Tao trzy skarby

Książka nie dla każdego. Cisza. Uważność. Tu i teraz. Dla mnie jest przewodnikiem- w jaki sposób można osiągać Spokój. To nie jest książka do jednorazowego przeczytania "od dechy do dechy". Jest pełna refleksji, znaków zapytania, nieoczywistości.

Krótko napiszę, że Ajahn Brahn w większości książek potrafi ciekawie opowiadać różne historie jako przykłady bycia nieobecnym. Książka nie jest dla każdego jak również inne publikację, ponieważ jest dużo nawiązań do religii i dużo sposobów nie będzie miało zastosowania w praktyce po za życiem klasztornym. Umówmy się, że większość z nas to nie mnisi czy mniszki tylko normalni ludzie, którzy muszą sprostać co raz cięższej rzeczywistości. Dla tych co się wciągnęli w ten klimat książka będzie dobra, dla zwykłego zjadacza chleba bez sensu.

Pozornie miła i przyjemna, książka jest jednak na bardzo wysokim poziomie abstrakcji. Filozofia zen w czystej postaci. Pomimo, że idee buddyzmu, zen i szeroko rozumianych filozofii wschodu nie są mi obce, to jednak przy lekturze tej książki czułam silny sprzeciw. Nie potrafię zanurzyć się całkowicie w świecie bez pojęć, bez kategoryzacji, w świecie w którym jestem tym i jestem wszystkich, w świecie całkowitej współzależności. Jednym słowem nie chcę odrzucać ja, nie uważam tego jedynie za konstrukcję myślową, i nie odrzucam zasady niesprzeczności(chociaż chwilami mam wątpliwości, czy aby faktycznie wszystko jest nią objęte). Z drugiej strony uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest się zagłębić w lekturę tego typu. Uzyskuje się nieco szersze rozumienie rzeczywistości. Może też to być drogą do podjęcia ćwiczeń medytacyjnych bez całej tej filozoficznej otoczki.

Ciekawy tybetańsko-buddyjski tekst o pośmiertnej wędrówce człowieka do wyzwolenia z kręgu samsary lub ponownych narodzin. Tytuł jest mylący, bo jak dowiadujemy się w przedmowie, bardzo dobrej, tego typu teksty choć popularne w Tybecie nie stanowią jednego zbioru pouczeń, a ich znajomość wśród Tybetańczyków jest ograniczona i wielu nigdy o nich nie słyszało. Interesujące jest też to na ile tekst czerpie z samego buddyzmu, a ile to naleciałości z pierwotnych wierzeń Tybetańczyków które idealnie odnalazły się w nowej religii. Niestety tego w przedmowie czytelnik nie uświadczy. Całość pracy dopełnia świetna przedmowa, wspomniana wcześniej, wprowadzająca czytelnika w dzieło i komentarz Junga - czysty bełkot.

Jiddu Krishnamurti (1895–1986) był hinduskim filozofem i nauczycielem duchowym, uznawanym za jedną z najbardziej wpływowych postaci dwudziestego wieku. Do bliższego poznania jego filozofii skłonił mnie sam życiorys autora – tak fascynujący, że mógłby posłużyć za scenariusz filmowy. Krishnamurti przez całe życie poszukiwał odpowiedzi na pytania o istotę i sens istnienia, a efektem tych doświadczeń jest właśnie „Wolność od znanego”. Książka ta nie jest jednak gotowym zestawem recept, lecz zaproszeniem do radykalnej podróży w głąb siebie. Podróży, której warunkiem jest porzucenie całego dotychczasowego bagażu: uprzedzeń, wyuczonych opinii i narzuconych nam schematów. W szesnastu rozdziałach Krishnamurti dzieli się prawdą, do której dotarł po długiej drodze poszukiwań. Już na wstępie uderza w nas stwierdzeniem, że „jesteśmy ludźmi z drugiej ręki” – nasyceni cudzymi przekonaniami i prawdami z książek, tracimy zdolność do samodzielnego odkrywania świata. Według autora człowiek podążający za autorytetem nigdy nie zazna prawdziwej wolności, ponieważ autorytet zawsze pełni funkcję cenzora. Filozof wznosi się ponad religie, nie formułuje gotowych doktryn i nie stawia się w roli guru. Uważa, że każdy z nas powinien być dla siebie jednocześnie nauczycielem i uczniem. Tekst książki jest bezpośredni, niemal surowy i pozbawiony zbędnych ozdobników, co tylko podkreśla radykalizm jego myśli. Nie znajdziemy tu zbędnych słów – każde zdanie wnosi konkretną wartość. Prawdy opisane przez filozofa mogą w pierwszej chwili szokować i budzić naturalny opór, jednak powolna lektura pozwala na zrozumienie jego myśli. Autor nie daje gotowych recept; jego książka to zaledwie zaproszenie do bezkompromisowego wglądu w strukturę własnej świadomości. Osiągnięcie stanu czystej, niczym niezmąconej świadomości Krishnamurti porównuje do wypłynięcia przez ciasny przesmyk na bezkresny ocean i zanurzenia się w tym, co ponadczasowe i niewyrażalne. Pozostawia czytelnika z pytaniem, czy ma on w sobie dość odwagi, by odrzucić wszystko, co oswojone i wypłynąć na otwarte, nieznane wody w poszukiwaniu prawdziwej wolności.

