Piekielna Osiemnastka

Julka odlicza.
Każdy dzień zbliża ją do dnia urodzin.
Osiemnastych.
Do początku oficjalnej dorosłości.

Jednak czy ten dzień będzie dla niej rzeczywiście perfekcyjny, tak jakby chciała? Rówieśnicy niekoniecznie lgną do Julki. Można powiedzieć, że jej unikają, a powodem tego jest brak chrztu oraz wychowanie w niereligijnej rodzinie, co nie jest dobrze odbierane w lokalnej społeczności.

Jakby Julce było mało stresów na co dzień, w jej głowie ciągle pojawia się pewien głoś, który nie daje jej spokoju. Definiuje on każdą podjętą przez nią decyzję. Do tego okazuje się, że Julka żyła do tej pory w kłamstwie, które zafundowała jej najbliższa rodzina…

Jak bardzo wpłynie to na przyszłość dziewczyny?

Ta opowieść to jedna wielka tajemnica. Już od samego początku śledząc losy głównej bohaterki, Julki, czuć, że coś wisi w powietrzu. I nie jest to coś, co planuje wybuchnąć i zrzucić jednorazową bombę na główną bohaterkę. To jest o wiele gorsze - łuszczy się powoli, pozwalając, aby tajemnice, które skrywało, opadały na ziemię, jednocześnie przygniatając Julkę kawałek po kawałku…

Jakby tego wszystkiego było mało, dziewczyna nie jest akceptowana przez swoich rówieśników. Dlaczego? Dlatego, że w małym miasteczku to dorośli narzucili na swoje dzieci „normy” kościelne, których ci muszą przestrzegać. To Julkę wyklucza. Bo jest inna. Nieochrzczona. Bo nie wychowują jej biologiczni rodzice, których zabrakło. Bo zdobywa lepsze oceny od reszty i nie spędza godzin na nauce. Tym odstaje od reszty. Jest wyjątkowa, co nie zawsze oznacza plus…

„Piekielna osiemnastka” to połączenie thrilleru z elementami, które w naturze nie mają racji bytu. To miks gatunkowy skierowany do młodzieży, który wciąga już od pierwszych stron swoją oryginalnością. Bohaterowie zostali wykreowani tak, że nie sposób ich nie polubić. Każdy rozdział, będący kolejnym dniem zbliżającym do wejścia w pełnoletność, dostarcza wielu emocji i wrażeń. Jednak nie jest to tylko opowieść, która ma umilić odbiorcy czas z nią spędzony. „Piekielna osiemnastka” to historia, która zabiera młodego odbiorcę (ale nie tylko - ja do młodych już nie należę, a bawiłam się świetnie) w podróż do ludzkiej psychiki, ukazując, jak wiele zła może spowodować przemoc psychiczna wobec drugiego człowieka czy wytykanie go palcami za to, że nie jest taki, jak reszta.

Osobiście polecam, bardzo.

Julka odlicza.
Każdy dzień zbliża ją do dnia urodzin.
Osiemnastych.
Do początku oficjalnej dorosłości.

Jednak czy ten dzień będzie dla niej rzeczywiście perfekcyjny, tak jakby chciała? Rówieśnicy niekoniecznie lgną do Julki. Można powiedzieć, że jej unikają, a powodem tego jest brak chrztu oraz wychowanie w niereligijnej rodzinie, co nie jest dobrze odbierane w...

#piekielnaosiemnastka #dagmarawarszewskakołacz #mocmedia #recenzja
***
Julia staje na progu dorosłości, a jej osiemnastka ma być momentem przełomowym. Jednak dla dziewczyny wychowywanej na marginesie religijnej społeczności, pozbawionej chrztu i naznaczonej wykluczeniem rówieśników, to nie będzie zwykły dzień.

W jej głowie odzywa się tajemniczy głos - nieustanny towarzysz, którego obecność definiuje jej codzienność. Kim jest ten niewidzialny sprzymierzeniec? Czy to dar, czy przekleństwo? A co najważniejsze, komu Julia powinna zaufać, gdy staje przed wyborem, który zaważy na całej jej przyszłości?
***
To thriller psychologiczny, który zręcznie splata elementy grozy i realizmu magicznego, tworząc opowieść pełną napięcia i głębokich refleksji.
Znajduje się tu znacznie więcej niż tylko historia o trudach dorastania. Jest to przemyślana podróż w głąb ludzkiej psychiki, gdzie przemoc rówieśnicza, poczucie odmienności i skomplikowane relacje międzyludzkie stają się tłem dla uniwersalnej opowieści o nieustannej walce dobra ze złem.
Polecam!
***

#piekielnaosiemnastka #dagmarawarszewskakołacz #mocmedia #recenzja
***
Julia staje na progu dorosłości, a jej osiemnastka ma być momentem przełomowym. Jednak dla dziewczyny wychowywanej na marginesie religijnej społeczności, pozbawionej chrztu i naznaczonej wykluczeniem rówieśników, to nie będzie zwykły dzień.

W jej głowie odzywa się tajemniczy głos - nieustanny towarzysz,...

