Mówię, więc jestem

Jak zaznacza sama autorka "ta książka jest o prawie do odczuwania absolutnie każdej emocji. I o ważnej roli języka w tym, co czujemy. Bo dopiero wtedy, gdy damy sobie prawo do każdej cząstki siebie, gdy pozwolimy sobie na wściekłość, smutek, bezradność, zazdrość i znajdziemy na to określenia, będziemy mogli zarządzać tym, co się w nas wydarza"... i o wielu, wielu zagadnieniach: o różnorodnych funkcjach języka, jego budującej mocy, ale i opresyjności, przemocowości, manipulacji w języku, o kontekstach i intencjach w komunikacji, o rozmowie w sytuacji kryzysu, w obliczu depresji czy śmierci bliskiej osoby, o władzy, o wpływie, o wychowaniu ("budowaniu" zależności, wywoływaniu bezradności, o deprecjonowaniu cudzej wartości o nieumiejętności udzielania wparcia). Poruszył mnie fragment o smutku, o szepcie zamiast krzyku, o posługiwaniu się kategorią "normalności" (Czy ty jesteś normalny? / Zacznij się normalnie zachowywać),o "widzę cię i słyszę" i wyrażeniu tego w języku uważności. Bardzo ciekawe.

Jak zaznacza sama autorka "ta książka jest o prawie do odczuwania absolutnie każdej emocji. I o ważnej roli języka w tym, co czujemy. Bo dopiero wtedy, gdy damy sobie prawo do każdej cząstki siebie, gdy pozwolimy sobie na wściekłość, smutek, bezradność, zazdrość i znajdziemy na to określenia, będziemy mogli zarządzać tym, co się w nas wydarza"... i o wielu, wielu...

Dokończyłam książkę po 5 lub 6 miesiącach, nie dlatego że mnie znużyła, ale miałam przerwę w czytaniu a jak wróciłam to wciągnął mnie Coben.

Będę często wracała do tej książki, autorka ciekawie rozpisała emocje, co je powoduje, dlaczego to czujemy w tym momencie, będę wracać do tego

Pierwsze 70 stron to była katorga, dobrze, że książka poszła w taką fajną stronę.

Ubiera emocje w słowa.

Dokończyłam książkę po 5 lub 6 miesiącach, nie dlatego że mnie znużyła, ale miałam przerwę w czytaniu a jak wróciłam to wciągnął mnie Coben.

Będę często wracała do tej książki, autorka ciekawie rozpisała emocje, co je powoduje, dlaczego to czujemy w tym momencie, będę wracać do tego

Pierwsze 70 stron to była katorga, dobrze, że książka poszła w taką fajną stronę....

To książka, którą odkładam na półkę z myślą, że na pewno będę do niej wracać. Słowa mają wielką moc, to wydawałoby się oczywiste. Dzięki temu poradnikowi poznamy praktyczne sposoby na lepsze wyrażanie siebie i przekazywanie swoich myśli. Pozycja dotyka różnych tematów językowych, społecznych i psychologicznych.

To książka, którą odkładam na półkę z myślą, że na pewno będę do niej wracać. Słowa mają wielką moc, to wydawałoby się oczywiste. Dzięki temu poradnikowi poznamy praktyczne sposoby na lepsze wyrażanie siebie i przekazywanie swoich myśli. Pozycja dotyka różnych tematów językowych, społecznych i psychologicznych.

Ta książka ma dla mnie wielką wartość. Zrozumiałam jak wielką moc mają słowa oraz jak dużo zależy od doboru słów w wielu sytuacjach. Ta pozycja pokazuje, jak często nie zdajemy sobie sprawy z tego, że chcąc w dobrej wierze komuś pomóc, często bardziej go krzywdzimy dając mu złote rady, których niekoniecznie potrzebuje. Dużym zaskoczeniem był też dla mnie fakt, jak to, w jaki sposób mówimy o pewnych sprawach pokazuje nasze nawyki, nałogi czy sposób myślenia. Oczywiście wiedziałam zawsze, że dobór słów i języka jest ważny, ale nie zdawałam sobie sprawy, że aż do takiego stopnia. W wielu sytuacjach też utożsamiłam się z wieloma przykładami, które podała autorka.

Ta książka ma dla mnie wielką wartość. Zrozumiałam jak wielką moc mają słowa oraz jak dużo zależy od doboru słów w wielu sytuacjach. Ta pozycja pokazuje, jak często nie zdajemy sobie sprawy z tego, że chcąc w dobrej wierze komuś pomóc, często bardziej go krzywdzimy dając mu złote rady, których niekoniecznie potrzebuje. Dużym zaskoczeniem był też dla mnie fakt, jak to, w...

Połączenie psychologii i językoznawstwa. Wciagające.

Połączenie psychologii i językoznawstwa. Wciagające.

