Zagadkowy uśmiech: Tajemnica kradzieży Mona Lisy

Ten zbiór opowiadań pokazuje, że autor "Lektora" ma swój ulubiony lejtmotyw - nic nie jest takie na jakie wygląda i jakie się wydaje. Ten temat zwłaszcza w relacjach ukazuje w przeróżnych kostiumach i charakteryzacjach współczesnych. Minusem dla mnie jest to, że opowiadania pisane są jakby pod tezę psychologiczną . Samym fabułom brakuje lekkości , są często podkręcone i niepotrzebnie komplikowane. Choć mnie osobiście nie zachwyciły myślę , że wiele osób mogą skłonić do refleksji . Doceniam też wrażliwość psychologiczną autora i zmysł obserwacyjny.

"Kamieniczka" to niepozorna książeczka, która potrafi skraść serce. Na zaledwie dziewięćdziesięciu sześciu stronach autorka opowiada historie kilku osób, które pozornie się nie łączą. Jednak kiedy czytelnik zagłębi się w treść, dostrzeże szybko, że każde z opowiadań zawiera coś z poprzedniego. Taką jakby stopklatkę z życia innego człowieka, która w jakiś sposób zazębia się z poprzednimi historiami. Muszę przyznać, że przy trzecim opowiadaniu zaczęłam wręcz czekać na te powiązania. Bohaterami "Kamieniczki" są zwykli ludzie. Może to być każdy, kto przechodzi obok nas ulicą, siedzi w kawiarence nad filiżanką kawy czy puka do drzwi, żeby pożyczyć trochę cukru. Niezwykłe ciepło tych historii sprawia, że czyta się je z ogromnym zainteresowaniem i uśmiechem, błąkającym się między wierszami. Dodam jeszcze, że napisana jest pięknym językiem, bez niepotrzebnej pompy. Zwyczajna książka o zwyczajnych ludziach - idealna na poranek, południe i wieczór.

Zaintrygowany coraz częściej przewijającym się w moim życiu nazwiskiem Czapskich, sięgnąłem po pozycję, która - miałem nadzieję - nieco rozjaśni mi dzieje tej rodziny. I na wstępie trzeba wspomnieć, że Maria Czapska opisuje dzieje historyczne swoich przodków, a więc również Thunów i Stackelbergów. Sami Czapscy to historia na ledwie kilkadziesiąt stron. Sporo też poświęca swojemu własnemu życiu. To dość ciekawa pozycja pod kątem poznania życia arystokracji kresowej, jej głupoty i zapamiętania w przestarzałych poglądach. Mimo to, po skończonej lekturze, wciąż wiele pytań pozostaje bez klarownej odpowiedzi.

Bardzo dobry przewodnik o Paryżu. Bardziej jest to moim zdaniem reportaż niż literatura piękna. Momentami można było się trochę pośmiać, choć po tak zabawnym tytule spodziewałam się, że takich momentów będzie dużo więcej. Oczywiście, niektóre zawarte tu informacje mogą być już nieaktualne, natomiast dzięki przeczytaniu tej pozycji można poznać Paryż i jego mieszkańców z wielu różnych stron. Dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy i jeszcze bardziej umocniła się moja chęć odwiedzenia w przyszłości tego miasta.

Niewielka książeczka, ale jej 100 stron niesie bardzo ciekawą i bogatą treść. Język Filipowicza jest niezwykle piękny i bogaty, wspaniale oddaje zarówno emocje bohaterów, jak i klimat prowincjonalnego miasteczka. Wartościowa proza, zdecydowanie warta przeczytania.

