Samochodzik Franek. U leśniczego

Dziś kolejna z ulubionych książek mojego synka z serii Samochodzik Franek. Tym razem dostaliśmy od wydawnictwa @SBM książkę „Najlepszy przyjaciel” Smutny od kilku dni samochodzik Franek próbuje znaleźć kompana na przejażdżkę. Miłe czerwone autko poszukuje towarzysza, a którym mógłby spędzić czas. Próbuje z taksówką Tosią, autobusem Antkiem czy tramwajem Tomkiem. Niestety nikt nie ma dla niego czasu, co powoduje pogłębienie smutku naszego bohatera. Kiedy trafia na Poldka już nie ma wątpliwości że to jest jego przyjaciel. Przypomina sobie, że to właśnie z nim spędził najlepszy czas i to na niego zawsze może liczyć. Ta historia jest świetna dla kilkulatków i pozwala nawiązać do ważnej rozmowy o przyjaźni. A przecież to jest ważna dla każdego. Zarówno dzieci jak i młodzież mają silną potrzebę posiadania przyjaciela, ale również my dorośli, również Ci nieco starsi potrzebujemy kogoś, na kogo zawsze możemy liczyć. I kiedy zawiedzie cały świat, życie jest o wiele prostsze, kiedy wiemy do kogo zadzwonić. Książka „Najlepszy przyjaciel” jak każda z serii ma z tyłu proste zadania dla kilkulatka, które nawiązują do treści książki. Nasze ulubione to różnice, a także odnajdowanie przedmiotów na obrazku.

Samochodziki Franek i Poldek wybrały się w podróż dookoła świata. Przyznam, że ta podróż była fascynująca nawet dla mnie. Autorka bardzo fajnie przedstawiła dzieciom kilka kontynentów, krajów i miast oraz opisała kilka charakterystycznych budowli, zachowań dla poszczególnych miejsc. I tak na przykład zaglądamy do Francji, zwiedzamy Paryż pstrykając zdjęcia pod wieżą Eiffla, przejeżdżamy przez Pola Elizejskie i podziwiamy Łuk Tryumfalny. W Afryce wybieramy się na safari oraz podziwiamy piramidy w Egipcie a z kolei w Londynie poznajemy piętrowy autobus. To oczywiście nie koniec wycieczki! Śmiało usadźcie z dziećmi na kanapie i zabierzcie w niezapomnianą wycieczkę dookoła świata!

Tym razem Franek przechodzi szkolenie na strażaka. Wraz z wozem strażackim Waldkiem pomaga potrzebującym. Obserwuje prawdziwy pożar oraz wóz strażacki w akcji a sam ratuje kota z drzewa. Dzięki książeczce dzieci dowiadują się, że strażacy nie są potrzebni tylko i wyłącznie podczas pożaru, ale pomagają również zwierzętom, usuwają skutki powodzi, wichury czy są wzywani do wypadków.