dla adeptów Zen - pozycja obowiązkowa. dla poszukujących swojej duchowej drogi na pewno będzie ciekawym i inspiującym punktem wyjściowym. język i forma jest zrozumiała i bardzo sugestywna, treść jednocześnie jest blisko życia i pełna z niego przykładów. polecam

Bardzo ciekawie i inspirująco przedstawione podejście do cierpienia i miłości. Życie jako podróż w nieznane z założeniem, że przyjmujemy wszystko, co nas spotyka: cierpienie i radość, nie odrzucamy niczego a wszystko to oparte na życzliwości i miłości wobec siebie aby móc okazywać ją innym. Tak bardzo niepopularne dzisiaj godzenie się na niewygodę, na trudne relacje-wiedząc, że wszystko przemija. To co dobre i to co złe. Ponadto umiejętność wchłonięcia swoich lęków, stawianie im czoła. Każde zdanie Pemy Cziedryn zawarte w tej książce, niezwykle do mnie przemawia i jest dla mnie prawdziwe tak, że chciałoby się zacytować całość, ale wybrałam jeden, na chybił trafił: "W codziennym życiu często wpadamy w panikę. Serce podchodzi nam do gardła, czujemy ucisk w żołądku.(...)Jak zachować się w tych dramatycznych chwilach? Jak sobie poradzić z demonami umysłu, będąc rozdartym między nadzieją a obawą. Jak przestać ze sobą walczyć? Maczig Labdryn radzi , aby udać się wówczas do miejsc napawających nas lękiem. A jak tego dokonać?(...)Trzeba wyjść naprzeciw temu, co nas odpycha, naprzeciw temu, czego za wszelką cenę chcielibyśmy uniknąć." Te słowa oraz hasło, "Porzućcie nadzieję" (że już zawsze będzie tylko dobrze)bardzo wiele mi wyjaśniają. "Wynika to z przeświadczenia, że cokolwiek się dzieje, nie stanowi ani oczątku ani końca. Jest częścią zwykłego ludzkiego doświadczenia właściwego wszystkim żywym istotom". Będę wracać do tej lektury nieraz.

Ciekawe spostrzeżenia. Zupełnie niepopularne w dzisiejszych czasach. Niestety książka jest jakoś tak napisana (albo przetłumaczona) że potraktowałem ją raczej jak broszurkę albo folder. Jest to mój pierwszy kontakt z filozofią buddyzmu. Nie powiem - zachęciło mnie to do zapoznania się z innymi pozycjami z tego nurtu.

Bardzo interesująca lektura uświadamiająca, że mamy wpływ na siebie, swój świat, otoczenie, jeśli tylko uznamy działanie Obecności Jam Jest- Boskiej Energii Miłości. Zaprezentowane tu afirmacje wprowadzają dość głęboko w tematykę Wyższej Jaźni i w przeciwieństwie do kodów podświadomości, które kierują do wnętrza siebie, wskazują na Boga- Istotę Wszechrzeczy. Treści tu zawarte dają wiele do myślenia, zwłaszcza dla tych, którzy nie zadowalają się tylko fizycznym aspektem życia...

Wiele rzeczy z tej książki było dla mnie nazbyt skomplikowane, jednak przekaz jest na tyle ciekawy, że kupiłam już "Opowieści Belzebuba" czyli książkę napisaną przez samego Gurdżijewa. Wiele koncepcji z "Fragmentów" powiela się z przekazami z innych czasów i stron świata, choć nomenklatura jest zupełnie inna i trzeba do niej przywyknąć. Same nauki wydają się być przynajmniej po części autentyczne.

