Tajemnice życia

W pracy tej autor zajmuje się tak naprawdę najprzeróżniejszymi sprawami. Powtórzenia z innych książek są więc nieuniknione, lecz czytając go zdążyłem się już do tego przyzwyczaić i w niczym to nie przeszkadza, jako że najczęściej owe powtórzenia wprowadzają do nowych treści i służą lepszemu zrozumieniu przekazu. Jakkolwiek, podobnie chyba jest z innymi autorami, gdy czyta się wiele ich książek. Wszystko jest spójne i czemuś służy. Osho zajmuje się tutaj naszym zrozumieniem. Zrozumieniem czego? Wielu rzeczy, wielu spraw, które na ścieżce (samo)rozwoju zrozumieć trzeba. Unaocznia piętrzące się przed nami przeszkody. Jedną z ważniejszych i podstawowych koncepcji jest tutaj pojęcie "wątpliwości", które autor przeciwstawia wierze i wynosi pod niebiosa. Bardzo słusznie, gdyż nawet sam Budda nauczał swych uczniów, aby nie wierzyli mu na słowo tylko samodzielnie dochodzili do Prawdy i Świadomości. Zwłaszcza, że podtytuł brzmi: "WŁASNA droga do wolności". I właśnie wiara stanowi jedną z takich przeszkód. To najbardziej "ostra" (w pewnym sensie) praca Osho, z którą dane mi było się zapoznać, z pewnością może budzić liczne kontrowersje. Autor już nie tylko potępia wszystkie systemy religijne (co czynił już w innych pracach),lecz tutaj posuwa się jeszcze dalej stwierdzając, że Boga nie ma. Przynajmniej takiego, jakiego stworzyli ludzie. Mistrzowskie argumenty w stylu L. Feuerbacha, którego autor nawet wspomina, obok F. Nietzschego, Z. Freuda, K. Marksa, K. Darwina czy M. Heideggera. Zdaniem autora wszyscy oni przyczynili się do chwalebnego upadku religii na Zachodzie, ale nie dali nam nic w zamian. Osho przywołuje, diagnozując sytuację dzisiejszego społeczeństwa, egzystencjalistów, którzy również posiadali świadomość wszechogarniającego bezsensu po upadku wiary. Teraz wszystko spoczywa na naszych barkach - nie ma już gdzie uciekać, na kogo zrzucać odpowiedzialność, która jest nierozłącznie związana z wolnością. Osho bynajmniej się takim stanem nie przejmuje - przeciwnie, gdyż stwarza to odpowiednią sytuację do tego, czego naucza: agnostycyzmu, odpowiedzialności, wolności, świadomości...

Niesamowite w tej książce jest to, że chyba każdy o niej słyszał. Znam ludzi, którzy czytali ją wielokrotnie. Część z nich robi to wręcz regularnie. Jest to chyba pierwsza publikacja poruszająca temat samoświadomości, która zaistniała w Polsce. Atrakcyjnie wizualnie forma i poręczny format, podnosiły moje zadowolenie z czytania. Wspominam ją wysoce lepiej niż "Potęgę Podświadomości". Zwyczajnie zawiera zdecydowanie mniej filozofii. Brak w niej teologii i innych nauk społecznych. Przytaczane anegdoty są zwięzłe i łatwe w odbiorze. Wydaje mi się, że siła jej przekazu opiera się na prostocie. Autorka nie stara się stworzyć czegoś nowego, przełomowego. Dokonuje streszczenia popularnych publikacji poruszających temat. Wyciąga z nich esencję i przekazuje najprostszym możliwym językiem. Czerpałem dużą satysfakcję z lektury. Był to bardzo dobrze spędzony czas.

Książka „Tao Kubusia Puchatka "autorstwa Benjamina Hoffa pomaga zrozumieć, jak właściwe nastawienie i podejście mogą uczynić życie lepszym i pełniejszym radości. Poprzez komentarz do postaw bohaterów z książki o Kubusiu Puchatku autor przedstawia podstawowe zasady taoizmu. Wspaniała i bardzo mądra książka.

