmieniła się po wpływem wydarzeń z pierwszego tomu, tyle że u niej efekt jest całkowicie odmienny. Tej jej wersji nie polubiłam, jednak nie mogę powiedzieć, że jej nie rozumiem. Ponadto okazała się bardzo wiarygodna dzięki tego typu kreacji. Dzięki niej autorka pokazała, jak jedno wydarzenie może zmienić ludzi i ich poglądy w zależności od ich emocjonalnego zaangażowania oraz osobowości. Inan z nich wszystkich zmienił się chyba najmniej. Nadal więcej w nim wahania niż pewności. Nadal jest bardzo podatny na wpływy. Jednak powoli zaczyna walczyć o swoje i myśleć samodzielnie. Książka okazała się bardzo dynamiczna. Tutaj nie ma czasu na nudę. Wojna trwa w najlepsze, a obie strony zrobią wszystko, by zyskać przewagę. Ta część nieco różni się od poprzedniej, która była głównie literaturą drogi. Tutaj przestrzeń narracyjna nie zmienia się aż tak często, chociaż nie można też powiedzieć, że wszyscy tkwią w miejscu. Trochę lepiej poznajemy także świat przedstawiony oraz zasady, jakie w nim panują. Bardzo ciekawym pomysłem było przedstawienie dwoistej natury magii. Magowie i tytani teoretycznie korzystają z podobnej mocy, ale jednocześnie bardzo się od siebie różnią. Podobało mi się to! Książka wzbudza w czytelniku mnóstwo emocji. Z jednej strony czujemy gniew, kiedy widzimy, jak nieufność i zawiść powodują coraz większe rozłamy w Oriszy. Z drugiej nie brakuje tu także chwil grozy, przyspieszonego bicia serca i smutku, kiedy nie wszystko idzie tak, jak powinno. Autorka nie oszczędza ani bohaterów, ani czytelnika dzięki czemu ta książka to istny rollercoaster emocjonalny. Sam konflikt jest przedstawiony tutaj niesamowicie realistycznie i wiarygodnie. Za jego sprawą autorka pokazuje prawdziwe oblicze wojny i sprawia, że czytelnik zastanawia się, co jest moralne a co nie. Uwielbiam tę książkę właśnie za taką autentyczność oraz głębię! Jeśli jeszcze nie znacie tej trylogii, to koniecznie dajcie jej szansę. Ma wspaniale wykreowanych bohaterów, ciekawy świat przedstawiony oraz wywołuje w czytelniku mnóstwo emocji. Nie mogę doczekać się trzeciego tomu i mam nadzieję, że szybko do mnie dotrze!

,,Posłaniec Burzy" mnie nie zachwycił, to fakt, jednak ,,Strażnik Ognia" był dwa razy lepszy! W drugiej części swoich przygód Zane musi uratować swojego ojca i narażonych na niebezpieczeństwo bogurodzonych, nie wiedząc, kto porwał półboskie dzieci i dlaczego. Jednocześnie chce odnaleźć Strażnika Ognia, który może mu pomóc. To dużo do zrobienia w trzy dni, prawda? Pierwsza połowa książki jest dość... spokojna. Z czasem robi się bardziej niebezpiecznie, ale to pierwsze strony książki pozwalają bardziej polubić Zane'a, Brooks i innych bohaterów, a także zapoznać się z Ren - niezmordowaną poszukiwaczką śladów kosmitów, która aktualnie szuka jedynie swojej majańskiej mamy. Być może wpływ na to, że książka wypada lepiej na tle swojej poprzedniczki, ma to, że z pewnością lepiej rozumiałam funkcjonowanie świata, mitologię. Bohaterowie również zmienili się pod wpływem wydarzeń z ,,Posłańca Burzy" i to zwiększyło moją sympatię do nich. Co więc mogę więcej powiedzieć? Pierwsza część była średnia, ale dałam szansę drugiej - znacznie lepszej. Jestem bardzo ciekawa, co wydarzy się w ,,Wędrowcu Cienia", czyli ostatniej części serii J. C. Cervantes z serii Rick Riordan Przedstawia. Czy sięgnę po inne książki z tego cyklu, gdzie mowa jest o bogach hinduskich, koreańskich, czy też afrykańskich? Zobaczymy.

