Zły Kocurek. Kłopoty z kociakami

Lektura „Złego kocurka” to było czyste szaleństwo. Razem z córką tarzałyśmy się ze śmiechu i co chwilę musiałyśmy przerywać czytanie. Nie wiem jak to się stało, że wcześniej n ie trafiłam na tą serię, ale teraz z pewnością nadrobimy zaległości, tym bardziej, że jesteśmy zagorzałymi kociarami. W domu mamy dwa egzemplarze tych niesamowitych stworzeń, a dokarmiamy jeszcze kilka sztuk wolnożyjących. Często mamy więc okazję obserwować ich zwyczaje i charaktery i muszę powiedzieć, że chociaż książeczka Nicka Bruela nie jest duża objętościowo, to całkiem sporo w niej informacji na temat nawyków i upodobań futrzanych czworonogów. Wszystko opowiedziane z przymrużeniem oka i sporą ironią, co doskonale rozumiem, gdyż sama też często podśmiewam się z wygodnictwa moim pupili, a ich kreatywność w wynajdywaniu najodpowiedniejszych dla siebie miejsc nieodmiennie mnie zadziwia. Nie myślmy jednak, że tylko koty są tutaj w centrum wydarzeń. W „Obozowym szaleństwie” mamy niespotykaną zamianę ról, w której nasz tytułowy kocurek stanie się psem i jako pies zostanie przyjęty na obóz. Czy poradzi sobie z tym wyzwaniem? No cóż, na pewno będzie musiał pożegnać się z 22-godzinnymi drzemkami i wylegiwaniem na słońcu. Psie życie wygląda nieco inaczej, a do tego las, psi koledzy, dzikie zwierzęta…

Każde spotkanie z książkami Davida Walliamsa to dla mnie ogromna frajda – jego styl, poczucie humoru i umiejętność przemycania ważnych wartości zawsze sprawiają, że sięgam po jego powieści z dużym entuzjazmem. Tym razem jednak, przy lekturze Cóś, poczułam pewien niedosyt. To wciąż charakterystyczna dla autora opowieść – pełna dziwacznych postaci, absurdalnych sytuacji i błyskotliwych ilustracji, które świetnie uzupełniają treść. Ale muszę przyznać, że w tej książce zabrakło mi tego, co najbardziej cenię u Walliamsa: humoru, który bawi zarówno dzieci, jak i dorosłych, oraz wyraźnego przesłania, które zazwyczaj nadaje jego historiom głębszy sens. Zakończenie również mnie rozczarowało – spodziewałam się mocniejszej pointy, która zostanie ze mną na dłużej. Niestety, tym razem finał wydał mi się zbyt płaski i niewystarczająco satysfakcjonujący. Nie chcę jednak całkowicie tej książki skreślać – wciąż znajdzie się tu sporo elementów, które mogą spodobać się młodszym czytelnikom, a ilustracje dodają całości lekkości i uroku. Jednak w moim osobistym rankingu dzieł Davida Walliamsa Cóś wypada najsłabiej. Być może dlatego, że jego wcześniejsze książki ustawiły poprzeczkę naprawdę wysoko.

O tak, wizyta u weterynarza z kotem to zawsze mocne przeżycie! Jestem wtedy podrapana, obsyczana i na koniec muszę jeszcze za wszystko przepraszać :) Serię ze złym Kocurkiem lubię nie tylko za poczucie humoru i dystans autora, ale również za to, że dzieci uczą się z niej zachowań swoich pupili i przede wszystkim uświadamiają sobie, że zwierzę należy obserwować. Nie mówię tu jedynie o stanach chorobowych, ale również o codziennych zachowaniach. Moja córka dobrze wie, że np. machanie ogonem u kota nie oznacza wcale radości. Przeciwnie, zwierzak jest wtedy najczęściej zdenerwowany i jeżeli będzie nadal go osaczać to zaatakuje. Niestety często zdarza się, że dzieci o tym po prostu nie wiedzą. Ba, co tam dzieci! Ostatnio słyszałam jak moje czteroletnie dziecko instruowało w tej dziedzinie swojego bez mała siedemdziesięcioletniego dziadka :) Przy okazji takich właśnie lektur fajnie można z dzieckiem porozmawiać oraz zachęcić do własnych obserwacji i wniosków.

Urzekająca książka o relacji, jaką może mieć wnuk z własnym dziadkiem, ale i z dziadkami swoich przyjaciół. Dużo w tej publikacji ciepła, bliskości, humoru. Ilustracje są bardzo ładne, śmieszne. Przedstawione relacje wnuk-dziadek są ciekawe i wieloaspektowe i bliskie życia. Dziadek nie jest jakimś ideałem, bohaterem. Ma swoje małe kłamstewka i swoje życie, ale przy tym daje dziecku dużo miłości, uczy nowych umiejętności i pokazuje świat. Lektura obowiązkowa.

