Znikając. Reportaże o matkach

Czytałam ją z dużym zainteresowaniem, nie tylko prywatnym, ale też zawodowym. Nie z perspektywy matki, ale z perspektywy córki i położnej mającej codziennie do czynienia z świeżo upieczonymi matkami. Dlatego zacznę od ważnej dla mnie, ze względu na zawód, uwagi. Autorka pokazuje, jak wygląda opieka medyczna w Polsce. Często przeciążona i niewystarczająca, zmedykalizowana, dehumanizując co oburza mnie, myślę że w większym stopniu co autorkę i kobiety opowiadające swoje historie. Rozumiem ten obraz i wiem, że w wielu miejscach jest on zgodny z rzeczywistością, chodź zupełnie niedopuszczalny.
Jednocześnie zwróciłam uwagę na język- bardzo często pojawia się słowo „pielęgniarka”, a znacznie rzadziej „położna”. Dla mnie nie jest to drobna kwestia, bo osoby po studiach położniczych- kobiety i mężczyźni - to osoby, które całe swoje kształcenie opierają na nauce o kobiecie, jej fizjologii, emocjach i potrzebach. W książce która porusza dogłębnie temat kobiet, ciąży, porodu, połogu i późniejszego czasu, myślę, że nazewnictwo powinno być zachowane. Są oddziały na których pracują i pielęgniarki i położne, ale myślę że w przypadku wątpliwości lepiej byłoby używać chodzby ,,personel medyczny”.
Na początku lektury miałam też moment niepokoju- w wielu historiach przewijał się temat wiary. Zaczęłam się obawiać, że książka skręci w stronę narracji o tym, co „wolno” i „czego nie wolno” według Kościoła. Na szczęście w dalszej części pojawiają się historie w których kobiety nie odwołują się do wiary: dylematy związane z aborcją, doświadczenia matek dzieci transpłciowych, sytuacje, w których nie ma prostych odpowiedzi ani jednego „słusznego” rozwiązania.

Czytałam ją z dużym zainteresowaniem, nie tylko prywatnym, ale też zawodowym. Nie z perspektywy matki, ale z perspektywy córki i położnej mającej codziennie do czynienia z świeżo upieczonymi matkami. Dlatego zacznę od ważnej dla mnie, ze względu na zawód, uwagi. Autorka pokazuje, jak wygląda opieka medyczna w Polsce. Często przeciążona i niewystarczająca, zmedykalizowana,...

Bardzo potrzebna, szczera do bólu książka -reportaż, w której autorka w intymnych rozmowach i wywiadach z kobietami-matkami ukazała czytelnikom prawdziwe, często zupełnie nieznane, przemilczane, niekiedy bardzo trudne do udźwignięcia oblicze macierzyństwa.
⠀
Historie przytoczone w książce Anny Dudek pt. "Znikające. Reportaże o matkach" bardzo się od siebie różnią, tak jak różnią się ich bohaterki, ale łączy je jedno - wszystkie są matkami; wielodzietnymi i takimi, dla których jedno dziecko to ogromne wyzwanie, matkami biologicznymi i tymi zastępczymi i adopcyjnymi, matkami dzieci niepełnosprawnych lub same borykające się z niepełnosprawnością czy chorobą. Znajdziemy tu historie kobiet, które robią wszystko, aby ciążę utrzymać i takich, które modlą się, żeby problem sam się rozwiązał. Macierzyństwo nie zawsze jest wyborem świadomym; matkami zostają zarówno młode dziewczyny i kobiety, ale też kobiety w średnim wieku. Różni je wiele - sytuacja życiowa, rodzinna, uczuciowa, status materialny.

Mimo tych różnic wszystkie te kobiece historie układają się w bardzo uniwersalną opowieść o macierzyństwie bez lukru i bez uniesień, za to zawsze z miłością, której często trzeba się dopiero nauczyć, na którą nikt chyba nie ma monopolu. Ta macierzyńska miłość dostaje w pakiecie niemal zawsze samotność i trudną do udźwignięcia odpowiedzialność oraz bolesną pewność, że uśmiech dziecka nie wynagradza wszystkich trudów, bólu, emocjonalnych wzlotów i upadków, zwątpień, strachu, czy wreszcie utraconego życia sprzed ciąży. Często kobieta-matka nie ma wsparcia, pomocy, zostaje zamknięta macierzyńskiej "bańce" obowiązków i powinności, musi wyrzec się swoich najprostszych marzeń, czy ambicji, walczyć o swoje dzieci z systemem, służbą zdrowia i wieloma intytucjami. To nie jest jedynie pasmo samych radości i uśmiechów, to codzienna walka i zmaganie z samym sobą, ze zmęczeniem, słabościami, trudnościami, osamotnieniem, trudną macierzyńską miłością.

Mam świadomość, że książka ukazuje tę bardziej smutną i bolesną stronę macierzyństwa, często wprost dramatyczną, której ja szczęsliwie nie doświadczyłam, ale każdy z nas powinien mieć świadomość, że bycie matką to nie tylko sama szczęśliwość i radość, zdrowe dziecko i pomoc bliskich.