Od bardzo dawna leżała na stosiku do przeczytania i jakoś nie mogłam się za nią zabrać. Zawsze wybierałam coś innego, tym razem postanowiłam to zmienić i wzięłam sobie tę powieść na wakacje. Bardzo przyjemna książka, szybko się czyta. Wciąga od pierwszych kartek i nie ma problemu z tym by ją zrozumieć. Fajnie by było gdybyśmy mieli takie super moce jak bohaterzy w książkach np. czytanie w myślach, telekineza lub inne umiejętności. Można wpaść wtedy w kłopoty jak nasza bohaterka lub nie rzucać się w oczy i pomagać ojczyźnie szukać przestępców jak inni bohaterowie powieści. Akcja toczyła się dynamicznie, w pewnych momentach trzymała w napięciu. Warta polecenia I zapisania na później 👍😊

Nimue, czyli Pani Jeziora, jest postacią w legendach arturiańskich, która zawsze mnie interesowała. W nich jest ona czarodziejką, która dostarcza miecz Excalibur dla króla Artura, opiekuje się młodym Lancelotem, a w niektórych wersjach więzi Merlina. Jest zatem ważną postacią. Także książka z jej perspektywy, była czymś co musiałam w końcu przeczytać. Widziałam sporo negatywnych opinii, lecz ostatecznie wciągnęła mnie i podobała mi się. Rozumiem jednak te oceny, bo wiele rzeczy nie zostało wyjaśnionych. Niektóre wątki zostały urwane. Jakby zabrakło autorowi wyobraźni, by to kontynuować. Plus nie podoba mi się zakończenie. Czemu ona musiała się tak poddawać? Jest silną postacią, a nagle taka bezradna. Gdyby to zostało poprawione to o tyle byłoby to lepsze. Dalej, daję wysoką ocenę, bo ostatecznie lubię te postaci i lubię tą wersję historii.

[współpraca recenzencka z wydawnictwo time4ya] Zacznę od tego, że sama fabuła nie jest skomplikowana, w przeciwieństwie do przeżyć wewnętrznych bohaterów. Ich losy wielokrotnie przyjmą nieoczekiwany obrót, a to, że dodatkowo muszą się uporać z własnymi uczuciami i słabościami, wcale w tym nie pomaga. Historię poznajemy z trzech perspektyw: Zélie, Amari i Inana. Zélie jest ibawitką, po matce zostaje Żniwiarką, magiem życia i śmierci. Amari i Inan to książęta, rodzeństwo tak bardzo poróżnione przez wpływ ich ojca. Inan był chyba moją ulubioną postacią, a jego wewnętrzna walka pomiędzy tym, co słuszne, a tym, co wpoił mu ojciec, była świetnie napisana. Jego wiara w to, czego go nauczono, zostaje zachwiana, gdy na własne oczy widzi okrucieństwo, z jakim traktowani są ibawici i nie tylko oni. Kwestionuje nauki i rozkazy, stara się zrozumieć, czy to co robi faktycznie służy dobru jego państwa i ludzi. Oczywiście nie jest jedyną postacią odbywającą wewnętrzną walkę – Zélie i Amari też w miarę rozwoju książki doskonalą siebie i tutaj ich odczucia również były wspaniale opisane. Na koniec chcę jeszcze wrócić do Zélie, a dokładniej do jej włosów, bo jeden szczegół bardzo mi się spodobał. Chodzi mi mianowicie o zwrócenie uwagi na ich skręt. Wraz z tym, jak odzyskuje magię i im bardziej nad nią zaczyna panować, jej włosy z prostych przechodzą przez lekkie fale, aż do loków. Uwielbiam, gdy w książkach można znaleźć takie szczegóły.

