Star Wars Komiks 3/2010

Rozpoczynam powoli nadrabianie swoich zaległości ze "Star Wars Komiks". Będę prawdopodobnie szedł po kolei, a na tapet będę brał pismo w różnych swoich wcieleniach. Na pierwszy ogień poszedł pierwszy numer około pięćdziesięciostronicowego periodyku z 2008 roku, który skupia się na krótkich, zamkniętych opowieściach. W zeszycie inaugurującym zawarto trzy historie. - "Czystka" traktuje o próbie odwrócenia swojego losu przez Jedi objętych Rozkazem 66. Komiks w ciekawy sposób odwraca rolę i zmienia zwierzynę w myśliwych. Sęk w tym, że wybrańcy Mocy zarzucili sidła na Vadera, a ten, jak wszyscy wiemy, jest bardzo potężnym Sithem. Sporo tu akcji i to ona jest w tym tekście główną atrakcją, jednak trzeba przyznać, że jest ona naprawdę angażująca. 7/10 - "Dzieci Mocy" to opowiadanie bardziej refleksyjne, które na małej ilości stron zaskakuje nieszablonowym jak na SW tematem, czyli kwestią tego, czy Zakon Jedi ma prawo odbierać dzieciom dzieciństwo i separować je od ich rodzin. 7/10 - "Apokalipsa na Endorze" to z kolei prościutka opowiastka prezentująca wspominki szturmowca, który walczył na Endorze. Widzimy tu Ewoki w nietypowym wydaniu - jako efektywnych, bezlitosnych obrońców swojej ziemi. Do przeczytania, ale bez większych emocji. 5/10 Prawdopodobnie przy ocenie całości (tak tym razem, jak i w przyszłości) będę czasami nieco zawyżał ocenę, ale przemawia przeze mnie stary fan - nie umiem inaczej, zwłaszcza w momentach, gdy odżywa we mnie dziecko i wraca chęć na kosmiczną przygodę w ramach wspaniałego świata Star Wars. Inaugurację "Star Wars Komiks" oceniam zatem dobrze - jeśli chodzi o cyferki to obiektywnie byłoby to takie 6 i pół, ale ostatecznie jednak idzie siódemka. Na dobry początek.

Świetny numer. Pole rażenia to jeden z moich ulubionych komiksów. Ciekawe postaci, pełno akcji i piękne rysunki. Przelicytowany, lecz niepokonany to tez świetna historia idealnie wpasowująca się w wątek Boba Fetta przedstawiany w Dziedzictwie Mocy. Co prawda 3 historia nie jest najlepsza, ale te dwie pierwsze są na tyle dobre, że warto dla nich kupić ten komiks.

Fabuła jest całkiem prosta, jednak mimo wszystko czyta się bardzo przyjemnie. Rysunki są niesamowite. Począwszy od cudownego szkicu, przez zręczne tuszowanie, po cudownie nałożoną paletę barw. Kolory robią tu dużą robotę i naprawdę budują klimat komiksu. Najciekawszym zaś elementem albumu jest przedstawienie głównego bohatera - generał Grievius budzi respekt i niepokój u czytelnika. To jak Rick Leonardi sportretował generała zasługuje na uwagę i podziw. Patrząc w oczy generała, czuć że mamy tu do czynienia z żywą maszyną do zabijania. Must have dla wszystkich fanów tej postaci!