"Piekielna osiemnastka" - Dagmara Warszewska-Kołacz 

4,5/5 ⭐️

"- Dlaczego unikasz swojego odbicia? - zapytał niskim głosem.
- To lustro mnie przeraża. Nie lubię w nie patrzeć, bo pokazuje zakrzywioną rzeczywistość. 
- Dlaczego tak uważasz?
- No nie wiem, dam taki przykład. - Usiadła na sofie. - Jestem poważna, a moje odbicie się śmieje."

Książki pani Dagmary zawsze czytam z przyjemnością. Uwielbiam to, jak czaruje słowem, otulając moje serduszko niesamowitym ciepłem.. 

Ale tym razem..

No z takiej strony, to ja tej autorki nie znałam! 🤯

Już po samej okładce wiedziałam, że to będzie coś innego niż dotychczas. A po przeczytaniu opisu byłam wręcz pewna, że autorka mnie zaskoczy..

No i nie pomyliłam się ani trochę!

To było.. świetne! 

Główna bohaterka, Julia, wychowuje się w małej i BARDZO religijnej miejscowości. Paradoksalnie Julia jest.. nieochrzczona. Możecie się więc domyślić, że w miejscu tak mocno religijnym, dziewczyna, która nie ma chrztu jest z marszu napiętnowana. 

Nasza Julia za chwilę kończy osiemnaście lat, czyli ten upragniony przez wszystkich nastolatków wiek. Każdy kolejny rozdział jest odliczaniem do tego wielkiego dnia i z każdym kolejnym.. coraz bardziej czuć, że coś się wydarzy. Niekoniecznie coś dobrego. 

"- Każda historia ma swój początek i koniec. Bez końca nie doceniłabyś życia - stwierdziła babcia."

Atmosfera w tej książce jest gęsta, wręcz duszna. Jest takie poczucie niepokoju, które towarzyszyło mi właściwie od samego początku. Poczucie, że będzie grubo..

No i było! 

To taka.. mieszanka thrillera z horrorem i szczyptą fantastyki? Tak bym to określiła.

A te głosy w głowie głównej bohaterki?

GENIALNE!

Zdecydowanie jest to jeden z najlepszych aspektów całej historii!

Pani Dagmara ma świetne pióro. Nieważne, czy pisze obyczajówkę, czy coś mroczniejszego, jak teraz - to się po prostu czyta dobrze. Jej książki się wręcz wciąga. 

No i bohaterowie - autorka zawsze pisze takich, których ja nie potrafię nie polubić. I tutaj było tak samo, każda z postaci miała w sobie coś, przez co nie była tylko tłem historii..

Chociaż wiadomo, Julia skradła tutaj całe show. Uwielbiam tą bohaterkę 🖤

Spędziłam z tą historią naprawdę świetne dwa wieczory i z czystym sumieniem mogę wam ją polecić. A właściwie polecam wam każdą książkę tej autorki, bo jak dotąd się nie zawiodłam! 

"Przez chwilę mogła swobodnie oddychać. Ale tylko przez chwilę. Bo po uldze przyszło otrzeźwienie. Przerażona, przełknęła ślinę i zakryła usta dłonią.
"Bój się klecho", powtórzyła w myślach.
Ona w życiu nie użyłaby podobnych słów."

Współpraca reklamowa z @warszewskakolacz

"Piekielna osiemnastka" - Dagmara Warszewska-Kołacz 

4,5/5 ⭐️

"- Dlaczego unikasz swojego odbicia? - zapytał niskim głosem.
- To lustro mnie przeraża. Nie lubię w nie patrzeć, bo pokazuje zakrzywioną rzeczywistość. 
- Dlaczego tak uważasz?
- No nie wiem, dam taki przykład. - Usiadła na sofie. - Jestem poważna, a moje odbicie się śmieje."

Książki pani Dagmary zawsze...

Piekielna osiemnastka autorstwa Dagmara Warszewska-Kołacz to książka, która od pierwszych stron wciąga swoją mroczną atmosferą i niepokojącym klimatem, jednocześnie poruszając bardzo ważne i trudne tematy związane z dorastaniem i poszukiwaniem własnej tożsamości. To nie jest zwykła historia o wchodzeniu w dorosłość – to intensywna, psychologiczna podróż w głąb ludzkiej psychiki.

Styl autorki jest niezwykle sugestywny, a jednocześnie przystępny. Dagmara Warszewska-Kołacz pisze w sposób, który łatwo pozwala zanurzyć się w świecie bohaterki, ale jednocześnie nie stroni od głębszych refleksji. Jej język jest obrazowy, momentami wręcz duszny, co świetnie współgra z klimatem niepewności i napięcia. Autorka bardzo umiejętnie buduje atmosferę – balansuje między realizmem a elementami grozy i realizmu magicznego, dzięki czemu czytelnik do końca nie jest pewien, gdzie kończy się rzeczywistość, a zaczyna coś znacznie bardziej niepokojącego.

Fabuła skupia się na Julii, która stoi u progu dorosłości, ale jej osiemnaste urodziny nie mają w sobie nic z beztroskiego świętowania. Wychowana na marginesie religijnej społeczności, odrzucona i napiętnowana przez rówieśników, dziewczyna zmaga się z poczuciem wyobcowania. Dodatkowo w jej głowie odzywa się tajemniczy głos – coś, co może być zarówno wsparciem, jak i zagrożeniem. Wraz z rozwojem wydarzeń Julia musi zmierzyć się nie tylko z otaczającym ją światem, ale przede wszystkim z samą sobą i z decyzjami, które mogą zaważyć na całym jej życiu.

