Ibra. Chłopak, który odnalazł własną drogę

Książka bardzo fajna. Opowiada prawdziwą historię Cristiano Ronaldo. Bardzo wciągająca. Polecam fanom piłki nożnej i pana Ronaldo. Ani przez chwilę się nie nudziłem. Książka jest tak napisana ,że czytać ją mogą najmłodsi. Przyjemna w czytaniu. Fajne są w niej obrazki.

Autorem książki „Więcej niż klub” jest Paweł Beręsewicz piszący książki dla dzieci i młodzieży, mający na swoim koncie wiele nagród i wyróżnień. Czytelnicy cenią sobie jego trafność spostrzeżeń i celny dowcip. Tytuł na pewno nawiązuje do klubu, w którym grają bohaterowie książki – Filip (Messi) i Marek (Ronaldo). Z drugiej jednak strony może nawiązywać do motto Barcelony, o której w książce jest dość sporo, między innymi o klubie, juniorach i La Masii. Książka opowiada o chłopcach grających w Wojewódzkiej Lidze Przyszłych Gwiazd, w klubie GKS Frutex Pięknogóra. Wyniki nie były za dobre, zespół był nawet na ostatnim miejscu. Po wycofaniu się sponsora przez pożar w mieście i przejściu do klasy pewnej Ewy, wszystko się zmieniło. Ewa stała się agentką trzech młodych piłkarzy, wzięła na siebie rolę kierowniczki zespołu i potrafiła załatwić wiele spraw m.in ciepłą wodę w prysznicach, zmianę gospodarza meczu, trenera czy transfer zawodnika. W pewnym monnecie pojawia się trener, który jest nauczycielem w szkole i grał kiedyś w La Masii z Messim. Pod jego wodzą drużyna się podnosi i wygrywa Mistrzostwo. Na mecz przyjeżdża jego znajomy – agent z Barcelony. Do szkółki dostaje się Filip, który nie może się zdecydować czy wyjechać. Messi, Ronaldo, Casillas, Ibrahimovic, Neymar, Van Persie i Mourinho w jednym klubie? To możliwe. Tylko w w GKS Frutex Pięknogóra. Trener z Barcelony, który grał z Messim, skaut z Katalonii, wyjazd na testy do La Masii, oferta z Barcelony? Tylko w tej książce. Przeczytajcie sami!

Sześć lat leżała na półce. Dostałem w prezencie i jakoś nigdy nie ciągnęło mnie, żeby ją przeczytać. Doceniam klasę Roberta, ale nigdy nie czułem względem niego nadmiernej sympatii. Warto było ją w końcu przeczytać, choć z perspektywy roku 2024, od roku 2016 sporo się wydarzyło. W książce nie ma już nic chociażby o Euro we Francji. Profesjonalista. Jedyne co mi się nie podoba, że cała książka jest laurką Lewego. Nie ma tam grama wad, negatywnych akcji, sytuacji. Głównie kadzenie. Robienie boga z człowieka. I za to spory minus. Brakuje pikanterii.

Książka napisana w przystępny sposób dla młodego czytelnika. Czy jest bohaterem dla młodych piłkarzy? Oczywiście że tak. Jego historia może inspirować kolejne pokolenia. Nie miał łatwego startu, ale dzięki mentalności i ciężkiej pracy dotarł na sam szczyt. Tak chcemy zapamiętać Roberta, jako kogoś kto nie poddał się przeciwnościom, ale jego historia wciąż się pisze.

O książce nigdy wcześniej nie słyszałam. Syn wybrał w bibliotece i tak się rozpoczęła nasza rodzinna przygoda z FC Soto Alto. Pisana prostym językiem - przez to idealna do samodzielnego czytania. Zarówno dla 10+ jak i młodszych czytelników, będących fanami futbolu.

Mnóstwo czasu spędzam obecnie z wnukami, którzy zafiksowali się na sporcie, w szczególności zaś piłce nożnej. Trenują kilka razy w tygodniu i w związku z powyższym musiałam się podszkolić z zasad gry i przynależności piłkarzy do różnych klubów. Ostatnio w nasze ręce trafiła pięknie wydana książka o Cristiano Ronaldo, którą wspólnie czytaliśmy. Zawiera ona wiele informacji o Ronaldo poczynając od jego dzieciństwa. Dotyczy to zarówno początków grania w piłkę jak i jego samego jako człowieka. Wbrew pozorom to sympatyczny, życzliwy, pomocny, koleżeński i miły człowiek. Zaś jego historia dokonań w piłce nożnej jest imponująca. Informacje dotyczące Cristiano uzupełniają kolorowe fotografie zarówno samego piłkarza jak i miejscowości, w których przebywał i mieszkał, klubów w których grał, stadionów gdzie brał udział w rozgrywkach, nagród które zdobył, ludzi z którymi pracował itd. Dla osób interesujących się piłką nożną jest to na pewno ciekawa lektura.

