Aliens vs. Predator: Wojna i Wojna Trzech Światów

Dziś zapraszamy Was do odbycia wyprawy wraz z Rook – dowódczynią gwardii, która zmuszona zostaje do wyprawy ku mitycznej krainie wraz z zaklętą w tygrysa królową. Przedstawiamy pierwszy tom nowej, komiksowej serii fantasy ,,Isola’’. Na Królową Maar – Olwyn, zostaje rzucony zły urok, za sprawą którego zmienia się ona w tygrysa. Kraj stojący na skraju wojny, po zniknięciu władczyni zdaje się jeszcze szybciej popadać w chaos. Jedynym ratunkiem jest odnalezienie mitycznej Isoli – krainy umarłych, gdzie jak ma nadzieję towarzysząca przemienionej władczyni Rook, dowódczyni gwardii królewskiej, czar może zostać zdjęty. Niestety wyprawa czekająca obie kobiety nie będzie należała do łatwych, a po drodze czeka je wiele niebezpieczeństw – zarówno tych ze strony skłóconych plemion, jak i te mające swoje bardziej niezwykłe źródło. ,,Isola’’ to klasyczne fantasy i historia drogi w jednym. I trzeba przyznać, że jest to wyprawa zapadająca w pamięć – przede wszystkim ze względów wizualnych, ale także za sprawą niesamowitego, magicznego klimatu. Magia plemienna, siły natury i niesamowite stworzenia – to tylko cześć z tego co czeka czytelników na kartach komiksu. Jeżeli mam się już do czegoś przyczepić, to muszę przyznać, że komiks z początku sprawia nieco chaotyczne wrażenie. Przeskakujemy między krótkimi fragmentami składającymi się na wstęp do całej historii, po czym bez ostrzeżenia rozpoczyna się nasza wędrówka w towarzystwie Rook i tygrysa-królowej. Sytuacji nie poprawia fakt, iż o samych bohaterach nie wiemy praktycznie nic i tak pozostaje przez dłuższy czas. Towarzyszymy więc dwójce bohaterek w ich wyprawie stawiając czoła coraz to nowszym wyzwaniom i kłopotom, a przy tym powoli dochodzimy do tego co właściwie zmusiło nasze protagonistki do ucieczki i wyruszenia ku tytułowej Isoli – tajemniczej krainie umarłych. Trzeba jednak przyznać, że wspominana wyprawa jest pełna emocji i zabiera czytelnika do naprawdę fantastycznych miejsc, mimo iż nie wykracza ponad to, do czego zdążyły nas już przyzwyczaić podobne pozycje. Osobiście jednak odebrałam ją jako nie tylko niezwykle urokliwą, ale również magiczną, a sam komiks przywodził mi na myśl pozycje studia Ghibli – jak ,,Księżniczka Mononoke’’ czy ,,Nausicaä z Doliny Wiatru’’. Mamy tu do czynienia bowiem ze światem mocno związanym z naturą, w którym nie tylko żyją niezwykłe stworzenia, ale także sama magia jest ściśle związana z siłami przyrody. Choć pierwszy tom ,,Isoli’’ nie jest pozbawiony wad, to jednak trzeba przyznać, że ma on w sobie ,,to coś’’ co sprawia, że chce się poznać ciąg dalszy zapoczątkowanej przez Brendena Fletchera i Karla Kerschla historii. A poza tym – co tu dużo mówić, to naprawdę ładny komiks zarówno pod względem rysunków, jak i użytych barw, które tworzą niesamowity klimat podczas lektury. Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami. https://koszzksiazkami.pl/isola-tom-1-recenzja/