Bardzo potrzebna, szczera do bólu książka -reportaż, w której autorka w intymnych rozmowach i wywiadach z kobietami-matkami ukazała czytelnikom prawdziwe, często zupełnie nieznane, przemilczane, niekiedy bardzo trudne do udźwignięcia oblicze macierzyństwa.
⠀
Historie przytoczone w książce Anny Dudek pt. "Znikające. Reportaże o matkach" bardzo się od siebie różnią, tak jak...

Bardzo dobry i potrzebny reportaż. Strasznie smutno sie go czyta, bo widać jak niewiele wsparcia matki otrzymują w Polsce. Niestety 500 plus nie załatwi wszystki problemów.

Bardzo dobry i potrzebny reportaż. Strasznie smutno sie go czyta, bo widać jak niewiele wsparcia matki otrzymują w Polsce. Niestety 500 plus nie załatwi wszystki problemów.

To książka, której podświadomie szukałam. Nie wiem, czy byłabym w stanie tak ją odczuć, nie będąc mamą... Macierzyństwo to z jednej strony ogromny dar, z drugiej żal za tą osobą, którą się było; za tym, że 24/7 nie było się odpowiedzialnym za ludzkie istnienie, które wydawałoby się ciągle pchane ciekawością do świata dąży do samozagłady; że miało się swój czas, w którym robiło się co chciało bez wyrzutów sumienia; za wypiciem ciepłej kawy od początku do końca, czy wyjściem z domu w 3 minuty a nie 20. Czytając historie innych matek można nie tylko nabrać perspektywy i inaczej spojrzeć na swoje życie, ale i czuć się poklepanym po plecach, bo opowiadają o tych aspektach macierzyństwa, o których zbyt chętnie się nie mówi. Miałam świadomość że zdecydowanie się na dziecko wszystko drastycznie zmieni i nie będzie łatwo, ale nie da się przygotować na to, zanim się tego samemu nie doświadczy, począwszy od ciąży, która nawet przebiegająca fizjologicznie jest stresująca, a potem wychowania małego człowieka. Polecam szczególnie mamom małych dzieci, nie wiem czy tą książką zainteresuje się ktokolwiek inny - a szkoda, bo to na pewno ułatwiłoby nam matkom życie, gdyby mogli wczuć się w naszą sytuację, szczególnie że autorka przytacza wiele danych o tym jak źle Polska wypada w wielu kwestiach w odniesieniu do innych krajów Europy i kolorowo nie jest.

To książka, której podświadomie szukałam. Nie wiem, czy byłabym w stanie tak ją odczuć, nie będąc mamą... Macierzyństwo to z jednej strony ogromny dar, z drugiej żal za tą osobą, którą się było; za tym, że 24/7 nie było się odpowiedzialnym za ludzkie istnienie, które wydawałoby się ciągle pchane ciekawością do świata dąży do samozagłady; że miało się swój czas, w którym...

W kraju, gdzie macierzyństwo jest nadmiernie gloryfikowane pozycja jak ta jest niezwykle potrzebna. Historie przedstawione w książce są smutne, a często również wstrząsające. Dudek pokazuje, że macierzyństwo to nie tylko miłość do dziecka, ale również łzy, cierpienie, a często również rezygnacja z siebie. "Znikając" to hołd oddany wszystkim matkom. Oby więcej takich książek podejmujących tematy, których nikt nie chce podejmować. Do głębokiej refleksji.

W kraju, gdzie macierzyństwo jest nadmiernie gloryfikowane pozycja jak ta jest niezwykle potrzebna. Historie przedstawione w książce są smutne, a często również wstrząsające. Dudek pokazuje, że macierzyństwo to nie tylko miłość do dziecka, ale również łzy, cierpienie, a często również rezygnacja z siebie. "Znikając" to hołd oddany wszystkim matkom. Oby więcej takich...

Anna J. Dudek w „Znikając. Reportaże o matkach” pochyla się nad tematem macierzyństwa – nie jako sielanki, ale jako doświadczenia często bolesnego, samotnego i niewidzialnego. To książka, która opowiada o matce nie-świętej i pokazuje jej prawdziwe oblicze – człowieka z krwi i kości, zmagającego się z emocjonalnym, fizycznym i społecznym ciężarem. Często zostając sama z sobą bez wsparcia. Urodzić i co dalej ?

Autorka słucha swoich bohaterek z pełnym szacunkiem, nie narzuca się, nie ocenia, a jednocześnie pozwala, by ich historie wybrzmiały z całą siłą. Mamy tu opowieści o depresji poporodowej, przemocy, samotnym rodzicielstwie, stracie ale i o walce, nadziei. Historie smutne momentami przerażające. Nie znajdziecie tu poradnikowego i szczęśliwego macierzyństwa rodem ze zdjęć z social mediów.

