A gwiazdy niech płoną

Książkę czytało mi się lekko i płynnie a zakończenie mnie zaskoczyło. W pierwszej chwili można odnieść wrażenie, że to przewidywalna książka dla młodzieży, jednak okazało się, że nie jest "dziecinna". Pomysł być może częściowo zaczerpnięty z filmu Krzyk ale mimo wszystko autorce udało się mnie zaskoczyć. Chwilami przerażało mnie bezemocjonalne działanie młodzieży, która dla własnej rozrywki dokucza swoim rówieśnikom, czego niestety doświadcza w szkołach w prawdziwym życiu wiele dzieci.

Foliał ten mówi o tym, iż''...ludzie zawsze wolą swoje wyjaśnienia niż rzeczywistość..." oraz o tym, że życie w cieniu innych wyniszcza. Morałem tej pozycji jest ,,...to, że coś wydaje się nie groźne, nie znaczy, że nie zmiażdzy ci gardła..."(marzeń).

Bardzo polecam fanom fantastyki i magii, bo na serio w książce jest jej dużo. Fabuła jest bardzo ciekawa, przy niektórych momentach masz wrażenie tak jakbyś na serio był w tej książce, i nie możesz się oderwać. Serio według mnie książka powinna być bardziej popularna, nawet jeśli jest skierowana bardziej do dzieci wieku 10-13, polecam wszystkim 😁

Generalnie książka mi się podobała. To była naprawdę spoko kontynuacja historii o legendarnym Ekspresie Międzykontynentalnym. Na początku było nudno. Sprawiały to głównie te długie, monotonne i czasami bezsensowne opisy.. lecz wszystko ratuje końcówka oraz wszelkie plot twisty znajdujące się w powieści. Niektóre z nich naprawdę mnie zaskoczyły. Jestem też nieco zawiedziona postacią Fedora. Naprawdę go polubiłam i szkoda, że on oraz Flinn nie zostali parą, iż moim skromnym zdaniem naprawdę do siebie pasują. Z drugiej strony rozumiem dziewczynę i jej rozdarcie. Niby chłopak jest dla niej ważny, ale momentami kompletnie jej nie rozumie i komplikuje jej działania.. Jestem szczerze ciekawa trzeciego tomu. Mam nadzieję, że zostanie kiedykolwiek napisany i wydany.. ma naprawdę duży potencjał!

Bardzo przyjemna młodzieżówka, można porównać do Percy Jackson. Jest to opowieść Urban fantasy inspirowana mitologią grecką. Książka jest momentami przewidywalna, ale potrafi też zaskakiwać. Miałam lekki niedosyt pod koniec, chciałabym mieć trochę bardziej rozwinięte zakończenie w kwestii pierwotnych bogów. Jest to również dość długa książka (prawie 600 stron) jak na same 7 dni akcji + pojedyncze flashbacki.

Ja to tylko tu zostawię, bo nie wiem co myśleć, a moje emocje są przez tę książkę rozszarpane: "– Przed każdym z was leży kartka i długopis. Proszę, zapiszcie swoje odpowiedzi. Gdybyście mogli przeżyć najlepszy, niezapomniany dzień z kimś, kogo kochacie, albo z kimś dla was ważnym, kim byłaby ta osoba i co byście robili? Napiszcie. Czeka. – Teraz wyobraźcie sobie najgorszą, najstraszniejszą rzecz, jaka mogłaby się przydarzyć komuś, kogo kochacie. Napiszcie to. Czeka. – Teraz wyobraźcie sobie, że ta najgorsza, najstraszniejsza rzecz przydarza się wam. Czeka. – Wyobraźcie sobie, że macie moc, aby to powstrzymać. Możecie sprawić, że ta najgorsza, najstraszniejsza rzecz nie przydarzy się ani komuś, kogo kochacie, ani wam samym. Czeka. – A teraz wyobraźcie sobie, że nie macie tej mocy. I nieważne, co powiecie i jak bardzo będziecie się starać, to i tak się stanie. Czeka. – Właśnie to, moi przyjaciele, spotkało każdą ofiarę Holokaustu. I właśnie to spotyka każdą ofiarę nienawiści."

Co ja moge powiedzieć, bardzo przyjemna książka, na tyle wciągająca że przeczytałam w niecałe 8 godzin z mini przerwami. Na koniec nie ukrywam, popłakałam się troszkę, i w ogóle wzruszyłam się, po prostu się wzruszyłam. Ta scena po proteście 10/10, ogl słodziaki to takie że no ja nie mogę, ALE Eliza no troszkę rzucała słowa na wiatr, ja rozumiem była zdenerwowana, zła, marzyła o tej posadzie redaktorki naczelnej czy co to tam było, ale nazywanie tego mizoginią? SEKSIZMEM? No nie ważne jak bardzo kocham Elizę no to słabo troszkę nie powiem że nie. A Len fajny troche cham za wrzucenie tego zamiast pójście i porozmawianie z Elizą odrazu, ale zarazem nie dziwie mu sie.

