Upał i gorączka. Reporter wędruje szlakiem cierpienia

Po książkę sięgnęłam z niskich i żenujących pobudek - powodem były kontrowersje, które swego czasu wokół niej powstały. Literatura tego typu nie należy do moich ulubionych i nie ukrywam, że moja znajomość jej jest słaba. Urzekła mnie jednak ta podróż o zmiennej dynamice, plastycznym opisie i - moim zdaniem - momentami grafomańskim zacięciu. Z drugiej strony, intuicyjnie wiemy, że ten patos opisu jest naturalnym elementem afrykańskiego obrazu: dzikiego, niezrozumiałego i przede wszystkim wymykającego się językowi. Polecam każdemu, kto nie przepada za literaturą podróżniczą/reportażową, a chciałby jej spróbować. Jest dobrym początkiem.

Po lekturze tego typu wypadałoby się zastanowić nad dalszymi losami niektórych pacjentów Bogdana. Czy niektórzy dożyli 21 wieku? Albo godnych warunków czy oświecenia w kwestii swoich warunków bytowych? Naprawdę w takich relacjach ze społeczności nomadzkich i tubylczych, to trudno o większą amplitudę emocjonalną. Od frustracji, irytacji i poczucia wykonywania syzyfowych prac do trudności powstrzymania śmiechu w niewłaściwej temu sytuacji. Ależ cóż można było innnego zrobić z tymi poczciwymi, prostymi ludźmi, ponad to co udało się dokonać ekipie SCI? Insz Allah

Ta książka to jakby zbiór bardzo sympatycznych, krótkich reportaży, pisanych – takie odniosłem wrażenie – na gorąco po danym wydarzeniu. Trzeba się tu przyzwyczaić do specyficznej formy narracji (nieco trąci myszką),formowania zdań i niewielkiej ilości dialogów. Głównie autor opisuje nam to co widział i co przeżył ale tak jakbyśmy właśnie z nim w tym uczestniczyli. Nadaje to opowieściom sporo dynamizmu. Książka dzieli się na dwie części – w pierwszej dominują opisy spotkań autora z fauną i florą ówczesnego Sudanu, w drugiej jest już więcej akcji dziejącej się wśród ludzi. W treści jest trochę informacji o charakterze historycznym ale tak wplecione w całość opowieści, że można ich nie zauważyć. Całość można dość szybko przeczytać, niektóre rozdziały są króciutkie, poświęcone opisowi jakiegoś krótkotrwałego epizodu z życia np. konkretnego rodzaju ptaka. To czego mi brakuje w tej książce to zdjęcia.

