Tytus, Romek i A'Tomek. Księga XVIII. Tytus plastykiem

Fajnie było wrócić po wielu, wielu latach do tego komiksu. Ale to przede wszystkim z racji sentymentu i wspomnień, jakie ta lektura przywołała, niż ze względu na jego walory literackie ;) Mnóstwo zwariowanych i zabawnych przygód, które są możliwe dzięki magicznym zdolnościom Kleksa, ale też dzięki niesamowitej fantazji dwójki przyjaciół, choć obfitują w dramatyczne zwroty akcji, to mają przede wszystkim bawić. I pod tym względem nawet dla współczesnego młodego czytelnika ta seria może być atrakcyjna.

Kristo - krótko. Najdowcipniejszy polski komiks, który jest ze mną od najmłodszych lat i na pewno wpłynął na moje poczucie humoru, zabawy słowami i nawet umiejętności rysowania. I dziecko i dorosły się zachwyci, jeśli tylko zechce poznać bliżej twórczość Tadeusza Baranowskiego.

Kolejna księga z tytusowego prime time, a przynajmniej mojego osobistego. Być może dlatego, że powstała w czasach, kiedy byłem dzieckiem i miałem z nią do czynienia od pierwszego wydania. Ta księga w dużej mierze kończy z PRLowskimi treściami. Mamy tutaj dużo treści młodzieżowych, koncerty, dyskoteki, nowoczesną muzykę a także elementy kapitalistyczne jak prywatne przedsiębiorstwa widoczne w kadrach ulicznych. To niemalże rewolucja w stosunku do tego co było we wcześniejszych księgach. Lądowanie w ramionach milicjanta już nie jest czymś pożądanym (chociaż kończy się dobrze). Tytus i chłopcy co raz bardziej sprawiają wrażenie dorosłych, znikło harcerstwo i szkoła. Papcio po raz drugi (od księgi IX) sięga po negatywną rolę Tytusa. Tylko, ze na dzikim zachodzie była krytyka kapitalisty a tutaj dyktatora "chcącego uszczęśliwić poddanych". I to przeszło przez cenzurę 😹To też ciekawy czas, kiedy na dyskotekach grało się rocka i to na "żywo" (np. scena z serialu "Tulipan" gdzie w "dyskotece w Gdańsku" grali Kosmetyki Mrs. Pinky). Księga jest doskonale narysowana, ze szczegółowymi kadrami, delikatną kreską, całą gamą min i póz. I to właśnie lubię w księgach z tego okresu. Końcówka lat 70' i dekada 80 jest wyjątkowa w twórczej pracy Papcia.

Ponieważ w kinach pojawiła się wreszcie wyczekiwana ekranizacja, uznałam, że niezbędnym elementem edukacji kulturalnej mojego siedmioletniego syna będzie zapoznanie go z twórczością Tadeusza Baranowskiego, jednego z klasyków polskiego komiksu, którego dzieła były niezapomnianym elementem mojego własnego dzieciństwa. Tak więc zanim poszliśmy do kina, wypożyczyliśmy i wspólnie przeczytaliśmy kilka tomów, zwłaszcza oczywiście ten o Smoku Diplodoku. Wciąż zachwycają charakterystyczną, fantazyjną kreską, którą zawsze uwielbiałam - światy stworzone przez Autora są po prostu urzekające wizualnie. Humor wciąż śmieszy, a niektóre żarty dopiero teraz zrozumiałam :) Świetna podróż sentymentalna i cieszę się, że Młodemu też podoba się ten styl.

