Świat emocji Jak tworzyć relacje w wielokulturowym społeczeństwie

Trzeba oddać autorce to, że ma lekkie pióro i faktycznie paru interesujących rzeczy można się od niej dowiedzieć, ale bardzo nie lubię, jak objętość książki jest sztucznie napompowana – całe puste strony, duża czcionka, rozwleczony spis treści, szerokie marginesy. Człowiek myśli, że będzie miał lekturę na długie godziny, a potem czyta w tempie co najmniej dwóch stron na minutę. Trochę szkoda, bo niektóre zagadnienia naprawdę można było rozbudować.

W swojej najnowszej książce „Madame Monday. Po dorosłemu” Joanna Flis podejmuje temat, który w dobie kultu wiecznej młodości i ucieczki przed odpowiedzialnością wydaje się rewolucyjny: jak w końcu dojrzeć. Autorka, znana psychoterapeutka, nie serwuje nam jednak sztywnego wykładu, lecz zaprasza do intymnej, a momentami bezlitosnej rozmowy o tym, co to znaczy być dorosłym w świecie, który promuje infantylizm. Moja ocena 7/10 wynika z uznania dla terapeutycznej trafności diagnoz, przy jednoczesnym poczuciu, że momentami narracja staje się zbyt gęsta od psychologicznego żargonu. Książka jest swoistym przewodnikiem po meandrach dojrzałości emocjonalnej. Flis z chirurgiczną precyzją rozbija na czynniki pierwsze nasze mechanizmy obronne, lęki przed zaangażowaniem i tendencję do obwiniania całego świata za własne niepowodzenia. Największą zaletą publikacji jest jej struktura – autorka nie tylko diagnozuje problemy, ale oferuje konkretne narzędzia do pracy nad sobą. Podtytuł „Po dorosłemu” to obietnica, którą Flis spełnia, ucząc nas, że dojrzałość nie jest metryką, lecz zestawem kompetencji, takich jak stawianie granic, branie odpowiedzialności za własne emocje czy umiejętność przeżywania straty. Styl Joanny Flis jest charakterystyczny: bezpośredni, pełen empatii, ale pozbawiony taniego pociesicielstwa. Autorka pisze do czytelnika jak mądra przyjaciółka, która nie boi się powiedzieć nam bolesnej prawdy prosto w oczy. To książka dla tych, którzy utknęli w roli „wiecznego dziecka” i czują, że ich życie przecieka im przez palce w oczekiwaniu na mitycznego dorosłego, który przyjdzie i wszystko naprawi. Flis uświadamia, że tym dorosłym musimy stać się my sami. Momentami odnosi się wrażenie, że autorka stara się upchnąć zbyt wiele wątków w jednej publikacji, co stanowi główny minus książki. Niektóre rozdziały, choć fascynujące, wydają się urwane, zostawiając czytelnika z poczuciem niedosytu i koniecznością szukania uzupełnień w innych źródłach. Ponadto, dla osób nieobeznanych z terminologią terapeutyczną, niektóre fragmenty mogą być trudne w odbiorze i wymagać kilkukrotnego czytania, co nieco zaburza płynność lektury. Podsumowując, „Madame Monday. Po dorosłemu” to solidna i bardzo potrzebna lekcja życia. To książka, która zdejmuje z nas ciężar nierealnych oczekiwań i pokazuje, że dorosłość, choć trudna i wymagająca, jest jedyną drogą do prawdziwej wolności. Joanna Flis stworzyła dzieło, które prowokuje do myślenia i daje realną szansę na zmianę paradygmatu, w jakim funkcjonujemy. To mocne siedem punktów za merytorykę i odwagę w poruszaniu tematów, które większość z nas woli zamiatać pod dywan. Idealna pozycja dla każdego, kto chce w końcu przestać dryfować i zacząć świadomie sterować własnym losem.

Gabor Mate przedstawia w tej książce hipoteze, że ADHD/ADD jest przede wszystkim efektem czynników środowiskowych, stresu wczesnodziecięcego oraz braku bezpiecznej więzi z opiekunami - co wpływa na rozwój mózgu dziecka czy jego uklad nerwowy. Co ważne autor podkreśla potrzebę zmiany spojrzenia: z dziecko "chore" czy " niegrzeczne, źle wychowane" na :dziecko potrzebujące Twojego wsparcia w regulacji emocji". Jego rady dotyczące postępowania wobec dzieci by wspomóc dziecko w zdrowym rozwoju, rozszerzyłabym do KAŻDEGO DZIECKA, a nie tylko do tych z deficytem uwagi. Książka ma być o dzieciach i dorosłych, jednakże jest głównie osadzona w obszarach dziecięco-młodzieżowych.

