Wszystkie nasze pory roku

„Wszystkie nasze pory roku” to książka, która przyszła do mnie dokładnie w tym momencie, w którym była mi potrzebna 🍂
O relacjach, zmianach i emocjach, których czasem nie umiemy nazwać, ale czujemy je bardzo mocno. Czytałam ją powoli, zatrzymując się przy fragmentach, które trafiały prosto w serce.

To historia jak życie — są w niej ciepłe wiosny, gorące lata, trudne jesienie i ciche zimy. I chyba właśnie dlatego zostaje w głowie na długo 🤍
Jeśli lubisz książki, które nie krzyczą, tylko mówią szeptem — to bardzo polecam.

„Wszystkie nasze pory roku” to książka, która przyszła do mnie dokładnie w tym momencie, w którym była mi potrzebna 🍂
O relacjach, zmianach i emocjach, których czasem nie umiemy nazwać, ale czujemy je bardzo mocno. Czytałam ją powoli, zatrzymując się przy fragmentach, które trafiały prosto w serce.

To historia jak życie — są w niej ciepłe wiosny, gorące lata, trudne...

Piękna historia

Piękna historia

Mocne 10. Polecam!

Mocne 10. Polecam!

Irena słynie z tego, że jest piękna i potrafi każdemu złamać serce, a jej uśmiech mówi o niej, że jest wieczną optymistką.




Radek uchodzi za gbura i mruka.




Spotykają się na parapetówce u wspólnych znajomych, szybko stają się powodem do żartów. Kobieta mając już po dziurki w nosie tych wszystkich komentarzy, stwierdza, że randki byłyby zdecydowanie przyjemniejsze gdyby można było na nich milczeć. Mężczyzna szybko podłapał ten pomysł i postanawia zaprosić ją na kolację w milczeniu.




I tak od pewnego piątku milczące kolację stają się ich tradycją.




Czy Irenie naprawdę uda się milczeć na randce? Czy takie wspólne milczenie potrafi zbliżyć? Czy Radek rzeczywiście nie ma nic ciekawego do powiedzenia?










Autorka stworzyła naprawdę dobrą powieść. Dwoje bohaterów zupełnie różnych, a mało tego uważani są za zupełnie inne osoby niż są w rzeczywistości.




Irena olśniewa i onieśmiela wszystkich swoją urodą, przez co wiele osób uważa, iż taka to ma w życiu łatwiej, bo nadrabia wyglądem. A ona wcale nie chce być w centrum uwagi, wcale nie chce rzucać się w oczy. Ona marzy o ciszy, spokoju i wcale nie jest duszą towarzystwa.




Radek jest stolarzem i nawet jego najlepszy przyjaciel uważa go za mruka. A on tak naprawdę ma sporo do powiedzenia i wcale nie jest gburem, tylko potrzebuje u swego boku odpowiedniej osoby.




Dwoje głównych bohaterów skrywają też jakieś swoje tajemnice, które spowodowały, że ich życie dosyć mocno się zmieniło.




Tę powieść czytało mi się naprawdę przyjemnie. Choć to była moja pierwsza książka autorki i sięgnęłam po nią w ciemno, to szybko mi się ją czytało.




Jagoda Wochlik, szczerze to powiem, że bardzo mnie zaskoczyła tym, że ta z pozoru niewinna historia daje bardzo dużo do myślenia. Jak często zbyt szybko oceniamy ludzi, z jaką łatwością przychodzi nam przyklejanie innym łatek. Autorka stworzyła piękną książkę o przełamywaniu barier, o trudnych emocjach i o mylnych ocenach.




Może ta powieść nie była nieprzewidywalna i z łatwością przewidziałam zakończenie, oraz to jak potoczą się losy bohaterów, to mimo to chciało mi się czytać dalej, zupełnie mi to nie przeszkadzało.




Jeśli poszukujecie takiej odskoczni od rzeczywistości, która wywoła w was wiele emocji i da wam do myślenia, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę.

