50 mitów o ateizmie

Religioznawstwo – noż czy jest coś prostszego. Każda z tych kilku (ile ich może być, z siedem?) liczących się religii wygląda jak chrześcijaństwo, tylko modli się trochę inaczej w innych porach i ma mylne pojęcie o czymkolwiek, ale tak poza tym wszystko się zgadza. Całe życie jestem katolikiem, to wiem (no, może lekturę Biblii mam jeszcze przed sobą, ale nadrabiam stażem), nie zaskoczycie mnie, no nawet nie próbujcie. Tytuł „50 mitów o religiach” nie kłamie, i cóż, faktycznie jest to książka o religijnych mitach (50 szt.). Działów jest siedem: mity ogólne, o judaizmie, o chrześcijaństwie, o islamie, o misz-maszu z Zachodu, o tradycjach Dalekiego Wschodu i, w ramach bonusu, mity o niewierzących. I tu od razu wspomnę o największej wadzie książki: mało! Tak jak przy „50 mitach o ateizmie” chciałoby się, żeby te 50 nie zmuszało autorów do takiego rozdmuchiwania treści, tak przy „50 mitach o religiach” człowiek życzyłby sobie, żeby to 50 nie narzucało limitu. Może ustawianie serii pod dyktando konkretnej liczby to nie jest znowu taki dobry pomysł. Co mogę powiedzieć, dobra lektura – może nie zawsze się zgadzam i uważam, że niektóre stwierdzenia są dyskusyjne, ale końcem końców każde roztrzaskiwanie mitu było interesujące i zostawiało mnie z poczuciem, że coś się zadziało w mojej głowie. Nawet zdawałoby się tak oczywiste jak „Jezus nie urodził się 25 grudnia w stajence w Betlejem” czy „żydzi nie używają chrześcijańskiej krwi w swoich rytuałach” zostawiały mnie z interesującymi historiami. Analizy są w sam raz, konkretne, ze statystykami, historycznymi omówieniami i wszystkim. Tylko żal, że tak mało, bo o ile cztery pierwsze działy są w miarę satysfakcjonujące, tak mity „o tradycjach religijnych Dalekiego Wschodu” są zaledwie trzy, no co to jest za nędza. „50 mitów o religiach” to interesująca, zróżnicowana lektura pełna ciekawostek, którą spokojnie mogę polecić i mocno wierzącym, i wątpiącym, i zdecydowanym ateistom. Dla nas pewnie tym ciekawiej, że książka napisana jednak z perspektywy duetu amerykańskich religioznawców, dzięki czemu mamy okazję przyjrzeć się najbliższemu nam wyznaniu przez tak cudne mity jak „katolicy nie są tak naprawdę chrześcijanami (tylko, na ten przykład, żydowskim spiskiem)”. Pouczające.

Książka trochę jest naukową autobiografią Paabo, który genetyką ewolucyjną zajmuje się od lat 80, trochę opisem metod stosowanych we współczesnej biologii i genetyce, a trochę opisem rewolucji, do której doszło w latach 80 i 90-tych XX wieku, i która umożliwiła odkrycia, których dokonał Autor ze swoim zespołem. Czyta się gładko, tak do połowy jest to fascynująca historia "robienia nauki" od środka, żmudnego szukania kości po Europie, korzystania z odkryć innych, jak "odzyskiwanie" DNA z kopalnych szczątek lub nawet krwi z komarów zatopionych w bursztynie (pamiętacie "Park Jurajski" Crichtona?). Temat jest o tyle ciekawy, że oczywiście DNA z czasem się rozkłada, nie można po prostu pobrać krwi takiemu neandertalczykowi... ale są sposoby, choć potrzeba też trochę szczęścia. Potem robi się trochę bardziej hermetycznie, bo gdy okazuje się, że tak, można to zrobić, że tak, mamy materiał do badań, zaczyna się żmudna, naukowa praca: prawdopodobieństwa, PCR-y, hipotezy, odniesienia... Jednocześnie Paabo jest chyba tego świadomy, bo często robi krótkie podsumowania, które trochę rozjaśniają czytelnikowi, dlaczego akurat TO ma znaczenie. Ale nie będę udawał że wszystko zrozumiałem. Jest też sporo o debacie "czy homo sapiens krzyżowali się z neandertalczykami", która dość głośna była swego czasu, teraz już przycichła, ale właśnie dzięki wynikom badań zespołu. Ale przy okazji wyniki trochę zmieniły w paru rzeczach jak mitochondrialna Ewa czy hipoteza multiregionalna. Ogólnie polecam, kawał nauki, a na dodatek ciekawie opisane. Szkoda że przy okazji nagrody Nobla nie wznowiono polskiego wydania i człowiek musi szukać po amazonach.

