Artysta zbrodni

Ta część przygód Mitcha Rappa jest chyba najlepsza z dotychczasowych . Dla mnie rewelacja . Kompletna powieść sensacyjna , pełna zwrotów akcji , brutalna gdy trzeba , ale bez przesady . Mitch staje do walki z Saudami , fałszywymi , okrutnymi niby sojusznikami . Powieść świetnie ukazuje fałsz świata arabskiego . Powoli zbliżamy się do końca przygód tego bohatera ( przynajmniej z polskimi wydaniami ) Gorąco polecam cykl , a zwłaszcza ten tom .

Niezbyt skomplikowana , za to bardzo dobrze napisana sensacja . Atak na Biały Dom, uwięziony prezydent i cały korowód służb specjalnych i polityków. Na tym tle niedościgniony główny bohater . Skrytobójca . Vince Flyn z prostych historii sensacyjnych robi perełki .

Czytanie może nie było bardzo ekscytujące, ale nie można powiedzieć, że książka mnie nudziła, czy nie wciągnęła. Wydarzenia wytworzyły we mnie potrzebę dowiedzenia się, jak to wszystko się zakończy, choć patrząc na to, jak poważny zamach terrorystyczny groził Ameryce, można było się spodziewać tylko jednego finału. Zbyt wiele się w moich domniemaniach nie pomyliłam, jednakże byłam zszokowana tym, co zrobiono z radą ATS. Nie miało to dla mnie większego sensu, gdyż przez całą powieść bohaterowie walczyli, by między innymi takie rzeczy nie miały miejsca we współczesnych Stanach, a potem sami brali w tym udział i jeszcze byli z siebie bardzo zadowoleni... "- Jaki wyrok? - Moim zdaniem kłamie - rzekł Middleton. - Co mam zrobić? - Śledź go. - A jeśli faktycznie kłamie? - Dodaj go do listy." Podsumowując, "Czarna lista" była całkiem niezłą rozrywką, cieszę się że mogłam poznać postać Nicolasa. Książka w kilku miejscach, a szczególnie pod sam koniec staje się dosyć kontrowersyjna. Mam nadzieję, że czarna lista to tylko wymysł autora, a nie rzeczywistość. Powieść mogę polecić miłośnikom sensacji, na pewno znajdziecie tutaj coś dla siebie. Zainteresują się nią także ci, którzy lubią akcję, tajnych agentów, a także najnowsze technologie komputerowe.

Trochę nieswojo czuję się czytając w tym momencie o izraelskim skrytobójcy , ale skusiło mnie to że jest konserwatorem dzieł sztuki , a połączenie sztuki z sensacyjną akcją to jest to co lubię. Jest tu rzeczywiście trochę smaczków dotyczących dzieł sztuki i ich konserwacji a motyw przewodni to odkupowanie w czasie wojny za bezcen lub konfiskata dzieł sztuki zgromadzonych przez żydowskich kolekcjonerów . Część z tych artefaktów trafia do Szwajarii , która nie jest skłonna do oddania ich prawowitym właścicielom. Autor twierdzi , że Szwajcaria działa jak dobre przedsiębiorstwo broniące swoich , a jej obywatele są tak czujni , że obce wywiady traktują ich jak przedłużenie służby bezpieczeństwa. Przenosimy się pomiędzy różnym miejscami w Europie. Dobrze oddano kontrast między słoneczną Portugalią , a deszczową Szwajcarią. Główny bohater Gabriel Allon to połączenie Rambo i Bonda. Mamy tu też chwyty jak z Bonda- w Rzymie Allon jest podsłuchiwany na ruchliwym placu przez agenta w przebraniu księdza z mikrofonem kierunkowym w kształcie długopisu . Sporo trupów , wybuchy , podsłuchy jest i coś w rodzaju romansu , a jednocześnie zachowania bohaterów niewiarygodne psychologicznie. Np. bezwzględny agent idący po trupach [ dosłownie] do kariery nagle robi dobry uczynek grożący mu śmiercią bo kilkadziesiąt lat temu jego ojciec zachował się paskudnie w stosunku do kogoś kto w tej książce wcale nie występuje. Ta powieść jest porównywana do prozy Kena Folleta jednak wydaje mi się , że Follet i inni wymienieni w opisie autorzy bardziej dbają o wiarygodność swoich postaci. Jeśli przymknąć na to oko - czyta się dobrze.