To cieniutka książeczka ale należałoby ją czytać kilka , może kilkanaście dni. Wydana w 1997 roku opisuje w jednostronicowych rozdziałach , melancholijnie z nutką filozofii , rzeczy [ 34 ] , które sprawiają autorowi przyjemność. Niektóre z nich są już niedostępne , jak np. telefonowanie z budki . Kto wie jak wyglądał kalejdoskop albo co to są espadryle?. Młodsze pokolenie nie czyta już gazet przy śniadaniu. Jednak warto przeczytać tę książkę i pod każdy rozdział podstawić swoje ulubione przeżycia. W pierwszym Philippe Delerm opisuje jak lubi nosić w kieszeni nie służący do niczego kozik , który przypomina mu dzieciństwo i postać dziadka. Od razu wiedziałam z czym coś takiego mi się kojarzy: kiedy byłam małą dziewczynką zdjęłam ze ściany żółto - czarny talerz z Włocławka , w stylu picasso i zaczęłam go nosić na głowie. Oczywiście stłukł się i od tamtej pory przez wiele lat tropiłam taką ceramikę żeby go odkupić. Nie udało mi się ale po drodze stałam się posiadaczką wielu porcelanowych przedmiotów w tym stylu. Na niektóre z nich patrzę teraz bo wiszą na ścianie , stoją na półkach i przypominają mi dzieciństwo. Ciekawe o czym Państwo pomyślicie.

Historia to krótka i niezbyt skomplikowana, jednak klimat mrocznej, pogrążonej w beznadziejnym oczekiwaniu Barcelony, gdzie drugoplanową rolę gra śródziemnomorskie światło i cień, zbudowany w pierwszorzędny sposób - i stąd zapewne porównania do Zafona, od których rzeczywiście tak bardzo bym nie uciekał. Wątek kryminalny to jedno, ale na pierwszy plan wysuwa się historia dni przed wkroczeniem wojsk frankistowskich do Barcelony. Polecam poszukać w Internecie wydań "La Vanguardii" z tamtych dni, co dodatkowo pozwoli przenieść się w klimat tamtych dni. Opowieść warta poznania.

Stefania Grodzieńska, tym razem nie we wspomnieniach, ale w odsłonie satyrycznej. Tytułowe kawałki zaś, to nic innego jak teksty pisane na zamówienie, między innymi do „Szpilek”, „Przekroju”, „Kobiety i Życia”. W tym zbiorku znajduje się wybór tych lepszych i najlepszych, według autorki, felietonów i humoresek, posegregowany zgodnie z czasem ich powstawania. Są płodne i obfite lata czterdzieste, wydajne: pięćdziesiąte, sześćdziesiąte i siedemdziesiąte oraz chude i smutne lata osiemdziesiąte, a na koniec odkrywcze lata dziewięćdziesiąte. Mimo iż sporo kawałków z tych wczesnych lat już znałam, to nie czułam rozczarowania, bo dobrego humoru przecież nigdy dość. Smakoszy twórczości autorki nie zdziwi na pewno moja sympatia do serii felietonów zatytułowanych „Spotkania z Alicją”. Alicją, która jest trochę oderwana od rzeczywistości i postrzega świat nieco inaczej niż wszyscy. Myślę, że sporo takich Alicji chodzi po świecie i wielu z nas posiada je w swoim, bliższym bądź dalszym, otoczeniu. Alicja była, jest i będzie, co udowodniła córka pani Stefanii, Joanna Jurandot – Nawrocka, pisząc i dołączając do tego zbiorku całkiem udany tekst pt. „Alicja na nowe tysiąclecie”. Można w nim zaobserwować, że „alicjowatość” przechodzi z pokolenia na pokolenie i wciąż jest aktualna. Świetny też jest tekst z lat sześćdziesiątych o braku w języku polskim… feminatywów, gdy jeszcze to pojęcie nie zostało wymyślone ani spór, o ich używanie bądź nadużywanie. I co ważne dla mnie, w tej książce znalazłam odpowiedź, dlaczego akurat „Urodził go „Niebieski Ptak” jest moją ulubioną książką wspomnieniową autorki, bo jak sama pisze, powstał on „ze smutku i z tęsknoty”. Dla zainteresowanych. Mój ulubiony tekst z Alicją w rolach głównych to ten zatytułowany „Alicja bez twarzy”. Poniżej fragmenty. „Spotkałam Alicję. Ledwo ją poznałam, bo trzy czwarte twarzy zakrywały jej ciemne okulary, sięgające od połowy czoła do linii ust. (…) - Witaj, Alicjo! Co cię skłoniło do włożenia czegoś podobnego? Bolą cię oczy? - Strasznie. Ale dopiero od czasu, kiedy noszę te okulary. Nic przez te okulary nie widać, zwłaszcza o zmroku, tak jak teraz. (…) - Więc po co nosisz? - Muszę. Twarze w tym sezonie są niemodne. W ogóle się ich nie nosi. Dla panów to łatwe: zapuszczają sobie zarosty. (…) - Wiesz co, Alicjo? Mimo woli rozwiązałaś zagadkę, która dręczy mnie od jakiegoś czasu. Otóż bez przerwy kłaniają mi się jacyś obcy mężczyźni. (…) Tymczasem ja po prostu nie odróżniam, kto jest pod daną brodą”.

