Dom specjalnego przeznaczenia

Adwokat z Detroit, Charley Sloan, decyduje się reprezentować w procesie o odszkodowanie ofiarę potwornego wypadku samochodowego. Rozprawie ma przewodniczyć sędzia Frank Palmer, któremu Sloan, były alkoholik, bardzo dużo zawdzięcza. Ale oto u Sloana pojawia się niespodziewanie człowiek Palmera żądający łapówki w zamian za korzystny wyrok. Policja proponuje mecenasowi Sloanowi zastawienie pułapki na sędziego. Książke oceniam na 4

Ciekawa książka, częste zwroty akcji, aczkolwiek któraś z kolei cudowna ucieczka/ratunek głównego bohatera już nużył. Trochę dość luźno związanych z tematem refleksji politycznych, ale przyjmijmy że to naturalne z racji iż te wydarzenia były dla Autora czymś realnym i świeżym nie jak dla nas historią.

Twardzi niebezpieczni faceci, ambitna idąca za niebezpieczeństwem kobieta, Sowieci oraz brudna polityka i brutalna wojna domowa w tle. Wszystko czego trzeba na dobrą sensację osadzoną w czasach zimnej wojny. Tym razem bezkompromisowe zdobywanie wpływów na terytorium Afryki południowej. Autor wiele lat mieszkał w Afryce. Można powiedzieć że jest to historia z pierwszej ręki. Początkowo powieść wyglądała na typową sensację z akcją na froncie. Zapowiadało się na opowiastkę w stylu -twardziel przybył z znikąd zabił wszystkich i znikną- w pewnym sensie po części tak jest, jednak gdy pojawiły się wątki odsłaniające kulisy afery polityczno- biznesowej z wszystkimi jej brudami, zrobiło się naprawdę ciekawie. Co prawda pojawianie się kolejnych postaci uczestniczących w intrydze nieco rozbija spójność historii. W raz z postaciami pojawiają się kolejne wątki i narracja z ich perspektywy. Ostatecznie jednak wszystko łączy się w jedną całość i dochodzi do konfrontacji pojawiających się wcześniej wątków. Jest do bardzo dobra powieść sensacyjna, z elementami thrillera politycznego. O honorze, zemście, namiętnościach i bezwzględnej walce o władzę.

No cóż, wśród książek Ignatiusa są lepsze niż "Bank strachu". Co nie oznacza, że powieść o wyprowadzanych z Iraku pieniądzach i pranych przez pewną firmę, mającą siedzibę w Londynie, jest zła. Przeciwnie, jest, co do szczegółowy, dobra, a nawet bardzo dobra. Tylko to tanie made in USA moralizatorstwo Ignatiusa niekiedy wręcz staje się dokuczliwe. Bo pałając świętym oburzeniem na niegodziwych dyktatorów, Ignatius przechodzi do porządku rzeczy nad istnieniem jeszcze bardziej krwawych reżimów, które - ze względów i finansowych, i geopolitycznych - są wygodne Zachodowi i dlatego są nie tylko tolerowane a niekiedy nawet chronione i hołubione. Czarno-biały obraz świata jest wprawdzie zgodny z konwencją powieści sensacyjnych, lecz trochę odstręcza.

Moim głównym zarzutem wobec tej książki jest powolnie rozwijająca się akcja którą wieńczy eksplozja wydarzeń. To tak jakby jechać kolejką górską cały czas w linii prostej, a wszystkie zawijasy i ostre zakręty zostawić na ostatni odcinek trasy. No cóż, może się trochę kręcić w głowie i takie też odczucia miałam zaraz po przeczytaniu 'Eksperymentu'. To co było dla mnie ciekawe to perspektywa czasowa. Autor opisuje skomplikowane maszyny i zaawansowane systemy...na miarę lat 80, w których powstawała książka. Niezwykle zabawnie było czytać o ekranie dotykowym jako ultranowoczesnej technice. Mimo moich zastrzeżeń nie żałuję czasu spędzonego przy tej powieści :)