"Wygrana" Baldacci'ego jest powieścią sensacyjną, oddajacą - jak mało jaka książka - ducha tej prostej, może nawet prymitywnej, dzisiaj zwycięskiej, Ameryki sprzed kilku dziesięcioleci. Czyli - marzenia o wielkich pieniądzach i wyobrażenia o silnych i uczciwych ludziach z Południa - w powieści uosabia ją LuAnn. A jeśli ci ludzie z Południa (nie to, co fałszywi Jankesi z Północy, jak powieściowy Jackson, źródło wszelkiej nieprawości) zrobią jakiś fałszywy krok, to i tak później wszystko z poczucia patriotyzmu naprawiają i wszyscy są szczęśliwi. Zwłaszcza, że za swoją uczciwość pozytywny bohater otrzymuje nagrodę (tutaj niebagatelne 100 milionów) Naiwna i głupiutka, prostacka nawet, jest ta powieść. Ale napisana z tempem, z zębem i dlatego - ocena "dobra"

Po raz kolejny Gabriel Allon, konserwator sztuki i agent izraelskiego wywiadu, wkracza do akcji. Tym razem w książce „Spowiednik” z cyklu: Gabriel Allon autora Daniela Silvy i próbuje rozwikłać zagadkę morderstwa swojego przyjaciela, pisarza Benjamina Sterna. Silva świetnie łączy fikcję z historią, skłaniając nas, by czasem w trakcie lektury, sięgnąć po informacje uzupełniające. Dużą część książki zajmują bowiem pamiętniki ofiary Holokaustu – matki bohatera – skrupulatnie i odpowiedzialnie skompilowane z rzeczywistych wspomnień ofiar, przechowywanych w izraelskim Instytucie Yad Vashem. I udaje mu się wstrząsnąć czytelnikiem, nie tracąc z oczu dynamiki narracji. I za to należą mu się brawa. Wprawdzie historia przedstawiona w książce jest fikcyjna, to temat działań Watykanu w czasie II wojny światowej a właściwie ich braku, jest bardzo kontrowersyjna i dzisiaj. Bo Kościół katolicki zachował duży dystans wobec kwestii żydowskiej, wobec czego spora część duchowieństwa nie kwapiła się do pomocy Żydom. Jest smutnym paradoksem, że przywołana w Posłowiu książki autentyczna wypowiedź, zbliżona w treści do oświadczenia fikcyjnego papieża Silvy, wygłoszonego w synagodze, padła z ust hierarchy obecnie obwinianego między innymi o niemoralne czyny. Polecam.

Dobry thriller, ale w moim odczuciu trochę nieprzekonywujący. Nie przekonuje mnie cała historia jak i niektóre sceny. A opisy tortur odrzucały mnie swoją drastycznością. Nie utożsamiłam się ani nie zżyłam się z żadną postacią. Ogólnie zabijanie w imię dobra i sprawiedliwości nie wydaje mi się czymś dobrym, a już absolutnie nie czymś, czemu warto podporządkowywać swoje życie. Ale Fedir Kuczin alias Evan Waller został jednak tak przedstawiony, że zabicie go wydaje się być błogosławieństwem dla świata. Obiektywnie oceniając książka jest dobra - akcja jest, napięcie również, nic to, że niektóre zachowania/wydarzenia wydają mi się nielogiczne (bo ja sama postąpiłabym inaczej). Słuchałam bardzo dobrego lektora - Michała Braitenwalda.