Kangchenjunga (najbardziej prawidłowa pisownia tej nepalskiej nazwy) - określenie jej trzecią, najwyższą górą świata jest oczywiście sporym niedopowiedzeniem, bo Kangchenjunga to cały masyw górski, składający się m.in. z pięciu szczytów głównych (Główny, Yalung Kang, Środkowy, Południowy, Kangbachen, z czego pierwsze cztery można traktować jako oddzielne ośmiotysięczniki),czy mniejszych szczytów wyrastających z tej samej podstawy masywu (Jannu, Siniolchu). Wojciech Wróż - jeden z "wielkich" złotej ery polskiego himalaizmu lat 70-80, obok Kukuczki, Wielickiego, Kurczaba, Chrobaka, Cichego i Kurtyki. I, zdaje się, totalnie zapomniany poza środowiskiem. Jego śmierć w 1986r. sprawiła, że nie zdążył się wybić ponad medialną sławę Kukuczki, czy Rutkiewicz, a zupełnie niesłusznie, bo był wspinaczem lepszym od tej dwójki w kategoriach sportowych. Ładną laurkę dla niego sprokurował Janusz Kurczab w artykule na stronie wspinanie.pl z sierpnia 2011 roku, w 25 rocznicę śmierci. Niestety zapomniana jest również jego jedyna książka, niniejsza pozycja wydana w 1982r., o wyprawie z 1978r. na dziewiczy wierzchołek Kangchenjungi Południowej. Przy okazji wyprawa zdobyła także Kangchenjungę Środkową. Być może zapomnienie wynika z tego że była to wyprawa w stylu oblężniczym, długotrwała, wieloosobowa, z zakładaniem obozów, piętrowym planowaniem każdego detalu, a która zakończyła się pełnym sukcesem bez ofiar śmiertelnych, szczytowe osiągnięcie polskiego himalaizmu pod kierownictwem Piotra Młoteckiego. "Świętą górę Sikkimu" czyta się wybornie, jest to relacja z pierwszej ręki jednego z dwóch członków zespołu, który zdobył wierzchołek południowy. Wróż pisał ze zwadą, humorem, trochę sarkastycznie i złośliwie, ale czuć duży dystans do rzeczywistości i towarzyszy wycieczki. Nie ma tutaj nic odkrywczego, planowanie, organizacja, wyjazd, trekking pod masyw, budowanie obozów, ataki szczytowe, w międzyczasie relacje międzyludzkie i absurdy świata przedstawionego. Nie można się oderwać, czytałem jednym tchem, poznając jednocześnie trochę umysł i serce jednego z "wielkich". Polecam każdemu, kto choć w niewielkim stopniu interesuje się tematyką, a także jest już zmęczony tymi wszystkimi płytkimi książkami, nastawionymi na sensację tragedii górskich. W książce Wróża można znaleźć sól wspinaczki - walka o sukces i wspólna radość całego zespołu. Swój egzemplarz znalazłem w czeluściach jednej z bibliotek, ale pozycja myślę jest dostępna za grosze w antykwariatach.

Nieszablonowa para, przeżyła niesamowite przygody, pionierzy filmu dokumentalnego, udało im się zachować na kliszy ginące kultury, ostatnich prawdziwych łowców głów, pigmejów, stada dzikich zwierząt. Osa w największej dziczy potrafiła stworzyć przytulny dom, a o siebie zadbać jak wykwintna elegantka, manicure i fryzura w dżungli na co dzień. Oczywiście obcesowe traktowanie autochtonow dzisiaj razi, tak jak polowania na dzikie zwierzęta, ale jednocześnie przebija z treści książki wrażliwość dla przyrody. Mocną stroną książki jest tłumaczenie Leonida Teligi, co zresztą skusiło mnie do jej przeczytania. Świetnym uzupełnieniem książki jest film o małżeństwie Johnsonów, który można znaleźć na youtibe, zobaczyć wodza ludożerców sprzed ponad 100 lat robi mega wrażenie.

Książka bardzo dobra! Pewien doktor postanawia sprawdzić jak można żyć w ekstremalnie trudnym środowisku. Podczas swoich podróży odwiedza zarówno pustynię lodową jak i piaskową, dżunglę, oraz co ciekawe bagna, czyli naprawdę nieprzyjemne miejsce na dom. Jednak w każdym z wymienionych środowisk mieszkają ludzie i są szczęśliwi. Po przeczytaniu docenimy jaką wygodą jest życie w cywilizowanym świecie. Książkę polecam, zważywszy na fakt, że można ją kupić za nieduże pieniądze.

