Bill, bohater Galaktyki

Można wrzucić do jednego worka z Autostopem przez Galaktykę, Światem Dysku i może nawet Przygodami Wojaka Szwejka. Fabuła jest tylko nośnikiem śmiesznych perypetii, świata i postaci, i gra drugoplanową rolę.

Można wrzucić do jednego worka z Autostopem przez Galaktykę, Światem Dysku i może nawet Przygodami Wojaka Szwejka. Fabuła jest tylko nośnikiem śmiesznych perypetii, świata i postaci, i gra drugoplanową rolę.

“Przy okazji przyjrzał się otwartej czaszce swego kolegi. Pokrywa, trzymająca się na małym metalowym zawiasku, zaczynała się tuż nad linią uszu. Wewnątrz, zamiast kości, mózgu i różnych innych rzeczy, znajdowała się miniaturowa sterownia wyposażona w małe krzesełko, mikroskopijne urządzenia, ekrany i szafkę z napojami chłodzącymi.”

“A może zostaliśmy rozbici na atomy i wprogramowani do wielkiego komputera, który myśli sobie, że gdzieś jesteśmy, i wtedy tam jesteśmy?”

“Jego twarz, o jednym tylko, nabiegłym krwią oku, wykonana była z plastyku, cztery brakujące kończyny zastępowała plątanina błyszczących tłoków, drutów i elektronicznych podzespołów,a dystynkcje artylerzysty przyspawane miał do metalowej kraty pełniącej funkcję barku.”

Wojna nie ma w sobie nic z kobiety, niezależnie od tego czy rozgrywa się na ziemi, czy gdzieś w przyszłości na innych planetach. Oczywiście żyjemy w czasach, gdzie trudno doszukiwać się kosmicznych podbojów czy heroicznych czynów w walce z galaktycznymi zagrożeniami, ale na szczęście mamy “Billa. Bohatera galaktyki”, który z radością opowie nam o swojej karierze żołnierza w kosmicznej flocie, rzucając trochę światła na wzniosłe legendy.

Z tego co się orientuję autor prezentowanego dzieła, Harry Harrison jest poczytnym autorem, którego opowieści cieszą się u nas sporym zainteresowaniem, jednak ja - niedzielny fan sci-fi, spotykam się z nim pierwszy raz. A jak się zaraz przekonacie, było to bardzo udane doświadczenie.
“Bill. Bohater galaktyki” to historia młodego byczka z galaktycznych prowinicji, który w niezbyt lotny, pasujący do jego inteligencji poziom, zostaje zwerbowany do galaktycznej armii, by ramię w ramię z innymi druhami walczyć o pokój we wszechświecie, sławę i inne bajery obiecywane przez potężne wojsko. Lecz jak to w życiu bywa, wszystko jest piękne na papierze i na propagandowych filmach. Zabójcze szkolenie i późniejsza służba dalekie są od idylli, a na dodatek ciężko się dostosować do surowego i żołnierskiego życia.

Prezentowana powieść to świetna satyra na wojnę, międzygalaktyczny “Paragraf 22” a także opowieść, gdzie mury propagandy zderzają się z delikatnymi głowami naiwnych, gasząc zapał nawet wśród największych zwolenników. Bill, który jest raczej dobrym i prostym chłopakiem, stara się dostosować do nowej rzeczywistości jako trybik w armi, jednak przez wrodzony pech i jeszcze gorsze sploty wydarzeń, co chwilę pakuje się w komiczne, a czasem tragiczne przygody. Nie byłem w wojsku, raczej się nie wybieram (o ile nic nie wybuchnie) jednak wydaje mi się, że Harrison dobrze obnaża mechanizmy stojące za wojskową tresurą, punktując bezmyślne rozkazy i totalne odczłowieczanie jednostki. System nigdy się nie myli, dobry żołnierz ma być posłużny a wszystkie wartości z dawnego życia mają byc zastąpione przez podporządkowanie. W imię praw, które równie dobrze mogą być martwe.

Nie chcę zdradzić więcej niż powinienem, ale myślę, że świat się nie zawali, gdy dodam, że rozbawiło mnie straszenie rasą rzekomo ogromnych jaszczurek, które okazały się kilku calowe, a także przyszywanie ręki, gdzie delikwent dostał drugą prawą zamiast lewej. Harry to autor o przekonującym i lekkim piórze, dlatego uważam, że będziecie równie zadowoleni z lektury.

Polecam.

