Metamorfoza

Druga część pamiętnika Betsaby Klarysy de Trop, tak jak pierwsza część, bardzo mnie rozbawiła. Styl pisania i opis wydarzeń naprawdę brzmiał "Betsabowo" i choć miałam inny pogląd na sprawy, byłam zadowolona, że mogę tak dokładnie poznać punkt widzenia głównej bohaterki. Sądzę, że książka, choć przeznaczona dla młodszych czytelników, jest w stanie zadowolić też starsze mole książkowe.

Do dziś mam w głowie tę scenę. 2010 rok, lato, wakacje w Krynicy Morskiej, w pracy mamy, weekend i myśl: kurde, muszę coś wziąć na weekend, bo nic nie będzie w telewizji. Książkę pochłonęłam za pierwszym razem w dwa dni, co było wówczas moim rekordem życiowym jak na dwieście stron. Po kilku latach pobiłam rekord - kilka godzin z przerwami. Do dziś nie pobiłam tego rekordu, i chyba nigdy nie pobiję. :) Przezabawna opowieść o Betsabie, nastolatce trochę niczym Jim Carrey w filmie "Truman show", lecz tu mamy do czynienia z bestsellerowymi książkami autorstwa Mandy de Trop, mamy Betsaby. Coraz to inne wydarzenia w życiu dziewczynki powodują, że powoli z superbohaterki staje się taka jak inne dzieci.

"Right here, right now. I'm looking at you and my heart loves the view. Cause you mean everything" - High School Musical 3 - "Right Here, Right Now" Kto nie zna tego klasyka? No każdy chociaż kojarzy to z dzieciństwa. Ja się na tym wychowałam - śledziłam losy Troya przez 3 kolejne części. Kibicowałam mu cały sercem. Tak podkochiwałam się w nim, a co. A tutaj zaczęło się wszystko od Sylwestra w którym magicznym trafem na karaoke trafił nie kto inny jak napinam Dzikich Kotów: Troy Bolton w parze wtedy nie znajomą sobie dziewczyną: Gabrielą. Los chciał, że spotkali się w tej samej szkole całkiem przypadkiem w tej samej klasie, a potem tym samym korytarzu. To była ta sama dziewczyna co wtedy. Przeprowadziła się tutaj wraz z mamą. I zaczyna nowy rozdział w szkole. Para ta szybko się zaprzyjaźnia - coś ciągnie ich do siebie. Trafem zapisują się na możliwość odegrania głównych ról w zimowym koncercie organizowanym w szkole. Próbują, mimo swoich innych zdolności koszykarskich i naukowych. Jednak i tutaj ciężko nadchodzą problemy, które trzeba rozwiązać. Jak ja kocham tę parę. Jedna z moich ulubionych mimo upływu tylu lat. Będzie już 20 lat. A nadal uwielbiam ich muzykę, filmy i książki. Magia jest ta sama. Dzikie Koty grają razem! Dzikie Koty! GRAJĄ RAZEM! 😼

Książka jest fajna. Na początku nudna (jak każda inna) Ciekawiej robi się, jak Danni i Sam dowiadują się że mają dziadka od strony jej zmarłego ojca. Ogólnie polecam książkę osobom w wieku 10-13 lat. Starsze osoby nie miały by tu czego szukać .. (Oczywiście moje zdanie ;p)

Mam tą książkę w domu, kupiłam se ją i co jestem na początku . prawdę mówiąc początek jest fajny jak dla mnie, bardzo fajna jest w ogóle ta książka, ale po 14 roku życia i tak dalej ... nie polecam, ona jest do 13 roku życia dalej już nie polecam . Kupiłam ją po okładce i troszkę po streszczeniu, dlatego że ze streszczenia jaki tu pisze w tej książce nie da się zrozumieć . wiem tyle że Kate i Marylin są papuszki nierozłączki , no i jeszcze coś napewno ale nie bede pisać . Powiem coś więcej jak ją przeczytam ,ale nie dziwie się że innym się nie podoba, ponieważ mają więcej lat niż jest dopasowany wiek do tej książki wiem, bo mam 12 lat .I daje ocenę bardo dobrą

Seria naprawdę fajna i myślę, że każdy z was zna Monster High, więc nie musze was wprowadzać klimat. Seria była przyjemna, bo była lekka w czytaniu, dobrze i szybko się czytało, a jednocześnie ciągle się coś działo i nie można było narzekać na nudę. Bardzo dobrze czytało mi się tą serie oraz dobrze ją wspominam, bo była interesująca i wciągająca. Miała nieprzewidywalne i ciekawe wydarzenia, choć były też spokojne momenty kiedy działo się ciut mniej. Ogólnie seria sympatyczna i fajna.