Kryminał historyczny z elementami magii kabalistycznej. W tle pogromy i trudna sytuacja Żydów na Półwyspie Iberyjskim. Dochodzenie prowadzi siostrzeniec denata. Robi to nieudolnie, ale skutecznie. Strach o pieniądze i pozycję robi z ludzi potwory krwiożercze i obłudne. Ale to Dominikanie i starzy chrześcijanie są pokazani jako bestie. Berek też nie brudzi sobie rąk zemstą, pozwalając by brudną robotę wykonał obcy.

Dla znawców kotów zapewne nie będzie to książka odkrywcza ale jeśli ktoś ma koty i chciałby się dowiedzieć o nich czegoś więcej to jak najbardziej jest to pozycja do polecenia. Autorka przedstawia też ciekawe porady m.in jak pomóc kotu odnaleźć się w nowym miejscu po przeprowadzce opiekunów, jak radzić sobie ze znaczeniem terenu przez koty, jak wprowadzać nowego członka stada do domu czy jak oswajać płochliwe koty. Z pewnością wielu opiekunów mogłoby lepiej zrozumieć zachowania swoich kotów po tej lekturze.

Książka była dla mnie ogromną niespodzianką, ponieważ otrzymałam ją w prezencie od Mikołaja i zaskoczeniem, bo tytuł i autorka okazały się dla mnie wielką niewiadomą. Zaczęłam więc szperać w zasobach Internetu, szukając informacji na jej temat, które szybko zamieniło się w fascynującą przygodę i przyśpieszony kurs języka hiszpańskiego. Wydawca nie zadbał o żadną informację o autorce zarówno na okładce, jak i na swojej stronie internetowej, a to ogromny błąd w przypadku wprowadzania na rynek czytelniczy nieznanego w Polsce i debiutującego na nim, pisarza z kraju, którego książki nie zalewają naszych księgarń nowymi tytułami. Musiałam wejść na strony hiszpańskojęzyczne, by dowiedzieć się, że autorka jest przede wszystkim meksykańską poetką, a tą powieścią historyczną (tak sklasyfikował ją rodzimy wydawca, co widać na oryginalnej okładce pokazanej we wpisie) zadebiutowała na gruncie prozy. Natomiast na temat bohaterki powieści, postaci historycznej, siostry Juany Inés de la Cruz, zakonnicy profeski habitowej i klauzurowej z Klasztoru Świętej Pauli Zakonu Świętego Hieronima, najwybitniejszej meksykańskiej pisarki i poetki z XVII wieku, traktowanej w ojczyźnie jak postać niemal mityczną o nieskazitelnym wizerunku, najważniejszej postaci kobiecej ikonografii z perspektywy ziemskiej (z perspektywy religijnej ustępującej tylko Matce Boskiej z Gwadelupy),zajmującej wyjątkowo wysoką pozycję, zdobytą własnym wysiłkiem, w panteonie narodowym swojego kraju, kobiety o otwartym umyśle, nieprzeciętnej inteligencji, walczącej o prawa kobiety, znalazłam całe morze informacji. I na ten narodowy skarb autorka odważyła się rzucić cień podejrzeń, podważając dochowanie złożonych przez nią ślubów zakonnych: posłuszeństwa, ubóstwa, czystości i życia w klauzurze. No, może oprócz tego ostatniego. Stworzyła opowieść o współczesnej meksykańskiej doktorantce, Laurze, która przybyła do Hiszpanii, gdzie w sewilskim Archiwum Indii Zachodnich, pomiędzy kartami z zapiskami księgowymi wicekróla don Antonio Sebastiána de Toledo, markiza de Mancera, odkryła wyjątkowe dokumenty. Manuskrypty zawierające opis prawdziwego życia siostry Juany, które dobrze ilustruje okładka meksykańskiego wydania z obrazem poszukiwanym przez wszystkich bohaterów powieści, przedstawiającym jakże inne „oblicze” zakonnicy, a spisane siedemnastowiecznym kastylijskim przez jej siostrzenicę, również zakonnicę, Isabel Maríę de San José. Ta swoista spowiedź życia siostry Juany powierzona swojej siostrzenicy, została spisana w zeszycie do prowadzenia rachunków, by po przeszłych sprawach ukrytych przed jej współczesnymi, pozostał jakiś ślad. Prawdziwa wersja jej życia. Przed doktorantką leżał unikatowy materiał historyczny, który burzył szlachetny wizerunek czołowej postaci narodowej i tworzył na nowo obraz kobiety, na wskroś ludzkiej, popełniającej takie same grzechy, jak inni śmiertelnicy, łamiąc trzy z czterech ślubów zakonnych. Wielokrotnie. I do tego momentu, do tej myśli doktorantki, akcja toczy się