Główna bohaterka to Greer - inteligentna nastolatka, która mam duży problem - ogromny biust, który przeszkadza jej w normalnym życiu. Przeszkadza nie tylko fizycznie (do tej pory nie zdawałam sobie sprawy, jak ciężko - I to dosłownie żyje się z dużym biustem), ale także psychicznie - wszyscy zwracają na niego uwagę. Greer nosi za duże ciuchy, garbi się - ale to nie pomaga. Tymczasem w jej życiu pojawia się uroczy Jackson... Bardzo podobała mi się ta książka, pomogła mi, uświadomiła parę rzeczy - jestem, jaka jestem. A jak się komuś nie podoba - niech nie patrzy.

Gretchen wprowadza się do domu na ulicy strachu. Nowy początek, nowa szkoła. Jednak w szkole zaczyna ją ktoś prześladować, a wydarzenia są tragiczniejsze. Czy dziewczynie uda się przeżyć rok szkolny? Lubię książki z tej serii, mam do nich sentyment. Fajnie, że wyszły nowe. Chciałabym, aby wszystkie były przetłumaczone.

Twórczość autorstwa Pani Erin Entrada Kelly nie jest mi do tej pory znana, lecz chciałam odkryć poniekąd, jak filipiński folklor wpłynie na codzienne życie wszystkich występujących w tej powieści pt. ''Lalani z dalekich mórz'' bohaterów odsłaniających smaki morskich głębin, kiedy to los zależy od wodza i podporządkowania się mu. Interesowało mnie najbardziej, który bohater był wyrazisty, czy jako czytelniczka odnajdę się w splocie wszystkich otaczających wydarzeń, czy poczuje odrobinę gwiezdnego pyłu magii? Czy polubię Lalani główną bohaterkę i co w jej zachowaniu ujmie mnie pozytywnie, a co negatywnie oraz czy na podstawie tekstów dialogowych mogłam zanalizować, jak przebiegnie dalszy ciąg przygód, czy jednak nie było to możliwe? Podoba mi się to, że mogę wyobrazić sobie w trakcie czytania, jak to jest, gdy należy podejmować szybko decyzje, od których tak wiele zależy, a mieszkam na wyspie Salangita towarzyszą mi przyjaciele, ale czy czuje się szczęśliwa, czy jest coś, co powoduje, że muszę pokonać własne słabości, aby móc na szacunek u innych zapracować sama, a może pojawią się pytania, rozterki, z którymi sobie nie poradzę, czy muszę wcześniej dorosnąć, a może wyruszę w podróż, z której nie ma wyjścia i spotkam po drodze coś niezwykłego, z czym będzie mi nieco łatwiej przejść lub muszę poznać przeszłość, z którą nie każdy wygrał, pokonując ją w pojedynkę. Powieści tej nie czyta się szybko, nie posiada rozdziałów. Z czasem należy zrozumieć przekaz, choć nie zawsze bohaterowie potrafią prowadzić ze sobą dialogu. Charaktery mają bardzo różne. Nie da się ich zaakceptować po pierwszym zetknięciu się z nimi, ale za to umieją wyrazić z entuzjazmem emocjonalność i nie ukrywają jej. Zło mocno daje o sobie znać, a szczególnie żądza władzy, pracowitość mamy Lalani, która cierpi skrycie z powodu niewłaściwego zachowania i traktowania niegodnego ze strony syna szwagra, będącego obecnie jej mężem. Mama Lalani jest osobą pełną miłości dla męża i jego syna, choć wieje od niej chłodem w wyrażaniu uczuć wobec córki. U Lalani podoba mi się najbardziej to, że łączy ją z mamą niezwykła więź, pomimo tego, że mama nie zawsze ma chęć, aby poświęcić dla niej czas ze względu na pracę szwaczki, którą wykonuje. Ceni sobie przyjaźń z Veydą oraz jej bratem Hetsbi. Potrafi uważnie słuchać dawnych opowieści z przeszłości. Jest pomocna, wrażliwa, towarzyska, lecz czy to wystarczy pokonać przeszkody, które obecnie się pojawiają i czy uleczy na czas chorą mamę nie mówiąc nikomu o tym, kogo spotkała po drodze wędrując ku dalekim mórz. Nie zawsze jest, tak jakbyśmy tego chcieli i zadanie, które mamy do wykonania bywa łatwe, lecz trudne. Przy ogromnej posiadanej chęci do dzielnego wytrwania od samego początku ku zmierzającego ku zakończeniu jest to wszystko realne, jeśli jest ktoś, kto ma ochotę pomóc, aby nie pozostawić głównej bohaterki działającej w pojedynkę czy tak się właśnie stanie należy się o tym przekonać czytając tę powieść.