Historia finansistki obracającej się wokół GPW w Warszawie i ogólnie rynku papierów wartościowych, lata kryzysu finansowego związanego z upadkiem Lehman&Brothers i całej obligacyjnej bańki, którą banki oprały na sprzedaży nieruchomości. Ale to tylko tło, mnie interesuje aspekt polski. Mamy więc wszechwładnego krezusa finansowego (z daleka czuć uwłaszczonego ubeka) oraz otaczającą go sforę białych kołnierzyków, czyli prawnicze kurwy (przepraszam), doradcy finansowi wyzbyci wszelkich zasad, byli pracownicy służb komunistycznych, oraz cała rzesza młodych i wciąż głodnych wilków biznesu, gdzie miarą życiowych osiągnięć jest zegarek za 50 tysięcy, wypasiona bryka za pół miliona, apartament w modnym budynku z rozległym widokiem, najdroższe alkohole i rzecz jasna dragi, no bo należy jakoś odreagować całotygodniowy stres. No i do tego całkowity moralny upadek, seks w markecie, na stacji benzynowej i na raucie (oczywiści koloryzuję ale nie jestem daleki od prawdy). W momencie kiedy kończą się przychody, okazuje się że ci ludzie nie mają absolutnie nic. Bohaterka książki ma trochę inną naturę, ma jednak pewne zasady i morale, choć też nie jest z kryształu. Biorę do ręki kontynuację bo za pierwszą część duży plus dla Autora. Serdecznie pozdrawiam i zachęcam do lektury.

Przeczytałem wszystkie powieści, które napisała moja ulubiona powieściopisarka Camilla Grebe samodzielnie. Zostały do nadrobienia te starsze pozycje, które autorka pisała wspólnie ze swoją siostrą, Åsą Träff. „Mroczna Moskwa” to trylogia napisana przez przyjaciela Camilli z lat studenckich. Paul napisał swój manuskrypt, z którym zwrócił się do swojej przyjaciółki, aby pomogła mu tchnąć życie w postacie. Tekst został mocno okrojony ze swojej pierwotności, zmodyfikowany wspólnymi siłami, ożywiony na miarę dobrej powieści sensacyjnej z wątkiem kryminalnym. Czytając brakowało mi tego, tak dobrze przecież znanego klimatu, stylu i warsztatu, który tak bardzo ceniłem sobie w ostatnich powieściach Grebe. Nie zostałem wciągnięty w życie bohaterów, nie żyłem ich sprawami i problemami. Tutaj bohaterowie są inni, jakby trochę za mgłą, nieposiadający tak wyraźnych realnych kształtów. Mało tu thrillera, to bardziej powieść sensacyjna z obrazem Rosji na początku XXI wieku. Drepcząca w miejscu prywatyzacja sektora państwowego, powstawanie nowych spółek i towarzysząca temu wszechobecna łapówka, haracz, wymuszenia, zastraszania oraz zabójstwa. Główną postacią jest szwedzki finansista Tom Blixen, który uciekając przed własną traumatyczną przeszłością zamieszkuje w Moskwie. Tom szybko wspina się po szczeblach kariery finansowej, nawiązuje kontakty z biznesem, wysoko postawionymi urzędnikami, oligarchami. Poznajemy go jako kierownika działu w banku inwestycyjnym, zarządza szeroko pojętym działem klientów biznesowych. Jednym z jego klientów jest oligarcha Romanow, do którego należy spory pakiet akcji największej spółki naftowej w Rosji. Oligarcha chce koniecznie zdobyć jeszcze niewielki, lecz decydujący pakiet udziałów Neftnika. W przeszłości szwedzki adwokat Fredrik za sporządzenie korzystnej dla klienta umowy w rozliczeniu otrzymuje pakiet 2% akcji Neftnika. Obecnie zdobycie tych papierów wartościowych przez oligarchę Romanowa pozwoliłby na pakiet kontrolny. Tutaj zaczyna się niebezpieczna gra, w której udział bierze Tom i jego przyjaciel Fredrik. Ta powieść przypomina grę w szachy, w której pionkami są ludzie. Można je przesunąć na szachownicy, a nawet sprawić, że znikną na zawsze. Walorem książki jest podzielenie jej na dwie linie czasowe. Wydarzenia w roku 1993 mają swoje rozwiązanie dziesięć lat później, kiedy to chęć posiadania ogromnego bogactwa pociąga za sobą życie niewinnych ludzi. Autorzy dobrze znają realia Rosji czego dowodem jest znajomość sprawy aresztowania szefa koncernu Jukos Michaiła Chodorkowskiego. Główny trzon powieść nawiązuje do tamtych faktycznych wydarzeń przeplatanych literacką fikcją. Podsumowując mogę powiedzieć, że jest to dobrze napisania powieść sensacyjna.

