Czarnóżka

Jakiś czas temu zachwyciłam się – ba, otumaniłam się wręcz pięknem i radością z dzieciństwa i tymi zabawami i postrzeganiem świata jaki jest, a jaki zmienił się podczas dorastania – bo przeczytałam „Tonję z Glimmerdalen”. To historia dziewczynki (wspaniałej Tonji),która lubiła wszystko i wszystkich, z małym jednym ludzkim wyjątkiem – właściciela ośrodka wypoczynkowego, który wprowadził najgłupszy regulamin jaki tylko można (na szczęście tylko w obrębie swojego ośrodka). Potem w moje czytelnicze ręce wpadła (jakże się cieszę) „Jania i Iwo” pióra pani Małgosi. Po niej magia piękna dziecięcych serc i oczu nadal trwały. I nie dość, że oderwałam się od rzeczywistości, to poczułam lekkość bytu, co rzadko się zdarza – a już podczas czytania, bardzo rzadko. Poczułam bliskość babusi i tatusia i dziadka siedzącego koło kredensu. Poczułam małą rączkę kolegi w swojej małej rączce, dotyk słonka o poranku i radości ze wspólnej wycieczki nad morze. Ile tego było... i jest... Ale.... Teraz zanurzyłam się w „Wieży na krańcu czasu” i znowu zegar zaczął się wygłupiać zabierając mnie do magicznej krainy wyciętej z innego świata. Oto... Dom, co ma czkawkę, mała dziewczynka Dziewiątka (mała choć duża),czarodziej Mroczysław (coś, jak taki pokręcony i przekręcony Mieczysław, który czasem coś wyczaruje, czasem nie – jak to w życiu bywa),doktor Łyżek (nie mylić z Łyżeczką) i troll Eryk. Zabawna grupa o jeszcze zabawniejszych perypetiach. Aż zastanawiam się, jak oni w tej Wieży śpią, bo skoro pod nimi światów tyle się miesza, skoro dom czasem czknie, a może nawet kichnie, to nic nie jest pewne. Każda minuta zaskakuje, podobnie jak oni wszyscy. Przyznam szczerze, że nie czytałam pierwszej części serii, czyli „Domu na skraju magii” i początek czytania nie należał do tych przyjemnych. Trudności sprawiało mi imię dziewczynki, Dziewiątka, która jawiła mi się bardziej z dziewiątką nieustępliwych huncwotów niż jedną (rezolutną) dziewczynką. Sam fakt, że to jedna, a nie dziewięć istotek jakoś trudno mi się zlepiał z fabułą. Dlatego i słowa Mroczysława czy Eryka jakoś ulatywały mi w krainę niedorzeczności. Ale... Ale po jakimś czasie wszystko nabierało innych barw i znaczenia. Wesołość akcji i trzpiotowatość to jednego pana, to drugiego. Ich strach, czy pomysły, to wszystko zaczyna tworzyć magiczny świat wyjątkowej grupki przyjaciół. Dom czka, skacze jak pionek po niezbadanej planszy światów. Wszystko jest zagadką, która jednoczy te ciepłe istotni razem. „Wieża na krańcu czasu” to obraz odwagi i prawdy zarazem. To przyjaźń, wsparcie i akceptacja słabości drugiego. To baśniowa, acz prawdziwa, historia oderwana od czasu i przestrzeni. Historia tych osób pokazuje to, co w życiu ma największą wartość, a o czym, z upływem lat i kalendarzy zapominamy – pokazuje, czym jest poleganie na sobie. Czym jest wiara w drugiego człowieka. Czym jest mobilizacja do wspólnego działania w zgodzie i radość z bycia sobą pośród innych. To historia przyjaciół, którzy uczą się pokonywać przeszkody i jednocześnie czerpią z nich to, co dobre, właściwe i rozważne (choć czasem na ową rozważność lepiej przymknąć oko). i cieszy przy okazji fakt, że takich książek jest coraz więcej. Są wypełnione niezbadanymi perypetiami, które chwytają i młodzież i dzieci i starszych (czasem i tych najstarszych). Cieszy fakt, że po takie książki się sięga, że się w nich zanurza i o nich opowiada. I nie trzeba szukać pretekstu, by je czytać. Nie ma znaczenia wiek, pogoda za oknem, czy tymczasowa nuda, którą trzeba jakoś zapchać. Na takie książki czas jest zawsze i wszędzie. One rozdmuchują mroczne chmury znad smutnej głowy, leczą ciało (bez leków z apteki i wizyty u specjalisty),poprawiają nastrój i sprawiają, że człowiek zaczyna się uśmiechać. Ot tak, sam do siebie. Do kubka z herbatą, do nadgryzionego sera, czy pomidora, co leży smutny i zapomniany. Same plusy i to w nadmiarze. I uwaga – jesteś w domu, co nie czka i nie skacze i jest ci ciepło i czujesz w sobie tyle energii, że cię wręcz rozsadza. To magia takich powieści i takich pisarzy, co lekkością pióra i frywolnością wyobraźni tworzą takie perełki w okładkach. Takie chwile warto kolekcjonować. Agnesto #agaKUSIczyta #agaKUSIczyta