Co tu gadać, końcówka lat 70' i lata 80' to - jeśli idzie o księgi - papciowy prime time. Wtedy powstały najlepsze książeczki, z doskonałym przewrotnym humorem, szczyptą purenonsensu, świetnie narysowane z dbałością o szczegóły i wypełnienie kadru. Taka właśnie jest księga dziennikarska, wydana w 1981 roku. Podobnie jak w przypadku innych ksiąg, znałem ją głównie ze szkolnej biblioteki, sczytaną do cna. Dopiero po latach mój egzemplarz podarowała mi siostra. Zaczytywałem się w nim z lubością i wiele z nie go we mnie zostało. To dzięki niemu zrobiłem sobie fotę pod sejmem z tabliczką "Precz z preczem". No genialne! Papcio drwi ze środowiska dziennikarskiego, ale z siebie również. Wyjaśnia tajniki składu i druku - jak zwykle bawiąc uczy. Są też zabawne signum temporis: Tytus drukujący odezwę do chłopów przeciwko pańszczyźnie, czy stwierdzenie, że Trapezfik to "dawna kolonialna nazwa". Widzę też nawiązanie do filmu "Konwój" z 1978 roku. To jeden z najlepszych Tytusów w całej serii. Trudno byłoby wybrać ten jeden, ale zdecydowanie TOP 5.

Tym razem Mirmił posyła Kajka i Kokosza do swojego brata Wojmiła by pomogli mu w walce z jego wrogami z którymi nieustannie walczy. Niemal cały komiks zajmuje bohaterom dojście do grodu Wojmiła. Po drodze spotykają rycerza Wita i mają kilka innych przygód jak zatarg z karczmarzem. Czyta się ok, ale miałem wrażenie, że Christa wymyślał kolejne historyjki na bieżąco. Może w kolejnej części opowieść nabierze tempa, bo wreszcie Kajko i Kokosz doszli do Wojmiła, który podobnie jak Wit zakochał się w Fochnie.

Druga część Wojów Mirmiła to prawdziwa uczta dla fanów barwnych postaci, a szczególnie dla tych, którzy cenią nowy duet Dajmiecha i Wojskiego Niesława. Obaj panowie kradną tu niejedną scenę. Jeden z nadmiarem ambicji i skąpstwa, drugi z urzędniczo - wojskową powagą, która aż prosi się o komiczny finał. Christa jak zwykle znakomicie wykorzystuje kontrast między osobowościami: Dajmiech pcha się do władzy i intryg, jego Niesław próbuje wyeliminować najlepszych wojów księcia Mirmiła - Kajka i Kokosza, którzy z kolei wszelkimi sposobami staraja się temu zaradzić. Efekt? Humor sytuacyjny najwyższej próby i dialogi, które bawią nawet jeśli czytasz je kolejny raz. To właśnie dzięki takim postaciom seria Kajko i Kokosz nie jest tylko komiksem przygodowym, ale satyrą na ludzkie ambicje, urzędy i „ważne stanowiska”. 👉 Jeśli lubicie, gdy humor wynika z dobrze stworzonych bohaterów, a nie tylko z akcji, ta część to absolutny must-read.

Wiem, że powinienem, że tak trzeba, że jestem przecież dorosły, ale... MATKO JAK JA UWIELBIAM TEN KOMIKS! Do dziś pamiętam, gdy czytałem... Co ja mówię?! POCHŁANIAŁEM ten komiks u moich nieżyjących już Dziadków w ich stary domu przy starym ciężkim kanciastym biurku zajadając równocześnie zrobione przez Babcię placki z jabłkami. I teraz za każdym razem, gdy biorę ten komiks do ręki, czuję smak placków w ustach i czuję się, jak najszczęśliwszy na świecie dziesięciolatek. Cudo!

"Powrót do czasów minionych..." Czytałem ten komiks w częściach, kiedyś za szczyla. Nie pamiętam, w jakiej gazecie, czy może w zeszycie (?). Zobaczyłem go ponownie w pięknej lakierowanej twardej oprawie i postanowiłem sobie przypomnieć. Trochę się ów komiks postarzał, ale nadal ma niezłą akcje i kapitalne rysunki. Wszystko ładnie się spina i ogląda. A że czuć delikatnie naftaliną - trudno. Na koniec mamy opisaną historię Jerzego Wróblewskiego. Dla tych co kiedyś z wypiekami na twarzy czytali. Reszta może się lekko uśmiechać - nie rozumiejąc.