wolno, wręcz leniwie tak, jak żmudne jest chodzenie do czytelni archiwum i badanie przeszłości na podstawie źródeł historycznych. Nie pomogła nawet naprzemienna narracja osobistego życia Laury z życiem zakonnicy. Przy czym tej ostatniej było dużo, dużo ciekawsze. Opisane językiem używanym kilka wieków temu, na tle siedemnastowiecznych realiów Nowej Hiszpanii. Z odtworzeniem reguł zakonnych i dworskich wraz z obyczajami i zasadami życia społecznego z uwypukleniem w nim miejsca i roli ówczesnej kobiety. Tempo akcji momentalnie wzrosło dopiero wraz z postanowieniem Laury o nagłośnieniu znaleziska, przybierając charakter niemalże sensacyjny. Główna bohaterka nagle została wciągnięta w wir rozgrywek między agentami policji, przedstawicielami Kościoła i współcześnie żyjącymi potomkami siostry Juany, walczących o zachowanie sekretu odkrytej przypadkowo tajemnicy. Każda ze stron miała swoje powody do nieujawniania prawdziwego życiorysu znanej zakonnicy, a Laura musiała wybrać między prawdą historyczną a własnym życiem. Jej ostateczna decyzja przybrała sprytną, dyplomatyczną, niespodziewaną i zaskakującą postać. Tę książkę. Formę sugestywnej powieści historycznej z elementami sensacyjnymi, ilustrującą słowa siostry Juany – "Nie wierz w to. Bo to wszystko kłamstwa. Wszystko jest tylko odbiciem, pamiętaj o tym, wszystko oglądamy jak w lustrze, odwrócone. Oto cały sekret". Sekret wielu sławnych, znanych, uznanych i postawionych na złotych cokołach mitu lub świętości. Jest jeszcze drugie przesłanie tej książki. Obraz najważniejszego grzechu popełnionego przez siostrę Juanę, nie jako zakonnicę, ale jako człowieka. Grzech narodzenia się chłonnego wiedzy, otwartego na nowe, pełnego kreatywnego myślenia, postępowego, inteligentnego umysłu w ciele… kobiety, która nie bała się dążyć na przekór konserwatywnemu społeczeństwu do samorozwoju, nie widząc swojego spełniania się przy boku mężczyzny. Zakon lub małżeństwo były jedynymi drogami kobiety światłej do szczęścia. Pierwsza wykluczała miłość, a druga jej nie gwarantowała. Spełnianie się i miłość nie szły ze sobą w parze. Ta powieść twierdzi, że nadal tak jest, że nic się nie zmieniło, że kobiety nadal nie mogą spełniać się zawodowo, nie poświęcając przy tym miłości, tyle że wybór jest inny – małżeństwo albo kariera zawodowa. Autorka pyta wprost – "…jesteśmy skazani na wieczne błąkanie się w poszukiwaniu brakującej połówki nas samych", bo społeczeństwo narzuca rolę matki i żony spełniającej się przy mężczyźnie, z mężczyzną i w mężczyźnie, która poza jego kręgiem, jest nieszczęśliwą, błąkającą się połówką w poszukiwaniu tej konkretnej, brakującej, drugiej części? Autorka nie narzuca odpowiedzi, pozwala nawet siostrzenicy Isabeli i Laurze na polemikę z siostrą Juaną. Pozwolę więc sobie i ja. Już samo określenie „druga połówka” najczęściej jabłka lub innej pomarańczy, wprowadza mnie w irytację. To tak, jakbym usłyszała, że mi czegoś brak i jestem niepełnowartościowa bez mężczyzny. Można połączyć samospełnienie się z miłością pod warunkiem, że zamienimy te bezmyślnie powtarzane owocowe porównania oraz slogany i silnie wdrukowane przez społeczeństwo rolę społeczną kobiety, by przestać mówić o sobie jak o wybrakowanym towarze i zobaczyć siebie jako pełnowartościową całość – najpierw człowieka, a dopiero potem kobiety czy mężczyzny. Dopiero takie dwie świadome własnej wartości i autonomii osoby, są w stanie stworzyć jeden pełnowartościowy związek. Możliwy tylko dla osób na poziomie świadomości dorosłego i nie mam tu na myśli wieku, ale strukturę osobowości. Dwoje w jednym i jedno w dwojgu. Rozdzielni i łączni jednocześnie. Tyle teoria. W praktyce bywa różnie, ale życzę wszystkim kobietom i sobie samej, aby patrzeć na siebie nie przez pryzmat sloganów i narzucanych ról społecznych, ale przez własny, indywidualny, osobiście wypracowany światopogląd. To trudne, ale możliwe, jak udowodniła siostra Juana już w XVII wieku. naostrzuksiazki.pl