Książka podróżnicza Bufo Blombergi zwróciła swego czasu moja uwagą ze względu na okładkę, na której jest nowy okaz znalezionej przez niego ropuchy o dużych rozmiarach nazwanej na jego cześć. Jednak nie tylko mamy relacje z tamtej wyprawy, ale nie spodziewałem się tego, że otrzymam kilka opisanych podróży w formie reportażu do rożnych plemion, dotyczącej skarbów i zwierząt. Byłem bardzo ciekawy poszczególnych relacji i wielu jego przygód. Książkę można podzielić na kilka rozdziałów opisujących przygody autora i jego podróże do dżungli w Ekwadorze lub Peru w celu poznania mieszkających tam indiań, poszukiwaniu skarbów albo nawet opisów przyrody. Intrygująco zapowiada się pierwsza relacja dotycząca krwiożerczego plemienia, które zaciekle broni swojego terytorium przed intruzami. Wzbudzającego strach pośród okolicznych plemion swoją dzikością, niespodziewanymi pojawieniami się i zemstą za krzywdy. Autor postanowił zaprzyjaźnić się z nimi, ale jak wyszło trzeba samemu przeczytać. Opowieść pełna dramatycznych chwil, opisów przedzierania się przez dżunglę, niebezpieczeństwa ze strony indiań i trudów wędrówki jakie spotykały wyprawę. Ciekawie wszystko opisane, wciągające i ukazujące obraz świata, gdzie jeszcze były miejsca do zbadania i nieodkryte plemiona do znalezienia. Druga relacją jest wyprawa do łowców głów, którzy na wpół już cywilizowani i nie tak krwiożerczy jak kiedyś, ale również niebezpieczni dla przybyszów. Jednak pod tą otoczką cywilizacji otrzymujemy obraz groźnego plemienia gotowego na wszystko i mającego własne zwyczaje. Autor w trzecią wyprawę zabiera nas w Andy do mieszkających tam indiań i ukazuje jego zwyczaje i szamanów cieszących się dużym szacunkiem. Ciekawa wyprawa, pełna informacji i przedstawienia zderzenia cywilizacji z odwiecznymi prawami jakie rządzili się Indianie. Oprócz tego nie brakuje opowieści o skarbach czekających na odkrycie z czasów Inków, podróży po dżungli, przedstawienia zwierząt, zaklinaczy wężów i opisów polowań przez indiań na zwierzęta. Rolf Blomberg był podróżnikiem, pisarzem, kamerzystą, kręcił filmy dokumentalne, robił zdjęcia i zawsze gnany ciekawością odkrywania nowych miejsc wyruszał na wyprawy do niezbadanych w tamtych czasie miejsc. W swoich relacjach nie tylko opowiadał o podróżach w jakich brał swój udział, ale również sięgał do zapisków jakie poczynił w trakcie wyprawy. Wplatał je umiejętnie w swoje opowieści i tworzył z tego wciągającą relacje z podróży. Styl pisania autora jest lekki, przystępny, przyjazny, obrazowy, nie raz podszyty humorystycznym zacięciem i nie brakuje tutaj anegdot z wypraw, które są czasami zabawne i przerażające. Dlatego czyta się świetnie jego reportaże z odwiedzanych miejsc. Książka