Komiks Alien: Oryginalny scenariusz, to graficzna adaptacja znanego scenariusza filmowego autorstwa Dana O’Bannona, przed zmianami jakich dokonali w nim Ridleya Scott i Ronald Shusett. Mamy więc tutaj do czynienia z pierwotnym zarysem znanej fabuły która, zanim trafiła na ekrany kin, musiała przejść pewną metamorfozę. Teraz każdy fan „Obcego” ma okazję sprawdzić jakość oryginalnego skryptu i samemu ocenić czy wprowadzone zmiany były dobrym pomysłem. Akcja przenosi nas na pokład frachtowca wracającego na Ziemię z ładunkiem wydobytych minerałów. W pewnym momencie załoga otrzymuje tajemniczy sygnał z pobliskiej planetoidy. Wszystko wskazuje na to, że udało się nawiązać pierwszy kontakt z obcą rasą. Załoga statku udaje się zbadać ów sygnał, gdzie odkrywa wrak obcego pojazdu i starożytne monumentalne budowle. Nie wiedzą oni, że będzie to początek ich tragedii, która zmrozi każdemu krew w żyłach. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=128323

Pierwszy rocznicowy tom “Predatora” to solidna porcja narracji spod znaku lat 90. Fani docenią, bo jest tu wszystko za co kocha się tamtą dekadę, ale też znajdziemy tu też próby wyjścia poza schematy. Dwóm tytułowym opowieściom nie dopisali niestety rysownicy, których prace najprościej określić koszmarkami, ale dwie ostatnie to już przyjemne dla oka rzemiosło. Cała recenzja: https://tinyurl.com/1pfen2uw

Rewelacyjnie zilustrowana opowieść o życiu w dziczy, bardzo dynamiczna, kolorowa aczkolwiek brutalna. Pięknie, dopracowane kadry, które świetnie oddają realia dżungli, a zwierzęta mimo lekkiego przerysowania dobrze trzymają się swojej anatomii. Komiks do "oglądnięcia" na raz ( nie bez powodu piszę "oglądnięcia" gdyż nie ma tu ani jednego dymku komiksowego),a po odłożeniu na półkę chętnie się do niego wraca. Bardzo duży format, twarda oprawa, dodatki, a wszystko to na kredowym papierze.

"Nasze potyczki ze złem" to kontynuacja przygód profesora J.T. Meinhardta i jego asystenta, pana Knoxa, którzy tym razem, wspierani przez nieustraszoną łowczynię wampirów, Mary Van Sloan, stawiają czoła wampirom, wilkołakom i innym nocnym kreaturom. Album, choć zachowuje lekki i humorystyczny ton, oferuje również głębsze spojrzenie na naturę zła i cenę, jaką płacą ci, którzy z nim walczą. Mignola i Johnson-Cadwell ponownie łączą siły, tworząc serię krótkich opowieści, które nie tylko bawią, ale i skłaniają do refleksji. Każda historia, choć pozornie prosta, zawiera nieoczekiwane zwroty akcji i intrygujące interpretacje klasycznych motywów. Przykładem może być "inteligentny" wilkołak, który używa noża zamiast pazurów, aby ukryć swoje zbrodnie, co przypomina o słynnej maksymie Nietzschego dotyczącej walki z potworami. Postacie, choć na pierwszy rzut oka wydają się nieporadne i komiczne, kryją w sobie głębszy tragizm. Profesor Meinhardt i pan Knox, mimo swoich nieudolnych starań, nieświadomie przyczyniają się do upadku wrogów. Ta ironiczna dynamika sprawia, że ich przygody są zarówno zabawne, jak i przejmujące. Mary Van Sloan, jako nowy członek zespołu, wnosi dodatkowy wymiar do historii, pokazując determinację i umiejętności prawdziwego łowcy. Ilustracje Warwicka Johnson-Cadwella są charakterystyczne i mogą budzić mieszane uczucia. Jego styl, pełen karykaturalnych, kanciastych sylwetek i groteskowych scen, doskonale oddaje ton opowieści, choć nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej jednak, kreska ta idealnie pasuje do surrealistycznej i humorystycznej atmosfery komiksu, dodając mu unikalnego uroku. "Nasze potyczki ze złem" to lektura, która łączy horror z komedią w niezwykle udany sposób. Choć fabuła nie jest skomplikowana, a postacie stereotypowe, komiks oferuje coś więcej niż tylko prostą rozrywkę. To refleksja nad naturą zła i nieprzewidywalnością życia, która sprawia, że czytelnik zatrzymuje się na chwilę, aby zastanowić się nad losem bohaterów. Przyjemność 3,7/5 Styl: 3,5/5 Historia: 3,9/5 Ocena: 3,66/5 goodreads - 4/5 thestorygraph - 3,75/5 lubimyczytac - 7/10

