Artyści w okupowanej Polsce

Książka, która zgodnie z tytułem miała być opowieścią o losach twórców przedwojennych kabaretów, jest opowieścią o wybranych artystach międzywojennej i powojennej sceny. Jaki był klucz do wyboru takich a nie innych postaci, trudno powiedzieć. Można by uznać, że chodziło o ich działalność w czasie wojny i na emigracji, bo zwłaszcza ten okres interesuje autorkę, ale Eugeniusz Bodo końca wojny nie doczekał, a Zula Pogorzelska zmarła jeszcze wcześniej. Zadziwiający jest też sposób przedstawienia postaci, bardzo chaotyczny, fragmentaryczny, oparty raczej na wspomnieniach osób w różny sposób związanych z przywoływanymi artystami, a raczej z ich sceniczną działalnością. Robi się z tego taki groch z kapustą, bo np. w rozdziale poświęconym Konradowi Tomowi i Zuli Pogorzelskiej tej ostatniej poświęcony jest tak naprawdę jeden akapit. Jeżeli ktoś zaczyna swoją przygodę z przedwojennymi kabaretami, to ta książka nie będzie najlepszym wyborem. Dla osób już jako tako orientujących się w panteonie gwiazd dwudziestolecia międzywojennego będzie to na pewno cenne uzupełnienie wiedzy, zwłaszcza, że zamieszczono tu mnóstwo mało znanych fotografii, plakatów z przedstawień i fragmentów artykułów międzywojennej prasy.

Książkę polecam ze względu na nietuzinkową osobowość Nałkowskiej. Biografia pokazuje nie tylko ją, ale i realia, w których żyła. Obserwujemy dwie wojny, narodziny komunizmu oraz Polskę sprzed konfliktów zbrojnych. Czytamy o spotkaniach z wyjątkowymi osobowościami tamtych czasów. Nie znajdziemy tu jednak lekkości pióra, finezji, szczególnych walorów literackich. Pod tym względem się zawiodłam, czegoś mi tu zabrakło. Cała recenzja: https://znakomita.com/2020/08/12/nalkowska-i-jej-mezczyzni-33-2020/

Pan Koper jak zwykle prowadzi narrację tak interesująco, że czas spędzony nad „Najbogatszymi” mija właściwie nie wiadomo kiedy. Niejednokrotnie już wypowiadałam się o jego książkach, które szczerze polecam i ta nie stanowi wyjątku. O prezentowanych postaciach autor pisze ciekawie, intrygująco, niekiedy żartobliwie. Z czterech pań „wziętych na tapetę” najbardziej podobał mi się rozdział dotyczący Heleny Rubinstein. Może dlatego, że tak wiele o niej wiadomo, a może z tego względu, że ona jedna z tego grona wszystko co osiągnęła zawdzięczała samej sobie. Nie otrzymała spadku od bogatego krewnego, nie wyszła korzystnie za mąż, ba, nawet nie otrzymała wykształcenia, które by ją przygotowało do prowadzenia własnego przedsiębiorstwa. Trochę nie rozumiem skąd w książce w ogóle wzięła się Misia Sert. Owszem, do najbiedniejszych nie należała, do tego w latach swojej świetności nadawało ton paryskiej bohemie artystycznej, ale ani nie doszła do posiadanych pieniędzy swoją własną pracą (najpierw otrzymała spadek, potem korzystnie wychodziła za mąż, bądź żyła z pokaźnych alimentów), ani nie pomnożyła ich trafnymi inwestycjami, ani nawet nie czuła się Polką. Przyznawała się do polskich korzeni, miała pro-polskie sympatie i pomagała Polakom, ale do szpiku kości była Francuzką. Fajnie było się czegoś o niej dowiedzieć, ale ta postać jakoś nie pasuje mi do całej reszty pań (i chyba trochę do idei, jaka przyświecała autorowi). Rozdziały o Barbarze Piaseckiej-Johnson i Marcie Steward są znacznie mniej obszerne. Uważam, że trochę szkoda, szczególnie w przypadku pani Barbary. Nie miała kobieta dobrej prasy w Polsce i może warto by ją trochę zrehabilitować. W wielu przypadkach jej projekty związane z naszym krajem nie wypaliły, nie dlatego, że pani Barbara nie miała chęci, czy dobrej woli, lecz głównie z tego powodu, że nasze społeczeństwo nie było na nie gotowe. Jej nastawienie, dziś normalne i zupełnie oczywiste (według strategii: inwestuję, by zyskać, no a przynajmniej nie stracić oraz chcę otrzymać jasne rozliczenie środków przeze mnie przekazanych) było u nas tuż po upadku PRL-u zupełnie niezrozumiałe. Wszyscy widzieli w niej dobrą ciocię z Ameryki, która będzie na prawo i lewo rozdawała worki z pieniędzmi, nie wnikając w to, co się z tą kasą dzieje. Niewygodne pytania i głębsze zainteresowanie tematem, czy żądanie restrukturyzacji przedsiębiorstwa, które się chce uratować było odbierane jako impertynencja i nietakt wysokiej klasy. A od tego już był tylko jeden krok, by kobietę odsądzić od czci i wiary, na co sobie wcale nie zasłużyła…. Książka dobra, lecz dla mnie trochę jakby niepełna.