Kolejna wojenna powieść autora . Że względu na służbę w lotnictwie i tym razem autor przenosi nas swoją powieścią w klimaty lotnicze . Niestety tym razem autorowi zabrakło trochę pazura . Powieść jak dla mnie jest trochę niespójna, zbyt dużo w niej wątków i głównych bohaterów. Czasami zastanawiałem się po co nagle następuje taki przeskok z bohatera na bohatera powieści ( taka jest jej koncepcja - każdy rozdział to inna osoba ) . Przeczytać warto , ale bez wielkiej ekscytacji

Zwyczajni bohaterowie” jest życiowym zapisem przebiegu śledztwa syna, śledztwa, dotyczącego wojennej przeszłości ojca. Znajdziemy tu walkę, szpiegostwo, gry prawne, miłość i lekką erotykę; wszystko w odpowiednich proporcjach, zapewniające kilka godzin interesującej lektury. Stewart Dubinsky po śmierci ojca, odkrywa jego listy do narzeczonej. Z listów, relacji prawnika oraz manuskryptu ojca - Davida Dubina, syn poznaje historię pościgu na tyłach frontu za Robertem Martinem, uznanym za radzieckiego szpiega. Zakończenie, jest zaskakujące i pokazuje, w jak brutalny i nieoczekiwany sposób wojna może zmienić nie tylko życie, ale także charaktery ludzi. To opis życia i przeżyć fikcyjnych bohaterów, lecz dopiero świadomość, że wielu z uczestników wojny mogło przeżyć podobne, jeśli nie gorsze doświadczenia, pozwala dostrzec ogrom tej tragedii. To właśnie na to, pomimo wątku szpiegowskiego i miłosnego, autor chce zwrócić uwagę przede wszystkim. Książka idealnie oddaje kwestie moralne, jest napisana inaczej niż wszystkie - tak ciekawie. „Zwyczajni bohaterowie” to powieść bardzo ciekawa i warta przeczytania.

Bardzo fajny thriller polityczny, opisujący pomysł bomby atomowej, która miała wystartować z Libii w kierunku Izraela. Agencje wywiadowcze z Mossadem na czele, tajne akcje militarne, gra nerwów i wyścig z czasem, wszystko to sprawia że książkę czyta się zaskakująco szybko i dobrze.