40/130/2026 O, ja to lubię takie powieści, pasjami. Trochę historii, trochę zwiedzania świata, trochę jedzenia i picia (z wyższej półki, bien sûr), trochę mściwego knucia, trochę mordobicia... Wszystko jest dobrze dobrane i zmiksowane. Dobrze, że mam na półce wszystkie 3 tomy, bo pierwszy kończy się rozpoczęciem akcji. Tego akurat nie lubię, ale skoro nie muszę czekać na wydanie kolejnej części, bo już dawno wyszła, to wybaczam. Żubróweczka w Rio się pojawia, na początku lat 60-tych. Miły akcent. Chociaż ja zawsze wolałam Luksusową, na pyrach. "Nie zamierzam lądować w Ameryce, drogi chłopcze, lecz jak każdy cywilizowany arystokrata popłynąć tan statkiem - odrzekł z godnością lord Grey (...)." O, jakże go rozumiem, chociaż ja z chłopów. Od pyr.

Bardzo dobra sensacja, bez wydumanej sensacji w fabule, to dziś rzadkość. "Bez przebaczenia" trzyma poziom pisarski, a jednocześnie jest typową kanwą scenariuszową kanwą dla kina akcji, jaki kiedyś był lubiany w hollywood. Jest super-męski główny bohater, eks-żołnierz, maszynka do zabijania, jest też wojownicza i bezkompromisowa Pani szeryf dla przeciwwagi. Są też czarne charaktery i jakiś tam spisek w tle, a także dramatyczne wydarzenia, które popychają akcję i powodują lawinę zdarzeń, w których oczywiście nie może zabraknąć motywu zemsty. A wszystko o dziwo trzyma się kupy!

To druga książka Severskiego którą czytam, i chyba zaczynam się domyślać czym zajmował się w wywiadzie, i co skłoniło go do rozpoczęcia kariery pisarskiej, chodzi mianowicie o legendowanie postaci. W poprzedniej części też pewne postacie były nakreślone w detalu posuniętym do absurdu, rozumiem że może autora to bawi, ale czytelnika niekoniecznie. Uważam że akurat w tej kwestii, jednym z najlepszych pisarzy jest Stephen King, u niego każdy jest jakiś, i kreślenie tych cech, nawet jeżeli jest poprzedzone jakimś tłem dlaczego tacy są, jest skrócone do niezbędnego minimum, cała reszta, manieryzmy, przywary, to wszystko płynie wraz z książką, Severski daje nam taką cegłę biograficzną, która nic nie wnosi, a czytelnik ma przez to przebrnąć jak na szkoleniu NAVY SEALS. Różnica jest mniej więcej taka, jak pomiędzy z detalami namalowaną postacią na obrazie Matejki (Severski) i nakreśloną kilkoma machnięciami pędzla postacią na obrazie Moneta (King). Kwestia gustu, ale w tym wypadku, stawiam na Kinga/Moneta, bo nie marnuje mojego czasu na rzeczy które nic nie wnoszą. Koniec końców, już po skończeniu książki, mogę uczciwie powiedzieć że drugi tom jest o wiele lepszy, i poza zbyt detalicznym opisem jednej, wcale nie tak ważnej dla fabuły postaci, kończę ten tom z przekonaniem, że Severski albo dostał bardzo precyzyjny feedback na temat pierwszego tomu, i wziął sobie go do serca, albo sam z siebie rozwinął się w pisarza z byłego szpiega który pisze książki. Różnica gigantyczna, tak więc jeżeli ktoś się męczy przy pierwszym tomie, i z ciekawości sprawdza czy warto czytając tu recenzje, to owszem.