🔹️Kim były największe gwiazdy polskiego kina okresu PRL? Kojarzymy ich twarze. Starsze pokolenie również i nazwiska. 🔹️Kim były aktorki, które swoimi twarzami zdobiły największe polskie produkcję? 🔹️Krótkie ale i bardzo ciekawe fakty z życia aktorek tego okresu. Bohaterkami są,: Anna Dymna, Nina Andrycz, Pola Raksa, Barbara Brylska, Karina Jędrusik, Grażyna Szapałowska, Beata Tyszkiewicz, Teresa Tuszyńska, Grażyna Kwiatkowska-Lass, Małgorzata Braunek czy Elżbieta Czyżewska. 🔹️Nie są to dokładne biografie ale najważniejsze fakty z życia każdej z gwiazd kina i jak potoczyły się ich losy. 🔹️Oczywiście nie zabrakło filmografii każdej z aktorek. 🔹️Bardzo miło spędzony czas. Aż mam chęć odświeżyć stare filmy.

Ciekawie napisana. Autor wykazał się dużą wiedzą i determinacją. Jego materiały pochodzą z tak wielu źródeł. To zrobiło na mnie wrażenie. Nie przeszkadzało mi nawet, że o większości przedstawionych osób nic wcześniej nie wiedziałam. Dzięki tej książce się dowiedziałam. I to nic, że po zamknięciu książki nie przytoczę nazwisk. Zarys historii, dojście do przekonania o słuszności wygłaszanych poglądów i raczenie się dzięki temu wysokimi stanowiskami było niezwykłym odczuciem dla mnie - czytelniczki. Niesamowite jak ludzie mogą być żądni władzy. Niektórzy tylko mieli wizję. Tylko niektórzy...

Audiobooka „Eugeniusz Bodo. Już taki jestem zimny drań” dostałam w prezencie i przyznam, że prawie zapuścił korzenie na Regale Czytelniczej Hańby… A to biografia napisana bardzo dobrze, ciekawa i porywająca, nawet jeśli zna się dobrze życie i dorobek artystyczny tytułowego bohatera. Mariusz Wolański zaczyna od przedstawienia pochodzenia i dzieciństwa jednego z największych amantów polskiego kina. Szybko poznajemy też jego młodzieńcze lata, które od początku naznaczone były pragnieniem zdobienia filmowej kariery. Nie od razu spełniły się marzenia Eugeniusza. Gdy już jednak stał się rozpoznawalny, wszystko potoczyło się z prędkością śniegowej kuli. Najpierw role w niemych filmach, potem w dźwiękowych, a przy ich okazji nagrywanie kasowych przebojów, które nucili nawet ci, którzy nie chadzali do kin. Coraz większa sława, coraz większe gaże… Role w filmach zagranicznych, podróże… Romanse, plotki, którymi żywiły się ówczesne media… Kreowanie własnego wizerunku eleganta, na którym wzorowali się nie tylko miłośnicy aktora… I wreszcie wybuch II wojny światowej, podczas której Eugeniusz Bodo został aresztowany przez sowietów. Od tej pory zaczyna się jego gehenna. Był podejrzewany o szpiegostwo, bo znał biegle kilka języków, także rosyjski, co paradoksalnie obróciło się przeciw niemu. Więzienia, łagier, przesłuchania i postępujące choroby doprowadziły do śmierci w potwornych męczarniach. Aktor pochowany został w bezimiennym, zbiorowym grobie. Do dziś nie udało się ustalić miejsca. Jedynie na warszawskich Powązkach znajduje się symboliczna mogiła. Czyta się/słucha tej biografii najpierw z wielką przyjemnością, bo artysta był skłonny do różnych żartów, a jego kariera obfituje w wiele anegdot. Potem robi się smutno i porażająco, gdy poznajemy jego wojenne losy od momentu aresztowania jako „elementu politycznie niebezpiecznego”. Lekturze towarzyszą emocje, ale przede wszystkim dowiadujemy się wielu interesujących rzeczy i na temat Eugeniusza Bodo, i jemu współczesnych ludzi filmu, teatru, kabaretu. Widać, że autor włożył ogrom pracy w napisanie tej biografii. Dotarł do wielu źródeł, które również cytuje w swojej książce (to m.in. fragmenty listów czy przesłuchań prowadzonych w sowieckich kazamatach). Całość napisana jest barwnie, z klasą, z dbałością o szczegóły i udokumentowanie źródeł; bez szukania taniej sensacji. Polecam szczerze, nie tylko miłośnikom dawnego kina.