Czy Twoje dziecko lubi się trochę bać… tak w sam raz? Nie tak, żeby od razu chować się pod koc, tylko żeby serce biło szybciej i żeby nie dało się odłożyć książki? Bo jeśli tak, to „Łowca dusz z Elbow Alley” Cut Gray to coś dla niego! Dwunastoletni Pipp przeprowadza się wraz z rodzicami do tajemniczej londyńskiej dzielnicy, gdzie po zmroku dzieją się rzeczy, o których lepiej nie mówić na głos. Duchy, wiedźmy, wampiry. A między nimi Pipp, który musi uratować rodziców. Przy okazji odkrywa w sobie odwagę, o jaką się nie podejrzewał. A pomaga mu Fliss, dziewczyna z sąsiedztwa, która nie boi się niczego. (Świetne ujęcie rodzącej się przyjaźni) To książka z klimatem jesiennego wieczoru. Trochę mroczna, ale też ciepła w środku. Idealna dla dzieci od 9 lat, które lubią tajemnice i historie z duszą (albo duchem – do wyboru). Uwielbiam takie lektury, bo dają emocje, uczą odwagi, oswajają strach. Bo trochę mroku w książkach to nic złego. To magia, która rozwija wyobraźnię.

"To opowieść o śmierci. Ale także opowieść o miłości. Ale w najcichszych zakątkach tych kartek jest to roztrząsanie straty. Utraty celu. Pewności. Oczekiwań co do tego, jak powinno wyglądać życie (lub nieśmierć). A zatem jest to roztrząsanie tego, jak odpuścić. Lub, kiedy jest to właściwe, jak nie odpuszczać. Jak trzymać się, choćby delikatnie, pamięci o tym, co stracone. Bo strata, drodzy czytelnicy, jest starszą siostrą smutku." Zaczyna się mocno, bo...Bazyl nie żył. Ale był też bardzo żywy. Bazyl to lis, który mieszka w Martym Lesie, hoduje grzyby, uwielbia herbatę, kocha książki, nie znosi borsuków. Bazyl jest Przewodnikiem Wędrującym Dusz. Każde zwierzę po śmierci trafia najpierw do jego domu, a on wskazuje mu, do którego Pokoju zaświatów ma wejść, do którego najbardziej pasuje. Pomaga zwierzętom przebyć tę ostatnią drogę między śmiercią, a nieżyciem. Pewnego dnia do jego drzwi zapukała borsuczyca Coniemiara. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że Bazyl za żadne skarby nie był w stanie jej przeprowadzić, tak jak pozostałych zwierząt, do jej Pokoju. I tu zaczynają się ich przygody, splątanie losu, więzi, aż do zmian, które zachodzą w obojgu dzięki tej relacji. "– Chcę powiedzieć, że każdy może otrzymać miłość – kontynuowała Coniemiara. – Ale tylko dobre dusze mogą ją dawać. " Bardzo ciekawie skonstruowana powieść, dotykająca tego, co delikatne, kruche_ tajemnicy śmierci, przejście na drugą stronę, korelacji tego, co tu i teraz, z tym co nastanie. Opowieść snuta z perspektywy zwierząt, co mnie kupiło. Bardzo polecam. Uwaga, mroczna