Dla mnie tytuł lekko nietrafiony, jednak z pewnością miał przyciągnąć uwagę potencjalnych czytelników. Trudno rozważać kto jest święty, a kto nie, każdy ma swoich świętych. Książka jednak z całą pewnością odmitologizowuje postać Jana Pawła II. Książka to zbiór wywiadów przeprowadzonych przeszło 10 lat temu, z osobami, które były aktywne politycznie lub znanymi publicystami, filozofami i socjologami. Z rozmów przeprowadzonych wyłania się postać papieża jako figury z jarmarcznych festynów, zapatrzonego w auto reklamę, którego nauki nie miały nic wspólnego z jego postepowaniem. Przedstawionych jest wiele faktów, o których nie wiedziałem, ale chyba mało znanych też szerszemu gronu czytelników, jak choćby to, że rząd Hanny Suchockiej z pieniędzy przeznaczonych na podwyżki dla emerytów, sfinansował kolejną pielgrzymkę papieża do Polski. Jeżeli dziś podnosi się lament wobec faktów przedstawionych w "Maxima culpa" Ekke Overbeeka, to ja napiszę tylko, że jest to bajka na dobranoc dla grzecznych dzieci przy książce "Ojciec nieświęty". Oceniam książkę na 8/10 w skali LC (odnosi się do określenia rewelacyjna), natomiast przyznałbym 12/10, za ważność książki, która po upływie czasu nie straciła nic na wartości, a publikowane w niej wywiady nabrały zupełnie innej wagi. POLECAM

Książka to zbiór krótkich prac Dawkinsa na różne okazje. Są tu zarówno listy, recenzje książek jak i mowy pogrzebowe. Przy takiej różnorodności poziom jest również zróżnicowany. Niektóre artykuły czytałem z zapartym tchem, ale już mowy pogrzebowe, odnoszące się do konkretnych, nieznanych mi wcześniej osób, zaciekawiły mnie wyraźnie mniej. Najmniej interesujące fragmenty to recenzje książek, gdzie jeden naukowiec polemizuje i recenzuje z tym co zostało napisane przez innego naukowca. Na pewno gratka dla specjalistów oraz czytelników recenzowanej książki. Dla mnie najciekawsze okazały się dyskusje religijno-socjologiczne, gdzie naukowy umysł rozprawia się z medycyną alternatywną, religią i kreacjonizmem. No ale w końcu tytuł zobowiązuje.

Co to jest empatia? Które rejony w mózgu odpowiadają za empatię? Jakie zagrożenie nosi ze sobą brak empatii? Kto jest zero negatywną a kto zero pozytywną? Czy brak empatii to już zło czy jeszcze nie...? Na te wszystkie pytania znajdziecie Państwo odpowiedź w książce "Teoria zła".

Bardzo dobra książka, ważna, inspirująca, a przede wszystkim - w moim odczuciu - pragnąca budować mosty dla pokojowego współżycia wszystkich ludzi o różnych poglądach, skłaniająca do kruszenia skostniałości, do elastyczności myślenia i otwartości na Drugiego. Polecam.

