Ordinary Human Failings

Druga powieść Megan Nolan, „Zwykłe ludzkie ułomności”, to duszny, osadzony w Londynie lat 90. dramat, który potwierdza, że autorka jest jedną z najciekawszych obserwatorek mrocznych zakamarków ludzkiej psychiki. Nolan odchodzi od autobiograficznego tonu swojego debiutu na rzecz gęstej, niemal dickensowskiej panoramy społecznej, w której tragiczne zdarzenie staje się soczewką skupiającą klasowe uprzedzenia i bezwzględność tabloidowej machiny. Moja ocena to 7/10 – to książka bolesna, precyzyjna i zostawiająca czytelnika z poczuciem głębokiego dyskomfortu.

Punktem wyjścia jest makabryczne odkrycie: na osiedlu socjalnym znalezione zostaje ciało małego dziecka. Podejrzenie pada na dziesięcioletnią Lucy, pochodzącą z rodziny irlandzkich imigrantów, Greenów. To wystarczy, by Tom, ambitny i cyniczny dziennikarz brukowca, zwęszył temat życia. Izoluje rodzinę w tanim hotelu, rzekomo by ich chronić, a w rzeczywistości po to, by wydusić z nich najbardziej intymne i brudne sekrety, które sprzedadzą nakład. Nolan po mistrzowsku kreśli obraz „medialnego hienizmu”, gdzie cudza tragedia staje się towarem, a prawda jest jedynie przeszkodą w budowaniu chwytliwej narracji.
Największą siłą powieści jest jednak portret psychologiczny rodziny Greenów. Nolan cofa się w czasie, by pokazać losy matki Lucy, Carmel, oraz dziadka, Johna. Autorka analizuje mechanizm „zwykłych ułomności” – alkoholizmu, milczenia, emocjonalnego chłodu i wstydu, który przekazywany jest z pokolenia na pokolenie jak genetyczna choroba. Greenowie nie są „złymi” ludźmi; to postacie tragiczne, zmiażdżone przez okoliczności i własną niezdolność do komunikacji. Ich wyobcowanie w brytyjskim społeczeństwie, wzmocnione przez piętno imigrantów, czyni ich idealnymi ofiarami dla kogoś takiego jak Tom.

Dlaczego 7/10?
Mimo niewątpliwego kunsztu, „Zwykłe ludzkie ułomności” to lektura, która momentami staje się wręcz nieznośna w swoim pesymizmie:

Brak odkupienia: Nolan nie daje nadziei. Każda postać jest w jakiś sposób złamana, a finał nie przynosi oczyszczenia, lecz raczej potwierdzenie beznadziei ich położenia.

Jednowymiarowość Toma: Dziennikarz jest postacią tak skrajnie odpychającą i pozbawioną skrupułów, że momentami ociera się o karykaturę „złego redaktora”, co nieco osłabia realizm przedstawionego konfliktu.

Emocjonalny drenaż: To proza, która fizycznie boli. Nolan z chirurgiczną precyzją wbija szpilki w najbardziej czułe punkty, co sprawia, że czytanie książki „jednym tchem” jest praktycznie niemożliwe.

Reasumując, Megan Nolan stworzyła mocny, dojrzały traktat o moralności w czasach pogoni za sensacją. To książka o tym, jak łatwo jest osądzić „ułomności” innych, nie dostrzegając własnej potworności. Siedem punktów za odwagę, genialny styl i bezlitosną diagnozę społeczną, która – mimo osadzenia w latach 90. – wydaje się przerażająco aktualna również dzisiaj. To lektura dla tych, którzy nie boją się patrzeć w otchłań.

Druga powieść Megan Nolan, „Zwykłe ludzkie ułomności”, to duszny, osadzony w Londynie lat 90. dramat, który potwierdza, że autorka jest jedną z najciekawszych obserwatorek mrocznych zakamarków ludzkiej psychiki. Nolan odchodzi od autobiograficznego tonu swojego debiutu na rzecz gęstej, niemal dickensowskiej panoramy społecznej, w której tragiczne zdarzenie staje się...

