Wszystko znakomicie

Pewnego dnia pod drzwi klasztoru franciszkanów zostaje porzucone niemowlę. Zaskoczeni odkryciem mnisi chrzczą chłopca i nadają mu imię Marcelino. Wkrótce decydują się oddać je na wychowanie rodzinie, która byłaby gotowa, by zająć się znalezionym dzieckiem. Niestety żaden z mieszkańców nie jest zainteresowany opieką nad Marcelinem, więc mnisi decydują się sami wychować chłopca, który dorasta pod ich okiem i zaczyna interesować się otaczającym go światem. Pewnego dnia wbrew przestrogom jednego z braci wchodzi na strych, gdzie odkrywa ogromny krzyż z figurą Jezusa Chrystusa. Myśląc, że jest głodny przynosi mu jedzenie. Nagle zdarza się cud. Jezus odzywa się do dziecka i wyciąga rękę po przyniesione mu chleb i wino. Marcelino zaprzyjaźnia się z nim i chętnie przynosi mu wykradzione z kuchni jedzenie. Spotkanie z Chrystusem zmienia życie chłopca. "Marcelino Chleb i Wino" jest to wzruszająca książka o więzi łączącej człowieka z Jezusem Chrystusem, którą warto przeczytać.

To była pierwsza książka, od której zaczęła się moja pasja czytania kryminałów i ogólnie czytania. Świetny tekst dla młodzieży, ale i jednorazowo dla dorosłego, jako forma rozluźnienia. Byłam zakochana w Nickolasie Diamondzie, a te satyryczne opisy zwalały z nóg, miałam ubaw po pachy. Od pierwszej strony już tak było, choćby z tymi "pełzającymi skarpetkami";-)

Nietypowe postacie i zagadka oraz spiek, które może zagrozić koronie. Przystepnie napisana historia o przygodach młodych mieszkańców Londynu pomagających ekscentrycznemu wynalazcy ocalić Zjednoczone Królestwo. Sympatyczna przygodówka w podkrolowanych czasach wiktoriańskich. Chętnie poznała bym dalsze losy bohaterów.

Byłam w antykwariacie,grzebałam w wielkim pudle książek i dojrzałam. Oczy mi się zaszkliły, przecież to Alf! Za dzieciaka ukochany serial,który uwielbiam do dzisiaj i z pewnością będę wielbić przez długi czas. Opasłe tomisko w twardej okładce. Cud, miód. Wiedziałam,że będzie moje. Czytałam dosyć długo mimo,że czcionka jest ogromna, delektowałam się komicznymi gafami futrzaka z ogromnym nosem. Świetna książka, niestety defektem były błędy i literówki,na które natrafiłam. Mimo to ogromnie polecam.

Ten mały, rudy kosmita, kochany ALF robi mi dzień! :) Od tygodnia przed wyruszeniem do Mordoru, do śniadania oglądam jeden odcinek popularnego w latach 90tych u nas sitcomu i ruszam do pracy roześmiana jak nigdy. Po drodze btw. jeszcze jakiś audiobook. Zamówiłam sobie książkowe przygody Alfa, którego uwielbiam. Książka jest równie zabawna, a może nawet chwilami zabawniejsza? choć to tylko przepisany scenariusz, ale co tam, lubię tego gościa z Melmak.

Chłopak z XXw. przenosi się w czasie. Przez pomyłkę, która zaszła wśród dziećmi z krucjaty planującymi podbić Jerozolimę, nie może powrócić do swojego czasu. ''Leżał tu, na twardej ziemi, nad brzegiem Renu, trawa kłuła go w kark, bolało go ramię, głód ściskał żołądek, a dziesiątki tysięcy dzieci wokół niego śniły o Jerozolimie''. W drodze z krucjatą towarzyszy mu Leonardo Fibonacci z Pizy, syn bogatego kupca, Maryjka, sierota; Karol, przyszły król Jerozolimy oraz wile innych ciekawych postaci, które wierzą w cud o rozstąpieniu wód morza przed ich natchnionym pasterzem, Mikołajem.,,Dziecięce marzenia, dziecięce fantazje- wzruszające i nieprawdziwe''; jedynie Dolf z Amsterdamu nie wierzył w cud. Mimo wszystko Dolf pomaga źle zorganizowanym dzieciom- pomaga w zdobywaniu pożywienia, tworzy grupy zajmujące się myślistwem, rybołówstwem. Walczy ze szkarłatną śmiercią panującą wśród dzieci, za co zostaje oskarżony o herezję. ''Śmierć była codzienną towarzyszką ludzi z średniowiecza. Bali się jej, ale także witali ją z radością. Oznaczała bowiem przejście z życia ziemskiego do niebiańskiego.(...) Uważano, że umierające dzieci od razu trafiały do królestwa Bożego, ponieważ Bóg kocha niewinność''. Książkę czyta się lekko i przyjemnie, nakłania chwilami do refleksji. Trochę rozczarowało mnie zakończenie- kiedy okazało się, że cała wyprawa jest niewarta złamanego grosza, a niewinne dzieci zamiast podbić Jerozolimę, zostaną niewolnikami.(Oczywiście Dolf temu wszystkiemu zapobiegł.) ,,Pasterz powtórnie zwrócił sie w kierunku morza, nakazał ustąpić wodom, utorować ścieżkę dla dziecięcej krucjsty. Krzyczał, a jego głos załamywał się. '' No cóż, zakończenie mnie wzruszyło. I jakoś żal było czytać o śmierci Karola, dzieciaka o marzeniu, by zostać królem Białego Miasta. Polecam!