~ Drugi tom potwornych nastolatek skupia się w dużej mierze na Cleo oraz Frankie . Jedna szykuje się do sesji w Teen Vogue pod okiem Anny Wintour ,za wszelką cenę starając się wciągnąć w to przyjaciółki. Następnie druga walczy o prawa potworów i o to aby nie musieć się więcej ukrywać? Ale czy wszyscy są ze sobą szczerzy? Oczywiście że nie czarne charaktery czekają a do tego godzina policyjna na ulicach Raddclife Street robi swoje 👌 Całkiem udana kontynuacja ,co prawda pierwszy tom bawił więcej, natomiast drugi jest znośny.

Brak mi słów żeby opisać tą książkę. Dostałam ją jak miałam 11 lat. Wtedy książka wydała mi się bardzo niezwykła i była moją ulubioną. Teraz, kiedy po latach przeczytałam ją na nowo zauważyłam, że język jest typowy dla młodzieży w tym wieku i nie dociera do mnie już tak, jak kiedyś, stąd te 7 gwiazdek. Mimo wszystko fabuła wciąż mnie wciąga, a uczucia bohaterki są napisane w taki sposób, że czuję to samo co ona. Książka opowiada nie tylko o więzach rodzinnych, ale i o wybaczeniu i przyjaźni. Zdecydowanie jedna z moich ulubionych z dzieciństwa.

Poruszający jest los Hersh (przepraszam jeśli przekręciłam jej imię). Slade, który dręczy ją, jej mamę... Takie książki można jak najbardziej czytać też gdy jest się dorosłym. Bardzo polecam. Nie ma sensu bym dalej się rozpisywała, bo jeszcze spojlera podam, czego bardzo nie lubię :) Życzę udanej lektury.

Książka cudowna :) Pokazuje jak osoba sławna ma mało czasu na normalne czynności. Sam oczywiście musi obmyślić plan co zrobić by reality-show nie skończyło się i nie zostały bez domu. Skoro jej siostra rezygnuje z bycia gwiazdą Sam musi się sprawdzić w tej roli jak jej wyjdzie by dowiedzieć się musicie przeczytać ;)

Stanowczo nie wolno mi szperać wśród nowości w naszej bibliotece! Zawsze wypatrzę coś, co koniecznie muszę przeczytać, bo inaczej świat się zawali. I nieważne, że na półce czekają trzy stosy, nieczytanych jeszcze, książek. Nieważne. Ważne, że ta akurat książka jest mi do szczęścia tu i teraz potrzebna! I tak właśnie było z powieścią Ewy Ostrowskiej, „Aniołki z ul. Śliwkowej czyli Tajemnica państwa Mroczków”. Już sam tytuł zachęca do sięgnięcia po tę właśnie książkę. Ponadto książkę przepięknie wydało krakowskie Wydawnictwo Skrzat z cudnymi ilustracjami Łukasza Ryłki i sam jej wygląd ciągnie oko. Nie zastanawiałam się ani chwili i już książka - hop siup - poleciała do zamówień. I jak szybko tam poleciała, tak szybko została przeze mnie pochłonięta. Powieść Ewy Ostrowskiej czyta się wprost rewelacyjnie! A duży, przejrzysty druk cudnie przyspiesza czynność czytania. Ha! Choć to może raczej niekoniecznie dobrze, bo powieść Ewy Ostrowskiej jest tak przyjemna w odbiorze, że aż żałuję jej pospiesznego przeczytania. Język powieści nieco naiwny. Bardzo prosty. Pewnie dlatego, iż książka w głównej mierze przeznaczona jest dla dzieci i młodzieży. Ale mnie taka naiwność fascynuje. Sprawia, że historię Aniołków odbiera się jako ciepłą opowieść o sąsiadach, o nas samych, o naszych wygłupach z lat dziecięctwa. Wielu z nas uganiało się po płotach (no może nie ja, bom ja tchórz jakich mało),grało w podchody, chodziło w zakazane rejony, znosiło do domu zakazane przedmioty bądź zwierzęta, których nasi rodzice wcale a wcale nie chcieli przygarnąć, a także wielu z nas węszyło jakieś tajemnice, wymyślało wrogów i koniecznie rwało się do objawienia całemu światu jacy to jesteśmy dzielni, odkrywając - mrożące krew w żyłach – sekrety naszych sąsiadów. No i jak nie polubić takich Aniołków? Aniołków, które bardziej przypominają czorty z piekła rodem, czyli nas samych z lat „młodości durnej i chmurnej”. Taką właśnie historią raczy nas Ewa Ostrowska. Jej „Aniołki” to: przebojowa Fredzia (kłamczucha jakich mało!),strachliwa Banieczka (która panicznie boi się swojej mamy),wrażliwa Buźka (której oczy wilgotnieją nawet wtedy, gdy wszyscy są szczęśliwi i nic złego się nikomu nie dzieje!). Oprócz trzech Aniołków mam jeszcze Pysiolka, brat Banieczki. Dziecko niby 6-letnie, a zachowuje się jak stary-maleńki. Wielki wszerz i wzdłuż. Cwany i to w zasadzie dzięki niemu na ulicy Śliwkowej afera goni aferę. W ogóle ulica Śliwkowa jest dość specyficzną spośród wszystkich ulic osiedla owocowego. Mało przy niej domków. Ludzie niezbyt zamożni, ale dobrzy. Dzielą z sobą nie tylko radości, ale i smutki. Nawet jeśli się pokłócą, powiedzą sobie coś przykrego, potrafią przeprosić i wyciagnąć rękę do zgody. Ten niemal idylliczny obraz uliczki psują tylko jedni mieszkańcy, państwo Mroczek. Którym nawet nie wiadomo, jak patrzy z oczu, bo ciągle noszą je zasłonięte wielkimi kapeluszami. Kiedy Buźka wyjeżdża na darmowe kolonie i niepodziwanie wraca z nich prędzej, niż to było przewidziane, okazuje się, że z państwem Mroczek wiąże się jakaś mroczna tajemnica. Na koloniach Buźka poznaje Wiktora… Wiktora Mroczka… Czy to tylko zbieżność nazwisk? Czy może coś się za tym kryje? Czy to możliwe, że obcy chłopiec jest aż tak podobny do sąsiadów z ulicy Śliwkowej? To jest coś, czym koniecznie muszą się zająć Aniołki z Pysiolkiem na czele! A jak sobie poradzą z tą tajemniczą przygodą? Przekonajcie się sami.