📚🧛‍♂️ Mi się podoba – Wampir z ciemnego lasu 🌲😄 To książka z serii Amelia i Kuba, ale raczej dla młodszych czytelników 👧🧒 Tym razem Amelia, Kuba oraz ich rodzeństwo – Albert i Mi (tak naprawdę ma na imię Milena ) wyjeżdżają do dziadków do Bladowic 🚗🏡 Podczas pobytu wrzucają do internetu – dla żartu – zdjęcie ich dziadka, który udaje wampira 🧛‍♂️📸😂 I co? Cała wieś uwierzyła w wampira i bardzo się przestraszyła 😱😱 Najlepsze jest to, że „wampirem” okazuje się… sami sprawdźcie kto 🦇🤓 Książka jest lekka, zabawna i pokazuje, że jeden głupi żart w sieci może narobić sporo zamieszania 🌐💥 Czyta się szybko i naprawdę fajnie 📖✨

Są książki, które się po prostu czyta, i są takie, które się współtworzy. „Papiernik: Księga Opowiadaczy” Rocha Urbaniaka to magiczne zaproszenie do świata, w którym to Ty stajesz się twórcą! ✍️✨ Wyobraźcie sobie, że dostajecie jedynie zalążki niezwykłych historii — o smokach, które mają już dość, kosmicznych dinozaurach czy czarodziejach drżących przed egzaminami. Resztę dopisujecie sami! A to dopiero początek. Ta książka zachwyca również wizualnie. Ilustracje stworzone przez autora to prawdziwy majstersztyk — pełen magii, detali i emocji. Zapomnijcie o banalnych obrazkach! Czekają tu na Was oniryczne, fantastyczne sceny: 🐋 Wieloryby-sterowce szybujące ponad chmurami 🏰 Tajemnicze klify, na których śpią olbrzymy ⚙️ Mechaniczne światy pełne zębatek, maszyn i niezwykłych wynalazków Każda z grafik to inspiracja sama w sobie. Urbaniak, niczym tytułowy Papiernik zbierający opowieści na morzu, udowadnia, że najcenniejsza historia to ta, która rodzi się w Twojej głowie. Najważniejsze przesłanie? Odrzuć lęk przed błędem, złap za długopis (albo po prostu otwórz wyobraźnię!) i… dokończ historię... To absolutny #musthave dla każdego, kto kocha marzyć, czytać i patrzeć na świat inaczej.

"Morderstwo w muzeum" rozgrywa się w muzeum Hornville’a, gdzie młoda bohaterka Bonnie staje przed zagadką: morderstwa i zniknięcia cennego eksponatu. 🕵️Bonnie ma detektywistyczne alter ego: kiedy zakłada płaszcz i dokleja wąsy przemienia się w Montgomery Bonbon: najlepszego detektywa na świecie (przynajmniej w jej wyobrażeniu). 💭Czytając tę książkę, poczułam się, jakbym cofnęła się do dzieciństwa. Myślę, że to zasługa dużej lekkości, wartkiej akcja, a także solidnej dawki humoru. Bonnie to postać, której szczerze kibicowałam: jej pomysłowość i upór w dążeniu do rozwiązania zagadki sprawiają, że można się w niej zakochać. Z kolei dziadek Banks, jako jej "back up”, dodaje ciepła i dorosłej perspektywy. Sceneria muzeum sprawia, że atmosfera śledztwa staje się mroczna, ale niezbyt przytłaczająca dla młodego czytelnika. Momentami miałam wrażenie, że sama chodzę i nasłuchuję szmerów, sprawdzając zakamarki muzealne. Autor świetnie balansuje: tworzy ciekawą zagadkę, a jednocześnie atmosfera pozostaje lekka, wręcz momentami swobodna. Również zakończenie mnie usatysfakcjonowało: odkrycie prawdy było sprytne, ale nie przesadzone, z przyjemnym detektywistycznym "aha!". ❗ CO MOGŁO BYĆ LEPIEJ? Momentami czułam, że tempo zwalnia, niektóre opisy wydawały się przydługie. Ale w kontekście grupy docelowej (dzieci) to pewnie bardziej zaleta niż wada.😉 🎁Książka będzie idealna dla osób, które chcą podarować młodemu czytelnikowi coś innego niż typową powieść przygodową — coś z nutą kryminału, ale bez przesadnego napięcia. Mnie książka rozbawiła, zaangażowała i przypomniała, jak fajnie być młodym detektywem w świecie pełnym zagadek.