„Misja specjalna” to jak na razie jedyna książka Philipa Nicholsona, znanego bardziej pod pseudonimem A. J. Quinnell, jaką miałam okazją przeczytać. Pozycja już od dawna leżała na mojej półce z książkami, aż prosząc się o to, abym ją przeczytała. Kierowała mną też ciekawość, czego mogę się spodziewać po zupełnie nieznanym mi autorze. Do przeczytania zachęcił mnie też opis na okładce, z którego dowiedziałam się, że książka opowiada o fikcyjnym zamachu na polskiego papieża, Jana Pawła II, który przygotowywał Kreml. A ponieważ życie jednego z najwybitniejszych naszych rodaków, choćby to fikcyjne, od dawna jest obiektem moich zainteresowań, nie czekałam ani chwili dłużej, aby poznać kolejną historię na jego temat. Fabuła opowiada o fikcyjnym zamachu na papieża Jana Pawła II, który planowany był przez kremlowskie władze kilka lat po nieudanej próby usunięcia głowy kościoła przez Alego Agczę. Jako osobę, która ma tego dokonać wyznaczony zostaje bezwzględny Andropow. Kiedy Watykan dowiaduje się o kolejnej próbie zgładzenia papieża, postanawia za wszelką cenę zniweczyć ten plan. W tym celu wynajmuje dwóch dostojników kościelnych, którzy mają za zadanie zlikwidowanie potencjalnego mordercy papieża. I chociaż bez przerwy depczą mu po piętach, to jednak nie mogą go dogonić. Czy uda im się zapobiec planowanemu zamachowi? Duża część akcji wbrew pozorom dzieje się w Polsce. Również główni jej bohaterowie, Mirosław Ścibor, który w przeszłości był agentem SB oraz zakonnica Anna, to Polacy. Ich historia została pomysłowo wpleciona w całą fabułę. Niezbyt zaskoczyła mnie wiadomość zarówno o romansie tej dwójki, jak i decyzja o wspólnym przeżyciu reszty życia. Ot, historia jakich ostatnio wiele. Jednak w tamtych latach(przypominam, że akcja powieści toczy się w 1984 roku) ta sytuacja mogła się wydawać wręcz niemoralna. Książka zaliczana jest do thrillerów. To prawda, akcja trzyma czytelników w napięciu i niepewności. Do ostatniej szpalty nie wiadomo czy Ściborowi i Bekonowemu księdzu, agentom wynajętym przez watykańskie władze, uda się pokonać Andropowa, czy może sami staną się jego ofiarami. Jednocześnie czujemy dreszczyk emocji czytając o kolejnych etapach kursu, jakiemu został poddany Ścibor. Autor opisał bardzo obrazowo każdy jego szczegół, toteż czytelnik ma wrażenie, że sam się na nim znajduje. Dodatkowo wniknięcie do psychiki jego uczestników powoduje, że jesteśmy w stanie wyobrazić sobie emocje oraz uczucia, które nimi targały podczas pokonywania kolejnych swoich słabości. Thriller to nie jedyny gatunek, do którego zaliczyłabym tą powieść. W pewnym jej momencie pojawia się opis stosunku seksualnego Ścibora z Leilą, która była inną uczestniczką kursu. Autor bardzo szczegółowo opisał poszczególne fazy aktu seksualnego, którego dopuścili się w obozie. Czytając ten opis miałam wrażenie, że sama oddaję się współżyciu z Ściborem. Tak naprawdę jeszcze nigdy nie natrafiłam na książkę, która opisywała by te sprawy w tak dosłowny sposób, co sprawia, że można podciągnąć ją pod gatunek erotyki. Książka bez wątpienia przedstawia również życie codzienne w państwie, w którym panuje komunizm. Osobowość głównych bohaterów zarysowana jest na tle wydarzeń, które działy się w latach 80 XX wieku. Ścibor nie raz słyszy narzekania ludzi na otaczającą ich rzeczywistość i chociaż problem bezpośrednio go nie dotyczy, to jednak nie możliwe jest, aby nie miał z nimi styczności. Nie żałuję, że sięgnęłam po tą pozycję. Mimo tego, że nie przepadam za thrillerami, to książkę czytało mi się rewelacyjnie. Być może wpłynął na to fakt, że nie trzyma się tylko tego jednego gatunku pisarskiego. Poza tym Quinnell rewelacyjnie operuje piórem tworząc niecodzienne, a za razem realistyczne historie, które przecież mogły się w końcu wydarzyć. I czasami aż zdumienie mnie brało, że to wszystko jest tylko literacką fikcją.

Powróciłem po latach do niezłego kryminału dziejącego się w Moskwie w czasach Breżniewa. Co ciekawe autorem jest Amerykanin, to niezwykłe, bo autorzy zachodni z reguły piszą bardzo słabe rzeczy o Rosji, nie czują zupełnie specyfiki tego kraju, Martin Cruz Smith jest tu wyjątkiem. Intryga kryminalna zaczyna się tak, że w tytułowym parku Gorkiego odkryte zostają zamarznięte na kość trzy trupy (rzecz się dzieje w zimie) wszystkie ofiary zostały zastrzelone i okaleczone tak, by uniemożliwić ich identyfikację, nie wiadomo nawet dokładnie kiedy doszło do morderstwa. Sprawę prowadzi starszy śledczy moskiewskiej komendy miejskiej, inspektor Arkadij Renko, ale do śledztwa wtrąca mu się KGB, bo sprawa może pachnieć polityką. Nasz policjant/milicjant prowadząc śledztwo, jeździ po Moskwie, spotyka się z różnymi ludźmi, w tym z handlarzami ikon i futer syberyjskich, rozmawia też z cudzoziemcami skupującymi te rzadkie dobra za bezcen. Renko spotyka się nawet z członkami partyjnej nomenklatury, którzy zażywają kąpieli w tajnej łaźni mieszczącej się w podziemiach łubianki (świetna scena!). A w ogóle to śledztwo jest trudne, bo główny podejrzany jest chroniony przez KGB, które działa bezpardonowo, zabijają, albo usiłują zabić kluczowych świadków. Renko jest synem zasłużonego stalinowskiego generała, z tego tytułu ma dobre wejścia na różne salony, ale pozostaje outsiderem: mógłby zrobić dużą karierę partyjną lub wojskową, ale woli prowadzić śledztwo i dobić się prawdy, choćby najbardziej niewygodnej. Myślę, że jego motywem jest zwykła przyzwoitość, bo robiąc karierę, nieuchronnie by się zeszmacił. Jako kryminał rzecz jest nieco przegadana, ale jako portret Rosji czasów Breżniewa świetna. Mamy oto kraj z rozlewającą się korupcją; z członkami nomenklatury deklamującymi partyjne slogany, a tak naprawdę dbającymi tylko o władzę i pieniądze; ze zwykłymi ludźmi goniącymi za deficytowymi towarami; z rozprzestrzeniającą się przestępczością; z ogólną beznadzieją. Z jednej strony mamy pompatyczną i wszechobecną komunistyczną propagandę, która nikogo nie obchodzi, z drugiej – trudne, codzienne życie. Niestety, zakończenie książki psuje dobre wrażenie. Amerykański autor ulega terrorowi happy endu, no niestety w Rosji Sowieckiej typowy byłby 'bad end': Renko, który zadziera z KGB i prokuraturą winien zostać zabity lub zgnić w łagrze. Ale w książce jest inaczej: dostajemy przegadane, quasi-romantyczne, kompletne nierealistyczne zakończenie. To bardzo obniża ocenę książki.