Sporo książek dla dzieci powstaje w oparciu o seriale, a seriale w oparciu o książki i uważam, że sięganie po jedne i drugie jest fantastycznym sposobem na wprowadzanie młodych odbiorców do świata bliskich im problemów. Oczywiście wielkie znaczenie ma dobór treści, a także odpowiedni wiek widzów, bo w przypadku czytania nie ma problemu przestymulowania. Najwyżej pociecha nie będzie zainteresowana historią zawartą w książce i to jest znak, że jeszcze nie ten czas. Z serialami jest trudniej, bo dzieci przyciąga ruchomy obraz, dlatego warto uważnie dawkować. Ja muszę przyznać, że sporo bohaterów znamy z książek i jeszcze nie zdążyłyśmy zobaczyć ich na ekranie, ale same docierające do nas informacje sprawiają, że mimo tego czasami filmy lub seriale animowane przyczyniają się do tego, że trafiamy na ciekawe książki pozwalające spędzić więcej czasu z ulubionymi bohaterami, którzy stają się ukochani właśnie przez to, że są przez córkę kojarzeni z czytaniem o ich przygodach. I tak mamy właśnie w przypadku „Bluey’a”. Fantastyczna kartonowa książeczka „Poznaj Bluey” wydana przez Harperkids sprawiła, że chciałyśmy lepiej poznać bohaterkę. Okazała się ciekawą postacią. Sześcioletnia Blue to suszka rasy Blue heeler. W animowanej wersji zobaczymy zwyczajne scenki z życia dzieci, ale w kostiumie zwierzęcym. Serial nie do końca przypadł mi do gustu, ale wersje książkowe są pouczające i nie ma szybkiego przeskoku między kolejnymi kadrami. Spotkanie z małą bohaterką i jej rodziną: tatą Bandita, mamą Chilli i młodszą siostrzą Bingo uważam za ciekawe. Widzimy w nim postaci, które uwielbiają się bawić i uczyć. Do tego fantastycznie pokazano więź między dziećmi i rodzicami oraz mamy równość w obowiązkach rodzicielskich, dylematy, z jakimi borykają się dzieci. Poza tym młodzi bohaterzy mierzą się z różnymi emocjami, odkrywają świat, doświadczają różnych rzeczy, mogą spojrzeć na siebie z nieco innej perspektywy. Z serialem szału nie było, bo miałyśmy wrażenie, że dużo rzeczy dzieje się tam za szybko. W książkach jest inaczej. Do tego mogą nam towarzyszyć w czasie spacerów, dlatego zdecydowania się sprawdziły. Kolejne spotkania z Bluey były pełne entuzjazmu. Po pierwszych kartonowych, w których poznajemy bohaterki przerobiłyśmy kolorowanki, książeczki z naklejkami, zbiory opowieści na dobranoc i teraz pojedyncze przygody w niedługich książeczkach. Za każdym razem mamy lekką opowieść o codzienności bohaterek. Zobaczymy świat bliski dzieciom, czyli troszkę tu rywalizacji, zabaw z odgrywaniem ról, naśladowanie dorosłych, zawierania nowych znajomości, pokazywania znaczenia dbania o relacje. Te elementy pojawiają się w różnej odsłonie w każdym tomie. Zwierzęcy bohaterzy zdecydowanie świetnie wpisali się w nasze potrzeby czytelnicze. Kwadratowe książki mają niewielką ilość tekstu. Czasami kolejne wersy pojawiają się przy kolejnych elementach ilustracji. Takie wkomponowanie zachęci dzieci do śledzenia tekstu, pomoże w nauce samodzielnego czytania. A jak prezentują się książki? Pierwsze, co zwraca uwagę to bardzo proste ilustracje w delikatnych kolorach, stonowanych, ale kontrastowych zestawieniach. Każda strona zawiera piękne ilustracje, na które czasami składa się kilka krótkich scenek pozwalających na zobaczenie bohaterki w czasie różnych czynności, podejmowania przez nią kolejnych aktywności. Opowieści pozwalają nam na przyjrzenie się młodym bohaterkom i zobaczenie, że uwielbiają zabawę. Mamy tu konkretne przykłady aktywności, co dzieci mogą potraktować jako inspirację do swojego zagospodarowania czasu. Do tego przyjrzymy się, w jaki sposób ustalane są reguły w zabawach grupowych. Poza tym mamy tu obraz rodziców, którzy mają inne charaktery i podsuwają odmienne rodzaje aktywności swoim dzieciom, co pozwala pokazać jak bardzo różnorodni jesteśmy i dlaczego jest to ciekawe. Ważną rolę odgrywają tu dziadkowie, którzy może i nie są mistrzami technologii, ale szybko się uczą. Mama z kolei jest postacią, która potrzebuje odpoczynku na samotnym spacerze, tata może zabrać na ciekawe wyprawy, a wakacyjne znajomości zapewnić mnóstwo ciekawej zabawy. Nie zabraknie też rodzinnych wypraw, zwyczajnych wycieczek po okolicy, codziennych zabaw. Seria „Bluey. Moja czytanka” okazała się równie ciekawa jak historie z tą bohaterką w serii „Bajki 5 minut przed snem”. Proste ilustracje przypominające kadry z animacji pomagają w przeniesieniu się do świata bohaterów. Do tego spora czcionka zachęca do stawiania pierwszych kroków w nauce czytania. Uważam, że będzie to świetny łącznik między dziećmi, które dopiero zaczynają sięgać po książki, a tymi, które uczą się czytać. Wspólna lektura, zaprzyjaźnianie się z psią bohaterką to ciekawy pomysł na wspólną aktywność oraz przybliżanie pozytywnego wzorca relacji z rodzeństwem. W naszym domu książeczki te świetnie sprawdziły się do zachęcenia do mówienia, nazywania czynności. Bohaterzy całkiem sporo robią, więc wykorzystanie samych ilustracji daje spore pole do popisu. Mamy w nich takie aktywności jak tańce, gry, chowanie się, naśladowanie dorosłych, spotykamy mewy, meduzy, widzimy muszle, szałasy, las, zabawy polegające na naśladowaniu, zakupy, jazdę na rowerze i wiele innych rzeczy. Zdecydowanie polecam.