Kamil Janicki w tej powieści, a raczej opowieści wywraca do góry nogami całą historię Mieszka i Chrobrego. Patrzy na tworzenie państwa polskiego dostrzegając i podkreślając dotychczas niedocenianą rolę żon pierwszych władców, zarówno polskich jak i naszych sąsiadów. Trudno stwierdzić ile w tym prawdy, a ile fantazji autora, ale jest to na pewno pozycja godna uwagi. Po mimo tego, że w niektórych przypadkach, moim skromnym zdaniem, trochę za bardzo odleciał. Ode mnie 7 plus jedna gwiazdka za ciekawe ilustracje.

Choć tytuł zdaje się sugerować jakąś rewizję w prezentacji Konopnickiej, w rzeczywistości to bardzo "po bożemu" napisana biografia, grzeczna, w porządku chronologicznym, skupiona wyłącznie na sprawach osobistych pisarki. Nie ma tu nowości - autorka oparła się na wcześniejszych i dokładniejszych opracowaniach i napisała coś w rodzaju bryku. Jeśli ktoś woli szybką i łatwą lekturę od bardziej skomplikowanych rozważań, to książka w sam raz na wakacje.

Książka ciekawa, ale i przerażająca. Bezwzględni dyktatorzy i często naśladujące ich dzieci. Od dziecka uwikłane w polityczne i brutalne rozgrywki polityczne nie znają innego życia. Stalin, Mao, Pinochet, Hussajn czy Mubarak. Politycy - potwory, którzy przekazali swoje przerażające dziedzictwo.

Na lata 60-te patrzymy dziś przez pryzmat czarno-białych zdjęć i filmów. Bohaterowie tamtego okresu to dziś dostojne osobowości, autorytety z dziedziny nauki, sztuki i polityki. Wręcz nieprawdopodobnym wydaje się, że byli oni młodzi i ... szaleni. Andrzej Klim stworzył zbiorek anegdot, który zabiera nas w niezwykłą podróż w czasie. Ukazuje zupełnie inne oblicze szarego, siermiężnego PRLu. Oblicze pełne imprez, niezwykłej fantazji, szalonych romansów oraz przepełnione plotkami, za które, współcześnie, redaktorzy wszystkich portali plotkarskich daliby się pokroić. Opowiada o latach 60-tych lekko, zabawnie oraz barwnie. Postacie nabierają życia a anegdoty naprawdę budzą uśmiech. Autor koncentruje się nie tylko na plotkach i zabawnych historiach. Przedstawia także okoliczności powstania niektórych znanych utworów, nakreśla kontekst dla wielu zjawisk i pokazuje jak ciekawie mogło być też w ,,epoce słusznie minionej". Rozczaruje się jednak kto spodziewa się bulwersujących faktów - tu ich nie znajdzie.

Książka zdecydowanie warta jest przeczytania. Marek Borucki przypomina sylwetki znamienitych Polaków i Polek, którzy wnieśli duży wkład w rozwój medycyny, fizyki czy bakteriologii. Nie brakuje tu również ludzi odnoszących sukcesy w dziedzinie muzyki, malarstwa czy literatury. O wielu z grona tych nieprzeciętnych osób w ogóle nie słyszałam. Autor przybliżył dokonania min znanego architekta Stefana Bryły, pisarza i scenarzysty Ferdynanda Goetela, pianisty i zarazem wynalazcy zegara elektrycznego czy wycieraczek samochodowych - Józefa Hofmanna i wielu innych nie mniej wyjątkowych osób. Nie za bardzo zgadzam się z tym, że do wielkich zapomnianych autor zaliczył Zofię Kossak - Szczucką, Antoniego Patka, Kazimierę Iłłakowiczównę , Stanisława Witkiewicza czy Ernesta Malinowskiego. Chyba raczej każdy wie co nieco na ich temat i nie są to nieznane postacie.Tak czy inaczej książka jest ciekawa i godna polecenia.