Uważam że książka była ciekawa jednak nie na tyle ile się spodziewałam. Miałam co do lektury trochę inne oczekiwania przez przeczytanie jej opisu dlatego myślę że nie jest to rewelacyjny thriller jednak tak czy inaczej mogę polecić go młodzieży która zamierza zacząć przygodę z takim gatunkiem książek.

Matka Leigh nie żyje, a precyzyjnej: popełniła samobójstwo, ale według nastolatki jej matka wciąż się pojawia – pod postacią czerwonego ptaka. Leigh wyrusza na Tajwan, aby dowiedzieć się czegoś o swojej rodzinie. Tam będzie miała możliwość, by lepiej poznać dziadków, otworzyć wiele sekretów i przemilczanych problemów i w końcu – także zmierzyć się ze swoimi demonami. Wszystkie kolory moich wspomnień to książka składająca się z emocji. Pisana z perspektywy osoby, która postrzega świat w niestandardowy sposób, której rzeczywistość jest ulepiona z malarskiej wrażliwości, skrytości mieszającej się z odwagą, dostrzegania niedostrzegalnych szczegółów, chwytania możliwości słów i przede wszystkim z relacji, które stają się częścią jej tożsamości. Fabuła książki jest jak kolaż: barwna, nieco chaotyczna i jednocześnie zapraszająca do wczucia się w tamten świat, w tamtą wrażliwość. Towarzyszy jej taki sposób wyrażania emocji, który nie da się inaczej przyjąć, jak tylko łapczywie chłonąć.

Dobrze się ją czytało, stron ubywało w przyjemnej atmosferze. Wciągająca opowieść. Wątków tak wiele, że aż niemożliwe wydawało się, że da się to w jakikolwiek sposób rozwiązać. Bohater w stylu "zawsze chciałem mieć najrzadszą moc, a jak już ją mam to nie wiem, co z nią mogę zrobić", aczkolwiek był dobrym kompanem podróży. Gdyby trochę bardziej rozwinąć świat klątwiarzy byłby to kawał dobrej dystopii. Polecam :)

No dobra, trzeba przyznać, że Liz Braswell w NieUrodziny. Mroczne opowieści wzięła się za Disneyowskie bajki i próbowała je trochę "przekręcić" na ciemniejszą stronę. Pomysł fajny, niektóre fragmenty faktycznie zaciekawiły. Ale muszę powiedzieć, że strasznie męczyły mnie te ciągłe przeskoki. W jednej chwili czytasz o jednym, a zaraz potem jesteś gdzie indziej, z innymi bohaterami. To tak, jakby ktoś co chwilę zmieniał kanały w telewizji – ciężko się w tym połapać i złapać jakiś rytm. Przez to momentami trudno było się wciągnąć i poczuć jakąś jedną, spójną historię. Doceniam, że autorka chciała zrobić coś innego, ale te nerwowe zmiany trochę mi przeszkadzały. Ogólnie dałabym 6/10. Książka może być dla tych, co lubią takie "co by było gdyby", ale dla mnie trochę za dużo tu było tego kręcenia i nie zawsze wychodziło to na dobre.

📑 ,,Niemożliwa para" jest to słodka, przyjemna ksiażka, którą przeczytałam w jeden dzień. Nie spodziewałam się, że będzie ona także super i że aż tak się wciągnę. Muszę się przyznać, że się nawet na jednej scenie popłakałam. Kiedy zaczynała ją myślałam że będzie to dość słaba książka, ale NIE. Nie wiem dlaczego na bookmediah nie rozmawia się o niej a przynajmniej ja niegdy nie widziałam żeby ktoś ją promował. 📑 Claudia była na początku taką cicha szarą myszką, ale gdy zapisuje się do kółka teatralnego wszytko się zmienia. Powiem tak jest to bardzo dobra bohaterka, przez trzy czwarte książki uwielbiałam ją, jednak potem moja sympatia się do niej trochę zmniejszyła. Nie rozumiałam tego dlaczego ona pewnej sprawy dalej nie wyjaśniła, nie powiedziała mu nawet tego czego się dowiedziała. Było to dziwne. 📑 Gideon jest to jeden z największych słodziaków jakich poznałam. Typowy charakter goldena retrievera. Przysięgam uwielbiam go cały sercem. To jak się martwił o swoich przyjaciół i Claudie po prostu WOW. Piękne było to jak nie chciał żeby komukolwiek było przykro, jednak pamiętajcie takie coś może każdego pokonać. 📑 Iris na początku była dla mnie dość dziwną postacią. Wredna samolubna, jednak gdy była jej perspektywa to udało mi się ją zrozumieć. Ogromnie kibicowałam jej i Claudie w przyjaźni. 📑 Podsumowując jest to niesamowita historia o przyjaźni i miłości, która bardzo możliwie rozczuli was jak najsłodszy film romantyczny.ogromnie polecam📑💗