Podczas dokonywania wyboru, książeczka ujęła mnie przede wszystkim ilustracjami i kilkoma frazami w opisie. Przemówiły do mnie takie słowa, jak ciepła, o przyjaźni i wzajemnej pomocy. Czyż to nie są dobre wartości? W dodatku przekazywane dzieciakom w formie czegoś miłego, spokojnego czasu z rodzicem, w momencie wyciszenia. A jak nasze wrażenia, kiedy już książeczka do nas dotarła? Nie wiem dlaczego, ale po pierwszym czytaniu miałam mieszane uczucia. Ot zwykła historyjka, choć napisana w fajnym rytmie, z rymami. Wiele powtórzeń, które przyjemnie utrwalają. Poza tym nie widziałam w niej niczego nadzwyczajnego. Później przeczytałam ją jeszcze raz i poprosiłam córkę o opinię. „Fajna” – tyle od pięciolatki. Następnie robiłyśmy zdjęcie. Tutaj zaskoczenie, bo mała przeglądała książeczkę i udawała, że czyta. Najlepsze było to, że dużo tekstu potrafiła wyrecytować z pamięci. W mojej głowie pojawiło się spore „Wow.” To znaczyło, że po pierwsze jednak uważnie jej słuchała, co w trakcie nie wydawało mi się takie oczywiste, a po drugie tekst łatwo wchodził do głowy, czyli ćwiczył pamięć. Dwa wieczory później postanowiłam wrócić do „Pana Bardzo Dużego i Myszki Bardzo Małej.” Nagle książeczka przestała być nijaka. Rzeczywiście okazała się ciepła, o przyjaźni pomimo różnic i wzajemnej pomocy. Po głębszym zastanowieniu doszłam do wniosku, że to co mi nie grało, to lekka abstrakcyjność historii. No bo jak jakiś facet może się dogadać z myszą, i to tak, żeby ta mysz pomogła mu naprawić zegar? Zapomniałam przy tym, że to przecież historia dla dzieci, jedna wielka metafora. Coś, co ma być miłe, kolorowe i do nich trafić. Nie musi mieć sensu, ani być specjalnie skomplikowane. Przekaz jest prosty, łatwy do zrozumienia. Ot, ktoś potrzebował pomocy, ktoś inny mu jej udzielił. Połączyli siły, żeby zrobić coś dobrego dla innych i potrafili współpracować pomimo tego, że byli bardzo różni, choć może właśnie to była przyczyna ich sukcesu. Tekst zdobią wspaniałe ilustracje w pastelowych kolorach, co dodatkowo zwiększa wartość tej książeczki. Ostatecznie wszyscy jesteśmy wzrokowcami, a dzieci lubią, kiedy kolorów jest dużo. Obrazki współgrają z tekstem, wspaniale przedstawiają sceny, a przez to pomagają zainteresować dziecko. Chyba że ktoś ma małego wiercipiętę, jak moja młodsza córka. (Prawie 4 latka.) Wtedy nawet to nie pomoże, bo zamiast oglądać ilustrację, ona woli słuchać czynnie, czyli skacząc po łóżku, kręcąc się na obrotowym fotelu, czy uprawiając swoją wersję jogi na dywanie. Niemniej ona też coś wyciągnęła z historii, więc nie jest tak źle. „Pana Bardzo Dużego i Myszkę Bardzo Małą” serdecznie polecam i rodzicom, i dzieciakom. Czyta się płynnie, ilustracje są prześliczne, a jak widać na przykładzie moich córek, dzieciaki chętnie oraz uważnie jej słuchają. Historia jest ciepła oraz przyjemna. Nie ma nic ciężkiego, a przez to rozluźnia i wycisza. A jeśli jesteście już na tym etapie, czcionka jest spora i nadaje się do samodzielnej nauki czytania. 😉