Bufo Blombergi jest świetnie napisaną, żywą i pełna niespodzianek od autora relacją. Opisuje w niej świat, którego najprawdopodobniej już nie ma, gdzie poszukiwacze przygód gnani ciekawością i manią odkrywania wyruszali w dziewicze tereny, często nie zbadane w celu odkrycia nowych plemion, zwierząt lub roślinności. Mającymi styczność z Indianami zamieszkującymi dżunglę, którzy swoje obyczaje i wielopokoleniowe tradycje kultywowali przez cały czas. Jednak część z nich za sprawą wdarcia cywilizacji i postępu pomału odchodzili od swoich zwyczajów, chociaż nie stali się przez to mniej niebezpieczni niż byli kiedyś. Opisy przyrody jakie tutaj spotykamy są świetnie ukazane i nawet podczas podroży po dżungli robią spore wrażenie. Ciekawe zwierzęta jakie spotkał autor na swoich wyprawach są fajnie przedstawione. Nie tylko mamy opisy wężów, ale również tapirów, ropuch i wielu innych mieszkańców dżungli. Nieraz poznajemy ich zachowanie i obyczaje co podobało mi się bardzo. Kolejną rzeczą są opisy bujnej roślinności i ukrytych ścieżek znanych miejscowym Indianom. Ciekawie przedstawione i bardzo podobało mi się. Zawsze historie o ukrytych skarbach są intrygujące i tutaj też takie relacje dostajemy. Może w mniejszym stopniu niż oczekiwałem, ale nie można im odmówić niczego. Autor przedstawia legendy, opowiada o poszukiwaczach i ich losach, sięga daleko w przeszłość i ukazuje początki ukrycia skarbów. Opowiada o własnych próbach znalezienia złota i kosztowności, które czekają na odnalezienie. Nie zabrakło wzmianki o cieszących się szacunkiem szamanach pośród plemion i ich praktykach. Zaklinaczach węży oferujących swoje umiejętności w celu zdobycia poszukiwanych okazów i pokazów swoich umiejętności przybyszom lub lokalnej społeczności mającej z tego przerażające widowisko. Bufo Blombergi jest podróżniczą przygodą zakończoną odnalezieniem ogromnej ropuchy nazwanej na cześć autora Bufo Blombergi w przepastnej dżungli podczas wyprawy. Książka składa się z reportaży z miejsc wypraw w jakich brał udział autor. Ciekawych, nieraz niebezpiecznych, nie pozbawionych anegdot, humoru, przygody i opisów świata, którego już może nie być w ogóle. Dlatego lektura jest zajmująca i wciągająca. Uwielbiam takie książki opisujące dawny nie zbadany jeszcze świat, odkrywanie przyrody, zwierząt i zwyczajów zamieszkujących ich rdzennych mieszkańców. Niezwykły, tajemniczy, rządzący się swoimi prawami i niebezpieczny. W zawartych tutaj reportażach z podróży właśnie taki dostałem. Jestem zadowolony z lektury i ciesze się z sięgnięcia po Bufo Blombergi, która zapewniła mi wiele fajnych momentów i podróżniczych wrażeń podczas czytania. Dla fanów książek podróżniczych i przygodowych polecam.