Idealnie utrafiła w mój gust. Jest o pisaniu, jest o pisarzu, dzieją się rzeczy nietypowe, a jednak zmierzające do wyjaśnienia. Końcowe ponumerowane zabawy wywarły na mnie ogromne wrażenie. Wolę takie pisanie o holokauście, podobnie jak Henry pisarz/kelner widzę tu większą moc i uniwersalność. TW przemoc (nad zwierzętami) - jest to przenośnia, ale jednak w warstwie dosłowności dotyczy zwierząt. Opisy są bardzo dokładne, ale krótkie.

„Nocny pociąg do Lizbony” Pascala Merciera to jedna z tych rzadkich powieści, które zamiast oferować prostą ucieczkę od rzeczywistości, zmuszają czytelnika do głębokiego zanurzenia się w samym sobie. Moja ocena to 7/10 – jest to dzieło wybitne pod względem intelektualnym, choć jego specyficzne tempo i gęstość filozoficzna mogą stanowić wyzwanie dla osób szukających wartkiej akcji. Impuls do zmiany Wszystko zaczyna się od jednego momentu, od spotkania na moście w Bernie, które wytrąca Raimunda Gregoriusa – statecznego profesora filologii klasycznej – z kolein dotychczasowego, przewidywalnego życia. Gregorius, człowiek słowa i antycznych tekstów, pod wpływem impulsu porzuca swoją szkołę i wsiada w pociąg do Lizbony. Jego przewodnikiem staje się znaleziona przypadkiem książka tajemniczego portugalskiego lekarza, Amadeu de Prado. Ta nagła rewolucja w życiu starszego człowieka jest punktem wyjścia do fascynującej podróży – nie tylko przez Europę, ale przede wszystkim przez meandry ludzkiej egzystencji. Studium duszy i historii Mercier po mistrzowsku splata dwa wątki. Z jednej strony śledzimy śledztwo Gregoriusa, który w Lizbonie odkrywa ślady życia Prado, rozmawiając z ludźmi, którzy go znali. Z drugiej – poznajemy fascynujące zapiski samego lekarza, które są sercem tej powieści. Amadeu de Prado jawi się jako postać tragiczna, uwikłana w walkę z dyktaturą Salazara, ale przede wszystkim tocząca bój o autentyczność własnego bytu. Powieść staje się dzięki temu wielowarstwowym traktatem o wolności, lojalności, samotności i o tym, jak mało wiemy o ludziach, których kochamy. Filozofia kontra dynamika „Nocny pociąg do Lizbony” to książka „powolna”. Mercier nie spieszy się, cyzeluje każde zdanie, a monologi wewnętrzne Prado zajmują całe strony. Dla czytelnika ceniącego literaturę piękną i głęboką refleksję, będzie to uczta. Jednak momentami powieść ociera się o pewną pretensjonalność, a nagromadzenie pytań retorycznych i egzystencjalnych dylematów może przytłaczać. Nie jest to thriller, mimo że wątek odkrywania tajemnic z przeszłości ma w sobie coś z