Hitman #4 to nic innego jak kolekcja porcja widowiskowej szalonej akcji, w której jednocześnie nie brakuje nutki dramatyzmu i poruszenia trudniejszych tematów. Jedno jest jednak pewne, lektura tego dzieła wciśnie czytelnika głęboko w fotel i zapewni mu masę dobrej zabawy. Trzecia zbiorcza odsłona przygód Tommy’ego kończyła się dość smutnym powrotem z rodzinnych stron, gdzie odkrył on wiele przykrej prawdy o swojej przeszłości i rodzinie. Garth Ennis nie miał jednak zamiaru pozwolić swojemu bohaterowie na zbyt długie rozpaczanie i załamanie się. Płatny morderca o nadprzyrodzonych mocach powrócił bowiem do miasta chwilę przed ogłoszeniem Gotham „Ziemią Niczyją”. Walka o przetrwanie w mrocznej metropolii dotyka również mieszkańców jego dzielnicy, którzy muszą stawić czoła groźnemu przeciwnikowi, jakim są krwiożercze wampiry. Stwory rodem z horroru były pewne łatwego i sytego posiłku, nie spodziewały się jednak solidnego oporu ze strony dobrze uzbrojonej lokalnej społeczności. Historia wypełniona jest więc solidną porcją akcji, w której ołów lata na prawo i lewo, a posoka leje się na wszystkie strony (czyli to, co tygryski lubią najbardziej). Całą recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-hitman-4/

Oczywiście to dobre historie, bo opierają się na opowiadaniach i poezji Edgara Allana Poego, ale nawet jeśli przyszłoby mi podziwiać samą stronę graficzną i rozwiązania formalne zastosowane przez Corbena, polecałbym każdemu. Wspaniała mieszanka grozy i groteski, kapitalne kolory, które robią jakieś 60% klimatu i soczysty styl, jaki powinien przypaść do gustu fanom Erica Powella czy Mike'a Mingoli. Lubię to operowanie proporcjami, karykaturalne i pulchne postacie, urozmaicone kadrowanie i prymat obrazu nad słowem. Sprowadzenie tych historii do klasycznej konwencji znanej z klasyków wydawnictwa EC, gdzie opowiadającą i spajającą całość jest wiedźma, również było strzałem w dziesiątkę.

Szczerze uwielbiam tę serię, posiada idealną dla mnie dawkę grozy i dramatu. Matka musi zmierzyć się ze swoimi wszystkimi poprzednimi decyzjami, a także ze swoimi dziećmi. Historia chociaż dzieje się w świecie fantastycznym jest jak najbardziej realna, i zwyczajnie ludzka.

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2021/04/weatherman-jody-leheup-nathan-fox-dave.html Weatherman to kawał świetnej historii science fiction, która wciąga od pierwszego kadru. Ile w tym komiksie się dzieje, to wiedzą tylko ci, którzy już go czytali. Jest to absolutnie zajebista opowieść i nie mogę się doczekać drugiej części przygód Nathana. Szczególnie, że jego przyszłość nie jest tak kolorowa, jak barwy które użył Dave Stewart w kadrach. Jeżeli szukacie solidnej historii z elementami science fiction, a do tego barwnych kadrów, które zatrzymają wasz wzrok na dłużej to Weatherman jest komiksem dla Was.

Kocham twórczość Petera. Jako wierna fanka musiałam siąść do tej pozycji. Poza tym - jestem zdrowo walnięta jeśli chodzi o komiksy scifi gdzie główną rolę odgrywają obcy. Komiks jest napisany niesamowicie, każdy rozdział wciąga, czujemy nienawiść lub sympatię do bohaterów opowiadania (nawet tych pobocznych). Bardzo mocno polecam, szczególnie jak lubisz detektywistyczne klimaty. Jedyny minus to okładka która nijak nie oddaje tego co w środku czytamy. Poprawić okładeczkę i 10/10 dla mnie!