Bohaterka jest niezwykle autentyczna i wielowymiarowa. Jej lęki, zagubienie, potrzeba akceptacji i jednoczesna chęć buntu są bardzo wiarygodne, co sprawia, że łatwo się z nią utożsamić. Postacie drugoplanowe – zarówno rówieśnicy, jak i członkowie społeczności – tworzą tło, które podkreśla jej izolację i potęguje napięcie. Relacje międzyludzkie są tu pełne niedopowiedzeń, presji i emocjonalnych zranień.

Motywy obecne w książce są bardzo wyraźne i mocno wybrzmiewają: inność, wykluczenie, poszukiwanie tożsamości, walka dobra ze złem, a także wewnętrzne konflikty, które każdy z nas w mniejszym lub większym stopniu zna. Tajemniczy głos w głowie Julii można odczytywać zarówno dosłownie, jak i symbolicznie – jako uosobienie naszych lęków, pragnień czy impulsów, które czasem próbują przejąć nad nami kontrolę.

Emocje w tej książce są intensywne i momentami przytłaczające. Towarzyszy nam niepokój, napięcie, ale też współczucie i zrozumienie dla bohaterki. To historia, która potrafi wywołać dyskomfort, zmusić do refleksji i pozostawić czytelnika z wieloma pytaniami. Jednocześnie pojawia się też nadzieja – cicha, ale istotna, że nawet w najtrudniejszych momentach można odnaleźć w sobie siłę.

Pod względem gatunkowym jest to thriller psychologiczny z elementami grozy i realizmu magicznego, skierowany głównie do młodzieży starszej i dorosłych czytelników, którzy cenią historie wymagające emocjonalnego zaangażowania i skłaniające do myślenia.

To książka, która nie daje o sobie łatwo zapomnieć – wciąga, niepokoi i zostawia ślad na długo po zakończeniu lektury. Jeśli lubisz historie mroczne, wielowarstwowe i dotykające głębokich tematów, zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Piekielna osiemnastka autorstwa Dagmara Warszewska-Kołacz to książka, która od pierwszych stron wciąga swoją mroczną atmosferą i niepokojącym klimatem, jednocześnie poruszając bardzo ważne i trudne tematy związane z dorastaniem i poszukiwaniem własnej tożsamości. To nie jest zwykła historia o wchodzeniu w dorosłość – to intensywna, psychologiczna podróż w głąb ludzkiej...

Główna bohaterka powieści „Piekielna osiemnastka” ma na imię Julka… i w tak wielkim stopniu jest mną, że chyba powinnam podejrzewać Autorkę o rzeczywiste konszachty z diabłem. Każdą kolejną stronę tego naznaczonego wątkami paranormalnymi thrillera czytałam z wręcz makiawelicznym uśmiechem, jako że w literaturze nie trafiłam jeszcze na postać, która miałaby ze mną tak wiele wspólnego. Julia ubiera się jedynie na czarno - nie uznaje innych kolorów a jej stylizacje należałoby określić mianem mrocznie rockowych. Uwielbia słuchać muzyki i ma do niej niesamowitą pamięć. Jeśli raz wpadnie jej w ucho jakiś utwór, jest w stanie otworzyć go z głowy. Za najciekawszą spośród jej umiejętności uznaję natomiast niezwykłą smykałkę do języków obcych. Uczy się ich z ogromną łatwością, najwięcej czerpiąc z tłumaczeń tekstów, które niekiedy… jakoby same materializują się w jej głowie. To natomiast wprawia w konsternację nauczycieli, jacy za wszelką cenę usiłują udowodnić jej próbę oszustwa czy niewiedzę - i irytują się niezmiernie za każdym razem, gdy okazuje się to niemożliwe. Pozornie nie uważa na lekcjach, lecz mimo tego potrafi odpowiedzieć bezbłędnie na wszystkie pytania belfrów. Nie musi spędzać licznych godzin na nauce jak reszta jej rówieśników - co dla wykładających niemiecki lub angielski jest na tyle podejrzane, że podczas zajęć niemalże zatruwają życie dziewczyny zagadnieniami wykraczającymi ponad podstawę programową. Wydawać by się mogło, iż tego rodzaju książkowy wątek jest mało realistyczny - jednak, kto chodził do mojego prestiżowego z nazwy liceum, ten w cyrku się nie śmieje, chyba, że przez łzy. 😉 Zaręczam, zdarzają się i historie, o jakich filozofom się nie śniło, a co dopiero jednostkom innym niż przeciętne. Julka jest na domiar dla niej złego odmienna niż reszta - a przy tym wychowuje się w małej wiosce, w jakiej niczego nie da się utrzymać w tajemnicy. Jako jedyna nieochrzczona, pozostaje także szkolnym wyrzutkiem, za przyjaciółkę mając inną wyklętą dziewczynę. Cóż… tak bohaterka jest mną, jak i ja jestem nią. Wielce.

„Julka uśmiechnęła się blado. Gdyby miała brać do siebie wszystko, co mówią o niej ludzie, już dawno wylądowałaby na jakimś oddziale psychiatrycznym.”