Zdarza się, że ktoś boi się pająków, ciemności albo wizyty u dentysty. Ale Roryk Nieśmiał, prywatny detektyw z problemem, no cóż, nieśmiałości, ma lęk na nieco wyższym poziomie. Boi się właściwie wszystkiego, co wymaga kontaktu z ludźmi. A mimo to rozwiązuje zagadki! To tak, jakby ktoś panicznie bał się psów, a został treserem cyrkowym. A skoro o cyrku mowa ,w tej części na scenę wkracza klaun. I to nie taki, co rozdaje balony, tylko taki, przy którym nawet Joker wygląda na serdecznego wujka z urodzin. 🔎 Roryk Nieśmiał, nasz wyjątkowo skromny i ostrożny detektyw podejmuj kolejne zlecenie. Tym razem musi rozwiązać sprawę wypadku w centrum miasta. Szybko okazuje się, że za kierownicą mógł siedzieć klaun. Nie wiadomo jednak, czy to zwykły wypadek, czy ktoś naprawdę chciał się Roryka pozbyć. Z pomocą przychodzi mu jego nieoceniona asystentka Matylda. Dwunastoletnia dziewczynka o ciętym języku, błyskotliwym umyśle i odwadze, której mógłby jej pozazdrościć niejeden dorosły. Towarzyszy im także wierny cocker-spaniel, doktor Herkenrat, który, choć wygląda jak zwykły pies, potrafi zaskoczyć w najmniej spodziewanych momentach. Śledztwo prowadzi przez ciąg absurdalnych tropów, od tajemniczych rekwizytów cyrkowych po dziwacznych świadków, aż po sam środek mrocznej klaunady. Z każdym kolejnym odkryciem detektyw musi zmierzyć się nie tylko z zagadką, ale też z własnymi lękami. Bo czasem, by rozwiązać sprawę, trzeba zajrzeć za maskę, nie tylko klauna, lecz także własną. 🔎 „Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun” to lekki, dowcipny, ale jednocześnie wciągający kryminał młodych czytelników. Oliver Schlick z humorem i ciepłem pokazuje, że nawet najbardziej nieśmiała osoba może być bohaterem i że odwaga nie polega na braku strachu, ale na działaniu mimo niego. Świetnie rozpisana relacja między Rorykiem a Matyldą dodaje książce energii i uroku, a fabuła pełna zwrotów akcji i fałszywych tropów nie pozwala się nudzić. To historia, która bawi, wciąga i daje młodym czytelnikom ciche, ale ważne przesłanie. 🔎 To książka, po której ma się ochotę uśmiechnąć, wziąć głęboki oddech i pomyśleć: może i ja też mam w sobie trochę detektywa Roryka?

Dużo dzieci (a może i dorosłych) nie lubi tego momentu, kiedy gaśnie światło. Świat po ciemku wydaje się jakiś straszniejszy. Można mieć wrażenie, że w kątach czają się na nas różne stwory. W książce „Pstryk. Już nie boję się ciemności” Kataryna Berenika Miszczuk zastanawia się, czy są one groźne. Jest to taka bajka, która spodoba się tym, którzy w racjonalny sposób chcą wyjaśnić, skąd się biorą „potwory” w ciemności. Bohater, jak tylko widzi coś niepokojącego, włącza światło, aby to zbadać. Na własne oczy przekonuje się, że te wszystkie strachy to albo lampa, albo stos ubrań, albo jakieś inne domowe sprzęty, które w ciemności przybrały niepokojące kształty. Bardzo oczywista metoda, prawda? Klucz w tym, aby właśnie jako oczywistość przedstawić to dziecku. Bez irytacji, jaką często wyzwala zmęczenie. Dobrym sposobem jest zrobienie własnego eksperymentu nawiązującego do bajki. Przeczytać ją, a potem wspólnie sprawdzić, jakie „potwory” kryją się w waszej sypialni. Oswajać ciemność i nocne strachy można różnie. Jedni mówią, że te potwory są miłe, albo wręcz boją się ludzi. Natomiast Miszczuk podchodzi do sprawy racjonalnie. Pokazuje, że są one tylko wytworem gry świateł i naszej wyobraźni. Wystarczy: Pstryk! - włączyć światło – i one znikają.