Ciekawa opowieść dla najmłodszych o królach Polski. Może dzieci nie zapamiętają duzo, ale z pewnością będą kojarzyć chic kilka szczegółów. Napisane bardzo przystępnie, szybko sie czyta, czasami można sie pośmiać nawet. Wspomniane jest wiele informacji, które nie są powszechne znane, a na lekcjach w szkole nie ma na nie czasu, mimo ze są bardzo ciekawe i rozwijające.

„Szczuroburger” to moje kolejne spotkanie z twórczością Davida Walliamsa — i muszę przyznać, że za każdym razem autor potrafi mnie zaskoczyć. Choć sięgam po jego książki z coraz większymi oczekiwaniami, to on za każdym razem serwuje coś nowego, świeżego i absolutnie nieprzewidywalnego. Tym razem również nie zawiódł — chociaż przyznaję, że momentami było naprawdę… przerażająco! Fabuła skupia się na losach Zoe, dziewczynki, której życie zdecydowanie nie jest usłane różami. Po śmierci mamy jej codzienność staje się ponura i pełna trudnych emocji. Ojciec, pochłonięty własnymi problemami, przestaje być wsparciem, a sytuacji nie ułatwia okrutna macocha i szkolna prześladowczyni. W tym wszystkim Zoe zostaje praktycznie sama… no, prawie — bo ma swojego szczura, który okazuje się nie tylko jej przyjacielem, ale i kluczem do dość dziwacznej przygody. Walliams nie boi się poruszać trudnych tematów – biedy, samotności, żałoby – ale robi to z charakterystycznym dla siebie humorem i wyczuciem. W „Szczuroburgerze” czuć też lekką nutę grozy, zwłaszcza gdy na scenę wkracza niejaki Burt – właściciel odrażającej budki z burgerami i człowiek, którego lepiej nie spotkać po zmroku… Ale mimo tych mroczniejszych momentów książka nie traci lekkości. Wręcz przeciwnie – balansuje idealnie między wzruszeniem, śmiechem i lekkim dreszczykiem. To fantastyczna lektura – odważna, zabawna, trochę straszna, ale przede wszystkim mądra. Walliams znowu pokazuje, że potrafi pisać o rzeczach ważnych w sposób przystępny, błyskotliwy i pełen serca. Polecam „Szczuroburgera” każdemu, kto ceni dobre, niebanalne książki dla młodszych (i nie tylko!) czytelników.

Nie interesuję się piłką nożną, więc do niedawna nie wiedziałem, kim jest autor tej książki. Usłyszałem jednak, że Arkadiusz Onyszko opisuje w niej Danię, i postanowiłem zmierzyć się z jego historią. Sam od kilku lat mam – delikatnie mówiąc – wątpliwą przyjemność pracować z Duńczykami. Zawsze miałem dobre zdanie o Skandynawach, które, jak się okazuje, wynikało głównie z niewiedzy. Duńczyk to dla mnie hybryda Żyda i Niemca – i po przeczytaniu tej książki widzę, że nie tylko ja mam takie wrażenie. To ciekawa historia człowieka, który dostał drugą szansę. Nie jest to mój styl ani klimat, ale daję okejkę.

Pozycję traktowałem jako sentymentalną wycieczkę do czasów gdy Wisła była wielkim klubem, a ich gra w Europie wywoływała wypieki na twarzy. Nie zawiodłem się, choć dostępność fragmentów w internecie jest tak obszerna, że miałem czasem wrażenie, że już to wszystko czytałem. Do tego czyta się ją bardzo dobrze. Nie powiedziałbym, że ma tyle stron - czytając kartki uciekały mi tak szybko, że miałem wrażenie, że czytam jakąś broszurkę. Siadłem do niej na chwilę do popołudniowej kawy, chcąc przeczytać jeden fragment, a zaraz okazało się, że połknąłem 3/4 całości. Polecam - nie tylko fanom Wisły. Jedyny minus, to potraktowanie po macoszemu końcowego okresu ery Cupiała. Końcowym akordem na dobrą sprawę jest ekipa Maaskanta. P. S. Drogi autorze - jeśli to czytasz - jest pewien błąd, który rzucił mi się w oczy wyraźnie, bo skoro się wspomina choć to nie był mus, to raczej wypadałoby nie mijać się z prawdą. Lilian Thuram i Gigi Buffon trafili do Juventusu w tym samym okienku transferowym, a nie rok po roku. Ten krok był możliwy dzięki rekordowej sprzedaży Zidane'a do Realu.