W życiu nastolatka, który uczęszcza do szkoły średniej i zbliża się do magicznej linii osiągnięcia pełnoletności, istnieje kilka istotnych wydarzeń, do których dni odlicza się z niemal nabożną czcią. Połowinki, studniówka, matura - i naturalnie osiemnastki. Wyprawione z większym lub mniejszym rozmachem, ponoć są tą imprezą, jaką wspomina się z nostalgią przez całe dorosłe życie. Każda osoba z klasy zaprasza wszystkie pozostałe, rodzinę, innych przyjaciół, znajomych i… kogo tylko zapragnie. Zazwyczaj przygotowania do tych niesamowitych tańców i hulanek pochłaniają mnóstwo myśli i niebagatelne kwoty pieniędzy. Rozdawane na holach szkół zaproszenia przyjmowane są z wypiekami na twarzy, a niektóre z poniedziałków okazują się nader ciężkie - te po jednym z niezapomnianych party. Teoretyzuję jako postronny, wnikliwy obserwator ludzi. Swoją osiemnastkę spędziłam z butelką szampana, muzyką i książkami we własnej, pustej oprócz tego komnacie. Jestem jednak pewna, że będziesz w stanie zrozumieć owładniętą zbliżaniem się do owej prywatki bohaterkę książki Dagmary Warszewskiej-Kołacz, jeżeli choć raz poczułeś się w jakimkolwiek gronie osób jako wyrzutek społeczny. Odmieniec, za plecami którego szepczą wszyscy pozostali - nieprzychylne, obraźliwe, obelżywe słowa. Ktoś wykluczony z określonej grupy ludzi tylko dlatego, że okazuje się wyróżniać. Ponadprzeciętny i przez to uważany za dziwnego, w najlepszym przypadku. Człowiek, co to chciałby tylko przystawać i poczuć się częścią, ale to niemożliwe - niesłuszna i niechciana sława go wyprzedza. Ta z krzywdzących plotek i szyderczych domysłów, uzupełnianych za każdym razem, gdy zostaną przekazane z ust do ust iście teatralnym szeptem. I jestem pewna, że jeśli choć przez moment miałeś okazję stać się taką Julką, odbierzesz powieść Pisarki jako cokolwiek wstrząsające studium odrzucenia i samotności. Poza tym jednak, tak samo jak ja, będziesz rozkoszować się wizją pewnego smaganego piekielnym ogniem: co by było, gdyby… Pozostaję przeświadczona, że każdy, mając szansę zemścić się jakże uśmiechająco dotkliwie i boleśnie za doznane krzywdy, długo by się nad tym nie zastanawiał. Czy jednak rozterki moralne są w stanie przyćmić przygotowania do osiemnastki?

„Julka od razu pomyślała o swojej osiemnastce. Wyobraziła sobie trzydziestoosobową grupkę osób ze swojej szkoły. Staliby ściśnięci i wyczekiwali, aż Julka wejdzie na salę. A gdy tylko przekroczy próg, zaczęliby śpiewać Sto Lat. Kelnerka wjechałaby z ogromnym tortem, a ona pomyślałaby życzenie i zdmuchnęła świeczki. Właśnie. Jeszcze nie miała najważniejszego: życzenia.”

Czasem się zastanawiasz, jakby to było, gdyby wychowywali Cię mama i tata. Czy teraz ekscytowaliby się faktem, że już niedługo będziesz dorosła, tak samo jak Ty? Myślisz ze smutkiem, że nigdy nie będzie Ci dane się o tym przekonać. Mieszkasz z ciocią i wujkiem, którzy adoptowali Cię, gdy Twoja rodzicielka zniknęła w niejasnych okolicznościach. Ojca nigdy nie poznałaś - nikt nie wie zresztą, kim jest. I choć kochasz przybraną familię jak własną, brak prawdziwej jest kolejnym z kamyków na stosie tych, które sprawiają, że rówieśnicy Cię unikają. Kiedy wchodzisz z niepełnosprawną przyjaciółką do szkoły, tłum rozstępuje się przed Tobą niczym Mojżeszowe Morze Czerwone - i to wcale nie dlatego, by zrobić miejsce na przejazd wózka inwalidzkiego. Jesteś inna, zatem nikt poza drugą równie samotną osobą Cię nie akceptuje. Pewnie, zdążyłaś już do tego przywyknąć na przestrzeni lat, choć, gdybyś miała przed sobą nie udawać, tego rodzaju ostracyzm za każdym razem spowija cieniem kolejny kawałek Twojej duszy. Czas wolny spędzasz samotnie w pokoju, za towarzystwo mając przede wszystkim literaturę. Niekiedy odwiedzasz także mieszkającego po sąsiedzku Gabriela - mrocznego jegomościa, który pozwala Ci grać na własnym pianinie, dzięki czemu uwalniasz kotłujące się w Tobie emocje muzyką. Ostatnio jest jeszcze ten głos w Twojej głowie, który podpowiada Ci bardzo ciemne wizje… zemsty. A gdy te zaczynają się samoistnie realizować, jako nieochrzczony ustronnik, budzisz w maleńkiej wiosce jeszcze większe przerażenie. Boją się tego, czego nie potrafią pojąć ograniczonym rozumem. Ciebie jednak także niepokoi to, co się dzieje, choć, do diabła, właśnie o tak widowiskowych vendettach śniłaś niezliczoną ilość razy. Lecz skoro już o szatanie mowa, co by się stało, gdyby tak pojawił się jeden - na Twoich usługach? Może wtedy przestałabyś się bać, że na Twoją osiemnastkową imprezę przybędą tylko duchy tych, których skrycie pragnęłaś na niej ujrzeć… Albo ona sama nie miałaby już większego znaczenia. Co tak naprawdę miałoby je, jeśli dałoby się obserwować zasłużoną odpłatę brzydkim za nieładne, obrzydliwym za ohydne?

