Przysłona

Ciężko było mi się wczytać w tą książkę, te momentami trochę chaotyczne fragmenty nie zgrywały się w spójną całość, wspomnienia, urywki wydarzeń tu z przeszłości, tu z przyszłości. Jednak po kilkudziesięciu stronach wszystko zaczęło się ze sobą łączyć i się uzupełniać. Książka wydawałoby się, że prosta ale z każdą kolejną przeczytaną stroną coraz bardziej poruszająca.

Ciężko było mi się wczytać w tą książkę, te momentami trochę chaotyczne fragmenty nie zgrywały się w spójną całość, wspomnienia, urywki wydarzeń tu z przeszłości, tu z przyszłości. Jednak po kilkudziesięciu stronach wszystko zaczęło się ze sobą łączyć i się uzupełniać. Książka wydawałoby się, że prosta ale z każdą kolejną przeczytaną stroną coraz bardziej poruszająca.

Przedziwna książka!!!
Wpierw chcesz ją porzucić. Krótkie zdania; prymitywne, proste, bez głębi.
I gdzieś po 40 - 50 stronach zaczynasz otwierać szeroko oczy ze zdziwienia i nawet nie wiesz kiedy mijają kolejne minuty, kolejne przeczytane strony.

I nagle stajesz zdumiony, że jak to? Jak to koniec?

I tu też pojawia się zasadnicze pytanie: kto tak naprawdę jest głównym bohaterem? Na kim leży ciężar tej krótkiej opowieści? Zaskakujące jest to, jak łatwo dałam się wprowadzić w maliny, bo w pierwszym momemcie pomyślałam, że jest to Emilia...

Nie dajcie się zwieść pozorom! Nie porzucajcie książki! Dajcie jej szansę zaskoczyć Was, sponiewierać psychicznie. Naprawdę warto!

Przedziwna książka!!!
Wpierw chcesz ją porzucić. Krótkie zdania; prymitywne, proste, bez głębi.
I gdzieś po 40 - 50 stronach zaczynasz otwierać szeroko oczy ze zdziwienia i nawet nie wiesz kiedy mijają kolejne minuty, kolejne przeczytane strony.

I nagle stajesz zdumiony, że jak to? Jak to koniec?

I tu też pojawia się zasadnicze pytanie: kto tak naprawdę jest głównym...

Opowieść o rodzinie i relacjach rodzinnych. We wszystko wpleciona jest wieś, nowy lepszy świat - zachód, wojna oraz dylematy ludzkie. Samo życie.
Książka napisana specyficznym jeżykiem, trzeba wpaść w rytm, żeby zrozumieć co się dzieje.
Bardzo dobra dwutorowa opowieść pokazująca prawdziwe życie, nostalgię życia na wsi. Siłę kobiet - szczególnie babki. Podejście starego i nowego pokolenia.

Opowieść o rodzinie i relacjach rodzinnych. We wszystko wpleciona jest wieś, nowy lepszy świat - zachód, wojna oraz dylematy ludzkie. Samo życie.
Książka napisana specyficznym jeżykiem, trzeba wpaść w rytm, żeby zrozumieć co się dzieje.
Bardzo dobra dwutorowa opowieść pokazująca prawdziwe życie, nostalgię życia na wsi. Siłę kobiet - szczególnie babki. Podejście starego i...

E-book

Historia że zdjęcia. Historia babki i jej rodziny. Julka i Rózia. Czy się odnajdą w przeszłości? I czy chcą się odnaleźć?

Dobra książka na jedno popołudnie.

E-book

Historia że zdjęcia. Historia babki i jej rodziny. Julka i Rózia. Czy się odnajdą w przeszłości? I czy chcą się odnaleźć?

Dobra książka na jedno popołudnie.

"Przysłona" to kolejna z krótkiej listy pozycja zgłoszona do Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza. Tegoroczna edycja jest wyjątkowa, bo X – okrągły jubileusz. Bardzo się cieszę, że kapituła zdecydowała się na opublikowanie krótkiej listy 19 książek spośród prawie 100 zgłoszonych, bowiem moja przygoda z polskimi debiutami może w tym roku trwać dłużej.

Chata w ruinie na zapadłej, polskiej wsi. Tam właśnie mieszka Emilia. Jej oczy widzą świat jak przez mgłę, jakby oczy zasłonięte były przysłoną. To swoiste piętno i jednocześnie element tożsamości dziedziczony z pokolenia na pokolenie. Przysłony nie da się pozbyć, tak jak odcina się pępowinę. To niemożliwe.

Nie da się też od niej uciec. Nawet w Paryżu nie daje o sobie zapomnieć. Świat jest co chwila urywany, czytelnik oczami Emilii widzi jedynie migawki. Proste, bezosobowe zdania odgrodzone ostrymi machnięciami siekiery. Nie można ich połączyć tak, by tworzyły coś estetycznego. Mimo to składają się na spójną złudzenie całości, rzecz jasna niepełne.

Podczas uderzeń siekiery wióry lecą w każdą stronę. Niektóre są tak malutkie, że wpadają w jamki wykopane przez nornice, krety, dżdżownice. Inne trafiają do oczu, a stamtąd rozlewają się po całym ciele. Aż w końcu i czytelnik się zaraża. Oczy zasnuwa niepokojąca, przezroczysta kotara. Teatr wciąż trwa. Nie będzie antraktu, bo nie ma w tym świecie wybawienia. Szare kształty wciąż się przesuwają. I będą to robić aż do końca.