Irena słynie z tego, że jest piękna i potrafi każdemu złamać serce, a jej uśmiech mówi o niej, że jest wieczną optymistką.




Radek uchodzi za gbura i mruka.




Spotykają się na parapetówce u wspólnych znajomych, szybko stają się powodem do żartów. Kobieta mając już po dziurki w nosie tych wszystkich komentarzy, stwierdza, że randki byłyby zdecydowanie przyjemniejsze...

Mnie tak bardzo nie urzekła ale czytało się dość dobrze.
#WyzwanieLC2025

Mnie tak bardzo nie urzekła ale czytało się dość dobrze.
#WyzwanieLC2025

Temat miłości ale przedstawiony w jakże inny sposób niż wszystkie współczesne powieści. Taki bardzo nieszablonowy. Nie ma żadnych namiętności i uniesień. Czyta się bardzo przyjemnie.

Temat miłości ale przedstawiony w jakże inny sposób niż wszystkie współczesne powieści. Taki bardzo nieszablonowy. Nie ma żadnych namiętności i uniesień. Czyta się bardzo przyjemnie.

Irena - piękna i radosna kobieta.
Radek - małomówny i zamknięty w sobie.

Poznają się na parapetówce u przyjaciół, oboje są singlami i obiektem żartów.

Ona rzuca niewinnie, że randki byłyby przyjemne, gdyby przebiegały w ciszy.
On podchwytuje jej pomysł i zaprasza Irenę na kolację w milczeniu.

Czy ta nietypowa kolacja może odmienić ich życie?
Czy piękna kobieta zawsze ma w życiu łatwiej?
Czy małomówny mężczyzna otworzy się i przemówi?
Jak rozwinie się relacja tych dwojga?

To piękna i poruszająca historia o życiu, miłości i relacjach międzyludzkich, o mylnych ocenach i trudnych przeżyciach.
Polecam wam tą książkę z całego serca ❤️

Irena - piękna i radosna kobieta.
Radek - małomówny i zamknięty w sobie.

Poznają się na parapetówce u przyjaciół, oboje są singlami i obiektem żartów.

Ona rzuca niewinnie, że randki byłyby przyjemne, gdyby przebiegały w ciszy.
On podchwytuje jej pomysł i zaprasza Irenę na kolację w milczeniu.

Czy ta nietypowa kolacja może odmienić ich życie?
Czy piękna kobieta zawsze...

Autorka prowadzi opowieść w lekkim, ciepłym stylu takim, który od razu sprawia, że człowiek czuje się częścią świata bohaterów. Dialogi są naturalne, pełne humoru i drobnych uszczypliwości, a przy tym niosą w sobie coś więcej niż tylko słowa. To właśnie ta mieszanka lekkości i emocjonalnej głębi sprawiła, że nie mogłam się oderwać od lektury.

Historia Ireny i Radka pokazuje, jak złudne bywają pierwsze wrażenia i jak bardzo ludzie potrafią nas zaskoczyć. Podobało mi się, że autorka nie poszła w schematy  bohaterowie są złożeni, z bagażem doświadczeń i emocji, które dodają im autentyczności.
A pomysł na spotkania w ciszy ❓️ Oryginalny, nietypowy i dający do myślenia czy naprawdę zawsze potrzebujemy słów, by się porozumieć❓️

To książka, która ma w sobie coś terapeutycznego  czyta się ją lekko, ale zostawia w sercu refleksję. Jest jak promień słońca przebijający się przez jesienne chmury przypomina, że po każdej burzy przychodzi chwila spokoju. 🌦️☀️

Autorka prowadzi opowieść w lekkim, ciepłym stylu takim, który od razu sprawia, że człowiek czuje się częścią świata bohaterów. Dialogi są naturalne, pełne humoru i drobnych uszczypliwości, a przy tym niosą w sobie coś więcej niż tylko słowa. To właśnie ta mieszanka lekkości i emocjonalnej głębi sprawiła, że nie mogłam się oderwać od lektury.

Historia Ireny i Radka...