Książka, po której zaczęłam regularnie medytować :) Yongey Rinpoche- jest w tej książce pełnym życzliwości przewodnikiem, który w mądry, ale nieprzeintelektualizowany sposób przybliża zagadnienia praktyk buddyzmu tybetańskiego. Ponieważ odbiorcami jesteśmy my, ludzie z tzw. świata zachodu, jest tu też dużo odwołań do neuronauki. Znajdziemy tu także opowieści o własnych zmaganiach autora z lękiem i trudnymi emocjami, okraszonych dużą dawką dystansu i humoru. To ten rodzaj książki, po której szczerze poczułam chęć wykonywania systematycznej pracy wewnętrznej, ukatywniającej szczęście i współczucie.

W tej książce zgłębiona jest jeszcze raz filozofia czterech umów .Zawiera płynne przejście do kolejnej umowy która brzmi ,,Bądź sceptyczny ale naucz się słuchać,, Można tu znaleźć wiele prawd wspólnych z zasadami transerfingu czy naukami Moojego . Bardzo mądra książka tak jak i poprzednia otwiera oczy i budzi do świadomego życia .Polecam.

Według mnie to jedna z lepszych pozycji od Osho. Zawiera sporo głęboko krytycznych oraz potrząsających czytelnikiem uwag. Jednak dla osoby, która jest bardzo mocno zaparta w sobie, nie chce dopuścić innej perspektywy, a nie miała okazji doświadczyć lub zaobserwować przynajmniej kilku zjawisk, o których Osho wspomina (albo ich nie pamięta),może okazać się zmarnowaniem czasu. Do tej pozycji trzeba bowiem podejść z otwartością i zdolnością do zadumania się nad prawdziwością stwierdzeń. Trzeba umieć spojrzeć poza schematy własnego wychowania: swoją kulturę, religię, uprzedzenia wobec różnych grup społecznych… a nawet zaśmiać się z nich czasami wraz z mówiącym w tekście. Inaczej pojawi się bunt i niechęć do lektury oraz brak zaangażowania w samodzielną, szczerą refleksję. Z oburzenia powstanie gniew, a z gniewu przecież żadnego zysku czytelnik nie ma… Z drugiej strony trzeba też pamiętać, że Osho to tylko kolejny człowiek: elokwentny, inteligentny i z zapasem ciekawych anegdot, ale nadal człowiek – ktoś o skończonym poznaniu oraz bez uniwersalnych recept dla wszystkich. Nawet jeśli w wielu kwestiach jego stwierdzenia zawierają prawdę, to w innych myli się trochę (a czasem nawet bardzo myli). Nigdy więc nie należy bezrefleksyjnie przyjmować każdej jego rady czy wskazówki za prawdę objawioną. Bo po pierwsze – łatwo nie zrozumieć jej sedna bez głębszej refleksji, a po drugie – nawet jeśli dla wielu proponowana ścieżka będzie właściwa, może się zdarzyć, że jest się jednym z tych niewielu, którzy potrzebują dojść do pewnych rzeczy po swojemu. Generalnie jednak warto tej pozycji dać szansę. Zwłaszcza, jeśli kiedyś już doświadczyło się takiej wszechogarniającej radości, która promieniowała z wnętrza, ale zagubiło się ją gdzieś w pędzie życia i teraz próbuje się do niej wrócić… Tutaj można znaleźć kilka ciekawych wskazówek na tę podróż. Powodzenia!

Książka nie dla każdego. Cisza. Uważność. Tu i teraz. Dla mnie jest przewodnikiem- w jaki sposób można osiągać Spokój. To nie jest książka do jednorazowego przeczytania "od dechy do dechy". Jest pełna refleksji, znaków zapytania, nieoczywistości.