Książka napisana przez podróżnika nie przez literata, dlatego oceniam ją pod kątem emocji, zaangażowania i determinacji. Jest to dziennik podróży obejmujący prawie roczne przygotowania w czasach PRL-owskich. Aż wierzyć się nie chce, jak to wszystko wyglądało (np. himalaiści malują na śląsku kominy, aby dorobić do wyprawy!!!!): Walka o każdy datek, stare samochody STAR i Nysa udostępnione na wyprawę, samodzielne sprowadzane "nowoczesne" materiały na poszycia namiotów, itp. Można rzecz książka historyczna :) Ale już same dni w Himalajach naładowane są mega pozytywną energią i ogromnymi emocjami. Wejście na szczyt wywołuje wzruszenie - tym bardziej, kiedy grupa łączy się z bazą u podnóża Lhotse i słyszy Mazurka Dąbrowskiego.

OCENA - 6/10 DOBRA Mam mieszane uczucia po zapoznaniu się z lekturą „ZIELONEGO PIEKŁA” i zastanawiam się dlaczego tak wysoko jest oceniana ta pozycja na LC. Książka jest zdecydowanie nierówna przez to mniej fascynująca. Zwłaszcza pierwsza część (licząca ponad 200 stron),w której autor w formie reportażu poświęca wyprawie do Mato Grosso. Te relacja nie była ciekawa z małym wyjątkiem kiedy autor przebywał w wiosce Indian Karaja. Ten fragment szczególnie przykuł moją uwagę i był bardzo interesujący. Pozostała cześć to opisy przygotowań i planowanie do wyprawy, potrzebny ekwipunek, z kim autor się z nią wybiera oraz spostrzeżenia z obserwacji dzikiej przyrody, fauny i flory. Maufrais Raymond był francuskim podróżnikiem, odkrywcą który żył krótko lecz intensywnie, jego największą pasją oraz marzeniami były podróże w odległe dzikie pełne niebezpieczeństw miejsca. Marząc o wielkich przygodach szczególnie w odkrywaniu nieznanych terenów w lipcu 1946 roku pojechał do Brazylii wziąć udział w ekspedycji do serca Mato Grosso, o której po części wspomniałem już wyżej. Planami autora było przemierzenie dzikiej niedostępnej amazońskiej puszczy oraz wyruszenie śladami Indian Xavente, zwanych też „Zabójcami z Mato Grosso”. Wyprawa ta nie przyniosła jednak rozgłosu oraz wielkiego sukcesu właśnie za sprawą Indian, którzy stanęli podróżnikom na drodze, ostrzeliwując ich z łuków, zmuszając ostatecznie do odwrotu i rezygnacji z planów eksploracji tych terenów. Aby przenieść się do Mato Grosso oraz poczuć prawdziwy zew przygody polecam inną książkę o wiele bardziej interesującą z większymi walorami poznawczymi, a mianowicie opowieść Tony Halika „ Z KAMERĄ I STRZELBĄ PRZEZ MATO GROSSO”. Natomiast druga część relacji „ZIELONEGO PIEKŁA” napisana w formię dziennika z podróży nabrała wreszcie rozpędu i była bardzo ciekawa, z pazurem a dotyczyła ona obszaru Gujany Francuskiej, gdzie Maufrais przedzierając się samotnie przez dżunglę chciał dotrzeć do gór Tumuc - Humac i wydrzeć ich tajemnicę. Autor wierzył w swoją gwiazdę i szczęście i był przekonany że mu się powiedzie, stało się inaczej, zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach i nigdy nie wyjaśniono co się z nim naprawdę stało. Mimo mojej niższej oceny, polecam zapoznać się z tą relacją, bo czytać zawsze warto. Pozdrawiam. Jack_

Interesująca podróż po niezbadanych wcześniej przez antropologów zakamarkach wyspy wielkanocnej. Książka zawiera częściowe wyjaśnienie fenomenu znajdujących się na wyspie kamiennych posągów, ich rzeźbienia, transportu i wzniesienia. To niesamowite do czego zdolny jest człowiek, odpowiednio nastawiony i działający w skoordynowanej grupie. Polecam. Dziś mam wyjątkowo silne i dobre aku-aku!

Relacja z wyprawy w Himalaje, spisana w formie dziennika , przez jednego z jej uczestników. Wyprawa odbyła się w 1974 roku, nie jestem żadną znawczynią alpinizmu, ale z pewnością te 50 lat temu trudniej było osiągać szczyty niż współcześnie. Bardzo rzadko czytam książki o takiej tematyce, więc ciężko mi się odnieść do jej treści. Według mnie plusem jest krótkie przedstawienie wszystkich uczestników wyprawy i pokazanie nie tylko jej blasków, ale także cieni.W ekipie utrudzonej, zziębniętej , zmagającej się z różnymi dolegliwościami i trudnościami często dochodziło do spięć i nieporozumień. Z drugiej strony trochę sztuczne są te ich dialogi i myślę że odrobinę podkoloryzowane. Ocena6/10

Książka pokazuje, ile warte są opinie teoretyków i autorytetów. Heyerdahl staje sam przeciwko powszechnym przekonaniom naukowym, kwestionując teorie dotyczące osadnictwa na wyspach Pacyfiku, i udowadnia praktycznie, że podróż morska z Ameryki Południowej była możliwa. To fascynująca opowieść o tym, jak trudno jest obronić własne poglądy w obliczu sceptycyzmu, i jak odwaga i determinacja jednostki mogą doprowadzić do sukcesu. Jednocześnie jest to fantastyczna książka podróżnicza, naprawdę wciągająca, oparta na faktach, prawdziwa i niesamowita historia przygody na otwartym oceanie.