Macy nie lubi ubierać się jak typowe nastolatki. Od sukienek, szpilek i makijażu woli dresy, trampki i naturalność. Kocha piłkę nożną i jest kapitanem męskiej drużyny piłkarskiej, co robi nie małe zdziwienie. Jej znajomi to głównie chłopaki i wcale jej to nie przeszkadza. Jej życie nabiera rozpędu, gdy osoba, do której wzdycha zaczyna się nią interesować i emocje zaczynają brać górę. Do tego w jej otoczeniu pojawia się jeszcze jeden chłopak, który drażni, nie angażuje się w nic i na wszystko podchodzi na luzie. Jak potoczą się losy dziewczyny? Z jakimi przeciwnościami będzie musiała się zmierzyć? Widząc na okładce napis, że jest to hit Wattpada, od razu w mojej głowie pojawiła się książka "Bad Boy's Girl". Bałam się, że będzie to w podobnym klimacie i się zawiodę. Po kilku pozytywnych opiniach postanowiłam spróbować. Powiem tak, po lekturze mam mocno mieszane uczucia, ale jednak przeważają te pozytywne. Na początek może zacznę od stylu. Jest on dość przystępny. Czytało się ją dobrze, nie było jakiś większych zgrzytów. Dialogi nie były drętwe i łatwo można było się w nią wciągnąć. Czytało się ją lekko i przyjemnie, jak zaczęłam lekturę, to trudno było mi się od tego oderwać. To naprawdę miło mnie zaskoczyło. Chociaż nie ukrywam znalazłam kilka zjedzonych literek lub w złej formie odmieniony wyraz, ale to już raczej niedopatrzenie pod względem korekty. Bohaterowie byli tutaj naprawdę różnorodni. Może to duże określenie, ale wydaje mi się, że każdy znajdzie tutaj postać, z którą będzie mógł się utożsamić. Macy jako główna bohaterka była w porządku. Bardzo podobała mi się jej miłość z piłki nożnej, bo autorka dokładnie oddała to, co każda osoba przeżywa jak ma taką pasję. Sama byłam mocno zaangażowana w grę w siatkówkę i miałam takie samo podejście do tego. Za to jeśli mówimy o niej i jej relacjach międzyludzkich to już trochę gorzej to wypada. Przez to, że mamy tutaj tyle postaci, to ciężko było każdego poznać i można było mieć wrażenie, ze niektóre są postacie pomijane. No ale główna bohaterka chociaż widać, że zależy jej na przyjaciołach, to i tak głównie skupia się na sobie, a potem musi przepraszać ciągle i się poprawiać. Cedrica polubiłam, był naprawdę miła postacią i żałuję, że było go tak mało w tej historii. Za to Sama od początku do samego końca nie lubiłam i nie podobał mi się. Nie rozumiałam kompletnie jego zachowania, podejścia i jak to wpłynęło na dalszy rozwój fabuły. No i tutaj przechodzę do najtrudniejszej dla mnie części, fabuła. Otóż do połowy wydawała się dość spokojna, raczej bez poruszania wielu ważnych, ale też popularnych tematów. Jednak później tego namnożyło się tego, że głowa mała. Praktycznie każdy możliwy temat w książkach młodzieżowych musiał zostać poruszony. Miałam wrażenie, że jest tego za dużo i to przytłaczało. Temat został rzucony, lekko rozwinięty, ale nie w pełni pokazany. Chyba wolałabym żeby tych wątków było mniej, ale bardziej rozbudowane niż mnóstwo opisanych po łebkach. Podsumowując, ogólnie mam pozytywne wrażenia po tej książce. Jest lekka, przyjemna, dość nieoczywista, momentami zaskakująca. Jednak zostałam przytłoczona ilością różnorodności tematycznej, które nie do końca zostały rozwinięte i nie wiem czy osoby, które mierzą się z takimi problemami, coś z tej lektury wyniosą. Także tak to sie z mojej perspektywy przedstawia.