Chciałbym żyć w społeczeństwie, które tę książkę umieściłoby na liście lektur obowiązkowych. Głęboko wierzę, że gdybyśmy zawarte w wywodzie Salomona tezy zaadoptowali do naszego światopoglądu, gdybyśmy patrzyli na świat, ludzi, zwierzęta i wzajemne relacje przez okulary humanizmu ewolucyjnego, żylibyśmy lżej, przyjemniej i bezpieczniej. Nie będę zdradzał treści założeń "Humanizmu.." ani odpowiedzi autora na pytanie "Jak żyć?", by nie odbierać czytelnikom przyjemności z ich poznawania. Dodam jedynie, że styl w jakim Salomon prowadzi rozważania jest nadzwyczaj spójny i zwięzły. Nie mamy tu do czynienia z przerostem formy nad treścią, dzięki czemu nikt nie powinien mieć problemów ze zrozumieniem przedstawianych tez. Byłoby wspaniale, gdyby to samo dotyczyło ich implementacji.

Na dobrą sprawę, jest to druga wersja książki "Człowiek. Biografia". Zarówno poruszane tematy jak i struktura obu książek niewiele się różni. A raczej pierwsza, wydana w 2004 roku, względem "Biografii" z 2014 - jednak czytałem jako drugą, więc wrażenie jest, jakie jest. Jeśli macie do wyboru obie, to lepiej sięgnąć po "Biografię". Jest to prawie to samo, różnią się tylko niektóre detale i anegdotki.

Zacznę od tego, że nie jestem ekonomistą. W zasadzie, ta dziedzina jest mi bardzo odległa przez pryzmat mojego wyksztalcenia, jak również wykonywanego zawodu. Dlatego nie oceniam "23 rzeczy..." pod kątem merytorycznym, jej zgodności lub nie z obecnymi poglądami na temat kapitalizmu. Mogę jedynie stwierdzić, że książkę czyta się zaskakująco przyjemnie i lekko. Chociaż niewątpliwie, im bliżej końca, tym więcej powtórzeń i powtarzających się przykładów. Ale sama forma, sposób pisania i prowadzenia dyskursu mnie się spodobała. Teraz dla porównania, warto byłoby przeczytać coś oceniające wolnorynkowość pozytywnie - jakieś sugestie?

Warto ją przeczytać, nawet jeśli nie podziela się ogólnie znanych poglądów autora na gospodarkę, ekonomię i relacje społeczne. Z mojej perspektywy miałem ponowną okazję stykać się z tezami i argumentacją, która do mnie często nie przemawia ale staram się nią podążać i szanować autora za jego punkt widzenia i staranną jego obronę. Jest zwolennikiem państwa dobrobyty, silnego i zdecydowanego i przynajmniej po części jego podglądy realizował poprzedni obóz władzy. W kilku rozdziałach opisuje to w jaki sposób polskie elity polityczne i eksperckie zafascynowały się liberalizmem, a już jego implementacja nastąpiła w sposób „dziecinny”. Opisuje sytuację społeczno-polityczną Polski u schyłku PRL, reformy wolnorynkowe oraz kształtowanie się gospodarki w wersji silnie liberalnej. Pokazuje wady tej implementacji, liczne uproszczenia i dysfunkcje. Ciekawy jest rozdział poświęcony pracy oraz nierównomiernemu rozłożeniu dochodów firmy pomiędzy udziałowców, kadrę zarządzającą oraz pozostałych pracowników. Stawia mocne diagnozy ale i proponuje rozwiązania, przynajmniej te światopoglądowo mu bliskie. Książka napisana 11 lat temu ale cały czas pozostaje aktualna.