Długo mi zeszło czytanie tej książki. Ale tak jak w niezwykły sposób się pojawiła w moich zbiorach, tak samo wymagała niezwykłych okoliczności by ją czytać... i przeczytać. Miałem z nią nieco problemów... ale starałem się podejść do lektury, nie dając zbytnio dojść do głosu moim uprzedzeniom. Fayenin jest bowiem goszystką... a wręcz zadowolona mieni się komunistką. Zwłaszcza w pierwszej połowie książki, w której opisuje swoje podróże po Jemenie od 1969 i do połowy lat 70', w okresie wojny domowej i tuż po niej. Ileż to ochów i achów, zachwytów nad czerwonymi zwolennikami republiki, pilnych czytelników "czerwonej książeczki", wielbicieli Lenina i Mao, wieszający ich portret gdzie popadnie. Żałosne jest, że wychowana w dobrobycie Francuzka, korzystająca w pełni z osiągnięć demokracji i gospodarki rynkowej, przyklaskuje komunizmowi, którego zna tylko propagandy. Ale popiera. Tfu, na psa urok! Nie wie czym pachnie dyktatura proletariatu. Jasne, w feudalnym Jemenie to postęp i wolność... do czasu, jak zawsze. Znam opis tego konfliktu opisany od drugiej strony przez Rafała Gan-Ganowicza... o wiele bardziej pasuje w moje gusta. Na szczęście te zachwyty się kończą, stają się bardziej stonowane. I przechodzimy do o wiele bardziej interesującej części, w której Fayein jest już zdecydowanie bardziej etnografem i lekarzem. Mimo, że podpadła mi na początku, zaczęła odzyskiwać w moich oczach. Wiele spostrzeżeń jest bardzo wnikliwa i wręcz naukowo socjologiczna. Ma bardzo lekkie i przyjemne pióro, pisze ciekawie i obrazowo, stara się nie oceniać a raczej relacjonować i opisywać. Od tego momentu czytało się na prawdę ciekawie. Najlepszym jednak rozdziałem jest "Haremy i republika" opisujący status i rolę kobiety w ówczesnym Jemenie. Kiedy Jemen podlegał przeobrażeniom i otwierał się na świat musiało dojść do ścierania się wyzwolonych kobiet z tradycją. Ciekawie opisuje emancypację jemeńskich kobiet, organizacje haremów, obrzędy ślubne, współżycie seksualne, antykoncepcję... a nawet specjalny język kobiet, którego nie rozumieją mężczyźni. Ciekawe jak rozsądnie podchodziły do wielu kwestii w sprawie emancypowania się. To dobra lekcja dla wszelkich zapędów by nieść "kaganek oświaty" dla uciśnionych kobiet w krajach islamskich. Opis jej pracy w Jemenie kończy się koło roku 1981 a w Polsce książka zostaje wydana w 1988 roku. Wiele z tego co opisała już właściwie nie istnieje. Społeczeństwo i kraj się zmienił... jedyne co się nie zmieniło to ciągła wojna :( I tutaj polecę muzykę trzech sióstr z zespołu A-WA. Urodzone już w Izraelu jednak ich ojciec był jemeńskim Żydem i przekazał swoją spuściznę córkom. Ciekawe i odświeżające: https://www.youtube.com/watch?v=Emur4FjnX2c (a potem zobaczcie Acid Arab - Gul l’Abi w którym występują gościnnie).

Dla turysty Kuba to przede wszystkim rajskie plaże, turkusowe morze, tequila, palmy i Fidel Castro. Dla Agnieszki Buda- Rodriguez Kuba to dom. Dlatego autorka nie pisze o atrakcjach turystycznych czy polityce. Opowiada ze swojej perspektywy o codziennym życiu na wyspie. Skupia się na swoich przeżyciach pokazując, jak rewolucja i obecny system polityczny wpłynęły i nadal wpływają na Kubańczyków. A że przyszło jej tam żyć i pracować za rządów Fidela Castro to czasem jest śmiesznie, często szokująco. Po lekturze dalekiej pięknej wyspy czytelnik pozna to mniej upudrowane oblicze rajskiej Kuby.