Bardzo wysoko oceniam ta pozycje! Daje wgląd w całe nasze życie... opisuje nas od początku naszego istnienia do konca, opisuje poszczególne etapy, momentami może wydawać się trudna, ale daje duża świadomość co przed nami.... ze kazdy z nas może przeżywać coś inaczej... od narodzin do śmierci szuka połączenia z mamą... I całe życie przez wszystkie dzialania szuka tej cząstki która utracil w momencie narodzin....polecam!

Zainteresowałam się tematem ze względu na autorkę :) Sama bym nie sięgnęła po taki tytuł, bo na szczęście nie mam takiego podejścia do życia i nie porównuje się z nikim :) więc nie szukam na siłę syndromu tylko cieszę się z bycia kobietą i mam starszego brata i doskonale wiem jakie są różnice (prawa i przywileje) z tytułu bycia chłopcem czy dziewczynką :) Mam wrażenie, ze tytuł wprowadza w błąd, oczekiwałam innej treści i taka forma lepiej by się sprawdziła jako podcast w kilku odcinkach. Jest to wywiad i forma dialogu. Powtarzanie tego samego wiele razy jest nurzące. Nie wiele to wnosi do wiedzy czytelnika. Na dłuższą metę wręcz meczące. Mimo, że temat ciekawy i warty uwagi. Myślę, że taka lektura dla nastolatki będzie wręcz wyrokiem (mam raka = jestem kobietą) jaki ten świat jest brutalny i niesprawiedliwy. Warto podkreślić to nie socjalizm i sprawiedliwości nie ma i nigdy nie było :) Należy budować mosty pomiędzy damskim i męskim światem i uszanować swoje różnice i predyspozycje. Natomiast z punktu widzenia dorosłej kobiety gdy skończy się studia i zacznie pracować to ciężko, żeby co roku robić coś ła ło łi, żeby co roku wchodzić na K2 i karmić słonie w Afryce i ciągle przebijać swoje sukcesy nowymi. Ja to nazywam wysoko postawiona poprzeczka i jak się jest w tym miejscu na osi x to potem ciężko "przebić samą siebie" bo tyle już się osiągnęło a presja społeczeństwa jest nastawiona na sukces. Na nikim nie zrobię wrażenia czytając 52 książki rocznie, ale na każdym zrobię wrażenie z tytułu "sukces" jak powiem, że 52 dni spędziłam w podróży dookoła świata bo na "takie sukcesy nastawiony jest obcenie świat miejski" nie na konkurs na najlpeszy ogródek i najlepszą prozę tylko na to co jest aktualnie modne. Żyjąc w takiej bańce nabieramy przekonań, że sukces to awans czy stanowisko i się na siłę porównujemy, zamiast żyć i czerpać radość z tego co przynosi nam frajdę :)

Miejscami warta uwagi, z wartką akcją, miejscami nużąca i nudnawa. Ogólnie ok, ale w sumie nie wnosi nic nowego. To wszystko już gdzieś kiedyś słyszałam czy o tym czytałam. Czyta się gładko i szybko, ale rozdziały zróżnicowane- czasem byłam ciekawa co dalej i rozdział mnie wciągnął, a czasem kartkowałam. Jednak i tak polecam każdemu, zwłaszcza nowicjuszom lub niedowiarkom w tym temacie.

Świetna książka o WWO, a wiem co piszę bo trochę ich już przeczytałam i dopiero w tej odnalazłam sens moich problemów! Coś jak objawienie. Merytorycznie, na przykładach, super że z podziałem na obszary życia (czytałam tak jakby książkę o moich doświadczeniach). Polecam gorąco wszystkim WWO, szczególnie tym którzy mają problemy w życiu i nie wiedzą dlaczego. 10/10

Bradzie podobała mi się książka o Manipulatorze, ale ta też dużo wniosła do mojej wiedzy. Można wiele dowiedzieć się o samym narcyźmie, jego odmianach tak jak np celebrycki. Wiemy już co powoduje takie zachowania i jak ewentualnie można sobie z nimi radzić. Co prawda autor rekomenduje odcięcie się, ale jak wiemy nie zawsze można. Narcyzów spotykamy przecież w pracy, rodzinie, możemy mieć takiego partnera. Sami możemy się domyślić, że narcyzm będzie się rozwijał poprzez media społecznościowe bo przecież narcyzm robi wszystko dla "lajków".