Siłą tej książki jest jej prawda – nie krzykliwa, ale głęboko przejmująca. „Znikając” to nie tylko reportaż o matkach – to głos o kobietach, których doświadczenia zbyt często są ignorowane.Czytając ją można poczuć nie tylko smutek, ale ulgę, że ktoś nazwał to, co dotąd było niewypowiedziane, że kobiety w swoich uczuciach nie są same.

To z pewnością książka, która nie przemówi do wszystkich — można jej zarzucić feministyczne ujęcie problematyki. Do mnie jednak trafiła i jestem wdzięczna autorce za poruszenie tak ważnego zagadnienia, jakim jest macierzyństwo, od tej mniej chlubnej strony.

Anna J. Dudek w „Znikając. Reportaże o matkach” pochyla się nad tematem macierzyństwa – nie jako sielanki, ale jako doświadczenia często bolesnego, samotnego i niewidzialnego. To książka, która opowiada o matce nie-świętej i pokazuje jej prawdziwe oblicze – człowieka z krwi i kości, zmagającego się z emocjonalnym, fizycznym i społecznym ciężarem. Często zostając sama z...

Bardzo ciekawy reportaż, napisany bez oceniania bohaterek. Dobór rozmówczyń bardzo różnorodny i interesujący.

Bardzo ciekawy reportaż, napisany bez oceniania bohaterek. Dobór rozmówczyń bardzo różnorodny i interesujący.

Pisze swoją opinie na świeżo, po przeczytaniu książki.

Niektóre rozmowy są super. Dają inną perspektywę na macierzyństwo. Ale inne są napisane tendencyjnie, pod konkretną tezę, z durnymi komentarzami pseudo feministycznymi. Ta książka, a na pewno niektóre historie, mogą być przykładem dla kobiet czego nie robić i jakich facetów nie wybierać na partnerów.

Nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że przyszłe matki nie powinny jej czytać. Warto ją (książkę) potraktować jako ciekawostkę. Bo zastanawiające są na przykład podawane niektóre wartości procentowe bez żadnych źródeł podanych.

Te historie, reakcje mam na macierzyństwo są różne, ale w większości podobne. Bycie mamą zmienia człowieka, bycie rodzicem zmienia. I albo ktoś to akceptuje albo patrzy z niedowierzaniem w lustro i się dziwi, że mały człowieczek zrobił mu burdel w życiu.

Pisze swoją opinie na świeżo, po przeczytaniu książki.

Niektóre rozmowy są super. Dają inną perspektywę na macierzyństwo. Ale inne są napisane tendencyjnie, pod konkretną tezę, z durnymi komentarzami pseudo feministycznymi. Ta książka, a na pewno niektóre historie, mogą być przykładem dla kobiet czego nie robić i jakich facetów nie wybierać na partnerów.

Nie zgadzam się...

Przeczytane w e-booku.
Książka napisana na mocnym wkurwie. Są takie momenty w książce, których nie polecam świeżo upieczonym matkom, które tak jak ja stały się wrażliwsze na ludzką krzywdę, szczególnie dziecięcą.
Historie są mocne, pomagające spojrzeć na innych w nowy sposób.
Jeżeli zastanawialiście się kiedyś wlz czym mierzy się głucha albo niewidoma kobieta, która została matką, to w tej książce znajdziecie takie historie.

Przeczytane w e-booku.
Książka napisana na mocnym wkurwie. Są takie momenty w książce, których nie polecam świeżo upieczonym matkom, które tak jak ja stały się wrażliwsze na ludzką krzywdę, szczególnie dziecięcą.
Historie są mocne, pomagające spojrzeć na innych w nowy sposób.
Jeżeli zastanawialiście się kiedyś wlz czym mierzy się głucha albo niewidoma kobieta, która...

Sięgając po książkę "Znikając. Reportaże o matkach", spodziewałam się historii o "typowym" rodzicielstwie "typowej" kobiety. W książce przybliżone zostały jednak historię różnych matek, które w większości zmagają się ze swoimi niepełnosprawnościami, lub z niepełnosprawnościami swoich dzieci. Tym wpisem nie mam zamiaru, ani chęci odradzić komuś przeczytanie tej pozycji, jednak jeżeli spodziewacie się opowieści o typowym rodzicielstwie, to z przykrością muszę stwierdzić, że nie ma w tej książce ich zbyt dużo. Nie chcę przy tym umniejszać historiom bohaterek. Każda z tych opowieści porusza, nawet tych najtwardszych czytelników. Na plus książki na pewno przypisuje ilość spisanych doświadczeń kobiet, i tego, że każda historia opowiada coś innego (nie praktykuje się w niej dublowania opowieści).

Sięgając po książkę "Znikając. Reportaże o matkach", spodziewałam się historii o "typowym" rodzicielstwie "typowej" kobiety. W książce przybliżone zostały jednak historię różnych matek, które w większości zmagają się ze swoimi niepełnosprawnościami, lub z niepełnosprawnościami swoich dzieci. Tym wpisem nie mam zamiaru, ani chęci odradzić komuś przeczytanie tej pozycji,...