Dobre rozwinięcie. Czyta się równie przyjemnie jak pierwsza część. Fabuła skupia sie na innym bohaterze i bardzo dobrze gdyż Irys jest znacznie ciekawsza niż Nim. Fabuła idzie bardzo szybko i nie ma poczucia że historia kończy się nagle. Świat się powoli rozwija i z chęcią z córką przeczytamy kolejne części.

Kolejna świetna część przygód nieśmiałego detektywa oraz jego bardzo bezpośredniej asystentki! Mamy tutaj doskonały humor, zagadkę zaginięcia znanej autorki kryminałów oraz nietuzinkowych bohaterów, a każdy z nich ma coś do ukrycia. Kto stoi za porwaniem, czy to tylko chwyt marketingowy samej zaginionej oraz co wspólnego mają z całą tą sprawą studnie na pustyni? Przekonajcie się sami, warto!

Próbowałaś kiedyś opowiedzieć dziecku, że kiedyś na półkach w sklepach był tylko ocet, a w telewizji nie było tysiąca bajek tylko „Teleranek” i dobranocka? Ja tak, i średnio mi poszło. Na szczęście jest „Bibuła w tapczanie” Michała Rusinka z ilustracjami Joanny Rusinek. To pierwsza książka o czasach żelaznej kurtyny, o Solidarności, stanie wojennym i ówczesnych realiach napisana naprawdę z myślą o dzieciach. Szczera, autentyczna, a przy tym lekka i z humorem. Dzięki dziecięcej perspektywie historia staje się bliska i zrozumiała, a czytanie to nie wykład, tylko podróż w czasie. Kolażowe ilustracje dodają całości klimatu i autentyczności. Są zabawne, nostalgiczne, po prostu genialne! To wyjątkowa lekcja historii, która nie straszy, ale wzrusza i zachęca do rozmowy o wolności, solidarności i codziennych gestach dobra.

Po audiobooka tej książki sięgnąłem zupełnym przypadkiem, ale cieszę się, że tak się stało. Bo lektura, choć krótka, okazała się bardzo dobra. NA PLUS: + świetnie napisani i poprowadzeni bohaterowie + podział rozdziałów na dwie epoki (2024 i 1885) + bardzo umiejętne pokazanie ciekawostek historycznych + wartka akcja + lekkie oraz barwne pióro + świetny lektor + klimat przygody przywodzący mi na myśl serial "Wakacje z duchami" + świetna oprawa graficzna w wersji drukowanej + finał opowieści NA MINUS - nie ma kolejnych tomów :) (przynajmniej na razie)

Wiercipiętek to elf, który na dobre zagościł w sercach naszej rodziny. Czytaliśmy codziennie 1 rozdział i tak polecam to czytać. Wspaniała historia, która niesie ze sobą mądre przesłanie. Bardzo dobrze napisana opowieść o odwadze, odkrywaniu siebie i …innych oraz o tym, że nie każde marzenie trzeba spełnić. Będziemy czytać, tak długo jak długo dzieciaki będą chciały słuchać. Polecam. Ciepła, wesoła, rozśmieszająca na każdym kroku książka, która skradnie Wasze serca.

⭐️RECENZJA⭐️ "Kot Marian i przeklęty kwartet" autorstwa @krzysztof.zapotoczny.autor to kolejna, wspaniała odsłona przygód kociego bohatera, który zdążył już zdobyć me serce. Ta część pokazuje, że pisarz nadal ma poczucie humoru, które potrafił połączyć w całej historii. Fabuła została skoncentrowana na sytuacji, w której nasze postacie musieli walczyć o przetrwanie. Wszystko było poprowadzone tak, że porwało mnie od pierwszej strony i trzymało do samiutkiego końca. Podobało mi się, że ukazane zostało to, jak świetnie bohaterowie potrafili współpracować ze sobą i dążyć do wytyczonego celu. Może tempo akcji nie było aż takie pośpieszne, ale w pewien sposób wyważone, co dawało też możliwość przyswojenia fabuły. Jeśli chodzi o kreację bohaterów, to Kota Mariana znałam już z poprzednich tomów, więc jego jakiś obraz miałam. To bardzo fajny, przyciągający, odważny i sprytny kocur, który w tym wszystkim był barwną postacią. Myślę, a wręcz jestem tego pewna, że młodzi czytelnicy pokochali go od razu i tęsknili tak, jak ja. Co do reszty bohaterów, to każdy był wyjątkowy, na swój sposób potrzebny i wnoszący wiele do tejże powieści. Bez nich nie powstałaby cała ta historia. Zakończenie przyniosło wielką satysfakcję z poczuciem domknięcia całości, jednakże nie zamknęło się na jakąś kontynuację. Ten koniec uczył, jak i cała reszta, także bardzo fajna sprawa dla dzieci. Uważam, że każde dziecko, które sięgnie po tę lekturę będzie zadowolone z przeczytania jej i przygody z bohaterami. "Kot Marian i przeklęty kwartet" to książka, która pobudza kreatywność, ale i wspiera rozwój dziecka w jakiś sposób. Także jest fajną sprawą na prezent. Polecam! 😎 🐈‍⬛ Współpraca barterowa z @wydawnictwo_dwukropek 💚