"Ucieczka przed zyciem w pelni" - mila, krotka i przyjemna. Autorka w prosty sposob przedstawia idee i problem unikania oraz opisuje w czym moze sie ukrywac odwlekanie. Ksiazka podzielona jest na dwie czesci teoretyczna i praktyczna z cwiczeniami w formie pytan. Osobiscie chyba wolalabym zeby pytania byly po kazdym rozdziale, poniewaz od razu uzyskiwaloby sie rozwiazanie na postawiony problem. Nie jestem tez wielka fanka pytan bo w wiekszosc ciezko na nie odpowiedziec, ale moga sklonic do refleksji. Sporo tez bylo odnosnikow do Samopomocownika, czyli pierwszej ksiazki autorki wiec pewnie dobrze byloby miec dwie.

Teoria dopaminowej huśtawki bardzo do mnie trafiła, wcześniej o tym w ten sposób nie myślałam. Ciekawe przemyślenia dotyczące leków, wydaje mi się, że mało się o tym mówi. Dużo oryginalnych i odważnych myśli o bólu, współczesnym wychowaniu i dążeniu świata do przyjemności, która, jak się okazuje, może przynieść tyle złego co dobrego. Fajnie, że to wszystko jest poparte prawdziwymi historiami pacjentów i jej własną. Polecam, aczkolwiek nie jest to stricte poradnik i nie ma podanych na tacy zaleceń czy ćwiczeń, to raczej bazowa wiedza oparta na historiach.