Książka (opublikowana w 2014 roku) stała się manifestem dla aktywistów, intelektualistów i liderów społecznych, którzy dostrzegają w zmianie klimatu nie tylko zagrożenie, ale i szansę na gruntowną przemianę społeczną. Klein nie tylko analizuje przyczyny katastrofy ekologicznej, ale także wskazuje na głębokie powiązania między neoliberalnym kapitalizmem a degradacją środowiska. Autorka twierdzi, że zmiana klimatu nie jest przypadkowym efektem ubocznym działalności człowieka, ale konsekwencją dominującego modelu gospodarczego. Zgodnie z jej analizą, kapitalizm, z jego obsesją na punkcie nieustannego wzrostu, konsumpcji i eksploatacji zasobów naturalnych, jest głównym sprawcą kryzysu. Autorka zauważa, że zmiana klimatu nie jest tylko problemem technicznym, ale jest głęboko zakorzeniona w strukturach politycznych i ekonomicznych, które muszą zostać zreformowane, aby możliwe było skuteczne działanie na rzecz ochrony środowiska. Klein krytykuje neoliberalne podejście do polityki klimatycznej, które polega na poszukiwaniach "rozwiązań rynkowych", takich jak handel emisjami czy inwestycje w zielone technologie, które często są wykorzystywane do utrzymania status quo. Autorka wskazuje, że takie podejście nie prowadzi do rzeczywistej zmiany, lecz pozwala korporacjom i rządom na kontynuowanie działań szkodliwych dla środowiska pod przykrywką działań proekologicznych. Jednocześnie podkreśla znaczenie społeczeństwa obywatelskiego i ruchów oddolnych w walce ze zmianą klimatu. Przykłady takich inicjatyw, jak protesty przeciwko wydobyciu ropy czy blokady infrastruktury energetycznej, pokazują, że to właśnie aktywizm społeczny może stanowić skuteczną odpowiedź na kryzys. Autorka zwraca uwagę na rolę młodzieży, ludów tubylczych i innych grup społecznych, które często są najbardziej dotknięte skutkami zmian klimatycznych, ale jednocześnie prowadzą najbardziej efektywne działania na rzecz ich przeciwdziałania. Klein krytycznie odnosi się do propozycji technologicznych, które mają na celu "naprawienie" środowiska, takich jak geoinżynieria czy rozwój technologii CCS (wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla). Autorka uważa, że takie rozwiązania nie tylko są niepewne i kosztowne, ale także odwracają uwagę od konieczności fundamentalnej zmiany w sposobie produkcji i konsumpcji. Zamiast inwestować w niepewne technologie, Klein apeluje o inwestowanie w odnawialne źródła energii, transport publiczny i inne zrównoważone rozwiązania. Mimo pesymistycznej analizy sytuacji, Klein oferuje wizję społeczeństwa, które potrafi stawić czoła kryzysowi klimatycznemu poprzez solidarność, sprawiedliwość społeczną i demokratyczne zaangażowanie. Zachęca do działania na poziomie lokalnym i globalnym, wskazując, że to właśnie oddolne inicjatywy mogą prowadzić do realnych zmian. Jest to książka, która zmusza do autentycznej refleksji nad naszymi wartościami, stylem życia i miejscem w świecie. Klein nie tylko analizuje przyczyny kryzysu klimatycznego, ale także wskazuje na konieczność głębokiej transformacji społecznej i ekonomicznej.

Ateista kontra teista. Nauka kontra teologia. Dwie sfery, które w moim pojmowaniu świata kompletnie ze sobą nie przystają. Moja subiektywna ocena dyskusji - wrzucam punkt po stronie ateisty Daniela Dennetta. Dlaczego ? Kiedy czytałem strony poświęcone Dennettowi, jego argumentacja była wg mnie zupełnie logiczna. Kiedy tylko swoje tezy bronił czy oświadczał Plantinga - kompletnie się gubiłem. Książka warta przeczytania, chociaż lepsze i bardziej zwięzłe tłumaczenie świata mogłem znaleźć u Harariego i jego Homo Deus

Książkę przeczytałem już jakiś czas temu. Z perspektywy czasu mogę powiedzieć tyle, że po tak niedużej książce nie spodziewałem się wielkich analiz, toteż nie ma co narzekać, że autorzy pobieżnie omówili poszczególne elementy. Dla wielu osób książka może nie być specjalnie odkrywcza (wydana w 2011, a przez te kilkanaście lat liczba informacji w necie mocno wzrosła), a może i nieco zdezaktualizowana, jeśli w ostatniej dekadzie pojawiły się nowe badania. Książkę traktuję bardziej jako punkt startowy, jeśli chce się zagłębić w poruszaną tematykę, zaczynając choćby od całej masy wymienianych w niej badań.