Przejmujące legendy i opowieści o cudach i joginach. Nie dla osób które są wyjątkowo sceptyczne i szukają naukowych faktów. Mam wrażenie, że religie czasami trzeba sprzedawać właśnie w taki sposób, bo ludzie nie widzą cudów które dzieją się każdego dnia dookoła nas. Najbardziej spodobał mi się element łączenia nauk Jezusa ze Buddyzmem i przekazami wschodnimi. Jogananda to wyjątkowa postać. Emanuje z niej wspaniała siła a moralność i etyka płynąca z tego dzieła jest ponadczasowa. Przynam że książka delikatnie mnie zmęczyła i drugi tom odłożyłem przed końcem na prawie pół roku. Prawdopodobnie ze względu na to że niektóre cudy są tylko opisane w formie "raportu", bez większych walorów przypowieści i duchowej nauki. Szkoda że ilość raportowanych na świecie cudów spadła synchornicznie ze spopularyzowaniem urządzeń z kamerami ;) A może mamy po prostu obecnie taki dobrobyt, że wszyscy święci stwierdzili że cudów już nie potrzebujemy ;)

Jak zwykle u T.N. Hahn, moc miłującej dobroci, zrozumienia i współczucia. Przywraca wiarę i wypełnia serce. Jego książki są podobne, ale każdą z nich warto przeczytać. Mi się to nigdy chyba nie znudzi. Ciągle coś mnie wybija ze ścieżki, a on sprawia że i tak "wracam do domu", zapanowuje cisza, radość i ciepło.

Ta książka to po prostu sztos, na pewnym etapie mojego życia nadała inny punk widzenia i miała spory wpływ na percepcje! Namawia raczej do rozluźnienia i focusie na chwili obecnej, bez zbędnego kolorowania, jasno podparte fakty i ćwiczenia. Bardzo podoba mi się podejście autora, który do niczego nie zmusza, ani też niczego nie narzuca. Gorąco polecam, moim zdaniem, to jedna z lepszych książek i każdy powinien ją przeczytać.

Książka, po której zaczęłam regularnie medytować :) Yongey Rinpoche- jest w tej książce pełnym życzliwości przewodnikiem, który w mądry, ale nieprzeintelektualizowany sposób przybliża zagadnienia praktyk buddyzmu tybetańskiego. Ponieważ odbiorcami jesteśmy my, ludzie z tzw. świata zachodu, jest tu też dużo odwołań do neuronauki. Znajdziemy tu także opowieści o własnych zmaganiach autora z lękiem i trudnymi emocjami, okraszonych dużą dawką dystansu i humoru. To ten rodzaj książki, po której szczerze poczułam chęć wykonywania systematycznej pracy wewnętrznej, ukatywniającej szczęście i współczucie.

Bardzo dobra i inteligentnie napisana książka. Alan Watts pisze o trudnych sprawach z wrodzoną sobie łatwością to co wydaje się nie do opisania opisuje z wielką sugestywnością. Książka ma walor poznawczy opisuje inne spojrzenie na otaczającą nas rzeczywistość.

Spodziewałem się stoickiej powściągliwości, szczęścia w niebyciu, ale zaskoczyły mnie wolnorynkowe rady dla władcy i wolnomularski podział na tych, co wiedzą i pilnują by inni byli szczęśliwi nie wiedząc. Nie jestem przekonany do tłumaczenia, w którym czytałem. Może ktoś poleci najlepszy polski przekład?

Zdecydowanie najlepsza książka o zen, jaką dane mi było przeczytać. Ukazuje sedno tej religii na przykładzie praktyki, co jest najistotniejszą kwestią. Są tutaj podane przykładowe koany, relacje z dokusan (czyli spotkań z mistrzem) oraz świadectwa oświecenia. Warstwa teoretyczna jest bezustannie odnoszona do medytacji, bo przecież bez zazen zen jest tylko figlem umysłu. Niezwykle wartościowa pozycja, dzięki której w końcu pojąłem czym jest zen i sam zacząłem siedzieć ze skrzyżowanymi nogami. Na głowę bije chociażby Wprowadzenie do Buddyzmu Zen Suzukiego, które w porównaniu do tej książki, jawi mi się jak brudny kawałek węgla do krystalicznie czystego diamentu.