Kiedy przeczytałam pierwszy tom czyli STAGS nie mogłam się doczekać kiedy znów zanurzę się w ten prawie średniowieczny świat. Greer i jej kompani zostali Ludźmi Średniowiecza. Większość kadry nauczycielskiej została wymieniona (nawet opat tego nie wytrzymał) a do życia powołano nowe stypendium z którego skorzystała Ty. Wszystko układałoby się pięknie gdyby nie fakt że główna bohaterka kończy szkołę i na zaliczenie musi wyreżyserować średniowieczny dramat. Tylko jaki? Z pomocą przychodzi nieznajomy, który podrzuca Greer pierwszy akt dramatu Wyspa Psów, który został w średniowieczu zakazany. Młoda adeptka teatru postanawia wystawić fragment który dostała. Nie wie jednak że zaprowadzi ją to do Longcross... Kontynuacja STAGS absolutnie nie odstaje od pierwszego tomu. Autorka oprócz starej trójki, daje nam nowych bohaterów którym możemy kibicować. Narracja nadal prowadzona jest pierwszoosobowo, z punktu widzenia Greer. Oczywiście czasem znowu mam ochotę na nią huknąć żeby nie spojlerowała, no ale to ja. Książka trzyma w napięciu przez większość czasu, fabuła jest dynamiczna, młodzieżowa i nietypowa. Romans migoczący w tle nie przysłania głównego wątku. Po prostu czytać, nie umierać. Okładka książki dobrze oddaje jej klimat, ducha i motyw przewodni czyli psa. Chętnie ujrzała bym kolejne tomy czyli TIGERS i FOXES. Mam nadzieję że będzie nam to dane 😉😉😉

3.5/4

hmm, to była smutna książka, ale przez jakieś 90% nie trafiała w moją wrażliwość i czytałam bez większych emocji. te 10% to momenty, w których oczy mi się zaszkliły i to one sprawiły, że zastanawiam się nad 4 gwiazdkami. była lepsza według mnie, niż "gdyby ocean nosił twoje imię", ale zdecydowanie za krótka. nie umiałam się przywiązać i polubić z bohaterami, gdy miałam na ich poznanie lekko ponad 200 stron. nie mogłam znieść zahry, ale to dobrze.

Książka na początku sprawiała wrażenie przyjemnej, tyle że fabuła strasznie się ciągła, miałem wrażenie, że przez jakiś czas nawet stoi w miejscu. Później zaczęło się dziać trochę więcej i to czytało mi się najlepiej - mniej więcejcej środek książki był najlepszy i najprzyjemniejszy. Zakończenie to jakiś dramat moim zdaniem zbyt prosty i dziecinny. Na końcu wydarzenia toczyły się zbyt szybko i były dość naciągane a samo zakończenie dziecinne i proste. Szczerze nie wiem co mam do końca o niej sądzić bo mam mieszane uczucia co do tej książki raczej oceniłbym ją jako "średnią" powiedzmy, że takie 6/10. Przeczytać może i warto jak się komuś nudzi żeby wyrobić własną opinię, ale tak jak ktoś ma coś innego do czytania co wie, że lubi to niech tego nie wybiera, lepiej przeczytać coś do czego mam pewność, że jest "fajne" i mi się podoba. Plusy na które mogę wskazać to, że jest tajemnicza i buduje napięcie, ale rewelacja to to nie jest.

Dziewczyna znikąd klasyfikowana jest jako literatura młodzieżowa. Zachęceni zostajemy lekkim klimatem horroru, rodem z książek z lat 80 - tych. Czy tak jest? Nie do końca :) Zacznijmy od początku. Akcja toczy się dwutorowo. Rok 1950, czasy wyzysku, rozwoju i pieniądza. Tutaj autor umiejscowił tragedię rodziny Palmierich. Druga strefa czasowa to czasy obecne, w której rozgrywa się większa część książki. Fabuła dotyczy młodzieży w wieku licealnym. Nowa, prześliczna i intrygująca dziewczyna poznaje lokalną paczkę i wybierają się na przejażdżkę skuterami śnieżnymi. Niestety, wydarza się wypadek, którego konsekwencję są przerażające. Ta pozycja to obowiązkowy must have. Czyta się bardzo przyjemnie i lekko. Spodziewałam się delikatności, ale się rozczarowałam. W książce miało miejsce kilka takich akcji, których nie powstydził by się mistrz grozy. Jestem zadowolona i w pełni usatysfakcjonowana. Był to bardzo dobrze spędzony czas 😍