Językoznawca odkrywa psychologię - tak najkrócej podsumowałabym tą książkę. Tylko że nie ma tu nic odkrywczego.
Nie podobała mi się: nie podobał się intelektualny język, styl, jakiś taki lekko agresywny ton pretensji. Nie lubię też, kiedy ktoś przekracza swoje kompetencje, a autorka, będąc językoznawcą, bardzo mocno psychologizuje. Jedyne jej do tego "uprawnienia", to własna psychoterapia i to w tej pozycji mocno czuć - tak jakby sama książka była formą autoterapii, wręcz rozliczenia się z ludźmi i światem.

Mnóstwo tu modnych określeń typu "stworzyć przestrzeń", "nie mieć na coś przestrzeni", "ktoś nie potrafi czegoś zawrzeć".
Nie przekonują mnie stwierdzenia, że "wyrażanie złości jest dbaniem o relację", ani porady, aby powiedzieć do kogoś: "nie rób tego, bo to narusza moje granice", "czuję się przez ciebie niewysłuchana". Takie to sztuczne.

Językoznawca odkrywa psychologię - tak najkrócej podsumowałabym tą książkę. Tylko że nie ma tu nic odkrywczego.
Nie podobała mi się: nie podobał się intelektualny język, styl, jakiś taki lekko agresywny ton pretensji. Nie lubię też, kiedy ktoś przekracza swoje kompetencje, a autorka, będąc językoznawcą, bardzo mocno psychologizuje. Jedyne jej do tego "uprawnienia", to...

Małgorzata Majewska była moją profesorką podczas studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wspaniała osoba i inspirująca nauczycielka. Jej wykłady były zawsze wyczekiwane najbardziej.
I taka również jest ta książka. Wspaniała lektura, oczywiste 10/10. Polecam do przeczytania każdemu, kto uważa się za nowoczesnego, świadomego człowieka.

Małgorzata Majewska była moją profesorką podczas studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wspaniała osoba i inspirująca nauczycielka. Jej wykłady były zawsze wyczekiwane najbardziej.
I taka również jest ta książka. Wspaniała lektura, oczywiste 10/10. Polecam do przeczytania każdemu, kto uważa się za nowoczesnego, świadomego człowieka.

Mówię, więc jestem.
Tylko wtedy kiedy mówimy, wyrażamy siebie, wyznaczamy i bronimy naszych granic, kiedy nazywamy emocje i wszystko to, co czujemy, jesteśmy tak naprawdę. Być tak naprawdę można wtedy, kiedy uświadomisz sobie, co czujesz, co się w tobie wydarza i nazywasz to, komunikujesz, wyrażasz to.

Nasz język pokazuje nasz sposób postrzegania samego siebie oraz innych. Pomaga nam też chronić swoje granice oraz budować relacje. Słowa mają wielką moc. Ta książka pomaga zrozumieć pewne aspekty naszego języka w różnych sytuacjach życiowych. Słowa, których używamy w komunikacji z innymi mają duże znaczenie. Mówią o nas, o naszych emocjach. Mogą też wywołać w drugiej osobie określone emocje. Przez słowa wyrażamy siebie. Poprzez liczne przykłady ze swojego życia oraz życia innych osób, autorka prowadzi nas w podróż po świecie emocji i języka. W przystępny sposób tłumaczy mechanizmy, strategie obronne w obliczu stykania się z trudnymi emocjami. Dużo pisze o "niekochanych" emocjach takich jak: lęk, nienawiść, wstyd, smutek, złość.

Ta książka przede wszystkim pozwala obrać szerszą perspektywę, szersze postrzeganie tego, co wiemy o relacjach z innymi i znaczeniu naszego języka w nich. Autorka podkreśla jak ważne jest wyznaczanie granic i komunikowanie innym tego, kiedy ktoś je przekracza. Porównuje to do naszego domu, do którego ktoś przychodzi w zabłoconych butach, bo zostawiliśmy otwarte drzwi. Możesz takiego kogoś stanowczo wyprosić, aby ci w środku nie nabrudził. Możesz też nie mówić nic, a potem grzecznie posprzątać w milczeniu cały bałagan jaki narobił. Wybór należy do ciebie. Bo kiedy pozwalasz przekraczać swoje granice, swoją prywatną przestrzeń JA, to doskonale szybko zdasz sobie z tego sprawę. Bo wtedy pojawia się złość. Nie na osobę, która weszła do twojego JA w zabłoconych butach, ale na samego siebie, że jej na to pozwoliłeś. Bo to jest zdrada samego siebie.

Złość to emocja, która informuje nas o tym, co jest naprawdę dla nas ważne. To trudna emocja i jeśli w dzieciństwie nie mieliśmy przestrzeni, aby ją wyrażać, to może nam być trudno z tym, kiedy sami ją odczuwamy. Może nam być trudno też, kiedy inni odczuwają złość, smutek, lęk...pragniemy wtedy tylko jednego - aby ktoś szybko "wziął się w garść", aby już nie musieć być przy nim, kiedy jest w tym stanie. Służymy dobrą radą, podsuwamy milion sposobów jak sprawić, żeby osoba szybko poczuła się lepiej. Unieważniamy też emocje i stany bliskich, kiedy są zbyt trudne dla nas. Przecież "nie ma prawa być zmartwiony, smutny, bo w końcu inni mają gorzej i muszą jakoś funkcjonować, więc pora przestać się mazać.".