Legenda polskiego komiksu. Nieco zmącona naleciałościami z lat 80., a mimo to wciąż oddaje ducha tamtych czasów. Z pulpowej space opery znacząco wyrasta na political fiction. Świetna postać z tego Funky'ego. Cwaniaczek, pies na baby, z kwadratową szczęką, jakby wyjęli go z jakiegoś telewizyjnego show. Walka o władzę, wzajemnie zwalczające się korporacje, obcy z przejrzystym humorem, gwiezdni piloci i kosmiczni mundurowi. Świetna mieszanka niewinnej zabawy z drugim dnem politycznym. Przecierająca szlaki dla późniejszych twórców. Inspirator nowego pokolenia, które chciało bawić się w postmodernistyczne kryminały. Wiele rzeczy miało prawo nie działać - stereotypowe podejście do rysopisów psychologicznych, skróty fabularne czy naiwność intrygi, ale z jakiegoś powodu broni się futurystycznymi zabawkami, gdzie zegarek robi za przecinaczkę do liny, jak w jakimś James Bondzie. Gdzie winda jest teleportem do przeszłości, gdzie pluskwy hamują ego zamieniając cię w atawistycznego gamonia. Pod przebraniem uśmiechniętego Kovala, jak z reklamy Mentosa - kawał solidnego Sci-Fi, które przewidziało, że prezydenci to pieski niewidzialnych sił, dziewicze planety zostały dawno odkryte, a niebezpieczne eksperymenty prowadzą do zagłady ludzkości. Kawał dobrej roboty. Niby sztampa w dobie kulturowych przewrotów, ale jak podana, zacnie odkrywająca, że za zasłoną rzeczywistości kryje się obcy świat, a sny mają korzenie w naszych pragnieniach. Ma w sobie luz, którym niektórym brakuje w dobie politycznej rozróby i wydzierania sobie haseł parlamentarnych na koszulkach.

"Komiks młodości... któryś tam" I znów opinia napędzana sentymentem. Kiedyś czytany z wypiekami, a dziś. Nie budzi już tak wielkich emocji, ale ma pozytywne skojarzenia. Dobra kreska, scenariusz lekko naciągany, na ile zgodny z prawdą historyczną - nie mam pojęcia, nie mój okres. Oprócz komiksu dostajemy opracowanie o autorze. Bardzo staranne wydanie, na kredowym papierze z lakierowaną okładką. Jeżeli komuś nie przeszkadza naftalina - warto przejrzeć.

Trzecia część ekspedycji odchodzi od tematu walki z Sathamem - załoga na czele z Ais musi stawić czoło zagrożeniu z kosmosu - zagrożeniu istnienia życia na planecie. Grafiki jak zawsze rewelacyjne, historia świetna - a zakończenie z Ramą w roli głównej... - no cóż, to trzeba zobaczyć samemu.

Miły powrót do dzieciństwa. Historia niezniszczalnego koziołka, którego można wysadzać, wyrzucać w kosmos, a nawet odcinać głowę a i tak nic mu się nie stanie. Jest to tez historia z kategorii męczących bo akcja jest tak dynamiczna non stop, ze czytelnik zaczyna odczuwać zmęczenie koziołka.