Część kwestii jest bezdyskusyjna, wszystko zależy na jakim etapie jest człowiek warto po nią sięgnąć. Wszystko jest zebrane w jedną całość, etapowe nawiązanie i budowanie odpowiednich wątków każdy po sobie. Plus ciekawa interpretacja i spojrzenie na ludzkość z perspektywy wszechświata (jakby wyjść z własnej skóry i spojrzeć na to od trzeciej osoby). Jak najbardziej polecam tą książkę, jest warta przeczytania.

Nawet bardziej niż do seksu, jest przydatna do związku, rozwiązywania problemów, leczenia emocjonalnego i otwarcia się na miłość. Ogólnie każdy powinien przeczytać zanim wejdzie w intymne relacje, żeby zaoszczędzić sobie i innym dużo cierpienia. Co do seksu, dużo rzeczy się zgadza z doświadczenia, ale jestem ciekaw jak wyjdą w życiu nowe nauki które tutaj poznałem. Lekka i krótka lektura.

Czyta się świetnie. Wcale nie trzeba być buddystą, wcale nie trzeba rozumieć tego systemu. Każdy z nas znajdzie coś dla siebie w tej książce, każdy natrafi na pytanie, które kiedyś zadawał sam sobie. Pokój i radość życia to niesie ze sobą lektura tej pozycji.

Bomba! tyle rzeczy jest tutaj uniwersalnych. Myslenie i działanie kobiety z dobrego źrodła zaczerpniete. W pewnych momentach mowie sobie ze to nie prawda a w innych smieje sie i mowie ,, skad ten mateusz to wie?". Jestem kompletnie zaskoczona treścią w środku tego przewodnika po kobiecym świecie.

Wiele przydatnych i aktualnych rzeczy. Pisana lekkim językiem, przyjemnym do czytania. Niektóre rady rzeczywiście zastosuje w swoim życiu. Nie jestem przekonana co do afirmacji oraz podświadomości aczkolwiek książka nie jest oparta wyłącznie na tym co jest dla niej na plus.

„Czasem trzeba pozbyć się Boga, by znaleźć Boga.” Przebudzenie to książka, która odchodzi od Kościoła, ale nie od Boga. Uczy obserwacji siebie i rozwijania samoświadomości, pokazując, jak nasze życie kształtują uwarunkowania, potrzeby i filtry, które nabywamy wraz z doświadczeniem. Najbardziej poruszyła mnie historia Toma, dawno utraconego przyjaciela, który stał się zupełnie innym człowiekiem. Często przywiązujemy się nie do ludzi, lecz do własnych wyobrażeń o nich: „Widzimy ludzi i rzeczy nie takimi, jakimi są, ale takimi, jakimi my jesteśmy.” W tej perspektywie szczególnie ważne staje się szukanie „ja”. De Mello pokazuje, że to, co nazywamy sobą, to zlepek ról, lęków i pragnień. Prawdziwe przebudzenie zaczyna się, gdy zaczynamy akceptować świat takim, jaki jest, i jednocześnie przestajemy bezrefleksyjnie utożsamiać się z tymi warstwami, obserwując je z uważnością. W ciszy i świadomości odsłania się głębsze „ja” - nie jako idea czy definicja, lecz jako autentyczne doświadczenie bycia.

Recenzja książki Johna Murphy’ego „Potęga podświadomości” to książka, która ma w sobie sporo wartościowych myśli, ale nie do końca mnie porwała. Autor pokazuje, jak dużą rolę w naszym życiu odgrywa sposób myślenia i podświadomość. Styl jest prosty i przystępny, dzięki czemu czyta się ją szybko i bez większego wysiłku. Z czasem zaczęłam jednak odczuwać powtarzalność. Wiele przykładów opiera się na podobnym schemacie, a niektóre historie wydają się trochę zbyt idealne, żeby w pełni w nie uwierzyć. Mimo to uważam, że to dobra pozycja dla osób, które dopiero zaczynają interesować się rozwojem osobistym i chcą spojrzeć na swoje myślenie z innej perspektywy. To była przyjemna lektura, ale raczej jednorazowa. ⭐️Moja ocena 6/10