(8/26) Taki trochę nostalgiczny "Powrót do przeszłości" czyli do lat 90tych kiedy to będąc nastolatkiem również ocierałem się o to środowisko. Fajnie nakreślone czasy choć nie jest to wybitna literatura, bo napisana prostym językiem z dużą ilością błędów a profesorem Miodkiem nie jestem ;) Kłania się redakcja. Raczej jako krótka rozrywka, tak na jeden wieczór. Czytadło nie zostanie pewnie długo w mej pamięci ale miło było sobie przypomnieć "stare dobre czasy cudownych lat 90tych :) i za to autorowi należy się plusik, naciągane 6/10

Wyobraźcie sobie, że polityka to ogromna gra planszowa, w której wszyscy biorą udział, ale nikt nie rozdaje instrukcji. Każdy przesuwa swoje pionki, zmienia zasady w trakcie i próbuje przekonać innych, że tylko on gra. Brzmi jak chaos? Owszem. Ale właśnie od tego zaczyna Boguś Janiszewski w książce „Polityka. To, o czym dorośli Ci nie mówią”, pokazując młodym czytelnikom, że świat polityki wcale nie musi być nudny, a już na pewno nie niezrozumiały. 🤵 Autor z typową dla siebie lekkością tłumaczy, czym właściwie jest władza i skąd się bierze, jak działają państwa, dlaczego ludzie płacą podatki (choć woleliby kupować lody) i po co istnieją partie polityczne. Nie brakuje też tematów takich jak konstytucja, wybory czy prawa obywatelskie. Wszystko to opisane jest z humorem, dystansem i prostym językiem, który nie obraża inteligencji młodego czytelnika, tylko zachęca go do samodzielnego myślenia. 🤵 Ogromną rolę w tej książce odgrywają ilustracje Maxa Skorwidera. To nie są zwykłe obrazki do tekstu, to prawdziwe minikomedie w rysunkach! Zabawne, pełne drobnych szczegółów i komentarzy, pomagają zrozumieć nawet najbardziej skomplikowane pojęcia. Dzięki nim rozmowy o demokracji, sejmie czy konstytucji przypominają raczej komiksową przygodę niż nudną lekcję WOS-u. 🤵 Czy warto sięgnąć po tę książkę? Zdecydowanie tak! To świetna pozycja nie tylko dla dzieci i młodzieży, ale też dla dorosłych, którzy czasem sami gubią się w politycznym gąszczu. Janiszewski i Skorwider udowadniają, że o poważnych sprawach można mówić z uśmiechem i że nawet temat tak trudny jak polityka może być zrozumiały, śmieszny i inspirujący. 🤵 Jeśli chcesz wreszcie dowiedzieć się, o co chodzi w tym całym zamieszaniu z politykami, wyborami i obietnicami bez pokrycia, ta książka to Twoja mapa do świata dorosłych. I co najlepsze jest naprawdę zabawna.

David Walliams po raz kolejny udowadnia, że ma niezwykły talent do tworzenia opowieści, które bawią dzieci i jednocześnie przemycają ważne przesłania. „Pan Smrodek” to historia nietypowej przyjaźni między Chloe – dziewczynką zmagającą się z samotnością i brakiem zrozumienia w domu – a bezdomnym mężczyzną, którego wszyscy w okolicy znają właśnie jako Pana Smrodka. Na pierwszy rzut oka jest to zabawna, pełna nieco obrzydliwych opisów (które dzieci uwielbiają!) książka o dziwacznym, śmierdzącym włóczędze. Ale im głębiej się w nią wchodzi, tym wyraźniej widać, że to przede wszystkim opowieść o akceptacji, empatii i o tym, by nie oceniać ludzi wyłącznie po wyglądzie. Walliams znakomicie balansuje między humorem a wzruszeniem, dzięki czemu czytelnik może się śmiać, a chwilę później poczuć wzruszenie lub zadumę. Bardzo podoba mi się to, że autor w prosty sposób pokazuje dzieciom problemy społeczne – takie jak samotność, bezdomność czy brak zrozumienia ze strony rodziny – nie moralizując, a raczej opowiadając historię, która sama niesie ważne lekcje. Książka jest dodatkowo wzbogacona ilustracjami Quentina Beake’a, które idealnie podkreślają absurdalne i zabawne elementy fabuły. Dzięki temu całość jest jeszcze bardziej przystępna i atrakcyjna dla młodszych czytelników. „Pan Smrodek” to nie tylko zabawna opowieść pełna typowego dla Walliamsa humoru, ale też piękna lekcja o przyjaźni i wrażliwości. To książka, która bawi, wzrusza i daje do myślenia – zarówno dzieciom, jak i dorosłym, którzy sięgną po nią razem ze swoimi pociechami.