Kiedy dostałam tę książkę w prezencie "pod choinkę" bardzo się ucieszyłam. Byłam wierną fanką Miley Cyrus i w przeciągu jednego dnia zapoznałam się z jej autobiografią. Książkę czytało się lekko i szybko, a zawarte w niej liczne zdjęcia nadal przypominają jaka była dawna Miley.

Zapracowani rodzice, małe kłopoty finansowe na widnokręgu, pierwsza miłość, mały wakacyjny romans, pokonywanie własnych słabości i swojej nieśmiałości, chęć imponowania i akceptacji, kochająca babcia i rodzice spełniający największe marzenie , a do tego internetowa znajomość, nowe technologie, zderzenie bogactwa (jeśli tak można powiedzieć o klasie średniej) i biedy (rodzina z kilkoma dziećmi posiadająca niewielkie dochody, czyli standard w naszym kraju) – to wszystko w jednej książce o Monice, która właśnie dostała się do gimnazjum, więc jest już na tyle dużą i odpowiedzialną dziewczyną, by mieć psa, a którym będzie mogła przebywać i rozmawiać oraz opiekować się nim. Nowa szkoła, młode zwierzę, starzy i nowi znajomi staną się codziennością pełną problemów, które są częścią świata nastolatków, przez co fabuła może wydawać się oklepana. Bohaterowie są często tacy jak czytelnicy, do których książka jest adresowana: pełni sprzecznych uczuć, zagubienia, złości na świat, infantylnych zachowań i niespodziewanych wybuchów radości. Jest to świat, który gimnazjaliści znają z amerykańskich seriali kierowanych do nich (trochę w nich złośliwości i braku zrozumienia norm społecznych). Całość można podsumować wejściem we wiek, w którym burza hormonów sprawia, że młodzi ludzie zaczynają nas irytować. Z pogodnych i przyjaznych dzieci stają się kapryśnymi nastolatkami, które nie bardzo wiedzą, czego chcą, ale i tak za wszelką cenę postawią na swoim, a dorosłych uznają za przeszkody do realizacji własnych celów. „K@jamoko” to świat nastolatków i to oni powinni ocenić, czy ta książka podoba im się. Myślę, że wielu gimnazjalistom problemy głównej bohaterki mogą być bliskie. Wielkim plusem jest obecność technologii (większość książek dla młodzieży ciągle osadza bohaterów w zacofanej komunie, kiedy niczego nie było, a radio i telewizja należały do niesamowitych odkryć zapewniających rozrywkę). Myślę, że dorosłym ta książka pozwoli spojrzeć na świat swoich dzieci nieco innym okiem. Przecież one nie są takie poważne jak nam się wydaje czy tak strasznie złe i wymagające. Po prostu przeżywają życie nieco inaczej niż my i właśnie o tym jest książka. Książkę polecam młodzieży od dwunastego do piętnastego roku życia.