Była to ciekawa i, zupełnie inna od pozostałych, podróż. Po raz pierwszy czytałam tak mocno naukową książkę z dziedziny filozofii. Nie było łatwo, zwłaszcza, że książka jest napisana w formie dyskursu filozofów. Muszę jednak przyznać, że dostrzegłam ogromną rolę filozofii w rozwoju cywilizacji i kształtowaniu się świata, w którym żyjemy. Bardzo ciekawym doświadczeniem było też wejrzenie w psychikę małp, spojrzenie okiem małpy na "boskich" i "wszechwiedzących" ludzi. Pozycja zmusza do zastanowienia, a w zasadzie nie pozostawia wątpliwości co do naszej roli i możliwości w wyborze traktowania zwierząt.

Miałam duży problem z tą książką. Wysoka nota za to, że na pewno jest warta przeczytania. Niestety momentami przegadana i nie wiem czy mój umysł ogarnął te rozważania. Podczas lektury przypomniały mi się czasy kiedy na pierwszym roku studiów (uczelnia techniczna) mieliśmy zajęcia z filozofii i przez półtorej godziny rozkminialiśmy czy tablica jest zielona czy jest wynik percepcji naszego oka. Nie były to dobre wspomnienia i podobny efekt dyskomfortu wywołała ta książka.

Ciekawy obraz Norwegii. Wprowadza rysy do idealizowanych relacji, ale też przypomina, że mimo tych rys, wciąż jest to dla wielu 'raj na ziemi'. Jak się żyje w kraju, gdzie politycy zastanawiają się nad przyznaniem pensji dla każdego mieszkańca? Tutaj znajdziecie odpowiedź. Poza jednym koszmarnie nudnym rozdziałem o norweskiej lewicowej partii czyta się dobrze. Szczególnie polecam zamieszczone opowiadania autorstwa skandynawskich pisarzy.