Czyta się niezwykle lekko. Najbardziej zdumiewa pospolitość bohaterów, przeciętność, w której autorka dostrzega elementy godne uwagi i dostrzeżenia. Jacy jesteśmy obecni w tej historii, możemy się w niej przejrzeć i zobaczyć samych siebie. Tysiące decyzji, małych wyborów, niepostrzeżenie kluczowych elementów, które składają się w naszą banalną rzeczywistość. Bardzo ciekawe.

Czyta się niezwykle lekko. Najbardziej zdumiewa pospolitość bohaterów, przeciętność, w której autorka dostrzega elementy godne uwagi i dostrzeżenia. Jacy jesteśmy obecni w tej historii, możemy się w niej przejrzeć i zobaczyć samych siebie. Tysiące decyzji, małych wyborów, niepostrzeżenie kluczowych elementów, które składają się w naszą banalną rzeczywistość. Bardzo ciekawe.

Przez 3/4 książki dostajemy coraz więcej informacji o wydarzeniach i bohaterach, wyciąganych przez dziennikarza z londyńskiego brukowca. Narracja meandruje, a potem nagle pod koniec zaczyna galopować, a końcówka wygląda jak pisana na kolanie. Bez zachwytu

Przez 3/4 książki dostajemy coraz więcej informacji o wydarzeniach i bohaterach, wyciąganych przez dziennikarza z londyńskiego brukowca. Narracja meandruje, a potem nagle pod koniec zaczyna galopować, a końcówka wygląda jak pisana na kolanie. Bez zachwytu

Zwykłe ludzkie ułomności - niezwykle sprawnie i ciekawie napisane. Wciągają i zostają w pamięci.

Zwykłe ludzkie ułomności - niezwykle sprawnie i ciekawie napisane. Wciągają i zostają w pamięci.

Tytułowe ludzkie ułomności pojawiają się w powieści jako synonim nieszczęść, które przytrafiają się zwyczajnej rodzinie, takiej jak ta, sportretowana przez autorkę.
W Londynie znaleziono martwą trzyletnią dziewczynkę. Podejrzenie padło na bawiącą się z nią wcześniej dziesięcioletnią Lucy, która zdaniem otoczenia jest trudnym dzieckiem. Tom, dziennikarz szukający sensacyjnego tematu, rozmawia z członkami przybyłej kiedyś z Irlandii rodziny, by znaleźć w ich historii coś kompromitującego, pogrążającego. Tak oto zyskujemy wgląd w życie Carmel, matki Lucy, Richiego, przyrodniego brata Carmel, i ich ojca Johna. I jest to bardzo wciągająca opowieść. Warto.

Tytułowe ludzkie ułomności pojawiają się w powieści jako synonim nieszczęść, które przytrafiają się zwyczajnej rodzinie, takiej jak ta, sportretowana przez autorkę.
W Londynie znaleziono martwą trzyletnią dziewczynkę. Podejrzenie padło na bawiącą się z nią wcześniej dziesięcioletnią Lucy, która zdaniem otoczenia jest trudnym dzieckiem. Tom, dziennikarz szukający...

W pewnej irlandzkiej rodzinie mieszkającej w Londynie dochodzi do dramatycznego wydarzenia. Najmłodsza z jej członkiń, dziewczynka, zostaje podejrzana o zbrodnię. Sprawie tej przygląda się dziennikarz. Jego intencje są jednoznaczne: interesują go sensacja i mocny nagłówek. Przez pryzmat prowadzonych przez niego rozmów poznajemy historię bohaterów, a wraz z nimi przejawy zwykłych ludzkich ułomności, które składają się na obraz każdej rodziny: krzywdy, pomyłki, iluzje i rozczarowania. Czy mogą one tłumaczyć popełnioną zbrodnię? Dziennikarz oczekuje jasnej odpowiedzi, która nadawałaby się na tytuł na pierwszej stronie. Życie zdaje się jednak bardziej niejednoznaczne, tonie w szarościach. Właśnie ta niemedialna prawda jest sensem tej empatycznej i troskliwej lektury.