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

W roku 1981, belgijski rysownik i scenarzysta Bernard Dumont, wydał pierwszy tom komiksu Hugo. Jak się okazało, przygody tytułowego bohatera będącego trubadurem i jego dwóch kompanów – niedźwiedzia Biskoto oraz skrzydlatego stworka Narcyza – podbiły serca tysięcy dzieci oraz dorosłych. Co stało za tym sukcesem? Z pewnością niebagatelny humor, wspaniały świat starych baśni, pełny zarówno pięknych jak i niebezpiecznych stworzeń oraz gadatliwy, upierdliwy, a zarazem wierny i zawsze oddany naszemu trubadurowi Narcyz, który jest jego Przeznaczeniem. Teraz po latach, wydawnictwo Egmont postanowiło na nowo tchnąć życie w dzielną drużynę, wydając w albumie zbiorczym wszystkie pięć przygód. Dziś przybliżę wam tą od której wszystko się zaczęło W pierwszym tomie, poznajemy Hugo oraz Biskota, gdy przybywają do zamku króla Rigolta. Jak się szybko okazuje, królewski syn ma bardzo irytującą zabawę, a mianowicie strzelaniem z procy ziarnkami fasoli, do każdego kto mu się nawinie pod celownik. Na swoje nieszczęście, królewicz Robert podczas swoich strzeleckich popisów naciska na odcisk pewnej staruszce, która okazuje się być w istocie wiedźmą Kadabrą. Stara jędza nie ma zamiaru puścić paniczowi jego wybryku płazem i za karę zamienia go w ziarnko fasoli. Kiedy król dowiaduje się o tym i znajduje swego pierworodnego, okazuje się, że jedynie czarodziej Orlingo może odczynić czar. Hugo, postanawia pomóc władcy i w ten oto sposób wyrusza do legendarnej krainy Audelagonii, gdzie Orlingo ma swoją siedzibę. Tak oto zaczyna się fantastyczna, pełna niebezpieczeństw a zarazem humoru przygoda naszego dzielnego, rudego trubadura. Jak już pisałem wcześniej, postacią wnoszącą najwięcej humorystyki w serii jest Narcyz. Ciężko sprecyzować do jakiej rasy przynależy, jednak faktem jest rzecz, że właśnie on stał się Przeznaczeniem naszego głównego bohatera, co wielokrotnie doprowadza do popadnięcia trubadura w niemałe tarapaty. Narcyz ma to do siebie, że bardzo kocha się w wróżce Śliweczce, którą nasi bohaterowie spotykają w pierwszym tomie, a później ów dziewczyna będzie im towarzyszyć w każdej następnej przygodzie. Drugim, stałym komicznym akcentem jest poniekąd Biskoto – wielki, oswojony niedźwiedź, ubrany w zieloną kamizelkę i chodzący jak zwykły człowiek. Jego utarczki z Narcyzem potrafią doprowadzić do łez, tak samo przypadkowe zdarzenia wynikające z danej akcji sytuacyjnej. Innymi słowy duet Przeznaczenia z niedźwiedziem nigdy się nie nudzi. Zupełnie inaczej przedstawiono postać Hugo. Jest on rozważnym, szlachetnym czynem oraz roztropnie postępującym młodzieńcem. Otwarcie przeciwstawia się niegodziwości i zawsze jest gotów pomóc innym, niezależnie od ich statusu urodzenia. Dzięki temu zyskuje najprzeróżniejszych wrogów oraz przyjaciół, a jego życie trubadura rzuca go od jednej krainy do drugiej. Z wszelkich opresji wychodzi niemal zawsze obronną ręką, jednak nigdy w pojedynkę. Jest to idealny obraz człowieka, który zna i przede wszystkim rozumie znaczenia takich słów jak przyjaźń, oddanie, waleczność oraz honor. Wielokrotnie można by go potraktować jak rycerza z bajki, jednak fakt że mamy do czynienia z trubadurem, czyli wędrownym grajkiem, sprawia że czytelnik czuje do tej postaci o wiele większą sympatię. Poza tym zabieg ten sprawił, że autor odszedł wielokrotnie od sztampowego schematu rycerza w lśniącej zbroi, który walczy w obronie uciśnionych w imię ideałów, nie zaś z poczucia zwykłej moralności. Zaklęcie w fasolę Jest pierwszym z pięciu zeszytów o Hugo, jakie zostały wydane. Cieszę się, że będąc dzieckiem zebrałem je wszystkie i teraz mogę porównać wydanie Orbity do obecnego wydania Egmontu. Czy coś się zmieniło? W sumie to sporo, od czcionki począwszy po niektóre wyrażenia, które obecnie są mniej dobitne. Czasami nawet zbyt ugrzecznione czy dziecinne. Stare wydanie nie głaskało czytelnika po główce i często używało dosadnych sformułowań, ale sens wypowiedzi pozostał, więc nadal czyta się to rewelacyjnie. Uwielbiam wracać do tego baśniowego świata fantasy i po raz milionowy przeżywać wspaniałe przygody dzielnego trubadura. Serię polecam absolutnie każdemu, a zwłaszcza osobom lubującym się w wszelkiej maści baśniach europejskich. Z pewnością poczują od razu magię przygody, jaka tkwi w każdym z zeszytów. Bo z mądrych bajek nigdy się nie wyrasta.