Wróciłam do jednej z lepszych serii, jaką w ostatnim czasie miałam przyjemność czytać. "Popioły" i "Pochodnie" zmiotły mnie z planszy, ale zanim zaczęłam czytać trzeci tom słyszałam, że jest on nieco gorszy od poprzedniczek. Dlatego weszłam w niego z czystą głową. Słowo, które idealnie opisuje tę książkę to: chaos. Losy Lai, Eliasa i Krwawego Krogulca opisane są z różnych części krainy, choć poniekąd przeplatają się ze sobą. Jednak akcja - mimo, że zwalnia - sprawiała, że nie do końca wiedziałam co się dzieje. Sami bohaterowie czasem zachowywali się irracjonalnie i wprowadzali zamieszanie wokół siebie, przez co nie potrafiłam pojąć decyzji, które czasem podejmowali. Niby działo się dużo, ale mimo wszystko czułam, że ślimaczy się to wszystko. Najciekawiej czytało mi się perspektywę Krogulca, czego się absolutnie nie spodziewałam. Nie sądziłam, że tak bardzo polubię jej postać i z niecierpliwością oczekiwałam na kolejne rozdziały z nią. To, jak zdeterminowaną i silną kobietą się stała, po tym co ją spotkało... Uwielbiam takie bohaterki! Tak naprawdę ostatnie sto stron wbiło mnie w fotel i nie mogłam się oderwać. Chaos, chaos, chaos w czystej postaci, ale zdecydowanie autorka umie w tego typu historie i całość zakończyła się spójnie, pozostawiając niedosyt przed ostatecznym tomem. Nie mogę się już doczekać, a jednocześnie boję się cholernie o to, co mnie tam czeka! Choć "Żniwiarz" wypada ciut słabiej na tle poprzedniczek, to nadal jest genialną fantastyką, która zaskakuje, której nie chce się odkładać i której rozdziały kończą się tak, że nie wiesz co czeka Cię na kolejnych stronach i w jaki sposób zakończą się konkretne wątki. Nie zastanawiaj się - sięgaj po tę serię, jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś!

Wizualne opisy magii bardzo przypadły mi do gustu, ogólnie cały system magiczny tu opisany jest intrygujący. Być może relacje między postaciami nieco kulały, z jednej strony rozwijając się zbyt szybko (jeden wieczór i nagle postać już nie jest postrzegana jako bezwzględny morderca, a dobry chłopak ze smutną przeszłością), a z drugiej (w nieco zalatujący wattpadem sposób) potrafiąc się blokować na niuansach. Niemniej, solidne czytadełko z fajnym światem, w trakcie lektury parokrotnie uderzyło mnie, że chciałabym zobaczyć to zekranizowane w porządny sposób, bo te opisy zaklęć, miodzio (a i jakieś niedociągnięcia w szybkości prowadzenia narracji by można było w ten sposób poprawić).

Doceniam za sam pomysł na osadzenie jej w świecie inspirowanym kulturą latynoamerykańską, coś totalnie innego i w sumie ciekawego. Jednak głupota głównych bohaterów poraża i po prostu nie da się tego niczym wytłumaczyć, a próbowałam większą część książki. Wiem, że to jest historia nastawiona raczej na YA, ale błagam. Dosłownie nie byłoby żadnego problemu gdyby choć jedna osoba wykazała się tam zdrowym rozsądkiem 🤨 Czytało mi się ją lekko, ale nie ustrzegła się dłużyn.. im więcej nad tym myślę to chyba jestem po prostu za stara, ale jakieś 10-12 lat temu byłabym zakochana!

To co mnie niestety zaskoczyło, to fakt, że druga część była gorsza od pierwszej. Często tak bywa, ale po zakończeniu pierwszej części miałam wrażenie, że ta druga będzie miała większy potencjał przez rozwiązanie historii. Niestety główna bohaterka stała się tak głupia i irytująca, że już naprawdę trudno było ją znieść. A taki smaczek - od pierwszej części miała opiekować się pewną dziewczynką, siostrą swojej przyjaciółki, o której ciągle zapominała. W tej części nawet raz jej imię nie wpadło jej do głowy. Jules z niezwykłą łatwością zapominała o swoich bliskich i przypominała sobie o nich tylko gdy było jej to na rękę. Jej moc też była niby potężna ale całkowicie bezużyteczna jeżeli chodziło o kogokolwiek innego. Potrafiła uratować tylko siebie. Przez całe jej zachowanie uważam, że dostała zakończenie, na które zupełnie nie zasłużyła...

Mocno wciągają historia, które rozgrywa się w kosmosie co już samo w sobie brzmi ciekawie. Początkowo miałam wrażenie jakby to była kontynuacja, a nie pierwszy tom serii. Autorki moim zdaniem słabo wytłumaczyły zasady w tym świecie, co później się na szczęście zmieniło. Polubiłam bohaterów, chociaż nie wszystkich z samego początku. Akcja jest wartka, sceny nie są na siłę przedłużane. Jest ciekawy obrót akcji, którego się nie spodziewałam. Zakończenie naprawdę dobre, zaciekawiło mnie niesamowicie i pozostawiło w niedosycie, przez co od razu zaczęłam czytać kontynuację historii.