Randkowanie: pierwsze nieśmiałe spotkania i próby zaimponowania tej drugiej osobie, udawanie kogoś innego, na wypadek gdyby ta druga osoba szukała kogoś „bardziej”. Ekscytujące ale może też być męczące, prawda?
A co jeśli ktoś by Wam zaproponował „Milczącą randkę”? super pomysł czy niekomfortowa sytuacja? Czy można się poznać i zbliżyć nie zamieniając wielu słów?
Podczas parapetówki u znajomych spotykają się Irena i Radek. Ona piękna i wygadana. On cichy, nie wyróżniający się niczym. Ona rzuca „wyzwanie” cichej randki, on je podejmuje. Pierwszy, drugi, trzeci piątek… niespodziewanie ona zaczyna się na nie szykować i stroić, a on wyczekiwać tych spotkań.
Co z tego wyniknie?
Jedno jest pewne, już dawno nie zaskoczyła mnie tak …
Niespieszna akcja, tajemnice i sekrety które skrywa każdy z bohaterów, i co najważniejsze, przekaz : nic nie jest takie jakimś się wydaje.
Ta na pozór odważna dziewczyna skrywa się za maską, a milczący facet ma wiele do powiedzenia, tylko nie z każdym chce się tym dzielić. Jak lekko jest oceniać i jak łatwo się pomylić.
To moje pierwsze spotkanie z autorką, ale czuję, że nie ostatnie. Polecam!

Randkowanie: pierwsze nieśmiałe spotkania i próby zaimponowania tej drugiej osobie, udawanie kogoś innego, na wypadek gdyby ta druga osoba szukała kogoś „bardziej”. Ekscytujące ale może też być męczące, prawda?
A co jeśli ktoś by Wam zaproponował „Milczącą randkę”? super pomysł czy niekomfortowa sytuacja? Czy można się poznać i zbliżyć nie zamieniając wielu słów?
Podczas...

Wszystkie nasze pory roku” to najnowsza powieść Jagody Wochlik.
Poznajcie moją opinię!

Piękna Irena, promyk szczęścia wśród grupy przyjaciół poznaje na imprezie okazjonalnej Radka.
Ona uznawana jest za chodzący ideał ale nie znalazla jeszcze mężczyzny swojego życia .
On, cichy i spokojny facet. Uznawany za mruka..
Co połączy tę Dwójkę?

Ciężko było mi wgryźć się w tę historię. Mnóstwo dialogów, szybki przeskok czasu z kolacji do kolacji.
Miałam czasem wrażenie, że się gubię. Nie wiem o co chodzi ani kto co powiedział…
A potem załapałam i przepadłam.
Wielkie emocje, tajemnicza przeszłość i dwoje samotnych ludzi..
Tęsknota i pragnienie obecności drugiego człowieka były aż namacalne.
Życie , przemijanie porównane do por roku.
Rozmowy i chwile ciszy, które pokazują jak warto pokazać prawdziwe oblicze żeby w końcu dosięgnąć szczęścia.
Ta książka nie budziła mojej sympatii. W pewnym momencie, zatraciłam się w niej i nie potrafiłam odpuścić aż do ostatniej strony.

Podobała mi się historia Radka i Ireny.
Jagoda Wochlik zawarła w niej mnóstwo emocji. Szczere rozmowy a także i momenty w których ludzie myślą że wiedzą i prawią morały nie zdając sobie z niczego sprawy.
Ta książka przypomina, że prędzej czy później musi wyjść słońce. Musimy tylko poczekać na swój promień.

Czytajcie! Bawcie się dobrze!
Warto dać jej szansę!

Wszystkie nasze pory roku” to najnowsza powieść Jagody Wochlik.
Poznajcie moją opinię!

Piękna Irena, promyk szczęścia wśród grupy przyjaciół poznaje na imprezie okazjonalnej Radka.
Ona uznawana jest za chodzący ideał ale nie znalazla jeszcze mężczyzny swojego życia .
On, cichy i spokojny facet. Uznawany za mruka..
Co połączy tę Dwójkę?

Ciężko było mi wgryźć się w tę...