Prof. Tomasz Sobierajski i Magdalena Kuszewska pokusili się w „Pokolenia. Jak uczyć się od siebie nawzajem” o próbę analizy pokoleń od roku 1900 aż po lata współczesne, ich usystematyzowanie oraz określenie pewnych, łączących je cech. O odpowiedź na pytanie, na ile ta pałeczka przekazywana kolejnym pokoleniom zmienia swój kierunek i oddala nas od poprzedników. Jak zmieniamy się na przestrzeni lat, co nowego wnosimy do świata, jakie wartości oraz obciążenia i nadzieje posiadamy. Czy nadawane pokoleniom nazwy mają jakiekolwiek przełożenie na reprezentowane przez nie podejście do otaczającego świata? Autorzy wraz z zaproszonymi rozmówcami wracają do lat dorastania i próbują odmalować znaki swoich czasów, wpływ przemian na całe pokolenie a także odpowiedzieć na pytanie – na ile jesteśmy dziećmi danej generacji, na ile ona na nas wpływa i nas definiuje? Przy okazji lektury, wielu z czytelników wróci także do swoich młodych lat, czasów powojennych, okresu PRL-u, rodzącego się kapitalizmu czy przełomu wieków. Do pierwszych miłości klasowych, szkolnych mundurków, spranych jeansów, sentymentalnych programów w telewizji, początków internetu, dezodorantów zapachowych i "wielkich jak cegła" telefonów komórkowych. Oczywiście, jak zawsze w przypadku takich rozmów, pojawia się odwieczna pokusa porównań; namysł nad tym, które pokolenie jest lepsze, któremu żyło się łatwiej, a które ma pod górkę? Czy można do socjologicznego fenomenu jakim jest pokolenie w ogóle przykładać takie miary? Czy można porównać czas dorastania wybitnej aktorki Magdaleny Zawadzkiej z pierwszymi krokami w zawodzie równie wybitnej dziennikarki, Agaty Młynarskiej? Co obie miałyby sobie do powiedzenia, jakie rady i przekonania mogłyby sobie dzisiaj przekazać? W książce znajdziemy także wspomnienia i rozmowy z Marcinem Mellerem, Mają Komorowską, Małgorzatą Gołotą i Adamem Bodnarem. Osobiście zanurzyłam się w tę lekturę jak w dobrą powieść o przeszłości, powrót do lat minionych, reminiscencji z przeszłości. Nie ma tutaj taniego moralizatorstwa (o co miałam obawy, częste w przypadku lektur ze słowem „pokolenie” w tytule),bo Sobierajski i Kuszewska bardzo dbają o to by odczarować mit „lepszego pokolenia” i znaleźć punkty wspólne, wartości i podobieństwa, które łączą, a nie dzielą ludzi. Opisy (umowne) poszczególnych pokoleń wraz z nazwami są tylko jakąś podpowiedzią, punktem wyjścia do odnalezienia swojego miejsca na społecznej ścieżce. Tak naprawdę wszyscy mamy do przełknięcia swoją „żabę życia” (cudowne określenie pani Magdaleny Zawadzkiej). Jedyne co niepokoi, to świadomość tego, że pokolenia mijając, według koncepcji Williama Straussa i Neila Howe’a, przechodzą pewne stałe, określone etapy. Wspomniana koncepcja głosi, że historia toczy się według tzw. cykli pokoleniowych, w których wyróżniamy kilka faz, którymi rozpoczyna oraz kończy się ludzkość: fazy wzrostu, przebudzenia, rozprężenia i kryzysu/rozpadu. Już niedługo kończy się kolejna pokoleniowa faza, w której żyjemy. Taka teoria tym bardziej niepokoi, gdy patrząc na wydarzenia w kraju i na świecie, zdamy sobie sprawę, że licząc od ostatniej fazy kryzysu (czyli II wojny światowej),obecnie nasze pokolenie znowu wchodzi w końcową fazę kryzysu. Niezależnie jednak od przynależności do umownego pokolenia, jesteśmy w jakiś sposób odpowiedzialni za swój czas i należy się nam głęboka refleksja nad czasami, w jakich żyjemy i konieczność wypracowania takich narzędzi, które pozwolą się nam porozumieć, także międzypokoleniowo, bo siła społeczna tkwi właśnie w kolektywie, w wymianie doświadczeń między starszymi a młodszymi, by wspólnie zmieniać oblicze otaczającego nas świata i dać przykład tym, którzy nadchodzą po nas… Na koniec ważny cytat z książki, autorstwa Mai Komorowskiej: „"Co mogę jeszcze powiedzieć? Chciałabym, żebyśmy byli właśnie siebie ciekawi. Żebyśmy potrafili wzajemnie od siebie czerpać opowieść o naszych widzeniach świata, o naszym losie. A nade wszystko rozmawiać, bo dopóki rozmawiamy, możemy się porozumieć. W wierszu „Stary profesor” w ostatniej zwrotce Szymborska mówi: „Kiedy wieczór pogodny, obserwuję niebo, Nie mogę się nadziwić, ile tam punktów widzenia”. I dla tych punktów widzenia warto żyć.”

Pytanie o to, czy mądrości można się nauczyć, to zagadnienie, które od wieków nurtuje filozofów i psychologów. Sławomir Jarmuż w swojej książce "Czy mądrości można się nauczyć?" podejmuje to pytanie, oferując zarówno analizę teoretyczną, jak i praktyczne wskazówki. Co mówi nam autor? Jarmuż wskazuje, że choć mądrość często kojarzona jest z doświadczeniem życiowym i dojrzałością, to istnieje wiele elementów, które składają się na tę złożoną cechę i które można rozwijać. Autor podkreśla, że mądrość to nie tylko wiedza, ale również umiejętność jej stosowania w praktyce, a także zdolność do refleksji i empatii. Kluczowe elementy, które według Jarmuża składają się na mądrość to: Refleksyjność: Umiejętność zatrzymania się, zastanowienia nad własnymi myślami i działaniami. Krytyczne myślenie: Zdolność do analizowania informacji, dostrzegania różnych perspektyw i formułowania własnych sądów. Emocjonalny dystans: Umiejętność zachowania spokoju w trudnych sytuacjach i obiektywnego oceniania rzeczywistości. Empatia: Zdolność do rozumienia uczuć innych ludzi i współodczuwania z nimi. Jarmuż przekonuje, że te umiejętności można rozwijać poprzez: Częste ćwiczenie refleksji: Prowadzenie dziennika, medytacja, rozmowy z innymi. Poszukiwanie nowych informacji: Czytanie książek, uczestniczenie w kursach, dyskusje. Rozwijanie umiejętności społecznych: Empatia, asertywność, komunikacja. Praktykowanie uważności: Koncentrowanie się na chwili obecnej. Dlaczego warto przeczytać tę książkę? Kompletne podejście: Książka łączy teorię z praktyką, oferując zarówno analizę pojęcia mądrości, jak i konkretne wskazówki dotyczące jej rozwijania. Zrozumiały język: Autor unika skomplikowanego języka naukowego, dzięki czemu książka jest dostępna dla szerokiego grona czytelników. Praktyczne ćwiczenia: Książka zawiera szereg ćwiczeń, które można wykorzystać do samodzielnej pracy nad rozwojem mądrości. Podsumowując, Sławomir Jarmuż w swojej książce przekonuje nas, że mądrość to nie jest cecha zarezerwowana dla wybranych, ale umiejętność, którą każdy z nas może rozwijać przez całe życie.