“Przy okazji przyjrzał się otwartej czaszce swego kolegi. Pokrywa, trzymająca się na małym metalowym zawiasku, zaczynała się tuż nad linią uszu. Wewnątrz, zamiast kości, mózgu i różnych innych rzeczy, znajdowała się miniaturowa sterownia wyposażona w małe krzesełko, mikroskopijne urządzenia, ekrany i szafkę z napojami chłodzącymi.”

“A może zostaliśmy rozbici na atomy i...

Najważniejsze jest to, że nie miałam ochoty rzucić nią o ścianę w trakcie czytania. To już dobry znak.
Jednak książki tego typu próbują sparodiować wszystko, więc opowieść przeskakuje z jednego miejsca na drugie, nie zastanawiając się za bardzo co tak naprawdę chce powiedzieć. Treść więc trochę przypomina parówkę, do której autor powrzucał co mu się nawinęło pod rękę, a potem doprawił całkiem zgrabnym językiem, żeby przynajmniej smakowało jak parówka.

Najważniejsze jest to, że nie miałam ochoty rzucić nią o ścianę w trakcie czytania. To już dobry znak.
Jednak książki tego typu próbują sparodiować wszystko, więc opowieść przeskakuje z jednego miejsca na drugie, nie zastanawiając się za bardzo co tak naprawdę chce powiedzieć. Treść więc trochę przypomina parówkę, do której autor powrzucał co mu się nawinęło pod rękę, a...

Z pozoru pocieszna historyjka, pokazuje jednak z otwartą ironią absurdy wojska i biurokracji. Główny bohater - Bill - choć jest obrazowany na kompletnego idiotę, ma jednak swój rozum i reprezentuje głos rozsądku czytelnika, który widzi bezsens funkcjonowania przedstawionego tu Imperium. Nie jest to książka wybitna, ale może służyć jako cenna lekcja dla tych, którzy wierzą niezachwianie w siłę i potęgę państwa: taka osoba ujrzy, że w każdym państwie panoszy się korupcja, biurokracja, przekręty i kompletny absurd.

Z pozoru pocieszna historyjka, pokazuje jednak z otwartą ironią absurdy wojska i biurokracji. Główny bohater - Bill - choć jest obrazowany na kompletnego idiotę, ma jednak swój rozum i reprezentuje głos rozsądku czytelnika, który widzi bezsens funkcjonowania przedstawionego tu Imperium. Nie jest to książka wybitna, ale może służyć jako cenna lekcja dla tych, którzy wierzą...

74/216 stron
Niestety to nie mój rodzaj żartów i absurdu.

74/216 stron
Niestety to nie mój rodzaj żartów i absurdu.

Jeden wielki, acz niekoniecznie długi, diss na wszelkie armie i wszelkie ich przywary.
Protagonista jest tam głównie po to, by na jego przykładzie zaprezentować durnotki i głupotki rządzące wojskiem.
Parafrazując słowa pewnego Andrzeja z jego sagi: to jest jeden wielki burdel ogarnięty pożarem.
Jako satyra 8/10, jako komedia 5/10, a żeby delta nie wyszła ujemna, temu daję 7/10.

Jeden wielki, acz niekoniecznie długi, diss na wszelkie armie i wszelkie ich przywary.
Protagonista jest tam głównie po to, by na jego przykładzie zaprezentować durnotki i głupotki rządzące wojskiem.
Parafrazując słowa pewnego Andrzeja z jego sagi: to jest jeden wielki burdel ogarnięty pożarem.
Jako satyra 8/10, jako komedia 5/10, a żeby delta nie wyszła ujemna, temu daję 7/10.

Specyficzna. Przypomina mi ferdydurke tyle że w wersji sci-fi. Ferdydurke byłam zachwycona, wszystko miało jakis sens, metafora i hiperbola ale miało sens, tutaj tego nie widze.

Specyficzna. Przypomina mi ferdydurke tyle że w wersji sci-fi. Ferdydurke byłam zachwycona, wszystko miało jakis sens, metafora i hiperbola ale miało sens, tutaj tego nie widze.

Przeczytałem. I szczerze mówiąc mam kłopot jak ocenić tą książkę. Zawsze tak ma gdy chodzi o tekst którego nie wypada traktować tak dosłownie. Jaki jest groteską, parodią i pisany z przymrużeniem oka. A tak niewątpliwie jest z tą pozycją.

Książka ma już swoje lata, pierwsze wydanie jest z połowy lat 60 ubiegłego wieku. Z apogeum Zimnej Wojny i zaogniania się wojny w Wietnamie. A więc całkiem inne realia niż mamy obecnie za oknem.