„Chrononauci” to komiks typowy dla Marka Millara. Bezkompromisowy, buńczuczny. Niepoważny. Kipiący akcją i ciekawymi rozwiązaniami fabularnymi. Pierwszy tom zabierał dwóch bohaterów – Corbina Quinna i Danny’ego Reilly’ego w przeszłość, gdzie, mówiąc oględnie, solidnie namieszali. W drugim tomie scenarzysta wysyła ich w przyszłość, gdzie znów wpadną w spore kłopoty oraz staną przed trudnym wyborem, który zmieni nieodwracalnie całe ich życie… https://tinyurl.com/rxrf57d9

Zadziwiająco miłe zaskoczenie. Kilkanaście szortów o włoskiej rodzinie, w której każdy ma coś za uszami. Ksiądz, policjant, mafioso, gwiazda Hollywood i tajemnicza gospodyni domowa z mrocznym sekretem. Postacie rozpisane są w sposób przekoloryzowany, czasami wręcz absurdalny, ale taka tu już jest konwencja, gdzie poważne tematy mieszają się z czarnym humorem. Bardzo ładne, czarno białe rysunki pasujące do konwencji. Z chęcią sięgnę po więcej.

Kosz pełen głów wciągnął mnie od pierwszych stron i okazał się świetnym połączeniem napięcia, tajemnicy i odrobiny czarnego humoru. Spodobała mi się nie tylko dynamiczna akcja, lecz także stopniowo odkrywane sekrety i dobrze napisane postacie. Motyw niezwykłego topora dodaje historii intrygującego, niemal baśniowego klimatu, a główna bohaterka, June, z każdą stroną staje się coraz bardziej zdeterminowana i interesująca. Do tego rysunki doskonale oddają atmosferę lat 80., tworząc odpowiedni nastrój. Po tej lekturze mam ochotę na więcej komiksów z serii Hill House Comics – jeśli reszta jest równie wciągająca, czeka mnie świetna przygoda z horrorem i tajemnicą.

JEŚLI SPOGLĄDASZ W OTCHŁAŃ… Erotyka to jeden z najniższych jakościowo gatunków – nieważne w literaturze to, kinie, czy komiksie. Odpowiednik śmieciowego jedzenia i „muzyki” (tak, należę do tych ludzi, którzy muzyką tego gatunku nazwać nie są w stanie) disco polo. Są wyjątki od tej reguły, z tym, że wtedy trudno jest mówić o dziełach erotycznych, a zupełnie innym gatunku, jedynie erotyką przesyconym. I tak jest właśnie w przypadku „Faithless”, nowej serii od Briana Azzarello, łączącej fantastykę z seksem i nagością. Brzmi kiczowato? Ale dzięki talentowi ojca „100 naboi” opowieść ta zmienia się w naprawdę dobrą, wartą poznania historię. Oczywiście skierowaną do dorosłego czytelnika. Miłość. Seks. Odkrywanie siebie. Magia. Poznajcie Faith, dziewczynę, jakich wiele. Z tym, że ona akurat jest nieco inna od reszty, bo pasjonuje się magią. Może i jest to dziwne, ale jakiś cel w życiu trzeba sobie znaleźć, prawda? Jej przyjaciele nie widzą w tym nic złego, problem jednak jest taki, że magia rzeczywiście działa. Ale jak wiadomo, jeśli człowiek zbyt długo spogląda w otchłań, otchłań zaczyna spoglądać na niego. A skoro jest magia, są też i inne rzeczy, w które ludzie mogą wierzyć albo nie, a które mogą wywrzeć wpływ na Faith. Tylko jaki on będzie? https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2020/09/faithless-1-brian-azzarello-maria-llovet.html