Ciekawe ujęcie tematu zdrowia oraz postrzegania choroby i zdrowia w aspekcie socjologicznym. Momentami przeszkadzał mi ten socjologiczny rys, jednak z czasem zauważyłem, że autor zręcznie porusza się w nauce rozumianej jako przedmiot interdyscyplinarny. Nie jest to typowy poradnik w stylu "jak w 14 dni zmienić swoje życie". Raczej proponuje szersze ujęcie tematu i motywuje do poszukiwania własnej drogi do zdrowia, szczęścia i dobrostanu.

Bardzo, bardzo dobra książka. Nie znam innej publikacji, która by w sposób tak jasny, czytelny i praktyczny (możliwy do zastosowania we własnym życiu) opowiadała o logoterapii (koncepcji zaproponowanej przez V. Frankla). Doktor Roman Solecki nie tylko uchyla rąbka tajemnicy na temat swojej pracy z pacjentami (i tu chociażby poruszająca historia pacjenta po amputacji nogi, który zakończył terapię umocniony wizją de facto uratowanego życia i rożnych możliwości; już nie obrazem utraty nogi),ale i wskazuje na proces dochodzenia do poczucia sensu we własnym życiu. Stawia pytania, ukazuje proces, racjonalizuje nasze ludzkie podejście do życia, prowadzi ku dojrzałemu oglądowi sytuacji. Książka nie tylko warta uwagi, powolnej lektury, ale i sięgania po nią od czasu do czasu, aby mieć w sobie mocne przekonanie, że życie ma sens ... sens, który jedynie my jesteśmy władni mu nadać!

Książka dla osób, które czują się winne w towarzystwie danej osoby lub osób. Otworzyła mi oczy na zjawisko, którego nie byłam świadoma. Bardzo pomogła mi zrozumieć krzywdzące zachowanie niedojrzałych emocjonalnie osób w moim otoczeniu i złapać nowa perspektywę na te osoby i zdarzenia. Mam w planach przeczytać wcześniejsze książki autorki.

Bardzo krótka książeczka o byciu asertywnym. Moim zdaniem jest dobra na sam początek drogi z asertywnością - pomaga wskazać obszary, nad którymi dla naszego własnego dobra powinniśmy popracować. Nie należy traktować jej jako kompletny poradnik do bycia asertywnym, a bardziej jako wstęp do walki o zmianę swoich nieasertywnych przyzwyczajeń.

Ciekawa pozycja, poparta odnośnikami naukowymi. Nie jest to poradnik, nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Daje za to okazję do refleksji, postawienia sobie różnych pytań na temat siebie, swojej historii oraz historii przodków. "Czytałam" audiobook, ale chętnie sięgnę także do wersji papierowej.

Kompleksowe, rzeczowe, pełne wsparcia dla nastolatka ale też rodzica omówienie jak zrozumieć nastolatka, jak mu pomóc. Książka porusza np takie problemy jak samokaleczanie się, ADHD, jest wątek "szkolny" Godna polecenia pozycja dla rodziców nastolatków

Kolejna, po "rozproszone umysły", książka Gabora Mate, dzięki której mogłem lepiej zrozumieć swoje życie. Przerobienie merytoryczne materiału dało mi ogrom świadomości, niczym przepracowanie na psychoterapii. Polecam każdemu, kto chce poznać zależność między stanem swojego zdrowia a stresem, emocjami i tym kim jesteśmy. Niezwykle cenne jest dla mnie holistyczne podejście autora do leczenia, postrzegania człowieka jako całość: ciało, umysł, duch.