W pewnej irlandzkiej rodzinie mieszkającej w Londynie dochodzi do dramatycznego wydarzenia. Najmłodsza z jej członkiń, dziewczynka, zostaje podejrzana o zbrodnię. Sprawie tej przygląda się dziennikarz. Jego intencje są jednoznaczne: interesują go sensacja i mocny nagłówek. Przez pryzmat prowadzonych przez niego rozmów poznajemy historię bohaterów, a wraz z nimi przejawy...

Wciąga. Na londyńskiej ulicy dochodzi do morderstwa kilkuletniej dziewczynki. Kogo się podejrzewa? Oczywiście obcego, czyli irlandzką rodzinę. W trakcie, gdy skurwesyn z brukowca próbuje podstępem coś z nich wyciągnąć, żeby stworzyć jakąś sensację, dowiadujemy się jaką historię i jakie relacje mają poszczególni członkowie rodziny.

To mi podeszło bardziej niż poprzednia Nolan (ale chyba już mi się po prostu przejadły historię o dwudziestolatkach w toksycznych związkach),więc czekam co będzie tworzyć dalej.

Wciąga. Na londyńskiej ulicy dochodzi do morderstwa kilkuletniej dziewczynki. Kogo się podejrzewa? Oczywiście obcego, czyli irlandzką rodzinę. W trakcie, gdy skurwesyn z brukowca próbuje podstępem coś z nich wyciągnąć, żeby stworzyć jakąś sensację, dowiadujemy się jaką historię i jakie relacje mają poszczególni członkowie rodziny.

To mi podeszło bardziej niż poprzednia...

Czyta się rewelacyjnie, napisana bardzo dobrze, trudna historia pewnej rodziny, do 70% jest nieźle, potem zjazd. Wszystko zamyka się zbyt ekspresowo. Brakuje jakiejś puenty.

Czyta się rewelacyjnie, napisana bardzo dobrze, trudna historia pewnej rodziny, do 70% jest nieźle, potem zjazd. Wszystko zamyka się zbyt ekspresowo. Brakuje jakiejś puenty.

Bardzo chciałam zachwycić się tą książką ale nie mogę.

Bardzo chciałam zachwycić się tą książką ale nie mogę.

Zmęczyła mnie ta książka. Jeśli to celowe działanie autorki, to faktycznie jest to rodzaj kunsztu, którym się posługuje.
W tej książce jest jakoś ciasno i duszno, choć fabuła nie jest wartka. Niby wątki się snują, są mniej lub bardziej oczywiste, nudne... cały czas jest ruch i napięcie, ale wszystko takie zamulone i zawiesiste. Zwykłe ludzkie niedoskonałości albo raczej codzienne ludzkie tragedie zebrane są tu w jedną historię. Mimo ciężkiej fabuły też forma przyczyniła się chyba do tego odczucia, np. nie podobały mi dialogi wpisane w tekst; nie odznaczane od myślnikòw; co czyniło układ mniej przejrzystym.

Czuć lekki oddech na końcu, jakby ktoś próbował przewietrzyć zatęchłe mieszkanie otwierając uchylne okno; ten powiew świeżości jest jakimś powiewem nadziei.

Zmęczyła mnie ta książka. Jeśli to celowe działanie autorki, to faktycznie jest to rodzaj kunsztu, którym się posługuje.
W tej książce jest jakoś ciasno i duszno, choć fabuła nie jest wartka. Niby wątki się snują, są mniej lub bardziej oczywiste, nudne... cały czas jest ruch i napięcie, ale wszystko takie zamulone i zawiesiste. Zwykłe ludzkie niedoskonałości albo raczej...