Adam Nawałka, obok Michniewicza i Leo Benhakkera stanowi dla mnie wzorzec ambicji polskiego selekcjonera. Świetny zawodnik Górnika Zabrze, gdzie rywalizował z Musiałem. Gwiazda Mundialu w Argentynie w 78' (Polska jechała tam w roli faworytów). Na plus wiarygodności kwalifikacji trenera jest fakt, że książka została napisana przed Euro 2016. A przecież dobrze wiemy, że ćwierćfinał (ewentualny finał) stanowi najlepszy wynik polskiej kadry od czasów Wójcika, Piechniczka i Górskiego.

Czytało się tą książkę bardzo przyjemnie. Jest to bardzo dobry zbiór ciekawostek, wspomnień, relacji osób dla których Ranczo jest ważnym segmentem życia. Sama książka naprawdę dobra, nie ma do czego się przyczepić - oczywiście może tylko rażą momenty, gdy jest to zbitka fragmentów z innych książek o tematyce serialu ale to drobnostka.

Pan Rymanowski jest jednym z niewielu dziennikarzy głównego nurtu, którego cenię i którego faktycznie można nazwać dziennikarzem. Zawsze ceniłem jego refleksje i spostrzeżenia na temat futbolu i nie raz udowadniał, że wie o co chodzi w piłce nożnej. W jego książce mamy zbiór kilkunastu wywiadów z jednymi z najlepszych zawodników w historii polskiej piłki. Są oczywiście Boniek i Lubański, jest jak zawsze barwny Tomaszewski i nieco rubaszny Lato. Jest też Banaś, którego poznało ostatnio szersze grono młodszych kibiców. Iwana bardzo dobrze można było poznać już przy "Spalonym", więc wiele nowego się o nim tu nie dowiemy. Podobnie jak w przypadku Bońka i Lubańskiego, bo oni akurat bardzo często są bohaterami wywiadów i ktoś, kto zwyczajnie siedzie głęboko w temacie zna już ich bardzo dobrze i ciężko czymś zaskoczyć. Duże słowa uznania dla autora, że w wybranym przez niego gronie znaleźli się też pozostający zawsze trochę w cieniu Adam Musiał czy Władysław Żmuda. Ciekawa była też rozmowa z Janem Urbanem i z Markiem Citką. Nawet Roman Kosecki i Jerzy Brzęczek, który w momencie powstania książki był jeszcze "wujkiem Błaszczykowskiego" mają wiele do powiedzenia. Choć uważam jednak, że tę czwórkę można było w pewnych aspektach jeszcze bardziej pociągnąć za język. Na minus jednak trzeba zaliczyć rozdział o Lewandowskim. Skoro jest na okładce, to pewnie każdy myśli, że też będzie wywiad, a tu niespodzianka - zbiór wypowiedzi o Robercie bohaterów książki. W rozmowy wplecione są wypowiedzi innych zawodników czy osób ze świata piłki, albo cytaty z innych wywiadów czy książek. Dla młodego kibica pozycja obowiązkowa, dzięki której może zainteresować się historią polskiej piłki. Dla miłośników tematu będzie to jednak raczej ciekawostka, bo ja osobiście liczyłem na więcej smaczków. Szkoda też, że autor nie przeprowadził rozmowy z kimś, kto swój szczyt osiągał na przełomie lat 50. i 60., bo też mieliśmy wtedy wybitnych piłkarzy, którzy na pewno mają wiele do opowiedzenia...

Historia Antoniego Piechniczka, jednego z najwybitniejszych polskich trenerów. Dużo szczegółów z jego kariery najpierw jako piłkarz, potem trener. Bardzo ciekawie opowiedziane, historie o których jako k8bic piłkarski, nie miałem pojęcia. Zabrakło trochę szczegółów takich o których wiedziała tylko szatnia.

W całym mieście co jakiś czas wybuchają pożary, podczas których znika coś cennego. Komisarz jak zwykle sobie nie radzi i Lasse i Mają muszą wkroczyć do akcji. Uczą się o pracy straży pożarnej, badają ślady w miejscach pożarów i wyciągają wnioski. Dzięki temu rozwiązują zagadkę. Michał lat 10