Dużo w tej książce mówi się o wspólnocie. Przynależność do wspólnoty jest największą potrzebą ludzi, a strach przed wykluczeniem jest świetnym podłożem do np. manipulacji. Autorka słusznie stwierdza: "Dorosła osoba sama potwierdza swoją ważność. Płynie ona z poziomu JA. Natomiast jeśli ktoś ma cały czas potrzebę uznania ze strony wspólnoty, to jest to zapewne głos głodnego dziecka w nim i niezaspokojona w dzieciństwie potrzeba ważności.".

Książka "Mówię, więc jestem" jest wypełniona po brzegi wartościowymi treściami, które każdy powinien zgłębić. To wiedza podstawowa o nas. Tylko kiedy uznamy nas takimi, jakimi jesteśmy, ze wszystkimi trudnymi emocjami, z niedoskonałościami ciała, traumami dzieciństwa, lękami...wtedy mamy szansę budować zdrowe relacje z innymi. Bo kiedy ty nie wyznaczasz granic, to jak masz szanować i trzymać się granic innych? Bo kiedy ty nie uznajesz tego, że możesz się złościć czy smucić, to jak masz uznawać te emocje u innych?

Mówię, więc jestem.
Tylko wtedy kiedy mówimy, wyrażamy siebie, wyznaczamy i bronimy naszych granic, kiedy nazywamy emocje i wszystko to, co czujemy, jesteśmy tak naprawdę. Być tak naprawdę można wtedy, kiedy uświadomisz sobie, co czujesz, co się w tobie wydarza i nazywasz to, komunikujesz, wyrażasz to.

Nasz język pokazuje nasz sposób postrzegania samego siebie oraz...

Słowa. Może sobie nie zdajemy z tego sprawy, ale mają wielką moc. Mogą budować albo niszczyć. Książka uczy, co można odpowiedzieć by chronić siebie i swoje granice, wyrażać swoje poglądy i uczucia a także naprawdę porozumiewać się z innymi ludźmi. Zrozumienie konstrukcji językowych i świadomość kryjących się za nimi psychologicznych mechanizmów przywrócą poczucie kontroli nad swoim życiem. Dzięki temu człowiek będzie czuł, że własny język potrafi go ochronić.
Słowa mają wielką moc. Często nie zdajemy sobie z tego sprawy…. Słowa mogą ranić... Niszczyć… Budować… Dodawać otuchy… Czasami ludzie mówiący jednym językiem zupełnie nie potrafią się porozumieć. Czy wobec tego lepiej da się zrozumieć język, którym posługujemy się, na co dzień? Okazuje się, że jest to jak najbardziej możliwe. Udowadnia to autorka, skądinąd całkiem interesującego, poradnia. Zapoznając się z nim możemy dowiedzieć się wiele o słowach, które wychodzą z naszych ust i samym systemie komunikacji. Dzięki temu być może nauczymy się werbalizować swoje myśli w sposób klarowny i nauczymy się bronić przed krzywdzącymi nas słowami.
Mówię, więc jestem to praktyczny poradnik, który pomoże odnaleźć się w gąszczu wypowiadanych słów. W moim przekonaniu to ważna i szalenie potrzeba pozycja książkowa. Pokazuje, ze słowa mają wielką siłę rażenia. Pokazuje, że czy tego chcemy czy nie, myśli, które wyrażamy mogą o nas sporo powiedzieć.

Słowa. Może sobie nie zdajemy z tego sprawy, ale mają wielką moc. Mogą budować albo niszczyć. Książka uczy, co można odpowiedzieć by chronić siebie i swoje granice, wyrażać swoje poglądy i uczucia a także naprawdę porozumiewać się z innymi ludźmi. Zrozumienie konstrukcji językowych i świadomość kryjących się za nimi psychologicznych mechanizmów przywrócą poczucie kontroli...

ciekawe podejście do językoznawstwa od strony psychologii, z tym ze...często Autorka skręca ws stronę psychologii i socjologii właśnie, a mnie jest o samym opisie języka. Momentami opisy są nadmiernie długie (niemniej ukłony za znakomity warsztat językowy Autorki) co zmniejsza czytalność ksiązki

ciekawe podejście do językoznawstwa od strony psychologii, z tym ze...często Autorka skręca ws stronę psychologii i socjologii właśnie, a mnie jest o samym opisie języka. Momentami opisy są nadmiernie długie (niemniej ukłony za znakomity warsztat językowy Autorki) co zmniejsza czytalność ksiązki