Muzyka dla duchów

Bardzo mi się ta książka podobała. Historia przywodząca na myśl powieści Murakamiego z jego lepszego okresu, melancholijny, oniryczny klimat, realizm magiczny, lekko wyobcowana, nietuzinkowa bohaterka.

Bardzo mi się ta książka podobała. Historia przywodząca na myśl powieści Murakamiego z jego lepszego okresu, melancholijny, oniryczny klimat, realizm magiczny, lekko wyobcowana, nietuzinkowa bohaterka.

Dla mnie ta książka jest fantastyczna. Rozumiem, że niektórym ona nie przypadnie do gustu - jest w niej wiele urywanych emocji i niedopowiedzianych zdań. Postacie są tak strasznie ubogie emocjonalnie, z brakiem umiejętności rozmawiania o problemach i nawiązywaniu głębszych relacji. Ale takie właśnie jest pokolenie 80'+ w Chinach. Ta książka świetnie pokazuje problem społeczeństwa wystawionego na szybki rozwój technologiczny i zaniedbanie emocjonalne. Dzieci pokolenia post-maoistycznego. To jest pokolenie wielu traum, których nadal nie są świadomi. Może w kolejnym pokoleniu.

Za to właśnie lubię i doceniam pisarzy młodego pokolenia w Chinach. Przemawiają do mnie o wiele bardziej niż stare chińskie powieści, które za pomocą groteski próbują pokazać obraz społeczeństwa lat 70-90. Młode pokolenie pisarzy jest bardzo otwarte na nowy świat i koncepcje w nim tworzone.

Dodatkowo, dla mnie ta książka to było ukojenie i powrót do znajomych miejsc i smaków w Pekinie.

Dla mnie ta książka jest fantastyczna. Rozumiem, że niektórym ona nie przypadnie do gustu - jest w niej wiele urywanych emocji i niedopowiedzianych zdań. Postacie są tak strasznie ubogie emocjonalnie, z brakiem umiejętności rozmawiania o problemach i nawiązywaniu głębszych relacji. Ale takie właśnie jest pokolenie 80'+ w Chinach. Ta książka świetnie pokazuje problem...

Jeszcze jedno niespełnienie - małżeństwo nie tyle złe, co obojętnie żadne,właściwie brak związków z ludźmi (nawet te, które teoretycznie są wydają się bardzo luźne, niekonieczne). Bohaterka niczego nie robi do końca, z pełnym zaangażowaniem i to chyba jest jej problem z muzyką. Ja też nie potrafię wejść w ten świat, więcej - ja tego nie chcę. Rzecz jest dosyć efekciarska, nie polubiłam tej książki. Pomysł z duchogrzybami interesujący, ale w niczym nie pomaga.

Jeszcze jedno niespełnienie - małżeństwo nie tyle złe, co obojętnie żadne,właściwie brak związków z ludźmi (nawet te, które teoretycznie są wydają się bardzo luźne, niekonieczne). Bohaterka niczego nie robi do końca, z pełnym zaangażowaniem i to chyba jest jej problem z muzyką. Ja też nie potrafię wejść w ten świat, więcej - ja tego nie chcę. Rzecz jest dosyć efekciarska,...

W post-postmodernistycznej literaturze, gdy wszystko zostało już powiedziane, oryginalność to rzadko spotykana cecha. A jeśli przy tym jeszcze książka wciąga fabułą i wzbudza zainteresowanie oraz żywsze emocje, to ja czuję się w pełni usatysfakcjonowana. I tak właśnie było w tym przypadku.

Fabuła meandruje między rzeczywistością a surrealizmem. Wręcz odnosi się wrażenie, że większość akcji to jakaś fantazja czy sen. Z drugiej strony dostajemy bolesną i jakże dla wielu z nas realną historię o zawiedzionych ambicjach, rozczarowaniu i pracy, jaką trzeba włożyć w pogodzenie się z życiem takim, jakie jest – zamiast opłakiwania tego, jak je sobie wymarzyliśmy.

Jest tu wiele bolączek współczesnego człowieka – mieszkańca wielkiego miasta: nieumiejętność rozmowy o emocjach. Zawiedzione nadzieje na wielkość. Poszukiwanie siebie, które prowadzi donikąd. Bolesna samotność, której nie umiemy przełamać, bo wymagałoby to zbliżenia się do drugiego człowieka. Wreszcie oczekiwanie interwencji sił wyższych – byle tylko nie musieć zmierzyć się z odpowiedzialnością za własne czyny (a jeszcze częściej – za bezczynność).

Czas i przestrzeń nie tworzą continuum. Zdarzenia z przeszłości ciążą na teraźniejszości bardziej niż powinny. Światy się przenikają. W przeciwieństwie do kulturowego znaczenia koloru pomarańczowego w Chinach, w przypadku tej książki nie niesie on szczęścia i obfitości, ale właśnie utratę. A może to właściwie wszystko jedno?