„Na ratunek gwiazdce” to najpiękniejsza baśń tej zimy. Nie żartuję! To zimowa opowieść pełna magii, ciepła i wyjątkowego klimatu, który pojawia się tylko wtedy, gdy za oknem robi się ciemno, a w domu czeka kubek herbaty i wspólne, rodzinne czytanie. Idealna na przedświąteczny czas. Pełna dobra, nadziei i przygody. Baśń o dzieciach, które znajdują gwiazdkę z nieba, o czarnoksiężniku, który oddał serce, i o podróży, która odmienia wszystko. Czyta się to tak, jak klasyczne baśnie z dzieciństwa, a jednocześnie świeżo i współcześnie. Do tego przepiękne ilustracje: mroczne i jasne jednocześnie, pełne blasku, tajemnicy i zimowego uroku. To naprawdę książka, którą chce się czytać razem, codziennie, choćby po jednym rozdziale. Idealna na prezent, na Mikołajki, pod choinkę, do rodzinnego wieczornego rytuału.

Poznajemy w niej Leona, który uwielbia świąteczną atmosferę i pragnie by święta były idealne. Będzie to trudno osiągnąć, bo nie ma mamy... A poza tym wszystko idzie nie po jego myśli. Jest tak źle, że Leon pragnie, by cały ten rozgardiasz zwyczajnie zniknął. I o dziwo tak się dzieje - chłopiec budzi się po świętach... Decyduje się jednak je odzyskać! 🎁 Co wyróżnia tę książkę? ✨ Bohater, z którym dziecko w łatwy sposób może się utożsamić, bo Leon jest dzieckiem takim samym jak czytelnik 🎵 Elementy muzyczne, w postaci piosenek połączonych z fabułą, które każdy może odsłuchać dzięki kodom QR 🌟Wartości, bo książka nie tylko jest atrakcyjną historią, ale przypomina, że święta to przede wszystkim ludzie. "Chłopiec, który przespał święta" to książka, która wywołała we mnie uśmiech, ake też łezkę wzruszenia i przypomniała, jak ważne są święta z ludźmi, których kochamy. To lektura, do której z pewnością wrócimy, bo daje nadzieję, która zostaje w sercu. ❤️ Jej atutem są niewątpliwie piosenki do śpiewania dla całej rodziny. Można je odtwarzać w dowolnej chwili, co sprawia, że obcujemy nie tylko z książką ale również muzyką.