„To było trochę tak jak mam z grą na pianinie. Albo nie. Raczej z językami. Po prostu ktoś to tłumaczy w mojej głowie. I teraz też słyszałam takiego dobrego podpowiadacza.”

Odkładając na bok wszelkie prywatne inklinacje, jak rzetelny recenzent powinien, uważam, iż Dagmara Warszewska-Kołacz ma nieczęsto spotykany talent do łączenia realistycznych historii z wątkami nadnaturalnymi. Udowadnia to jej najnowsza powieść pod tytułem „Piekielna osiemnastka”, która jest skrzyżowaniem młodzieżowej narracji thrillerowej z elementami paranormalnymi. Szczerze przyznawszy, nie spodziewałam się absolutnie tego, że ta fabuła porwie mnie w świat rodem z genialnego filmu „Adwokat diabła” i średnio udanej opowieści „Carrie” Kinga - jednak z o wiele bardziej złożonym tłem psychologicznym. Nacechowane również „Portretem Doriana Graya” Wilde’a, zabiera czytelnika do rzeczywistości, jaką w określonych okolicznościach bardzo łatwo sobie wyobrazić. Jak smutne bowiem jest obserwowanie przez wiele lat tego, iż wszyscy od Ciebie stronią, choć w istocie nie wyrządziłeś im niczego złego? Jak ważna stać się może ta jedna, osiemnastkowa impreza, jeżeli to taka Twoja prywatna, ostatnia szansa na to, by inni pokazali Ci, że nie jesteś dla nich towarzyskim pariasem? Jak bardzo przyjęcie może stać się wówczas obsesją? Z jak ogromnym drżeniem dłoni wypisujesz staranne zaproszenia, jakże trzęsą się zderzające się myśli w głowie, gdy zbierasz się na odwagę, by je w końcu wręczyć? Co będzie, jeśli w odpowiedzi znowu usłyszysz ten towarzyszący Ci ciągle niczym koszmarne echo, szyderczy śmiech? Cóż… i wreszcie, czy gdybyś, niczym książkowa Julka, otrzymał szansę na to, by nagiąć zdarzenia i rzeczywistość do własnych oczekiwań, w każdym wybranym kształcie - skorzystałbyś z niej? Nad tym, co uczyniłabym sama, nie muszę się ni milisekundy zastanawiać. O tym dywagowałam z własnymi głosami w głowie, wizje te dalej są mi zresztą nader bliskie. Warszewska-Kołacz operuje stosunkowo prostą warstwą językową, niestroniącą od kolokwializmów, jednak uważam, że w pełni przystaje ona do treści tej opowieści. Smutnej, nieco przerażającej - niewygodnie prawdziwej, jeśli się wciąż nie zatraciło pewnej iskry empatii. Choć jednej, o co często trudno. 8/10 dla definitywnie pomysłowej fabuły.

„Julka wyobraziła sobie, że przystawia temu baranowi do głowy pistolet i naciska spust, a jego łeb niczym arbuz rozpryskuje się po całej klasie i na białych ścianach zostawia strużki krwawego soku.” (Mmm, licealne wizje!)
instagram.com/thrillerly

Główna bohaterka powieści „Piekielna osiemnastka” ma na imię Julka… i w tak wielkim stopniu jest mną, że chyba powinnam podejrzewać Autorkę o rzeczywiste konszachty z diabłem. Każdą kolejną stronę tego naznaczonego wątkami paranormalnymi thrillera czytałam z wręcz makiawelicznym uśmiechem, jako że w literaturze nie trafiłam jeszcze na postać, która miałaby ze mną tak wiele...

Julia dorasta w małym miasteczku, w którym jest wykluczona przez rówieśników tylko przez to, że nie jest ochrzczona. Do tego w głowie cały czas ktoś do niej mówi. Jej osiemnastka ma być dla niej wielkim i bardzo ważnych dniem, i faktycznie będzie, ale czy na pewno w sposób, w który chciała?

Autorka miała bardzo oryginalny pomysł, ale powiedziałabym też, że dość kontrowersyjny. Książka jest skierowana do starszej młodzieży i dotyka ona tematów takich jak wiara, dojrzewanie, poszukiwanie własnej tożsamości oraz walki dobra ze złem. Dlaczego powiedziałam, że ta pozycja jest kontrowersyjna? Bo dotyczy religii, a ten temat chyba zawsze jest dość delikatny.

Cała historia owiana jest masą tajemnic, które młoda osoba nagle musi wziąć na swoje barki. Jest jej ciężko, bo rówieśnicy jej nie akceptują, a dodatkowo zmuszona jest podjąć ważną decyzję, która zaważy na życiu jej, ale również jej bliskich i przyjaciół.