Niezłe studium psychologiczne przejmowania kontroli nad życiem i umysłem jednostki. Autor ma niezłe pomysły i stara się je dobrze zrealizować, na pewno wyszło to lepiej niż w rozczarowującej "Grze w życzenia". Największy problem jest tutaj w nieco zbyt małej wiarygodności pary protagonistów (tytuł polski jak zwykle wprowadza w błąd, bo nie chodzi o jedną, ludzką marionetkę, lecz pewne społeczne uwarunkowania grupy osób od jednej, psychopatycznej jednostki),którzy nie do końca przekonują jako żywe postaci. Może się jednak za bardzo czepiam. Antagonista jest świetny, chciałbym kiedyś obejrzeć film z dobrym aktorem (np. Mikkelsen) grającym postać Maxa. Plus dla autora za trzymanie się przyjętych założeń fabularnych i w konsekwencji brak pozytywnego zakończenia, które dzięki temu jest mocne i zapada w pamięć.

"Drugi zabójca" Christophera Hyde'e jest dobrą powieścią sensacyjną. Autor wykorzystuje niedopowiedzenia czy luki (albo możliwości) w znanej nam historii wydarzeń tuż przed wybuchem II wojny światowej i plecie swoją intrygę - sprawnie, przekonująco, barwnie. Najogólniej, istotą fabuły są starania wywiadu hitlerowskich Niemiec, aby nie dopuścić do sojuszu USA z Wielką Brytanią. W tym celu planowany jest w 1939 roku zamach na parę królewską podczas jej wizyty w Stanach Zjednoczonych. Silną stroną powieści, obok jej wiarygodności historycznej, jest dobry opis realiów politycznych i obyczajowych epoki, nieszablonowość, a zwłaszcza unikanie lukrowania, tak często spotykanego we współczesnych powieściach sensacyjnych. Bohaterowie są prawdziwi - ze słabościami i wahaniami, zakończenie nie jest cukierkowo banalne. Bardzo dobra powieść.

Świetna pozycja. Bardzo dobre tempo i kapitalnie zarysowane postaci. Bezpretensjonalnie, ciekawie, z zaskakującym zakończeniem, które choć powoli wyłania się coraz wyraźniej im bliżej końca książki, nie stawia bynajmniej czytelnika na stanowisku pt. "rany boskie, to było do przewidzenia...". Cudowny, soczysty język (oklaski dla tłumacza - Jana Hansela!). Przełożenie przez kolano i tęgie baty zaś dla korekty!(jeżdżą volvem, tudzież Fordem - nie wiadomo skąd ta nonszalancja względem małych i wielkich liter, ale ewidentnie ktoś tu nie odrobił pracy domowej z odmiany rzeczowników; mamy też ohydne "kwiatki" w postaci "pod molem" oraz "z dwutysięcznego trzeciego". Brrr. Wydawnictwo Amber chyba zbyt drastycznie podeszło swego czasu do cięć budżetowych... Jednakże. Sama książka zdecydowanie warta przeczytania. Zdecydowanie.