Kiedyś zachwycił mnie film, później postanowiłam sięgnąć po książkę. Teraz po latach wracam do niej i na nowo odkrywam piękno australijskiej pustyni. "Na zachód od Alice Springs" to autobiograficzna opowieść 27-letniej Robyn Davidson o jej podróży przez australijską pustynię aż do wybrzeża Oceanu Indyjskiego, łącznie 2.700 km. W wyprawie towarzyszyły jej pies oraz cztery wielbłądy, które sama wytresowała i przygotowała do drogi. Autorka szczegółowo opisuje etapy swojej podróży - od dwuletnich przygotowań aż po wielomiesięczną wędrówkę. To książka o poszukiwaniu celu w życiu pełnym monotonii i utartych schematów społecznych, z których brak odwagi nie pozwala się wyrwać. Ten cel autorka zdecydowanie odnalazła. Jak sama mówi "najtrudniejsza część każdego przedsięwzięcia to zrobić pierwszy krok, podjąć pierwszą decyzję". Za tym krokiem rozpoczyna się Podróż.

Nie chciałbym się znacząco powtarzać po innych opiniach o książce. Są dość spójne z moją oceną, choć pomijają niektóre minusy publikacji. Nie do końca zgodziłbym się tylko z opinią, że opisy świetnie oddają przyrodę dzikiej Brazylii, bo o ile momentami są wręcz poetycko przepiekne, tak szereg nazw zwierząt z dość skąpymi charakterystykami nie powiedziały mi nawet 1/5 tego, ile zdjęcia znalezione na googlu. Poza zaletami publikacji, o których wspominali inni, chciałbym napisać co nieco o realizmie, który wydaje się być czasami odsunięty na korzyść samego opowiadania historii. Chociażby z krótkiego opisu poznania się dwóch głównych bohaterów - autora i pana "Myśliwca" wynika, że ten pierwszy jest najwidoczniej naiwny jak niemowlę. Ciężko go wytłumaczyć przyparciem do finansowego muru, gdy najpierw spaceruje sobie spokojnie po Rio a chwilę później oddaje życiowe oszczędności obcemu facetowi który brzmi jak oszust, zachowuje się jak oszust, więc jest oszustem. Tłumaczyć to może tylko koloryzowanie historii, lub jej spłycanie aby nie wdawać się w szczegóły. Dodatkowo autorowi czasami mylą się rzeczy (np. wg niego stała mieszkanka Brazylii to corioca - w rzeczywistości to nazwa na obie płcie; autor pisze o byłej stolicy Mato Grosso - Villa Bella. W rzeczywistości to Vila Bela. Villa Bella leży w Boliwii; a mamangaba to nie mucha a pszczoła) lub może powtarza zasłyszane fakty, które mogą nie być prawdziwe (np. wg autora czarna wdowa to największy pająk Brazylii, co świadczy o tym, że chyba jej nie widział. Zwłaszcza, że chwilę później wspomina ptaszniki które są zdecydowanie większe; albo twierdzenie że 120kg dorada pada ofiarą piranii. To nie są tak duże ryby. Raczej 12kg; Także, mimo szczerych chęci, nie znalazłem informacji o wspomnianych morderczych mrówkach novato). Te uproszczenia, przeinaczenia i podkoloryzowany dramatyzm (lot pewnego ptaka ponoć przypomina dźwięk śmigła samolotu; mały ptaszek stąpając po liściach i gałęziach jest tak głośny jak idący, 100x cięższy jaguar; strzały z broni nie odstraszają niektorych ptaków podczas polowania, ale szept, pluśnięcie wody już tak, więc trzeba zachować całkowitą ciszę, co kontrastuje to z licznymi stwierdzeniami, że dzikie zwierzęta nie znając człowieka się go nie boją) wyznacza tory całej relacji z pobytu autora na Mato Grosso. Jeśli podejdzie się do książki ze świadomością, że jest ona subiektywną relacją osoby nie znającej realiów w jakich się znalazła, pisaną z perspektywy czasu i nieco dobarwianą, to historię będzie się czytało z zaciekawieniem. Choćby dlatego, że pan Korabiewicz ma bardzo przyjemny styl i często sięga po poetyckie, chwytające za serducho, plastyczne opisy. Czasami wraca też wspomnieniami do ojczyzny i boleśnie pointuje bezmiar głupoty ludzkiej.