Chcielibyście mieć psa? A jeśli już macie swojego czworonożnego przyjaciela, koniecznie napiszcie, jak ma na imię! Uwaga! Tym razem przychodzę do Was z książką, na którą czekałam od momentu zapowiedzi. Już pierwsze zdanie mnie totalnie kupiło: „Henry Ósmy Mydłkiewicz od zawsze chciał mieć psa. Problem w tym, że żaden pies nie chciał mieć Henryka.” Czy to nie brzmi jak historia, którą po prostu trzeba przeczytać? Ja przeczytałam – i powiem Wam tak: nie spodziewałam się aż tylu emocji. To nie jest tylko zabawna historia o chłopcu i jego wymarzonym pupilu. To ciepła, pełna serca opowieść o tym, czym naprawdę jest pies w życiu człowieka. Na stronie 52 (tak, zapamiętajcie tę stronę!) znajduje się fragment, który - przysięgam - czytałam już kilku osobom. Bo mówi dokładnie to, co powinien wiedzieć każdy, kto marzy o psie: że pies to nie tylko obowiązki, ale też najczystsza forma miłości, jaką można dostać. Śmiałam się, wzruszałam, a moja sunia leżała obok mnie, gdy czytałam. I tak ją głaskałam, bo pomyślałam - to jest właśnie to. Całość napisana jest w lekko humorystycznym stylu, momentami bardzo charakterystycznym - powtórzenia, rytmiczne zdania - ale w tej historii to działa. Ilustracje może nie są moimi ulubionymi, ale pięknie dopełniają fabułę i dodają jej uroku. To książka, którą powinien przeczytać każdy miłośnik psów, niezależnie od wieku. Bo jeśli dopiero marzycie o swoim pupilu – nauczy Was, co to znaczy odpowiedzialność. A jeśli już macie psiaka – przypomni Wam, dlaczego serce bije trochę mocniej, gdy patrzycie w te psie oczy.

Napewno nie dla osób z słabymi nerwami 😅 Nie polecam czytać w środku nocy 🤭 Bardzo ładna okładka i wykonanie graficzne w środku 💚 Bardzo podoba mi się styl pisania autorki oraz sam pomysł na książkę jest bardzo ciekawy 🩷 Na pewno nie będę żałować zakupu tej ksiażki jest bardzo ciekawa i interesująca 🌟 Kategoria wiekowa to tak 12 plus bo są potwory straszne obrazki i tego typu Bardzo fajnie się to czyta ale nie w nocy

🕵️‍♀️ Morderstwo! I kieł narwala to zabawny i wciągający kryminał dla młodych czytelników. W posiadłości Mroczakry dochodzi do tajemniczej śmierci dziadka Edny – Ignatiusa Gryzłowa a narzędziem zbrodni okazuje się niezwykły kieł narwala. Zamiast się bać, bystra wnuczka postanawia sama rozwiązać zagadkę i odkryć, kto stoi za tym nietypowym morderstwem. Historia pełna jest zwrotów akcji, rodzinnych sekretów i inteligentnego humoru, dzięki czemu czytelnik może poczuć się jak prawdziwy detektyw. To idealna lektura dla dzieci w wieku około 10 lat i starszych, które lubią zagadki, niespodzianki i opowieści pełne napięcia, ale podane w lekkiej, przystępnej formie. 💡 Pełna przygód, tajemnic i zabawnych sytuacji książka, która wciąga od pierwszej strony i uczy, że czasem bystry umysł może rozwikłać każdą zagadkę.

Coś tu śmierdzi! 🤢🤢🤢 Adam Mirek zrobił to po raz trzeci! Przemycił w przygodowej historii ogromną dawkę wiedzy naukowej, obierając za motyw przewodni same obrzydliwe rzeczy! Tak powstała mieszanka sprawiła, że od tej książki nie można się oderwać. "COŚ TU ŚMIERDZI nauka, która wrze, blugocze i wybucha" to całkiem nowa historia, która zaprasza młodego czytelnika do zapoznania się z fascynującym i pełnym szalonych eksperymentów światem chemii. Może dlatego, że w liceum nie znosiłam lekcji chemii ( rozszerzonej!) oraz sama uczę w szkole podstawowej biologii, ta historia podoba mi się najmniej, nie oznacza to jednak, że nie bawiłam się wyśmienicie! Tym razem czytelnik staje się bohaterem najprawdziwszej ( i niezbyt przyjemnie pachnącej) powieści detektywistycznej. Wszystko rozgrywa się na terenie dość osobliwego lunaparku, a jedna mała zagadka wraz z rozwojem wydarzeń zamienia się w sporą ilość osobliwych tajemnic do rozwikłania... Jedno jest pewne- tu dzieje się coś dziwnego... Świeta fabuła, język idealnie dostosowany do młodego czytelnika, zabawne rysunki, cała masa trudnej wiedzy chemicznej przedstawiona w sposób prosty i przyjemny- to kolejna propozycja na trafiony prezent dla każdego młodego miłośnika nauki i czytania książek! Już zastanawiam się, czym ( śmierdzącym lub obrzydliwym) zaskoczy nas Adam Mirek w przyszłym roku! współpraca z wydawnictwem Znak Emotikon