tu jest coś rewelacyjnego - a mianowicie - podróż Asteriksa i Obeliksa na dywanie latającym. wraz z Fakirem. Ale i Idefiksem i wielce utalentowanym muzykiem Kakofoniksem. Od tego ostatniego nie dało się uwolnić, bo, jakby nie było, to właśnie po niego przyleciał znienacka Fakir. Spadł na wioskę Gallów z racji awarii w dywanie, a że poszukiwał kogoś, kto sprowadziłby deszcz na jego ziemie, to od słowa do słowa... I okazało się, że takie CUDA czyni swym śpiewem bard (niedoceniany w wiosce) wielki artysta scen wszelakich, Kakofoniks. I ruszają. Lecz w tym gronie najbardziej cierpi Obeliks - bo nie ma dzików u boku, szybko robi się głodny i wiecznie wypomina mu się, że jako dziecko wpadł do garnka z magicznym wywarem i nie może teraz ani łyczka, ani kropeluni. I masz babo placek, a najlepiej dzika z rożna z jabłkiem w pysku... Dobrze, że ma przynajmniej ukochanego Idefiksa, który jest w prawdzie malutki, ale ma nos wielki i wszystko (no, prawie wszystko) potrafi. Najlepiej tropić i czekać na pieszczoty puszystego Obeliksa (nie grubego, tylko nie grubego!). Lecz najważniejsze, że po drodze odnoszą (czasem wręcz nieświadomie) sukcesy. Piraci sami siebie zatapiają ze strachu na ich widok, Odwiedzane oberże i zajazdy serwują wyborne jadło mięsiste do szpiku kości, a jakiekolwiek fochy zostają szybko zażegnane. Jednak najlepsze jest zadziwienie Obeliksa ascezą niejedzenia Fakira, który chyba ostatnio jadł 2 tygodnie temu... Albo trzy... I to pewnie ziarno słonecznika. Nawet nie pije trunków wyskokowych. Dobrze, że nie jest do tego smutasem, bo nader poczciwy z niego facet (z ręcznikiem na głowie). A na miejscu, po trudach i wzbiciach i lądowaniach dywanowych docierają do celu i tu staje się rzecz niebywała. Niebywała i jakże zaskakująca - Kakofoniks traci głos. Tragedia z muzyką w tle, a raczej z ciszą w tle, bo jak tu śpiewać... a czas leci piasek przesypuje się w klepsydrze strachu... a deszcz... Ale co i jak i dlaczego i dla kogo - ha, czytaj. toż to sama rozkosz. I śmiech. I obudzenie dziecka w sobie. mistrzostwo Uderzo i Goscinnego - paluszki (zroszone deszczem) lizać

" Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco To jedna z pierwszych moich książeczek z dzieciństwa. Byłem niejadkiem, żebym jadł koniecznością było czytanie mi bajek. Naturalnie wszystkie znałem na pamięć, tak że opuszczanie tekstu nie wchodziło w rachubę. Głośno protestowałem. Do teraz wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecka nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. POLECAM !!!

Kristo - krótko. Pozornie wszystko jest ok, mimo, że Janusz Christa już dawno nie żyje. Ta sama kreska, ci samymi bohaterowie, to samo zagęszczenie akcji, często absurdalne. Jednak jest to imitacja, dialogi nie są już tak dowcipnie zarchaizowane, dramaturgia przygód Kajka i Kokosza czasem siada, są elementy zbędne, również w warstwie językowej. Żeby zrobić idealną kontynuację, trzeba by chyba nadludzkiego wysiłku scenariuszowego, nie tylko wiernej imitacji rysunkowej.