Akcja toczy się tutaj w dynamiczny sposób. Wprowadza czytelnika w świat tajemnicy- co chwilę trop pada na kogoś innego... A zakończenie? Nas bardzo zaskoczyło. Takiego zakończenia się nie spodziewaliśmy. Przeplata się ono i z miłością i z humorem. I zagadka zostaje rozwiązana, a nasz Mopsiak spisał się na medal! Zapraszam na pełną recenzję: https://uwielbiamytestowanie.blogspot.com/2020/06/recenzja-ksiazki-mopsiak-jest.html

Więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com Kolejna część przygód sympatycznych kotów z Cieszyna. Prezent świąteczny dla syna, ale ponownie obaj świetnie bawiliśmy się podczas lektury. W cieszyńskim teatrze dochodzi do tajemniczego wypadku. Ktoś uruchomił obrotową scenę w momencie, gdy znajdowała się na niej odtwórczyni głównej roli w najnowszym spektaklu. W wyniku zdarzenia czeska aktorka złamała rękę. Nagranie z monitoringu pokazuje dwie postacie w białych prześcieradłach, do złudzenia przypominające duchy. Komendant Psota, młodsza aspirantka Koczy oraz kocia szajka podejmują się śledztwa. Żmudną pracę śledczą ułatwiają pomysły braci Pikseli, a kocia pomysłowość nieustannie bawi. Kilkoro podejrzanych miało możliwość uruchomienia sceny — ale kto miał motyw? Jak już wspominałem, bardzo lubię serię o cieszyńskich kotach detektywach. Duża dawka humoru i ciekawe zagadki, idealne dla najmłodszych, sprawiają, że historię pochłania się bardzo szybko. Autorka ma lekki, swobodny styl, który doskonale pasuje do docelowej grupy odbiorców. Bohaterowie, łączący typowe kocie cechy ze śledczymi umiejętnościami, od razu dają się polubić. Nie sposób nie wspomnieć także o samym wydaniu książki. Twarda oprawa oraz liczne, świetne ilustracje jeszcze bardziej przykuwają uwagę młodych czytelników. Doskonała seria!

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 11, chłopak lat 4 Kocią Szajkę czeka kolejna intrygująca przygoda. Tym razem międzynarodowa! Na moście łączącym Polskę i Czechy dochodzi do kradzieży torby listonosza. Sprawą z ramienia policji zajmie się utalentowana aspiranta Walerka Koczy. Tym razem bez pomocy komisarza Psoty, który udał się na urlop w góry. Nie obejdzie się też bez kociej pomocy, mimo iż przeszły one w tryb Szajki świątecznej pochłonięte przygotowaniami do Wigilii. Do incydentu doszło na granicy dwóch państw więc nie obejdzie się bez pomocy zza Olzy. Zastanowimy się również nad problemem globalnego ocieplenia i tego ile można poświęcić dla miłości. Postacie jak zwykle bawią nas i uczą. Kocia Szajka reprezentowana przez braci Piksel i Lolę (w zastępstwie za Morfeusza) połączy siły z czeskim kotem policyjnym - Malym Jižikiem, który jest niezwykle silny i szybki. Biega nocne maratony po dachach. Z powietrza wspomagać ich będzie wszystko widzącą strażniczka mostu - wrona Wanda. Oczywiście nie zabraknie też niezawodnej Bronki i jej gwary. Po raz kolejny rozwiązanie zagadki jest zaskakująco oryginalne i prowadzi do drugiego dna. W tym tomie znajdziemy więcej czytanego tekstu niż w poprzednich. Strona z obrazami bohaterów przyczynia się do zapamiętania imion bohaterów oraz i wyglądu przez dziecko. Mapka na końcu książki pozwala na rozeznanie się w topografia Cieszyna. Zarówno polskiego jak i czeskiego. Reasumując czekamy po prostu na więcej przygód Kociej Szajki! Na Cieszyńskim moście okradziony zostaje listonosz, a że działo się to na granicy dwóch państw to sprawa ma charakter międzynarodowy. Aspirant Walerka wspierana przez koty z Kociej Szajki zwraca się o pomoc do czeskiego kota policyjnego - Malego Jižika. Czy taka ekipa znajdzie sprawcę napadu?