Książka ma dużo plot twistów i naprawdę mnie wciągnęła. Wiem, że chcąc napisać YA trzeba używać młodzieżowego języka, ale myślę, że gdyby czasem zamiast “elo” pojawiło się “siema” albo “hej” to książka nic by nie straciła, a właściwie bohaterka jedynie zyskałaby na autentyczności. Bohaterowie, mimo wszystko byli bardzo dobrze wykreowani, a cała fabuła się świetnie “kleiła”. Końcówka książki była tak zaskakująca, że nie wiedziałam co powiedzieć.

Podsumowując, książka jest zdecydowanie jedyna w swoim rodzaju i polecam sięgnąć samemu, aby się przekonać! ALE na czas czytania zepchnijcie swoje przekonania do tyłu i spróbujcie przejść przez tę historię jako Julia.

Jesteście gotowi na starcie z diabłem?

⭐️⭐️⭐️✨️/5

Julia dorasta w małym miasteczku, w którym jest wykluczona przez rówieśników tylko przez to, że nie jest ochrzczona. Do tego w głowie cały czas ktoś do niej mówi. Jej osiemnastka ma być dla niej wielkim i bardzo ważnych dniem, i faktycznie będzie, ale czy na pewno w sposób, w który chciała?

Autorka miała bardzo oryginalny pomysł, ale powiedziałabym też, że dość...

Jest to nietypowa książka. Na początku ciężko mi się ją czytało. Zachowanie głównej bohaterki wydawało mi się mało dojrzałe. Chociaż można starać się jej wybaczyć, bo ten wiek rządzi się swoimi prawami. Sposób myślenia zmienia się jednak z czasem, uczymy się na swoich błędach. Tak było w jakimś stopniu w jej przypadku. Współczułam jej, ponieważ została odrzucona przez grupę ludzi z okolicy i ze szkoły. A szukała tylko akceptacji oraz uwagi. Miała jednak dobrą przyjaciółkę, która wiele wniosła w jej życie. Brakło mi jednak takiej spójności między wydarzeniami. Wszystko bardzo szybko się działo i zabrakło mi większego skupienia na ważnych momentach. Opisy mogłyby być nieco dłuższe. Nieco sztuczna wydawała mi się przemiana znajomego ze szkoły, który też ją prześladował. Ciężko to wyjaśnić. Trudny człowiek do rozgryzienia. Końcówka jednak poprawiła cały całokształt książki. Okazała się interesująca i zaczęła wciągać. Dobrze została rozegrana. Nie chciałabym jednak zdradzać zbytnio szczegółów. Ale mogę powiedzieć, że dużo było o demonach. Dosłownie i w przenośni. Dużo zaczęło się wokół tego kręcić od pewnego momentu. A nawet egzorcyzmy odprawiano! Współczułam bardzo pewnemu księdzu, ponieważ spotkał go w powieści nieciekawy los. Nie pomyślałabym nigdy, że ciocia bohaterki może mieć tyle twarzy. Ciekawy był to pomysł na książkę i mimo wszystko cieszę się, że mogłam ją przeczytać. 😊

Jest to nietypowa książka. Na początku ciężko mi się ją czytało. Zachowanie głównej bohaterki wydawało mi się mało dojrzałe. Chociaż można starać się jej wybaczyć, bo ten wiek rządzi się swoimi prawami. Sposób myślenia zmienia się jednak z czasem, uczymy się na swoich błędach. Tak było w jakimś stopniu w jej przypadku. Współczułam jej, ponieważ została odrzucona przez grupę...

Kto zwycięży w tym nierównym pojedynku? Gra toczy się o najwyższą stawkę.
Julię poznajemy w najważniejszym momencie jej życia, bohaterka wkracza w dorosłość. Jest wrażliwa i nieco zagubiona, wychowywane przez wujostwo. Nastolatka przeczuwa, że najbliżsi nie są z nią szczerzy. W dodatku do tego dochodzą problemy w relacjach z rówieśnikami i... tajemniczy głos.

Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy Julia odnajduje pamiętnik, jaką tajemnicę skrywa diariusz?

Dziewczyna ma wiele talentów, w dotychczasowych, życiowych trudnościach towarzyszy jej jeszcze ktoś. Jaki ma to związek z dziennikiem, na który natrafiła?

Tymczasem zbliżają się osiemnaste urodziny Julki, czy ten dzień coś zmieni w jej życiu? W pewnym momencie ambitna uczennica będzie musiała dokonać wyboru...

Wykluczenie religijne, przemoc, odrzucenie, samotność, niezrozumienie

Thriller psychologiczny z elementami grozy Piekielna osiemnastka skierowany został głównie do młodzieży, mam jednak wątpliwości czy będzie dla niej odpowiedni. Dlaczego? Powodów mamy mnóstwo, nie zamierzam tu jednak uprawiać moralizatorstwa i wskażę na kluczowe przesłanki i wady, które mi przeszkadzały podczas lektury. W recenzji podkreślę wady i zalety opowieści, bo takowych nie brakuje.

Zacznę od tego, że poruszane przez pisarkę kwestie teologiczne są pozbawione podstaw naukowych, jednakże wyobraźnia prawem autora. Tematyka ukazana przez Dagmarę Warszewską Kołacz jest kontrowersyjna, plus za dawkowanie niektórych szczegółów i wymaga dużej odporności w jej odbiorze. Poza tym dominuje tu powtarzalność motywów, a już uwikłanie się głównych bohaterów w destrukcyjne relacje nie znajduje uzasadnienia.