Ludzie to bardzo przesądne stworzenia, doszukujące się we wszystkich zdarzeniach, będących zbiegami okoliczności pewnych schematów projekcji mózgu. Jeśli to się im nie udaje, uważają, że mają do czynienia z czymś niewyjaśnionym i tajemniczym. Cuda, zabobony, przesądy, działania sił wyższych, zjawiska paranormalne, proroctwa - wszystko to stanowi dla nas fascynujące niewiadome. David J. Hand w sposób niezwykle przystępny w książce "Zasady nieprawdopodobieństwa" tłumaczy, dlaczego zdarzenia - na pozór nieprawdopodobne - jednak się zdarzają. I to wcale często! Za pomocą dużych liczb, statystyki i uproszczonych reguł prawdopodobieństwa w sposób przystępny uświadamia, że tak naprawdę wszelkie koincydencje i zbiegi okoliczności można wyjaśnić, a cuda obalić. Swoje spostrzeżenia nt. reguł rządzących przypadkowością i prawdopodobieństwem poparł sporą ilością anegdot i historii, rozkładając na czynniki pierwsze "niemożliwe" zdarzenia. A wszystko to napisał przystępnym obrazowym językiem. Dzięki temu zawarta wiedza matematyczna była dla mnie zjadliwa, niemęcząca, ciekawa i absorbująca. Z wielką przyjemnością zgłębiałam tajniki statystyki, praw nieuchronności czy selekcji. Pewnym objawieniem było dla mnie: - Prawo naprawdę wielkich liczb, które w skrócie mówi, że jeśli liczba okazji do wystąpienia zaskakującego zdarzenia jest wystarczająco duża, to możliwe jest wystąpienie tego zdarzenia. Np. Z uwagi na ogromną liczbę ludzi wielokrotnie poszukujących czterolistnej koniczyny fakt jej znalezienia wcale nie jest już taką niespodzianką... - Prawo mniej więcej czyli wieloznaczność zjawiska. Mówi ono, że jeśli zdarzenie nie jest dokładnie tym, co zostało przez ciebie zdefiniowane, to można uznać, że pasuje ono do definicji pod warunkiem, że bardzo od niej nie odbiega. Np. Abraham Lincoln opowiedział swój sen kilku osobom o tym, że został zamordowany. Opis prezydenta zaczynał się słowami: "Mniej więcej 10 dni temu...". Jaki odstęp czasu może dzielić sen od zapowiedzianych wydarzeń - dzień, miesiąc, rok? Jeśli wystarczająco rozszerzymy zakres określony przez "mniej więcej", to zyskamy gwarancję, że przypadek pasuje! I chociaż w większości czytane zasady intuicyjnie były dla mnie oczywiste, to jednak nazwanie ich, sprecyzowanie i poparcie przykładami było dla mnie wspaniałym doświadczeniem. O ile w kwestii zdarzeń losowych, przypadkowych i rzadkich moja intuicja nie szwankuje, to już materia zdarzeń niemal niemożliwych i na pewno niemożliwych była dla mnie nową wspaniałą wiedzą, którą z wielką przyjemnością pochłonęłam! Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Dobra książka, porównywalna do pisarstwa Sapolsky'ego, może tylko troszkę gorsza ;) Podobny temat, również wciągająco, interesująco napisana. Również ze szczyptą humoru (choć troszeczkę mniejszą). Kolejna książka o mózgu i znowu trochę inna. Powtarzające się w książkach przypadki podjęte z trochę innej strony (i to jest fascynujące). Przyczynia się do rozwiązania zagadki dlaczego jesteśmy ludźmi, dlaczego zaszliśmy trochę dalej niż zwierzęta itp. I właściwie nie wiem co mogę jeszcze o niej powiedzieć - jest to dużo treści ale ciężko ją przywołać z pamięci ;) Tak czy inaczej książkę polecam, to jedna z tych lepszych :) Przy okazji niektórych cytatów jeszcze coś dodam: "Czy możesz sobie wyobrazić świat, w którym nikt nie kłamie? To byłoby straszne. Czy naprawdę chciałbyś znać odpowiedź na pytanie: "Cześć, jak się dzisiaj czujesz?", albo usłyszeć: "Zauważyłam, że te dwa kilogramy, których ci ostatnio przybyło, poszły ci w podbródek"?" (pdf. str.166) - taki mały przykład humoru ;) Ad.str.173 i opisany tam eksperyment moralny: Dobra, przyznaję - też bym sobie przydzielił atrakcyjniejsze zadanie, ale wcześniej też rzuciłbym monetą (i przydzielił je sobie bez względu na wynik) :D Tak myślę przynajmniej ;) "Przyglądając się środowisku, w jakim ewoluowali nasi przodkowie, Haidt zwraca uwagę na fakt, że gdyby nasze mechanizmy formułowania sądów moralnych były skonstruowane w taki sposób, aby zawsze dokonywać trafnych ocen, pociągałoby to za sobą katastrofalne skutki, ponieważ w pewnych sytuacjach bralibyśmy stronę naszych wrogów, występując przeciwko przyjaciołom i rodzinie." (pdf.str.235) - to ciekawe spostrzeżenie, o którym nie myślałem! Ale ma to sens. Ale ludzie też są różni, ja właśnie mam tendencję do sprawiedliwych ocen :P (co też może być wadą w tym kontekście). W mniej-więcej tym samym miejscu książki jest też o roli plotki (jako regulatora), noo mnóstwo ciekawych informacji! "Czystość Przekonanie, że "nieskażone jedzenie jest dobre", doprowadziło do powstania wielu religijnych rytuałów i zakazów dotyczących jedzenia. Intuicyjne przekonanie, że "nieskażone ciało jest dobre", przyczyniło się do tego, iż pewne praktyki seksualne albo sam seks są uważane za nieprzyzwoite i nieczyste." (pdf.str.251) - mamy proste rozwiązanie kwestii "nieczystości", teraz wydaje mi się tak proste, że aż wstyd, że sam na to nie wpadłem :P Jak najbardziej to też ma sens. "Interakcje z osobami, które wyrażają niewiele pozytywnych emocji i nie reagują na sygnały emocjonalne, prowadzą do wzrostu aktywności sercowo-naczyniowej u ich partnerów społecznych. Jeśli więc spędzasz czas w towarzystwie kogoś, kto tłumi swoją ekspresję emocjonalną, to zachowanie tej osoby podnosi ciśnienie nie tylko jej samej, ale także Tobie." (pdf. str. 307) - kolejny powód dla którego nie jestem zbyt lubiany :P (jak i pewnie inni nieneurotypowi...). "Nadaktywny podsystem detektywistyczny w połączeniu z naszą potrzebą wyjaśniania i skłonnością do myślenia teleologicznego stanowi podstawę kreacjonizmu. Próbując wyjaśnić, dlaczego istniejemy, nasz nadaktywny podsystem detektywistyczny zakłada, że musi być w to zamieszany jakiś "Ktoś". Myślenie teleologiczne podpowiada nam, że za naszym istnieniem musi się kryć czyjś celowy zamysł, a poszukiwaną przyczyną są pragnienia, zamiary i zachowania tego Kogoś. Innymi słowy, zostaliśmy celowo zaprojektowani przez jakąś Istotę." (pdf.str.434-435) - oto jak prawdopodobnie człowiek wymyślił Boga ;) Ale fajnie by było gdyby naprawdę to wszystko miało jakiś głębszy cel ;) (czytana/słuchana: 8-20.05.2025) 5/5 [7/10]