Ale czy istnieje jakiś koniec? Nawet zakończenie powieści wydaje się ucięte, niedokończone. Koniec bez końca, koniec niebędący końcem, koniec będący właściwie początkiem końca. Nie bez powodu te wyrazy wywodzą się z tej samej rodziny.

Napiszę wprost - nie lubię dusznych książek, a "Przysłona" właśnie taką jest, stąd nie do końca trafiła w mój gust. Zawsze brakuje mi w nich choć odrobinę czułości. Nie zmienia to faktu, że Jadwiga Malina wykreowała ciekawą historię, w której obiektywnie doceniam właśnie to, czego nie lubię, a więc tę duchotę właśnie. Świetnie koresponduje z nią także okładka projektu Agnieszki Gogoli.

Polecam „Przysłonę”, choć czy tego już w literaturze polskiej nie było? Trochę tak, trochę nie. Pytanie pozostawiam otwarte. Na pewno lektury nie żałuję.

"Przysłona" to kolejna z krótkiej listy pozycja zgłoszona do Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza. Tegoroczna edycja jest wyjątkowa, bo X – okrągły jubileusz. Bardzo się cieszę, że kapituła zdecydowała się na opublikowanie krótkiej listy 19 książek spośród prawie 100 zgłoszonych, bowiem moja przygoda z polskimi debiutami może w tym roku trwać dłużej.

Chata w ruinie...

Emilia wyjeżdża za pracą do Paryża. W rodzinnej wiosce zostawia ojca i babkę. Jedno zdjęcie pokazane podczas Wielkanocy sprawia, że nic już nie będzie takie samo.
Książka chaotyczna, z mnogością postaci i zażyłości. Ciężko się odnaleźć. Sposób pisania autorki nie przemówił do mnie. Zakończenie pozostawiło niedosyt.

Emilia wyjeżdża za pracą do Paryża. W rodzinnej wiosce zostawia ojca i babkę. Jedno zdjęcie pokazane podczas Wielkanocy sprawia, że nic już nie będzie takie samo.
Książka chaotyczna, z mnogością postaci i zażyłości. Ciężko się odnaleźć. Sposób pisania autorki nie przemówił do mnie. Zakończenie pozostawiło niedosyt.

Najpierw wyzwoliła gniew, później wycisnęła łzy z oczu. Bardzo prawdziwa i niesamowicie smutna.

Najpierw wyzwoliła gniew, później wycisnęła łzy z oczu. Bardzo prawdziwa i niesamowicie smutna.

Przez pierwszych kilka zdań ciężko było mi złapać rytm. Gdy to się udało, poszło! Język, który przenosi wprost do wiejskiej chaty i klimat, dzięki któremu czułam, że siedzę przy stole razem z bohaterkami. Opowieść na pewno zostanie długo w mojej pamięci. Mały minus za problem z połapaniem się w rodzinnych relacjach.

Przez pierwszych kilka zdań ciężko było mi złapać rytm. Gdy to się udało, poszło! Język, który przenosi wprost do wiejskiej chaty i klimat, dzięki któremu czułam, że siedzę przy stole razem z bohaterkami. Opowieść na pewno zostanie długo w mojej pamięci. Mały minus za problem z połapaniem się w rodzinnych relacjach.

Przeczytałem ją z tzw "braku laku". No i bardzo się ucieszyłem z dobrego wyboru. Czyta się bardzo fajnie. Historia dziewczyny ze zdjęcia i jej historii z przed i czasów II wojny światowej urzeka. Pełno tu niedomówień, pięknych słów i historii z mikrokosmosu rodzinnego jakich pełno z tamtych czasów. Ale przez to, że to niewielki wycinek Wielkiej Historii tak pięknie się to czyta. No i chwyta za serce.
Gorąco polecam.

Przeczytałem ją z tzw "braku laku". No i bardzo się ucieszyłem z dobrego wyboru. Czyta się bardzo fajnie. Historia dziewczyny ze zdjęcia i jej historii z przed i czasów II wojny światowej urzeka. Pełno tu niedomówień, pięknych słów i historii z mikrokosmosu rodzinnego jakich pełno z tamtych czasów. Ale przez to, że to niewielki wycinek Wielkiej Historii tak pięknie się to...

Nieduża książeczka a tyle tu emocji! Ludzkie historie splecione historią. Historią bez twarzy, uczuć. Losy okrutnie potargane przez różnice, politykę.
Zbyt górnolotne brzmią te słowa.
Wtopiłam się w podróż Emilki do Francji i zniknęłam. Wieś, babcia z wielkanocnym ciastem, dwie połączone kropki: kawałeczek starej kobiety w Paryżu, pachnąca gruszkami i świeżym mlekiem wioska .
Kilka kobiet, intrygujące postacie.
... I ogromny niedosyt, niedopowiedzenie, które gra drażniaco w głowie. Wiem, tak musiało być, ale....
Jej, jak nam potrzeba takich snutych śpiesznie historii!

Nieduża książeczka a tyle tu emocji! Ludzkie historie splecione historią. Historią bez twarzy, uczuć. Losy okrutnie potargane przez różnice, politykę.
Zbyt górnolotne brzmią te słowa.
Wtopiłam się w podróż Emilki do Francji i zniknęłam. Wieś, babcia z wielkanocnym ciastem, dwie połączone kropki: kawałeczek starej kobiety w Paryżu, pachnąca gruszkami i świeżym mlekiem...