kryminału; to raczej „thriller duszy”, w którym napięcie budowane jest przez odkrywanie kolejnych warstw sumienia bohatera. Podsumowanie Powieść Merciera to zaproszenie do podróży, którą każdy z nas podświadomie chce odbyć – podróży ku zrozumieniu własnych wyborów. To książka niezwykle erudycyjna, napisana z wielką kulturą języka i szacunkiem do czytelnika. Choć momentami bywa ciężka i wymaga pełnego skupienia, pozostawia w człowieku trwały ślad. To solidna siódemka dla literatury, która ma odwagę pytać o sens „opuszczenia samego siebie” i o to, czy kiedykolwiek jest za późno, by zacząć żyć naprawdę. Idealna lektura na długie wieczory, wymagająca ciszy i gotowości na trudne odpowiedzi.

Inaczej czyta się taką książkę przed emeryturą. Pięknie opisane niełatwe życie kobiety,przemijanie, tęsknota. Wydawać się może że nieślubne dziecko, wojna, czekanie na powrót syna z gułagu, życie z synową z innej części Polski, starość. Wszystko pięknie poetycko opisane. A do tego zapachy i dzwięki przyrody. Z jednej strony żałuję , że tak pożno odkryłam tego autora, a z drugiej : może właśnie tak miało byc? Może "dorosłam" aby rozumieć głębiej.

O Pani Krystyno, uwielbiać to zbyt mało. Być może moje opinia okażę się zbyt sentymentalna i mało obiektywna, przepuszczona jest bowiem przez pryzmat miłośniczki tańca, jednak autobiograficzne książki Pani Mazurówny to coś więcej niż tylko "taneczne dyrdymały". Panią Krysię można wielbić lub nie, można podziwiać jej taniec, lub wcale go nie rozumieć, można inspirować się jej kreatywnością lub zupełnie ją ignorować. Nie o tym jednak powinno się mówić recenzując jej książki. Cztając bowiem zarówno "Moje noce z mężczynami" jak i "Burzliwe życie tancerki", odkryłam w Panie Krystnie nie tylko wielką artystkę i kolorową osobowość, ale przede wszystkim świetną pisarkę! Dawno nie bawiłam się tak wybornie podczas czytania. Nienaganny humor, lekkoś pióra, niesamowity dystans do własnej osoby, a przy tym rzetelne i szczere wspomienienia, w które nie sposób nie uwierzyć. Pani Mazurówna pochłania swoją osobą i swoimi przeżyciami. Tylko pozazdrościć! Tylko podziwiać! A ocena bardzo dobra, gdyż po przeczytaniu autobiografii artystki, wiele wątków się powtarza (i faktycznie na soft porno liczyć w tej książce nie można...),nie mniej jednak, przeczytałam jednym tchem, a śliczne wydanie okraszone fotografiami, tylko umiliło lekturę. Szkoda tylko, że tak mało! Pozostaje mieć nadzieję, że Pani Krysia opisze nam coś jeszcze... chociażby swoje dnie i noce z koto-psami.