Idealnie Harris zamyka gębę wszystkim religijnym fanatykom którzy wytykają ateizmowi brak podstaw moralnych. Po tej książce wierzący zmienili swój trump card dla ateistów z moralności na świadomość. Oczywiście nie zgadzam się z Harrisem że pejzaż moralny jest obiektywny i potrafi doprowadzić do prawdziwego dobra i zła. Wydaję mi się że Harris zamiast próbować wciskać czytelnikowi tą obiektywność powinien od razu powiedzieć że dobro i zło to są zmyślone koncepty i wymyślił je Zaratustra i ateiści powini w szukaniu gór na pejzażu posługiwać się dobrobytem (wellbeing) jako narzędziem stworzonym w nie obiektywnie dobrym celu utworzenia konkretnej wizji rzeczywistości opartej na nauce. Naprawdę nie wiem po chuj tak się trzyma tego obiektywizmu. Na pewno wadliwe arcydzieło, ale jednak arcydzieło.

Od dawna poszukiwałem książki, która w sposób wielowymiarowy przeanalizuje różnice kulturowe pomiędzy cywilizacją Zachodu i Wschodu. Wreszcie trafiła w moje ręce pozycja Nisbetta, polecona przez kolegę. W zasadzie jest to ujęcie kompletne, biorące pod uwagę także język, związki z kulturą. Jest tylko jedna teza, której mi zabrakło. Unikalnym pomysłem Greków, którego nie powtórzyła żadna inna kultura, było oddzielenie Człowieka od Przyrody. Następnie cywilizacja Zachodnia ustawiła Człowieka w kontrze do Przyrody. Środkiem, który służył i do dzisiaj służy do realizacji tego celu, jest Technika. Serdecznie polecam.