Sophie była wdową wychowującą syna i kobietą chowającą się w samotności. W enklawę spokoju gwarantującego izolację od świata uczuć. Wydawało się jej, że ten stan trwa już wieki i na wieki pozostanie. Jednak nie dla jej serca, rządzącego się swoimi, niezależnymi od rozumu prawami, które uznało, że to wystarczająco długo, by zatęsknić za czymś spontanicznym i nieprzemyślanym. Wydawało się jej, że umówienie się na spotkanie z byłym pacjentem szpitala, w którym pracowała jako pielęgniarką, będzie zwykłą randką. I było. Tyle że Hector, którego zaproszenie przyjęła, nie był przeciętnym człowiekiem i nie był zwykłym mężczyzną. Należał do elity świata przestępczego. Był dobrym człowiekiem według jego przyjaciół i bardzo niebezpiecznym, bezwzględnym, wyrachowanym przestępcą według szwedzkiej policji, która, wykorzystując nawiązującą się znajomość pary, zaproponowała kobiecie współpracę. Agentka Gunilla pozostawiła jej wybór, apelując do jej moralnego serca – postąp właściwie i ignorując potrzebę serca namiętnego. Sophie, zwykła kobieta z systemem wartości charakterystycznym dla pielęgniarki, mającym ogromne znaczenie dla jej dalszego postępowania i podejmowanych działań, stanęła na skrzyżowaniu interesów międzynarodowych grup przestępczych i szwedzkiej policji. Wbrew swej woli znalazła się na linii strzału frontu wojny o wpływy, w której stawką była władza, pieniądze i życie. Bezbronna. Jednak to właśnie ona była jedynym, stałym punktem odniesienia w powoli rozwijającej się akcji. Wielowątkowej, ale linearnej w czasie. Ogromny wpływ na tak poprowadzoną fabułę miała profesja scenarzysty autora. Losy bohaterów poznawałam w miarę upływu czasu, będąc tak samo zaskakiwaną rozwojem wydarzeń, jak oni sami. Nigdy nie wiedziałam, z której strony nadlecą kule, kto pierwszy uderzy w twarz na odlew (płeć kobieca nie chroniła przed agresją), pod czyją nogą rozpadną się drzwi w na pozór spokojnym miejscu i kiedy dowiem się o zdradzie. Wspólność przeżywanych emocji w jednym czasie i miejscu wiązała mnie podwójnie z poszczególnymi bohaterami, pozwalając na budowanie ich obrazu fizycznego i profilu psychologicznego. To było bardzo niebezpieczne. Nic tak nie zbliża i nie wiąże, jak wspólne przeżycia i zrozumienie motywów postępowania, którymi można później wytłumaczyć najokrutniejsze przestępstwo. Sophie była jedynym jasnym punktem moralnym ukazującym mroczność duszy i pokrętność wypaczonej logiki innych. Przynajmniej tak wydawało mi się na początku powieści, ale na początku wiele mi się wydawało. Niejednoznaczność charakterów postaci to pułapka, w którą wpadałam bardzo często. Linearność mi w tym nie pomagała, raczej przypominała naprzemiennie przeplatany sekwencjami kadrowymi film z wartką akcją, po której następowało wyciszenie, ale pełne napięcia. Ono nie znikało nigdy. Przenosiło się z dynamiki akcji na dynamikę szarpiących bohaterami emocji i myśli. To warstwa psychologiczna była najważniejsza w tym thrillerze, pozostawiając warstwę sensacyjną w roli koniecznej bazy do opowieści o ułomności ludzkiej natury. Niezbędnego tła do ukazania nieprzewidywalności człowieczej psychiki w walce ze słabościami w rozpaczliwym odnajdywaniu się w ekstremalnej rzeczywistości. Autor, w odróżnieniu od scenariusza, wykorzystał możliwości, jakie stwarza powieść i rozbudował brawurowo warstwę psychologiczną, analizując szczegółowo stany wewnętrzne (uzewnętrzniane w zachowaniu i myślach) kreowanych bohaterów. Dzięki temu postępowanie Hectora z czasem zaczęłam uważać za uczciwe (sic!), a Gunilli, przedstawicielki prawa, za podłe. A między tymi hybrydowymi skrajnościami autor jeszcze umieścił bardzo ciekawe w swojej różnorodności spektrum policjantów, przestępców i zwykłych ludzi wplątanych w wydarzenia, wymykających się jednoznacznemu zaszufladkowaniu. Na dodatek wszystkich umieścił w mechanizmach wpływów, zmiennych priorytetach otoczenia, zależnościach międzyludzkich i nieobliczalnych, chwiejnych emocjach indywidualnych, dyktujących ostateczny wybór moralny. Nieprzewidywalny. Do końca nie byłam pewna niczego i nikogo, tak jak zmienna jest psychika ludzka. Autor, decydując się na debiut prozatorski, który jest pierwszą częścią trylogii o Sophie Brinkman i Hektorze Guzmanie, pokazał, że nie tylko potrafi szkicować i syntetyzować, ale również szczegółowo analizować stany człowieka, których w scenariuszu filmowym nie można pokazać, a jedynie zasugerować. Skrupulatnie, z premedytacją i do granic możliwości wykorzystał tę szansę, jaką dała mu powieść. Być może dlatego zwolennicy klasycznej sensacji mogą być zawiedzeni, a amatorzy thrillerów psychologicznych zachwyceni. naostrzuksiazki.pl