W post-postmodernistycznej literaturze, gdy wszystko zostało już powiedziane, oryginalność to rzadko spotykana cecha. A jeśli przy tym jeszcze książka wciąga fabułą i wzbudza zainteresowanie oraz żywsze emocje, to ja czuję się w pełni usatysfakcjonowana. I tak właśnie było w tym przypadku.

Fabuła meandruje między rzeczywistością a surrealizmem. Wręcz odnosi się wrażenie,...

Miejscami zachwyca jak prawdziwek na grzybobraniu;)

Miejscami zachwyca jak prawdziwek na grzybobraniu;)

Nieoczywista książka. Pełna melancholii. Opowieść idealna na jesień 🍂

Nieoczywista książka. Pełna melancholii. Opowieść idealna na jesień 🍂

Hipnotyczna. Samotność, niespełnienie, codzienność. Czytając czułam niepokój ale byłam także zafascynowana wyobraźnią autorki.

Hipnotyczna. Samotność, niespełnienie, codzienność. Czytając czułam niepokój ale byłam także zafascynowana wyobraźnią autorki.

Chińska kultura, czyt.bezgraniczne oddanie starszym w rodzinie (chociaż z delikatnym buntem),narzucanie swojej woli przez starszych (nieskuteczne) nie przekonuje mnie. I to oddanie muzyce klasycznej. Konieczna gra na fortepianie. Do tego szczypta grzybków /duchów i mamy miałkość. Nie kupuję tej historii.

Chińska kultura, czyt.bezgraniczne oddanie starszym w rodzinie (chociaż z delikatnym buntem),narzucanie swojej woli przez starszych (nieskuteczne) nie przekonuje mnie. I to oddanie muzyce klasycznej. Konieczna gra na fortepianie. Do tego szczypta grzybków /duchów i mamy miałkość. Nie kupuję tej historii.

Sezon grzybowy powoli się kończy, ale “Muzyka dla duchów” pozostaje pełna bogactwa i piękna – jak las, który wciąż kryje swoje tajemnice. To powieść zawierająca wszystkie te elementy, które kochamy w literaturze: subtelny realizm przeplatający się z magią, głęboką refleksję nad życiem i przeszłością oraz historie ludzkich relacji, poruszające najdelikatniejsze struny emocji.

Książka An Yu przypomniała mi “Niepocieszonego” Kazuo Ishiguro – ze względu na wykorzystanie muzyki fortepianowej – a chwilami przywodziła na myśl styl Murakamiego, choćby dzięki obecnemu w niej surrealizmowi. Grzyby i muzyka stanowią sedno tej opowieści. Choć może się wydawać skomplikowana, w rzeczywistości jest to historia o człowieku, związkach, utraconych marzeniach i szansach. Przede wszystkim jednak odczytuję ją jako opowieść o niemożności prawdziwej komunikacji, o nieustannym poszukiwaniu znaczeń i swojej roli w świecie. Myślę jednak, że każdy odczyta ją dla siebie nieco inaczej.

W “Muzyce dla duchów” znajdziemy tropy niedopowiedzeń, kłamstw i tragicznych przemilczeń – tajemnic, które trwale podcinają korzenie. Dotykamy tu wątków rozczarowania, straty i zapomnienia.

Powieść An Yu jest pięknie smutna, porusza w czytelniku głęboko ukryte struny. Codzienność Song Yan, nauczycielki gry na pianinie, przechodzi płynnie między światami – realnym i fantastycznym. Często te dwa światy przenikają się, lekko wytrącając czytelnika z równowagi. Autorce udało się stworzyć historię pełną liryzmu i miłości. “Muzyka dla duchów” zmusza do refleksji nad tym, że nie możemy uciec od przeszłości, a nasza rzeczywistość kształtowana jest przez dokonane przez nas wybory. Dawne widma dopadają nas w najmniej oczekiwanych chwilach.

Ciekawi Was, skąd na okładce ten pomarańczowy grzybek? Nic więcej nie zdradzę, powiem tylko, że w “Muzyce dla duchów” pod warstwą ciszy i spokoju kryje się tętniące życiem misterium. Polecam.

Sezon grzybowy powoli się kończy, ale “Muzyka dla duchów” pozostaje pełna bogactwa i piękna – jak las, który wciąż kryje swoje tajemnice. To powieść zawierająca wszystkie te elementy, które kochamy w literaturze: subtelny realizm przeplatający się z magią, głęboką refleksję nad życiem i przeszłością oraz historie ludzkich relacji, poruszające najdelikatniejsze struny...

Wciągnęła mnie ta opowieść. Chociaż życie głównej bohaterki się toczy, a cała historia w zasadzie prawie stoi w miejscu, to jednak coś tu było takiego niepokojącego, że trzeba było czytać.
Trochę, rzeczywiste, trochę jak że snu i jeszcze muzyka fortepianowa.
Fajne.

Wciągnęła mnie ta opowieść. Chociaż życie głównej bohaterki się toczy, a cała historia w zasadzie prawie stoi w miejscu, to jednak coś tu było takiego niepokojącego, że trzeba było czytać.
Trochę, rzeczywiste, trochę jak że snu i jeszcze muzyka fortepianowa.
Fajne.