Modlitwa Jezusa Chrystusa (rozważanie Ewangelii Jana 17)

(...) zacytujmy słowa Pana Jezusa z Ewangelii Jana 10: "Owce moje głosu mojego słuchają i Ja znam je, a one idą za mną. I ja daję im żywot wieczny, i nie giną na wieki, i nikt nie wydrze ich z ręki mojej. Ojciec mój, który mi je dał, jest większy nad wszystkich i nikt nie może wydrzeć ich z ręki Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy" (Jana 10, 27-30). Jego owcami są ci, którzy przyjęli Go jako swojego pasterza. A co czyni Pan? On daje im żywot wieczny. Następnie czytamy o dwóch obietnicach, na których możemy całkowicie się oprzeć. Po pierwsze - owce nie giną na wieki, po drugie - nikt nie wydrze ich z Jego ręki. Te dwie wypowiedzi i obietnice są połączone spójnikiem "i". Są one połączone ze sobą w nierozerwalny sposób.
Żyjemy w czasach, w których niektórzy wierzący nauczają, że w pewnych okolicznościach można stracić życie wieczne. Lecz wiersze z Ewangelii Jana 10 bez wątpienia dowodzą, że tak nie jest. Są też inni wierzący, którzy widzą ten problem trochę inaczej. Mówią oni, że nikt nie może wyrwać ich z ręki Pana, lecz oni mogą sami to uczynić. Jest to jednak niemożliwe. W słowach Pana widzimy podwójne zabezpieczenie. Oni "nie giną na wieki" oznacza, że my sami nie możemy wyrwać się z ręki Ojca. Wyrażenie: "nikt nie wydrze ich z ręki mojej" oznacza, że nie możemy zostać przez kogoś wyrwani z Jego ręki i pójść na potępienie. Niewzruszoną zasadą jest to, że ci, którzy mają życie z Boga nigdy nie mogą go stracić.

(...) zacytujmy słowa Pana Jezusa z Ewangelii Jana 10: "Owce moje głosu mojego słuchają i Ja znam je, a one idą za mną. I ja daję im żywot w...

Dokonane przez Pana Jezusa dzieło jest tak wielkie i doskonałe, że każdy, kto je przyjmie osobiście i uwierzy w nie, mógłby zostać od razu wzięty do nieba. Jeśli chodzi o postanowienie dotyczące zabrania nas do domu Ojca, to nie musi przed tym nastąpić jakiś specjalny okres przygotowawczy. Ukrzyżowany razem ze Zbawicielem łotr, który w ostatnim momencie zwrócił się do Pana Jezusa, w tym samym dniu poszedł do raju.
Kiedy Pan Jezus powróci, aby wziąć swoich z tej ziemi, uczyni to na podstawie dokonanego przez siebie dzieła na krzyżu, a nie na podstawie tego, co uczyniliśmy dla Niego. Nasze pochwycenie nie jest związane z naszą wiernością ani odpowiedzialnością. Jest ono jedynie aktem Jego łaski. Oczywiście, Pan pragnie, abyśmy Mu wiernie służyli. Powinniśmy być podobni słudze pracującemu i oczekującemu swojego Pana. Ale nie od tego zależy nasze pochwycenie. Każdy, kto wierzy w Pana Jezusa, mógłby zostać od razu zabrany do nieba.

Dokonane przez Pana Jezusa dzieło jest tak wielkie i doskonałe, że każdy, kto je przyjmie osobiście i uwierzy w nie, mógłby zostać od razu w...

W Ewangelii Jana 1 zauważamy, że nawrócenie składa się z dwóch ogniw. Po pierwsze musimy przyjąć Chrystusa jako światłość. W wierszach 4 i 5 czytamy: "W nim było życie, a życie było światłością ludzi. A światłość świeci w ciemności, lecz ciemność jej nie przemogła". Boże światło oświeca nas. Chociaż większość ludzi nie zauważa tego światła, to jednak są tacy, którzy przyjęli Boga jako światło. Są to ludzie, którzy nie zasłonili swoich sumień przed działaniem promieni Bożego światła. Oni przyznali się do tego, co zostało poprzez światło ujawnione – był to jedynie grzech i brud! Musimy przyznać, że tak właśnie jest, przyjąć ten osąd i wyznać wszystko Bogu. Kto tak uczyni, ten przyjmie Go jako światłość.
Po drugie przez wiarę możemy poznać, że Bóg dał nam drogę wyjścia. O tym mówi 12. wiersz: "...którzy wierzą w imię jego". Pierwsze ogniwo pokazuje nam, kim jesteśmy z natury – grzesznikami. Widzimy także nasze grzeszne uczynki, z powodu których zasłużyliśmy na wieczną śmierć. Drugie ogniwo pokazuje nam Boże wyjście z tej sytuacji – jest nim wiara w imię jednorodzonego Syna Bożego. Podobną myśl znajdujemy w Efezjan 1. Tam Paweł pisze: "W nim i wy, którzy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię zbawienia waszego, i uwierzyliście w niego, zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym" (Efez. 1, 13). Słowo prawdy jest pierwszym ogniwem. To Boże światło, które ukazuje nam prawdę o Bogu i o nas. Drugim ogniwem jest wiara. Polega ona na uchwyceniu się tego, co Bóg oferuje nam w Jezusie.
Z kolei w Jana 1, 13 czytamy o nowonarodzeniu: "którzy narodzili się nie z krwi ani z cielesnej woli, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga". To sprawia w nas Bóg, gdy człowiek się nawraca. Cudu nowonarodzenia nie jesteśmy w stanie wyjaśnić: "Wiatr wieje, dokąd chce, i szum jego słyszysz, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie; tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha" (Jana 3, 8).

W Ewangelii Jana 1 zauważamy, że nawrócenie składa się z dwóch ogniw. Po pierwsze musimy przyjąć Chrystusa jako światłość. W wierszach 4 i 5...