Krótka powieść komediowa, familijna z dodatkiem fantasy dla dużych i małych dzieci . Tematyka - wataha kotów w rodzince na wsi. Format większy. Oprawa twarda , po części lakierowana. Cała okładka upstrzona mini gwiazdeczkami na błysk. Książka składa się z rozdziałów. Czcionka wyrazista czarna, większa. Malunki dość osobliwe w wykonaniu Marty Kurczewskiej, mnie akurat aż tak nie przypadły do gustu, ale dzieciom się podobają. Treść po części niemożliwa , ale bardzo humorystyczna. W pewnej rodzince – tata, mama i synek Krzyś , w wiejskim domostwie wychowują się cztery koty : Pusia, Szara, Kaskader, Wąsal. W Wigilię chłopiec nad rzeczką w szuwarach znajduje trzy malutki kociaki. Jak się domyślacie, dołączają one do kociego grona domowej gromadki: Mruczuś, Czarnuś i Milusia. Od tej pory życie rodziny zmienia się o 180 stopni. Siedem kreatywnych, sprytnych, mądrych kotków, przedsiębiorczych, pomysłowych, umiejących żyć w gromadzie i świetnie się uzupełniających. To nie są zwyczajne koty. Umieją mówić, pisać i czytać, zainteresowane są oglądaniem programów telewizyjnych, doskonale serfują po internecie, mają parcie na szkło, gwiazdorzą , grzeszą osobliwymi talentami itp. Wszystkie pomysły zaciągnięte z telewizji, internetu wprowadzają szybko w czyn. Krzyś ma przez to nie lada kłopoty w domu i szlaban od mamy na różne przyjemności, gdyż jest posądzany o to, co zbroją na większą skalę koty. Przykładowo pod wpływem dokumentalnych filmów o pracy drwali, włączają elektryczne piły ,używając je do pokojowych mebli, ścięcia choinki w domu. Na dworze też umieją je zastosować, po przymiarkach w domu. Jakie jeszcze niespodzianki przygotowały koty rodzince? Czy mama domyśli się w końcu , że za wszystkim nie może stać jej syn? Co się będzie działo jak do rodziny dołączy jeszcze tymczasowo biały perski kot? Czy koty są w stanie się ustatkować? O tym wszystkim przeczytacie sami w książeczce. Czasami można boki zrywać. Polecam! Super.

Kiedy dziecku trudno przychodzi radzenie sobie z przegraną, warto sięgnąć po tę niewielką książeczkę. Sympatyczny bohater musi zmierzyć się z kilkoma sytuacjami, w których los mu nie sprzyja. Na przykładzie Gucia będzie łatwiej wytłumaczyć dziecku, jak sobie radzić w takich trudnych sytuacjach.

Lubię te historie o niedoskonałych ludziach. Lubię podkreślanie inności i odrębności, ale jednak pełne szacunku do drugiego człowieka. Lubię, gdy zmagania nie zawsze są tak autentyczne i dosadne. Niedopowiedzenia mają swoją moc. Lubię te spokojne, wyciszające całość zakończenia. Chciałabym, żeby padła diagnoza Gilera, bo w końcu oswajanie z trudną, czasami straszną terminologią da się ograć. Normalizowanie nie chorób dobrze nam wszystkim zrobi. Znowu jednak nie wiem do końca do kogo skierowana jest to książka. Jednak z chęcią sięgnę po pozostałe tomy, bo zdaje się, że tylko pierwsze 2 czytałam.

Tym razem w książce są poruszane tematy rozstania rodziców, wyprowadzki jednego z nich i próby poukładania tej relacji na nowo z uwzględnieniem dobra dzieci. Dla dzieci może temat i trudny, ale tak powszechny życiowo, dlatego fajnie, że został poruszony w formie książki. Polecam.

Znów spotykamy się w Cieszynie, gdzie na Kocią Szajkę czeka kolejna kryminalna zagadka do rozwiązania. Tym razem nieznany sprawca uszkodził kamieniem rzeźbę zdobiącą wzgórze zamkowe. Od teraz różowy jelonek będzie pozbawiony jednego ucha. Sprawa jest naprawdę poważna. Okazuje się, że kontrowersyjna postać jelonka ma w Cieszynie tyle samo zwolenników, co przeciwników. Czy ktoś uszkodził go celowo? A może był to najzwyczajniejszy w świecie wypadek? Zagadka ta wcale nie okazuje się być łatwą do rozwiązania. Ale z pomocą małego jeża sprawa przybiera zupełnie inny obrót.

Całkiem przyjemna książeczka w bliskich mi klimatach (Cieszyna). Plus za elementy gwary. W przypadku książki dla dzieci niestety nie mogę pominąć jednego aspektu- uważam że jest koszmarnie zilustrowana. Jako treść - fajna, ale wizualna katastrofa i ps. Piszę to jako kociara, ale taka ilość bohaterów w tak krótkiej książce, pomimo że są ciekawi, powoduje jednak mentalny rozgardiasz... Mimo przeczytania kilku części dalej mi się mieszają... Tym bardziej nie rozumiem powodu ich wprowadzania skoro wiele z nich ma prawie taki sam charakter (dajmy na to Morfeusz i Komandos konsekwentnie mi się mylili, podobnie jak Lola i Poziomka... A w późniejszych tomach Lola i Brydzia... Można, tylko po co jeśli to kilkukartkowa kartkowa książka dla dzieci!