Pierwszy tom serii oferował bardzo typową historię fantasy odzianą w ładne rysunki. Jednakże być może było to dopiero nakreślenie fabuły. Czy drugi tom jest bardziej oryginalny? Wikia rozpoczyna trening pod okiem trzech Mrocznych Wróżek Chrzestnych. Przyjdzie jej też odwiedzić drzewo Yggdrassil w poszukiwaniu sprzymierzeńców. Tymczasem Oberon snuje plany wobec Wiki. Trening Wiki u Wróżek to trochę nierówny wątek. Teoretycznie są to różnorodne postacie, ale tak naprawdę dwie z nich mogłyby być połączone w jedną. Podobał mi się jednak "montaż" kadrów pokazujących różnorodność szkolenia. Również finał był całkiem satysfakcjonujący. Trochę gorzej wypadła wizyta w Yggdrassilu. Doceniam pokazanie różnorodności mieszkańców, a także powrót jednej z dawno niewidzianych postaci. Jednakże trochę zbyt drastycznie zostaje zakończony ten wątek zanim poszczególni mieszkańcy mogą się wykazać. W tym tomie poświęcone jest więcej miejsca czarnym charakterom niż w poprzednim. Oberon jest tutaj pokazany jako skrajnie zepsuta osoba, która nie zawaha się przed niczym, żeby osiągnąć swój cel. Dosyć ciekawym motywem jest ujawnienie jego towarzyszki, która może mieć w przyszłości ciekawą relację z Wiką. Większość dzieci Oberona jest tutaj pokazana jedynie w kontekście jednej ich dominującej cechy. Wyjątkiem są Szał, a także nowa postać - książe Hamelin. Tych dwóch bohaterów zaczyna mieć wątpliwości co do planów ich ojca i zdają sobie sprawę, że są tylko pionkami, które można poświęcić. Najprawdopodobniej mogą stanowić trzecią stronę konfliktu. Podobnie jak w poprzednim tomie rysunki mogą zachwycić. Różnorodność fantastycznych stworzeń, a także steampunkowa technologia robią wrażenie. Kostiumy są naprawdę dopracowane i niektóre kadry mogą funkcjonować jako osobne obrazy do powieszenia na ścianie. Jednakże przy tym w dalszym ciągu Wikia i inne żeńskie postacie są tu przedstawione w bardzo erotyczny sposób. Żeby było zabawniej, jedna z postaci, która zachowuje się w subtelnie wyuzdany sposób jest niemal całkowicie zakryta. Ten tom podobnie jak poprzedni jest typowym fantasy. Jednakże scenografia jest na tyle dobrze zrobiona, że wyrasta ponad przeciętność. Doceniam też rozbudowę charakteru paru postaci.

Komiks jest narysowany rewelacyjnie. Piekne duze kadry, na ktorych duzo sie dzieje. Uczta dla oczu. Historia w dalszym ciagu brutalna. Dowadujemy sie co u matki, co u ojca i chlopakow. Moim zdaniem jest to rewelacyjne postapo, przy lekturze ktorego bawilam sie swietnie. Bardzo polecam.

Tom 2 serwuje nam znacznie dojrzalszą historię w świecie alchemii i porcelanów. Mamy tu bardziej złożoną historię, pełną dylematów moralnych i trudnych relacji międzyludzkich. Piękna kreska i kolory doskonale podkreślają emocje scen i bohaterów. Świetny komiks.

3 opowiesci o zupelnie roznej strukturze i formie przekazu. Juz przy orginale mialem poczucie ze mecze sie przy komiksie, jednak final spowodowal ze nie traktuje tamtej pozycji jako strate czasu. Tutaj podobnie... jednak balbym sie polecic jeszcze bardziej tej czesci Top10 komus innemu. Jesli udalo Ci sie przebrnac przez orginal i jestes ciekaw co bylo przed/po -warto przeczytac. Jesli jednak zmuszales/las sie podczas czytaniu orginalu aby dojechac do konca... to tutaj bedzie to uczucie jeszcze bardziej obecne