Autor książki sugeruje, że posiadamy tak zwany magnetyzm serca, od którego zależy wiele w naszym życiu. Nasze nastawienie, to jak postrzegamy samych siebie, nasze relacje z innymi, marzenia i lęki- wszystko to jest widoczne lub wyczuwalne dla innych i od tego zależy to, jak się nas widzi, to jakich przyciągamy do siebie ludzi i jak toczy się nasze życie. Być może coś w tym jest. Może rzeczywiście wiele zależy od naszego nastawienia. Autor podaje różnego typu rady jak przyciągać do siebie sukcesy, szczęście i takich ludzi, jakich pragniemy mieć przy sobie w życiu. Chociaż nie wszystko w książce mnie przekonuje. Pierwsze, co zwróciło moją uwagę to przepiękne wydanie i wspaniała szata graficzna. Tekst jest dzielony, przejrzysty, co ułatwia skupienie się na nim i zrozumienie treści. Samo kartkowanie tak ładnej książki sprawia ogromną przyjemność.

Każde zdanie w tej książce jest jak odkrycie nieznanego. Zrozumienie uniwersum. A z drugiej strony tak banalne, że aż niepojęte. Samo czytanie daje poczucie równowagi. Bardzo kojąca jest myśli, że najgorsza jest myśl nie poddana w wątpliwość. Na jeden raz może być nużąca, dlatego zalecam dawkowanie systematycznie, codziennie po trochę. wtedy ta zmiana (o której mowa) ma szansę wejść w nawyk

Oto książka, która nie tylko integruje duchowość, naukę, systemy i kulturę, ale też podaje przyczyny dzisiejszego zagubienia oraz możliwości jego rozwiązania. Ewolucja Ducha-Pustki-Potencjału-Brahmana-Boga trwa, a my jesteśmy jej częścią. Ta książka powinna być przeczytana przez każdego, kto mieni się "oświeconym" i każdego kto zaczyna dostrzegać skazy na systemie, który jest jego rzeczywistością. Wilber każe nam integrować, nie dzielić, scalać, nie rozszczepiać Ja-My-To, Wielką Trójkę w myśl Wielkiej Holarchii. Bo ewolucja dzieje się, czy się nam to podoba, czy nie.

Przeczytałem kolejną pozycję od tej autorki. Spodziewałem się po niej wiele. "Sekret" to publikacja jedyna w swoim rodzaju. Bardzo wysoko zawiesiła poprzeczkę. Zacznę od tego, że"Siła" nie jest podobna do swojej poprzedniczki. Wcześniejsza część cechowała się dużą ilością konkretów. Nie było w niej szczegółowych tłumaczeń, czy też przesadnie długich przykładów. Książka nawet przez moment nie siliła się na udawanie publikacji naukowej. Wartkość i zwięzła forma treści zachęcały do czytania. "Siła" nie jest tematycznie czymś nowym. Jest rozwinięciem kilku wątków z "Sekretu". Autorka zmieniła podejście do przekazywanych informacji. Poruszyła mniej zagadnień. Zdecydowała się na to, żeby pochylić się nad każdym dłużej. Daje to sposobność do dużo spokojniejszych rozważań i głębszego wejścia w temat. Siłą "Sekretu" była jego niesamowita dynamika. Czy taką samą moc zawiera w sobie "Siła"? Moim zdaniem nie. Jej siłę odnalazłem w zupełnie innych elementach. Jakich? To już jest sekre... tajemnica.

Ta książka to po prostu sztos, na pewnym etapie mojego życia nadała inny punk widzenia i miała spory wpływ na percepcje! Namawia raczej do rozluźnienia i focusie na chwili obecnej, bez zbędnego kolorowania, jasno podparte fakty i ćwiczenia. Bardzo podoba mi się podejście autora, który do niczego nie zmusza, ani też niczego nie narzuca. Gorąco polecam, moim zdaniem, to jedna z lepszych książek i każdy powinien ją przeczytać.