Jeżeli ktoś czytał jakiekolwiek książki o polskiej mafii, to powinien również przeczytać i tę książkę. Zawiera ona opis kilkunastu wydarzeń, o których mogliśmy dowiedzieć się z telewizji, prasy lub innych książek o tej tematyce. Jednak w żadnym medium nie było to zrobione w takim stylu. Pseudo dziecinna otoczka bajki, z jej słownictwem i sposobem prowadzenia fabuły sprawia, że trudno jest momentami powstrzymać głośny śmiech. Polecam!! Książka na jedno posiedzenie. Po prostu - samo się przeczytało.

Powiem tak - takie opowiadania trzeba dzieciom czytać lub dawać w prezencie. Mają wszystko czego potrzeba aby dziecko zaciekawić, zainteresować i zatrzymać w miejscu. Nie ma sensu wspominać o walorach edukacyjnych, bo te z książek ks. Malinowksiego wylewają się strumieniami. Opowiadania lekkie i przyjemne na przemian z poważnymi i poruszającymi poważne kwestie. To są książki, które się pamięta, do których się wraca.

Krótka i bardzo szybko się czyta. Trochę mniej Sherlocka, a więcej jego kompanów i takiego spojrzenia bardziej przystępnego dla dzieci i młodzieży, co trochę odbiera charakteru czysto detektywistycznego tej książce i opisanej w niej historii. Niemniej jednak, całkiem fajnie wymyślona przygoda, więc polecam.

„Przygody z Machefim” to zbiór historyjek, w których bohaterowie, najczęściej dzieci, mają do rozwiązania jakiś problem. Wtedy z pomocą przychodzi im Machefi. Kim jest Machefi? Nawet on sam nie potrafi dokładnie określić. Jego imię to pierwsze sylaby podstawowych nauk: matematyki, chemii, fizyki. Bohater jest jakby myślą, pomysłem, dobrym duszkiem, głosem, który pojawia się w głowie bohaterów, gdy mają styczność z jakimś problemem. Naprowadza ich na rozwiązanie, jednak nigdy nie daje im gotowych odpowiedzi. Bohaterowie już sami, na podstawie znajomych sobie praw nauki dochodzą do tego, jak wyjść z problemu. Bardzo podoba mi się takie podejście sugerujące, żeby nie iść na łatwiznę, ale trochę pokombinować, bo rozwiązań problemu może być wiele i do wyjścia z niego może się przydać wiedza, którą już dobrze znamy. Pełna recenzja i zdjęcia zawartości książki: http://www.noszerazykilka.pl/ksiazki-naukowe-dla-dzieci/

Absolutny hicior lat dziecinnych. Absurd, humor i doskonały pastisz powieści detektywistycznych. Dorosły oczywiście wyniesie z tej lektury nieco więcej niż dziecko, autor nieustannie puszcza oko do czytelnika, fantastycznie bawi się konwencją. To szczególne wydanie, późniejsze to już lipa. Mistrz Bohdan Butenko zadbał o niepowtarzalną oprawę graficzną: rysunek, układ, liternictwo... tekst właściwy wydrukowany jest zieloną farbą drukarską! A fabuła? Nie do opisania ^^ Sam autor pisze "czego tu nie ma". Moja ulubiona przygoda dzieje się w... Tybecie :) No sztos! To jest ten sam absurdalny humor co w Tytusach Papcia Chmiela. Nie wiem czy współczesne dzieciaki by go zrozumiały i nie chodzi już o czas... Domagalik zakończył karierę pisarską w 1989 roku, jak wielu innych nie potrafił się już odnaleźć na nowym rynku książki dla młodzieży (podobnie było z Niziurskim czy Nienackim). To jest literatura czasu... specyficznego czasu. Dla starych urwisów.

Przygoda w czystej postaci! Zastanawiałam się, co takiego można zmieścić na tak niewielu stronach ? Ominięcie opisów przyrody , strachu i ulubionych lodów sprawiło , że to co ważne w historii było widoczne w stu procentach i zostało zręcznie skompresowane. Daje to świetną historię przygodową dwojga chłopców w sam raz do przeczytania w momencie gdy przyciśnie nas nuda. Każdemu rodzicowi poleciłabym, aby przeczytał to swoim dzieciom ;)

Najlepsza część z całej serii!!! Świetne!!! Polecam!!! Wspaniała książka!!! Jeśli ktoś chce przeczytać, to radzę kupić, a nie wypożyczać bo wciąga strasznie chce się ją znowu czytać!!!!!!!!!!!! :):):):):):):):):):):):):) :D:D:D:D:D:D:D:D:D:D naprawdę polecam!!!!!!!! :D:D:D:D:):):):):):)

Kolejna upudrowana nieznośnie książka o nadzwyczajnie zdolnych dzieciach, z nadzwyczajnymi możliwościami, nadzwyczajnymi rodzicami, nadzwyczajnym fartem w życiu i czym jeszcze? No, zapewne za ty wszystkim stoją nadzwyczajne pieniądze. Jest to urocza ramotka, poprawia humor, wznieca ciepełko. Ale w dorosłym też odrobinę niesmaku. Czy polecam? Tak, bardzo polecam czytanie z dzieckiem i prostowanie na bieżąco co jest tu nie tak, jak wygląda życie sto lat później i jakie przemiany społeczne przez te sto lat się zadziały.

Ależ ta książka mnie się podobała! Pół żartem, pół serio, ale jednak fabuła detektywistyczna jest. Szczerze przyznam, że niewiele już z niej pamiętam. Znalazłem ją w bibliotece, potem przeczytałem jeszcze drugą książkę tego autora, a potem się okazało, że więcej już ich nie ma (przynajmniej w bibliotece). Swietna książka na rozluźnienie. Czytajcie!