Sto procent szpiegostwa w literaturze szpiegowskiej! Książka obszerna ale dość dynamiczna, wiadomo można było tu i ówdzie przyciąć elementy spowalniające ale finalnie się broni. Trochę mało przywiązuje do bohaterów, ale nie wiem czy to zabieg konieczny, po prostu kibicowałem NASZYM :) Świetny temat i osadzenie zazębiającej się historii w wielu miejscach i latach. Dobrze wyjaśnia istotę i zawiłość "nielegałów". Logiczny podział na rozdziały i podrozdziały, ciut kiczowata okładka ;) Na pewno sięgnę po kolejną część!!

John Barron wstępuje do elitarnej jednostki specjalnej 5-2 podczas swojej pierwsze akcji sytuacja bardzo się komplikuje i zamiast jednego podejrzanego mają dwóch, do tego jeden z nich jest dobrze wyszkolony i przebiegły. Od tego momentu akcja jest bardzo dynamiczna w przeciągu krótkiego okresu czasu mimo niepowodzenia w złapaniu przebiegło mordercy jakim jest Raymond, John musi zniknąć z oddziału nie pozostawiając po sobie śladu. W tym celu wyjeżdża wraz z siostrą pod zmienionym nazwiskiem do Anglii i chociaż początkowo może się wydawać, że życie policjanta zaczyna się układać to wszystko legnie w gruzach kiedy znowu dochodzi do morderstwa tym razem w Paryżu. Czy Jonh ponownie spotka Raymonda i tym razem uda mu się go schwytać? Książka jest naprawdę dobra wciąga od pierwszych stron kiedy znajdujemy się "w środku" policyjnej akcji, później trochę się uspokaja jednak nie jest nudna bo w tym momencie możemy poznać lepiej głównego bohatera oraz zmiany jakie zachodzą za równo w jego życiu jak również jego siostry. W kolejnej części znowu mamy doczynienia z krwawym morderstwem i śledztwem prowadzonym na własną rękę i przyznam szczerze, że tutaj dzieje się dużo i chociaż były momenty do przewidzenia to książka trzymała w napięciu do ostatnich stron.