Dzisiejsze gwiazdeczki mogą tylko pozazdrościć sławy i pozycji dawnym idolom. To były gwiazdy przez duże G. Kalina - żyjąca w związku otwartym, która na obiady potrafiła przyjść bez majtek, wielobarwny ptak, który odszedł w otoczeniu kotów. Cybulski - który żył szybko i nie mógł znaleźć sobie miejsca w prawdziwym świecie, a po roli w PiD, musiał dodatkowo nosić na barkach, pamięć historyczną narodu, któremu nie wolno było pamiętać o pewnych wydarzeniach, a nie mógł o nich zapomnieć. Maryla, która szukając kwatery, przywędrowała do mieszkania młodego Krajewskiego, co zaowocowało piękną muzyczną przyjaźnią. I tak dalej, i tak dalej. Przeczytajcie. Aż chciałoby się przenieść, do tamtych lat. Mówiąc słowami piosenki zespołu Dżem - "wehikuł czasu, to byłby cud".

Jedyny w swoim rodzaju, oryginalny, szalony, bardzo kreatywny artysta. Obdarzony zbyt wieloma talentami, co sprawiło, że nie był do końca spełniony w swoim krótkim ale intensywnym życiu. Wzbudzał podziw ale też niektórzy się go bali bo potrafił być nieobliczalny. Narosło wokół niego mnóstwo mitów i legend, dziś już trudno jest czasem oddzielić prawdę od fikcji. Mąż Anny Dymnej i mężczyzna jej życia. Dziś już nie ma takich ludzi. Warto przeczytać.

Kawał rzetelnej historii naszego kraju. Bez upiększeń i zbędnego słodzenia. Szkoda, że w oficjalnych przekazach od lat słyszymy zupełnie coś innego, niestety całkowicie rozmijającego się z rzeczywistością historyczną. A przecież historia to "nie je bajka".

Głównym autorem (obok Ewy Ledóchowicz oraz Barbary Dominiczak) recenzowanej przeze mnie książki jest Wiesław Adamczyk. Jako zaledwie siedmioletni chłopiec został on deportowany wraz z matką i rodzeństwem do Związku Radzieckiego. Jego ojciec został zamordowany w Katyniu. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski i ogłoszeniu amnestii dla obywateli polskich w ZSRR, w 1942 roku Adamczyk wydostał się z „nieludzkiej ziemi”. Wojenne losy zaprowadziły go do Iranu, Libanu, Wielkiej Brytanii, a następnie do USA, gdzie nas stale zamieszkał. Z wykształcenia jest chemikiem i doradcą podatkowym. Swoje wspomnienia z okresu II wojny światowej, opublikował w książce „Kiedy Bóg odwrócił wzrok”, która ukazała się na polskim rynku wydawniczym w 2010 roku. Wspomniana książka, przyniosła autorowi duży rozgłos oraz liczne nagrody. Autor nie poprzestał jednak na opisie warunków życia na zesłaniu i o zbrodniach dokonywanych przez władze sowieckie, co stanowiło treść w wyżej wspomnianej pozycji. Uznał, że jego obowiązkiem wobec wszystkich ofiar sowieckich łagrów jest szerzyć wiedzę na temat deportacji Polaków podczas II wojny światowej oraz na temat zbrodni katyńskiej. Był to jeden z motywów napisania „Kwiatów polskich na wygnaniu”. Drugim były liczne rozmowy przeprowadzone przez Wiesława Adamczyka z deportowanymi do ZSRR. Wielu z jego rozmówców prowadziło w czasie zesłania niezwykłe pamiętniki, które udostępniło lub podarowało autorowi książki. Sztambuchy deportowanych, były zupełnie niezwykłymi dokumentami. Prowadzone przez deportowane dzieci, pamiętniki były zbiorem nazwisk przyjaciół i ludzi, których podziwiali autorzy pamiętników, stworzonym „ku pamięci”. Niby podobnym do tych tworzonych w normalnych warunkach, ale jednak zupełnie innym. Taki pamiętnik stanowił zbiór mądrych cytatów czy własnych przemyśleń. Był polem do popisów artystycznych czy poetyckich. Posiadając taką arcyciekawą bazę źródłową oraz poczucie misji, autor, nie zważając na swój wiek oraz zdrowie, powziął postanowienie: "spiszę historię zesłanych dzieci, tych, które znam. Historie takie same, ale przecież indywidualne. I przy tym zawsze inne, odrębne. Zostanę kolekcjonerem i konserwatorem historii zesłanych dzieci. Będę spisywaczem, oddam głos historiom, bardziej indywidualny, osobny głos". Czytaj więcej: https://histmag.org/Wieslaw-Adamczyk-Kwiaty-polskie-na-wygnaniu-recenzja-11085