Uwielbiam! Czasem wspominam malownicze wybrzeże z kamienną drogą, drzwi w kolorze nieba, czuję tą magię zaplątaną w strony... Obserwując przemianę głównej bohaterki czuję, jakby była to moja córka i jestem z niej dumna. Historia wyciska uśmiechy i łzy. Plot twisty, które nie oszczędzają bohaterów. Tą książkę się czuje, w każdym kawałku jestestwa. Polecam z całego serca.

Jak pewnie wiecie, co do dodatków mam mieszane uczucia, z reguły mało pozytywne, ale tym razem , że dodatek mi się podobał. Jak zazwyczaj dodatki czyta się po przeczytaniu główni serii, w tym przypadku myślę, że dodatek lepiej przeczytać na samym początku, bo ona fajnie pokazuje wydarzenia sprzed głównej serii, czyli te które się działy na samym początku, ale to już jak kto woli, to tylko taka moja sugestia. Co do treści, to historia była ciekawa i wciągająca. Dobrze mi się ją czytało i miło się było zagłębić w tej lekturze, dowiedzieć się jak doszło do tego wszystkiego co zastajemy w głównej serii. W książce są dwie główne bohaterki i rozdziały się piane raz z punktu widzenia jednej bohaterki, a raz z drugiej i początkowo mi się one mieszały, ale potem w końcu zaczęłam rozróżniać która jest która. Książka ma przeważnie zdecydowanie krótkie rozdziały, takie nawet jedno czy dwu stronicowe. Na początku mi to nie przeszkadzało, szybko się to czytało, ale potem zaczęło się to robić irytujące, można było je połączyć w dłuższe rozdziały, bo te króciutkie rozdziały czasem słabo miały sens, no bo były za krótkie by coś się w nich działo.

Ile już takich powieści czytałam? chłopak/dziewczyna u progu dorosłości, w jakimś magicznym świecie, z jakimiś magicznymi mocami, wpada w tarapaty, jest dużo akcji, emocji, jest i miłość.. wszystko w tym samym schemacie, jakby pisarze wyszli z jednej klasy i mieli te same notatki.. a jednak.. znów, wpadłam po uszy, czytałam całą noc.

Myślę, że jest to ciekawa pozycja dla młodszych czytelników - taka w sam raz na początek z fantastyką dla młodzieży. Jednak mnie osobiście aż tak bardzo nie zainteresowała. Byłam do niej pozytywnie nastawiona, jednak trochę mnie zawiodła. Świat był bardzo ciekawy, ale miałam trochę wrażenie, że wiemy o nim bardzo mało. Może w kolejnych tomach poznajemy go głębiej, ale po tym wychodzę z bardzo podstawową wiedzą na jego temat, a szkoda bo pomysł był naprawdę świetny. Mamy tu niewielu bohaterów - takich właściwie cokolwiek znaczących to troje. I nie żebym ich nie polubiła - główna bohaterka przypadła mi do gustu - wydawała się po prostu taka normalna, podobnie jak jej mistrz, do którego zapałałam sympatią od początku. Ale wydaje mi się, że można by tą książkę urozmaicić, gdyby po prostu był tu ktoś więcej. Ogólnie były momenty, w których rzeczywiście czytałam z ciekawością, ale przez większość czasu raczej nie wzbudzała mojego zainteresowania. Momentami była po prostu trochę nudna. Zakończenie natomiast było bardzo słodkie :) Ogółem była całkiem przyjemną lekturą, ale niczym co pozostanie w mojej pamięci. W najbliższym czasie raczej nie będę sięgać po kolejne tomy. Kategoria wiekowa to według mnie takie 10/11+.

Muszę przyznać, że książka okazała się naprawdę zaskakująca. Niektóre rzeczy są oczywiste od pierwszego rozdziału ale inne rozwiązują się dopiero w trakcie czytania. Początkowo miałam problem żeby wbić się w narracje ale gdy mi się to udało, to czytało się ją naprawdę przyjemnie. Sama historia jest mocno zakręcona i jako, że czytelnik niejako poznaje ją wraz z bohaterką, momentami może wzbudzać zamieszanie.