akcji nie można nic zarzucić, jest bardzo wartka. Tylko że z tysiąca idiotycznych zakończeń autor chyba sięgnął po te z samego dna :P Szmaragdowe Oko chyba w końcówce oślepło. Nie chcę spojlerować, więc nie napiszę nic więcej. Czas poświęcony na lekturę nie uważam za stracony, śmiało można sięgać po książkę.

"Będziesz następny" to kolejna powieść Gregga Hurwitza, którą miałem przyjemność przeczytać. Po średnim "Ostrym dyżurze" nie spodziewałem się fajerwerków, ale okazało się, że ta powieść okazała się wręcz wybuchowa! Tym razem Hurwitz naprawdę powymiatał!... Wow! To było naprawdę super! Od początku do końca powieść przykuwała uwagę i czytało ją się z zapartym tchem. A emocje, które towarzyszyły podczas niewiarygodnej walki głównego bohatera, Mike'go, o uratowanie siebie i swojej rodziny, sięgały zenitu. Było w tej powieści wszystko - niezwykła intryga, dobrze nakreślone postacie bohaterów i napięcie, które momentami sięgało miliona volt... Można oczywiście w paru miejscach się przyczepić, ale jak autor wyjaśnił w podziękowaniach, na przekór ekspertom musiał trochę ponaginać fakty. Dla lepszej dramaturgii. Trochę mnie też irytowało nieco sztuczne podbijanie bębenka podczas opisów niezwykłego oddania i miłości dla córki i żony głównego bohatera, ale co tam! Wszystko inne rwało do przodu i pędziło w szaleńczym tempie. To była naprawdę świetna uczta... Polecam gorąco wszystkim wielbicielom znakomitych thrillerów i mocnych wrażeń!

Bardzo dobra psychologiczna obyczajówka, dobre dialogi, znakomity lektor Mariusz Bonaszewski. Dobra, wciągająca lektura wymagająca uwagi, bo mamy tu wiele postaci pierwszo- i drugoplanowych oraz kilka znaczących wątków. Od razu zabieram się za drugą część.

Najbardziej zastanawia mnie, gdzie jest ten "wstrząsający obraz Rosji za rządów Putina". Jeżeli jest to tłumaczenie szwedzkiego lub innego zachodniego opisu, jestem w stanie zrozumieć. Jeżeli jednak autorem tych słów jest Polak, to albo nie jest zaznajomiony z współczesną literaturą sensacyjną, albo żyje w oderwaniu od rzeczywistości skoro w tej serii zobaczył taki obraz. Sama powieść jest dosyć ciekawa i lekko się ja czyta. 'Handlarz z Omska' jest bliższy klimatowi skandynawskiemu niż 'Maestro z Sankt Petersburga' ale nadal znacznie od takiego odbiega. Związek między tomami serii jest dosyć luźny, pewne wątki powinny być pociągnięte i wyjaśnione. Audiobook Lektor: Wojciech Żołądkowicz Ocena: 8/10 Fantastycznie dobrany lektor, choć nie zaliczam go do tych, dla których sięgam po audiobooka tylko dla lektora bez względu na opis książki.

Trzecia książka tego autora za mną. Dużo mniej mi się podobała niż poprzednie. Niby prowadzona podobnie, bohaterzy też nie zmienili się za bardzo. Dla mnie sama fabuła kryminalna nie wciągała tak samo jak poprzednie. Ale często ocena to wypadkowa oczekiwań, dnia i lektur dopiero co przeczytanych.