Po kolejną książkę Moniki Jaruzelskiej sięgnęłam z nadzieją na przyjemną lekturę, która z jednej strony dzięki stylowi autorki, charakteryzującemu się lekkością i dowcipem, przyniesie wytchnienie, z drugiej będzie okazją do snucia refleksji własnych. O życiu rzecz jasna. Czy się zawiodłam? Na pewno nie, ale z pewnością lektura była nieco inna, aniżeli poprzednim razem, kiedy sięgnęłam po książki Jaruzelskiej. Początek był nieco przytłaczający. Przeżycia autorki wzmagają refleksje trudne, wzbudzają empatię. A kiedy odczuwamy empatię, bierzemy na barki emocje i uczucia innej osoby. Jaruzelska podjęła tematykę jej na ówczesny moment bliską, a związaną nie tylko z upływem czasu, ale przede wszystkim ze stratą i tym momentem w życiu, kiedy dopada nas niemoc czy bezdech, żeby użyć adekwatnego słowa. W przypadku Moniki Jaruzelskiej taki stan spowodowany był śmiercią ojca. Żałoba po stracie bliskiej osoby była - co dziwić nie może - bardzo silna. Wpłynęła na różne aspekty życia codziennego. Chociaż z pewnością nie tylko to determinowało zmianę. Jaruzelska pisała każdą z trzech książek w innym momencie życia, z innej perspektywy. Możemy obserwować zmianę jej myślenia, dowiedzieć się więcej o przeszłości, przy okazji rozmyślając nad własną. Miałam wrażenie, że rozmawiam z kimś przy kawie, opowiadamy o swoich doświadczeniach, dzielimy rzeczami przykrymi i radosnymi. https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuj

Książka należy do literatury popularnonaukowej. Tytuł mówi sam za siebie , książka historyczna. Polska przedwojenna i na jej tle blaski i cienie męskiego świata. II Rzeczypospolita Polska. Zbiór esejów – szkiców literackich. Album wydany na dobrym papierze, w twardej oprawie. Na okładce piękna kolorowa fotografia przedstawiająca scenę z balu sylwestrowego w Warszawie z 1932 roku, w kasynie I Pułku Szwoleżerów. Po prawej klęczy generał dywizji Wieniawa-Długoszowski. Czas akcji dwudziestolecie międzywojenne. Omawiane grupy społeczne to: oficerowie, poeci, aktorzy, artyści kabaretowi, sportowcy, dyplomaci. Stanowili śmietankę towarzyską, stali się obiektami westchnień i zachwytu pań, rozpalający wyobraźnię. Oficerowie kawalerzyści - kasta uprzywilejowana, elita z obowiązującym kodeksem honorowym i towarzyskim , kochający konie, kobiety i koniak, dżentelmeni poświęcający czas na godziwe rozrywki, pojedynki, romanse, pijaństwo, hazard, awantury, nałogi. Kierowani ustalonymi specjalnymi zasadami zawierania małżeństw dla oficerów. Główny bohaterem w książce jest Bolesław Ignacy Florian Wieniawa Długoszowski, bliski współpracownik Józefa Piłsudskiego. Poeci : bywalcy kawiarni ,,Pod Pikadorem’’ jak Tuwim, Słonimski, Lechoń, Wierzyński, Iwaszkiewicz, Staff i inni. Gwiazdy filmu, estrady, kabaretu , reklamy – Franciszek Brodniewicz, Aleksander Żabczyński, Adolf Dymsza, Jan Kiepura /międzynarodowa kariera/ , Eugeniusz Bodo. Byli przystojnymi ,męskimi, utalentowanymi amantami. Sportowcy na topie, to ci co uprawiali tenis, narciarstwo, hippikę, wioślarstwo, lotnictwo – pilotaż samolotów, szybowców i balonów. Działający w aeroklubach, stali bywalcy rajdów samochodowych. Dżentelmeni- dyplomaci :ambasadorowie, konsule , arystokraci z pochodzenia, wyższego wykształcenia, charakteryzujący się pewnością siebie, odpowiednią wysoką stopą życiową, reprezentacyjnym ubiorem. Byli to przykładowo Eustachy Sapieha, Aleksander Skrzyński, hrabia Edward Raczyński, książę Janusz Radziwiłł, Józef Beck. Całość publikacji poparta dużą ilością zdjęć czarno – białych i kolorowych, fragmentów wspomnień, artykułów prasowych, wycinków, relacji, okładek czasopism, spisu bibliograficznego. Dołączone są też fragmenty międzywojennych poradników dla mężczyzn ,gdzie opisano normy towarzyskie, strój modny na każde okazje, urządzenie męskiego gabinetu, przykłady prezentów dla kobiet. Wskazówki z zakresu savoir-vivre’u są chyba prawdziwą premią i bonusem od autorów. Niektóre teksty bardzo zadziwiające i humorystyczne. Przykładowo chociażby ,że oficerowi nie wypada przy powitaniu na ulicy składać pocałunku, nie wolno w miejscu publicznym na dworze jeść ,czytać, rzucać niedopałków, palić papierosów, wołać na znajomych, szczególnie jak się jest w towarzystwie kobiety. Do sklepu wchodzić wyłącznie z zamiarem kupna , a nie pooglądania towarów. I wiele, wiele innych nakazów, zakazów i przestróg. A już najlepsze to było to ,że w bufecie każdy sam płaci za siebie. I nie dotyczyło to przypadku obojga mężczyzn. Ogólnie polecam w ramach ciekawostki. Nie jest to jakieś arcydzieło, poszerzyć wiedzę jednak można.

Ode mnie 7/10. Nie oceniałbym tej książki aż tak surowo jak niektórzy tu obecni, oczywiście Koper to to nie jest, ale czytało mi się bardzo dobrze. Następnym punktem mojego pełnego (w miarę możliwości) poznania osoby Ślepego Maksa będzie z pewnością "Ślepy Maks. Historia prawdziwa" Waldemara Wolańskiego.

Recenzja ,,Ja Fronczewski" Piotr Fronczewski i Marcin Mastalerz Gdy słyszę nazwisko Fronczewski to od razu mam role filmowe takie jak Akademia Pana Kleksa lub seria Rodzina Zastępcza. I napewno nie jestem jedyna z jakimi rolami kojarzę pana Piotra. Napotkałam w bibliotece na książkę o tym aktorze. Najbardziej byłam zdziwiona formatu napisania książki bo jest to formie wywiadu. Rzadko widać by ksiażki były napisane w takiej formie. A że lubię biografię to sięgnęłam po nią. Poznajemy jak zakiełkowała miłość pana Fronczewskiego do teatru jak potoczyły się losy związane z aktorstwem, że praktycznie z obawą pójścia do wojska poszedł na PWST na aktorstwo. Wspominana jest również jego miłość do motoryzacji najbardziej do motocykli. Też w skrócie poznajemy jak poznał swą żonę oraz po krótce wspominane są aktorstwo filmowe oraz piosenkarskie. Czytając tą ksiażkę miałam wrażenie że to kolejna ksiażka aktora ze srebrego ekranu a większość książki jest poświecona teatrowi. Takie samo wrazenie miałam przy biografii Maggie Smith. Ale pan Fronczewski w tej ksiażce wspomina, że bardziej ciągnie do teatru. Jeśli chcecie poznać aktora od strony teatru to ta książka jest idealna. 3/4 ksiażki to teatr a pozostała to film, życie prywatne i dziecinstwo.

Beata Chomątowska zachwyciła mnie "Stacją Muranów", tym bardziej się ucieszyłam, że napisała też o Pałacu Kultury. Podobało mi się bardzo i chętnie poczytałabym jeszcze. Pałac jest tak ciekawą i kontrowersyjną budowlą, że na pewno dałoby się jeszcze sporo o nim napisać, a styl Autorki idealnie się do tego nadaje.