Całkiem interesująca książka. Autorzy przestawili w niej różne ciekawostki i anegdoty dotyczące historii Krakowa (nie tylko związane z jedzeniem),a także możemy się z niej dowiedzieć kto ze znanych osób mieszkał, bądź odwiedzał Kraków i w jakim celu. Taki np. Włodzimierz Iljicz Lenin leczył w Krakowie w 1914 roku zęby, a książę Karol podczas wizyty w 1993 roku został poczęstowany herbatą ekspresową z torebki, parzoną w szklance. Przeczytałam z przyjemnością, choć nie jest to jakaś wybitna pozycja.

Jeżeli van Gogh faktycznie tak mógł spędzić ostatnie siedemdziesiąt dni swojego życia to można mu i współczuć i się z nim cieszyć zarazem. Znalezienie pasji i chęci do tworzenia to wielka radość dla artysty, a jeśli jeszcze towarzyszy mu uczucie do drugiej osoby to już szczęście. Nieszczęściem jest natomiast bycie otoczonym ludźmi podłymi i egoistycznymi. Książka wzbudziła we mnie wiele emocji. Do tytułowej bohaterki poczułam sympatię i współczułam jej życia jakie musiała prowadzić, to samo się tyczy jej przyrodniej siostry i wielu kobiet z tamtych czasów. Do ojca i brata Marguerite czułam niechęć i obrzydzenie. Van Gogh natomiast mnie intrygował ale też wzbudzał litość. Powieść polecam, bo jest świetna.

Zawsze fascynowała mnie młodopolska bohema - niezwykły klimat, wyraziste postaci, niewiarygodne skandale. Książka Landisa początkowo drażniła mnie niebywale stylem narracji - oczekiwałam relacji, a tu chwilami niemal proza poetycka. Wiele zdań wydało mi się wydumanych, wieloznacznych (a może pozbawionych znaczenia). Jednak im dalej, tym bardziej wydało mi się to naturalne - opisywane postacie i wydarzenia nijak nie mają się do "prozy"- jak można "relacjonować" tak skomplikowane, niejednoznaczne uczucia? Zresztą zawsze pisanie o czyichś emocjach będzie tylko interpretacją, na którą nakładają się doświadczenia i emocje piszącego. Jak pojąć kobietę, która jest marzeniem tylu wielkich artystów, a jednocześnie daje zgodę na podwójne życie swojego męża niemal od początku ich wspólnego życia... Wracając do stylu narracji - on się w trakcie powieści zmienia: czasy berlińskie to język pełen dwuznaczności i sprośności, zdania są długie i mają skomplikowany szyk, naśladujący poetykę tamtego okresu. W czasie podróży - spokojny, szczegółowy opis, niemal jak z reklamy biura turystycznego... A "Postscriptum" - metodyczna relacja z przebiegu zbrodni: krótkie zdania, jakby hamujące emocje, co w efekcie podnosi nastrój grozy. Swoją drogą, ciekawe jak Dagny skomentowałaby postępek Emeryka? O tym, co przeżył mały Zenon, zdany przez długi czas na obcych ludzi, lepiej nie myśleć. Będę próbowała jeszcze w innych źródłach doczytać, co z dziećmi Marty - Landis "interesował się" nimi, póki żyła ich matka, a jaki był późniejszy do nich stosunek Przybyszewskich? I jeszcze jedno: tę książkę koniecznie trzeba czytać z reprodukcjami dzieł Muncha pod ręką.

Widać mocną inspirację biografiami Irvinga Stone'a, więc czytało mi się to bardzo przyjemnie. Zagadka Nativity skłoniła mnie do głębszych poszukiwań, stąd wiem, że Roehrig kilka razy co najmniej minął się z prawdą. Za mocno był dla mnie akcentowany wątek przyjaźni Paoli z jej panią, dość dziwaczny i nudny, a całość sprawiła, że niewielkie mam poważanie dla Caravaggia jako osoby, nie do końca jestem przekonana, czy słusznie.