Warto pamiętać, że w okresie adolescencji młodzi ludzie usilnie poszukują własnej tożsamości, a dobór wartościowych lektur ma im to ułatwiać, a nie utrudniać. Czy w tym przypadku tak będzie?

Na poczet dobrych stron historii zaliczam wnikliwą analizę psychiki postaci, rzeczywiście ich sylwetki są dobrze pogłębione. Motywy postępowania nastolatków jednak bywają niezrozumiałe, a decyzje przez nich podejmowane kuriozalne. Ale takie jest prawo młodości.

Losy Julii mnie nie przekonały, choć łatwo się z nią utożsamić. Być może ,,Piekielna osiemnastka'' znajdzie uznanie u innych odbiorców.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Moc Media.

Kto zwycięży w tym nierównym pojedynku? Gra toczy się o najwyższą stawkę.
Julię poznajemy w najważniejszym momencie jej życia, bohaterka wkracza w dorosłość. Jest wrażliwa i nieco zagubiona, wychowywane przez wujostwo. Nastolatka przeczuwa, że najbliżsi nie są z nią szczerzy. W dodatku do tego dochodzą problemy w relacjach z rówieśnikami i... tajemniczy głos.

Sprawa...

Są książki, które się czyta… i są takie, które zostawiają w głowie niepokój, który powoli się rozlewa i nie chce zniknąć. „Piekielna osiemnastka” od Dagmary to właśnie jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną.

Już od samego początku czułam, że to nie będzie zwykła opowieść o dorastaniu. Autorka od pierwszych stron buduje klimat, który jest duszny, tajemniczy i momentami wręcz niepokojący. I właśnie to najbardziej mnie wciągnęło – to uczucie, że coś jest „nie tak”, że pod powierzchnią tej historii kryje się coś znacznie głębszego.

Jeśli chodzi o fabułę, to absolutnie mnie kupiła. Motyw zbliżającej się osiemnastki jako momentu przełomowego został pokazany w bardzo oryginalny sposób. To nie jest tylko symboliczne wejście w dorosłość, ale punkt, w którym wszystko zaczyna się zmieniać i nabierać znaczenia. Bardzo podobało mi się to, jak autorka stopniowo odkrywa kolejne elementy historii, budując napięcie i zostawiając czytelnika z pytaniami, na które chce się jak najszybciej poznać odpowiedzi.

Ogromne wrażenie zrobiła na mnie postać Julii. To bohaterka bardzo złożona, pełna emocji i wewnętrznych konfliktów. Jej samotność i poczucie wykluczenia są niemal namacalne. Ale tym, co dodatkowo ją wyróżnia i nadaje jej historii jeszcze większej tajemniczości, jest jej znamię. To nie jest tylko detal – to element, który buduje klimat i sprawia, że wokół Julii od początku unosi się aura czegoś niepokojącego i niewyjaśnionego. To właśnie takie szczegóły sprawiają, że postać staje się jeszcze bardziej intrygująca i zapada w pamięć.

Bardzo podobało mi się również to, jak autorka pokazuje jej emocje. Julia nie jest idealna – ma swoje lęki, wątpliwości i momenty zagubienia. I właśnie dzięki temu wydaje się tak prawdziwa. Czytając, miałam wrażenie, że naprawdę ją poznaję, że rozumiem jej sposób myślenia i czuję to, co ona.

Motyw głosu w głowie to kolejny element, który totalnie mnie wciągnął. Dodaje historii napięcia i sprawia, że przez cały czas zastanawiałam się, co jest prawdą, a co wynika z emocji i przeżyć bohaterki. Uwielbiam takie niejednoznaczności, bo dzięki nim książka zostaje w głowie na dłużej.

Jeśli chodzi o styl autorki, to jest on naprawdę bardzo dobry. Dagmara pisze w sposób lekki, ale jednocześnie pełen emocji. Jej opisy są obrazowe, a klimat budowany z ogromnym wyczuciem. Czyta się to szybko, ale jednocześnie ma się ochotę zatrzymać przy niektórych fragmentach i po prostu poczuć je jeszcze raz.

Bardzo doceniam też to, jak autorka łączy warstwę psychologiczną z tajemnicą i napięciem. To sprawia, że książka nie jest jednoznaczna i daje czytelnikowi przestrzeń do własnej interpretacji. I to jest coś, co naprawdę lubię – kiedy historia nie daje wszystkich odpowiedzi od razu.

„Piekielna osiemnastka” to dla mnie książka o dorastaniu, ale w bardzo mrocznym i nieoczywistym wydaniu. O samotności, o szukaniu siebie i o tym, że czasem największe bitwy toczą się w naszej głowie. To historia, która wciąga, intryguje i zostawia po sobie ślad.

Dlatego z całego serca ją polecam. Jeśli lubicie książki z klimatem, które są trochę niepokojące, trochę tajemnicze i bardzo emocjonalne, to zdecydowanie powinniście po nią sięgnąć. Dla mnie to była naprawdę wyjątkowa lektura, która na długo zostanie w mojej pamięci. 🖤🔥📚

Są książki, które się czyta… i są takie, które zostawiają w głowie niepokój, który powoli się rozlewa i nie chce zniknąć. „Piekielna osiemnastka” od Dagmary to właśnie jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną.