Odbieram tą książkę jako antyreżimową i antywojenną satyrę. I to nadaje jej ponadczasowość. W ogólnym zarysie jest to bardzo na plus. Książkę czytało mi się lekko z pewnym rozżewnieniem. Roboty czy komputery na karty performowane czy całkiem ciekawy sposób podróży międzygwiezdnych sprawiały, że łezka się kręciła w oku. Zmagania głównego bohatera z bezduszynym reżimem, z bezsensownością i okrucieństwem, z kołami terroru jakie bez trudu mielą jednostkę to na pewno plus tej książki.

Minusem jest samo lekkie podejście autora do wydarzeń. Groteska często wydawała mi się dość siermiężna i naciągana. Ale może to kwestia raliów tamtej epoki gdy była pisana. Końcowa akcja w dżungli jak żywo przypomina mi realia wojny wietnamskiej w krzywym zwierciadle. Ale nie zawsze ta parodia trafiała mi do przekonania.

Polecam jednak tą książkę choćby fanom klasyki sf. Ja właśnie głównie dlatego po nią sięgnąłem bo autora jak przez mgłę pamiętam z serii o Stalowym Szczurze jakie czytałem za młodu. Ta książka jest jednak całkiem inna od tamtej serii.

Przeczytałem. I szczerze mówiąc mam kłopot jak ocenić tą książkę. Zawsze tak ma gdy chodzi o tekst którego nie wypada traktować tak dosłownie. Jaki jest groteską, parodią i pisany z przymrużeniem oka. A tak niewątpliwie jest z tą pozycją.

Książka ma już swoje lata, pierwsze wydanie jest z połowy lat 60 ubiegłego wieku. Z apogeum Zimnej Wojny i zaogniania się wojny w...

Tego autora czytałem "Przestrzeni! Przestrzeni!" I dwie pierwsze części "Stalowego szczura". Wszystkie trzy oceniłem niżej (6/10). Stalowy był w stylu starego filmu akcji na VHSach (akcja non stop, do pożygu) Przestrzeni było w klimacie, który lubię czyli postapo, wielkie mega polis, głód ale... Coś nie zagrało zbyt dobrze ;).

Powiem szczerze, że gdyby nie była to książka z serii Rebis "wehikuł czasu" to bym po nią nie sięgnął. No ale komentarz mojego ulubionego autora satyrycznej fantasy z liceum:
„Najzabawniejsza powieść science fiction, jaką kiedykolwiek napisano”.
Terry Pratchett
Dodał mi mocnych chęci i powodów do przeczytania tej pozycji. Cóż mogę powiedzieć? Dobrze, że po nią sięgnąłem. Oczywiście, akcji było za dużo (jak w "Stalowym Szczurze") ale bardziej mnie śmieszyła i przypadła mi do gustu.
Bill, prosty chłopak, który nie zdążył ukończyć kursu rozrzucarki obornika (jakoś tak, jedna z wielu komicznych rzeczy z książki),trafia do woja (oczywiście, decyzja podjęta pod wpływem odurzaczy, psychodelików, dźwięków zmiękczających osobowość i jeden Bóg wie jeszcze czego). Kuriozalne sytuacje następują po sobie z częstotliwością wystrzału karabinu maszynowego, przez co uśmiech na twarzy występuje nader często, podczas tej krótkiej lektury (216str.). Mimo, że krótka, lepiej jej na raz nie czytać, może zmęczyć ;).
Jeśli ktoś lubi groteskowe sytuacje, dużo akcji i krótkie książki, to znajdzie tutaj fajny przerywnik między poważniejszymi tytułami sci-fi.
Wychodzi na to, że polecam!

Tego autora czytałem "Przestrzeni! Przestrzeni!" I dwie pierwsze części "Stalowego szczura". Wszystkie trzy oceniłem niżej (6/10). Stalowy był w stylu starego filmu akcji na VHSach (akcja non stop, do pożygu) Przestrzeni było w klimacie, który lubię czyli postapo, wielkie mega polis, głód ale... Coś nie zagrało zbyt dobrze ;).

Powiem szczerze, że gdyby nie była to książka...

Książka absurdalnie głupia. Jeżeli miała to być satyra, karykatura "Żołnierzy kosmosu", to autor przesadził. W efekcie otrzymaliśmy nieśmieszną parodię parodii.

Książka absurdalnie głupia. Jeżeli miała to być satyra, karykatura "Żołnierzy kosmosu", to autor przesadził. W efekcie otrzymaliśmy nieśmieszną parodię parodii.