Już od samego początku czułam, że to nie będzie zwykła opowieść o dorastaniu. Autorka od pierwszych stron buduje klimat, który jest...

"- Dlaczego unikasz swojego odbicia? - zapytał niskim głosem.
- To lustro mnie przeraża. Nie lubię w nie patrzeć, bo pokazuje zakrzywioną rzeczywistość.
- Dlaczego tak uważasz?
- No nie wiem, dam taki przykład. - Usiadła na sofie. - Jestem poważna, a moje odbicie się śmieje.
- A nie przyszło Ci na myśl, że ono pokazuje prawdziwą naturę?"


Główną bohaterką tej powieści jest Julia, dziewczyna niezrozumiana, napiętnowana przez rówieśników.
A czy wiecie co jest tego powodem? Już Wam mówię.
Między innymi to, że nie została ochrzczona, a także przez tajemnice związane z jej rodziną.
Choć ma przy sobie przyjaciółkę Zuzę, wciąż czuje się obca i nieakceptowana, przeczuwa, że najzwyczajniej nie pasuje do świata, w którym przyszło jej żyć.

Każdy rozdział książki to odliczanie dni do osiemnastych urodzin Julii, na które czeka z upragnieniem, co buduje niesamowite napięcie.
Każdy kolejny rozdział przybliża nas do momentu, który od początku wydaje się kluczowy - i faktycznie taki jest.
A my czujemy, że coś nieuniknionego nadchodzi, a atmosfera staje się coraz cięższa, wręcz dusząca.

Niepokój narasta z każdą kolejną stroną.
Dochodzi do dziwnych zdarzeń, śmierci osób z otoczenia Julii, a historia zaczyna przypominać najprawdziwszy koszmar, z którego nie ma ucieczki.
Jednocześnie odkrywamy wraz z naszą główną bohaterką kolejne tajemnice: pamiętnik matki, ukrywana prawda o jej przeszłości, a także sekrety wujka i ciotki (to oni ją wychowują),które tym bardziej burzą jej codzienność.

Bardzo istotnym elementem w tej powieści jest znamię Julii - blizna w kształcie krzyża na nadgarstku. To właśnie ta blizna jest symbolem, który nabiera coraz większego znaczenia wraz z rozwojem fabuły. To właśnie znak jej inności, ale także wskazówka dotycząca tego, kim naprawdę jest i co w niej się kryje.

Jednak najbardziej poruszającym motywem jest wewnętrzna walka dziewczyny. Głosy w jej głowie z czasem nabierają zupełnie innego, mrocznego znaczenia, innego niż byśmy się spodziewali - to zszokowało mnie najbardziej.
Kim tak naprawdę jest Julia?
A no właśnie, okazuje się, że wykracza ona daleko poza zwykłe człowieczeństwo.


Tymczasem Julia usilnie pragnie zostać ochrzczona, z nadzieją, że w końcu poczuje się "normalną", a także akceptowaną przez rówieśników.
Właśnie wtedy w książce pojawia się wątek egzorcyzmów, co nadaje tej historii jeszcze bardziej niepokojącego wymiaru.


"Piekielna osiemnastka" w niezwykle trafny sposób pokazuje trudności dorastania: potrzebę akceptacji, bunt, zagubienie i pytanie "kim jestem?".


"- (...) Nie jestem zła.
- I tu się mylisz. Każdy człowiek w głębi duszy jest zły. Obgaduje, knuje, zazdrości, działa dla własnych korzyści, kłamie. (...) Nie wspomnę o gorszych czynach."


Pióro autorki jest lekkie i przyjemne, język naturalny i autentyczny, co za tym idzie, dopasowany do wieku bohaterów. I nie, ulubione słowo Julki "Elo" nie przeszkadzało mi, moim zdaniem to wręcz wzmacnia wiarygodność postaci.

Fabuła, choć momentami może okazać się zawiła, pełna niedopowiedzeń, finalnie układa się w spójną całość.
Tajemnice stopniowo wychodzą na jaw, elementy układanki wskakują na swoje miejsce, a dzień osiemnastych urodzin (zakończenie) okazuje się mega szokujący!

To książka, która nie tylko wciąga od pierwszych do ostatnich stron, ale też zmusza do refleksji.
Uświadamia nam, jak cienka bywa granicą między dobrem a złem i jak łatwo ją przekroczyć.


Fenomenalny thriller psychologiczny z elementami grozy i realizmu magicznego przed Wami.
To nie jest zwykła młodzieżówka, to opowieść emocjonalnie angażująca, niesamowicie niepokojąca, wręcz przerażająca.

Z całego serca polecam tę historię czytelnikom 16+, oraz tym starszym, ja bawiłam się doskonale.
Z pewnością pozostanie ze mną na dłużej.


"Miej serce i patrzaj w serce." ❤️

"- Dlaczego unikasz swojego odbicia? - zapytał niskim głosem.
- To lustro mnie przeraża. Nie lubię w nie patrzeć, bo pokazuje zakrzywioną rzeczywistość.
- Dlaczego tak uważasz?
- No nie wiem, dam taki przykład. - Usiadła na sofie. - Jestem poważna, a moje odbicie się śmieje.
- A nie przyszło Ci na myśl, że ono pokazuje prawdziwą naturę?"


Główną bohaterką tej powieści jest...