Tym razem wraz z Frankiem i jego przyjaciółmi, Poldkiem i Błyskawicą, nasze dzieci wybiorą się do wesołego miasteczka. Wraz z samochodami będą miały okazję pojeździć na kolejce górskie, pokręcić się na karuzeli czy odwiedzić gabinet krzywych luster. Śmiech i atrakcji tu co niemiara. Książeczka przygotowuje dzieci do wizyty w lunaparku. Na końcu książki, standardowo, znajdziemy quizy, zagadki i łamigłówki dotyczące przeczytanej właśnie treści.

Prześliczna książeczka na dobranoc dla naszych przedszkolaków. Jest mniejszego formatu, z twardą okładką. Należy do serii Czytanki-wyciszanki czyli urocze historie do poduszki. Wewnątrz znajdują się piękne akwarelowe ilustracje w postaci kolażu z oryginalnymi fotografiami pingwinka w roli głównej. To jest kolejna część z serii po ,, Śpij dobrze, lamo!’’ i ,, Śpij dobrze małpko!’’. Opowiadanie zaczyna się tak… Za siedmioma snami, za siedmioma marzeniami żył sobie mały pingwinek. Pingwinek mieszkał w dalekiej, mroźnej i śnieżnej krainie. Przeważnie siedział na wielkich stopach swojego tatusia, ukryty w jego pierzastym puchu. Było mu tam bardzo dobrze, bezpiecznie i ciepło. W miarę czasu pingwinek rósł i wyszedł spod opiekuńczych skrzydeł rodziców. Zaczął poruszać się samodzielnie. Człapał, podskakiwał, podrygiwał w pląsach, machając wdzięcznie skrzydełkami. Rodzice byli dumni z synka, że tak świetnie sobie radzi. Rósł z każdym dniem coraz więcej. Już nie mieścił się na stopach taty. A jedzenia zaczęło ewidentnie brakować. Świeżych rybek z połowu mamy też było wciąż za mało. Rodzice postanowili udać się razem na połów na pełne morze. Oczywiście malucha nie chcieli zabrać ze sobą, ze względu na grożące niebezpieczeństwo. Skierowali go do pingwiniego przedszkola. Ten pomysł pingwinkowi kompletnie nie przypasował. Nie , bo nie! On chce do mamy! Inne pingwinki zapraszały go do zabawy, stojąc w rządku. Żaden argument do niego nie docierał. Został sam jeden smutny na pustym śnieżnym placu. Do czasu aż rozszalała się wichura, śnieżyca, nic dookoła nie było widać. Czy ktoś wyciągnął przysłowiową przyjacielską dłoń do samotnego , przemokniętego zmarźlaka? Gdzie pingwinek znalazł schronienie? Czy przykra pogoda ustała i zrobiło się cicho? Czy rodzice małego pingwinka wrócili wieczorem z połowu? Tego wszystkiego dowiecie się z tej wspaniałej lektury. Miłego czytania i oglądania ilustracji!

Bazyli i Cyryl to dwa małe kotki. Kiedy budzi się dzień, leniwie się przeciągają. A za oknem wiosna! Ptaki! Czas na spacer! Bazyli proponuje zabawę nad stawem. Czy kotki posłuchały ptasiego ostrzeżenia, że staw jest zdradliwy? Co się stało, kiedy Bazyli wskoczył na mostek? Czy kotki umieją pływać? Kto przybywa na pomoc i w jaki sposób ratuje kotki? Czy to był ranek pełen emocji? Tego się dowiecie z małej książeczki na poziomie 1.

To nasze pierwsze spotkanie z Szym Pansikiem, ale zakładam, że nie ostatnie, bo moje dzieciaki bardzo polubiły tę książkę. W atrakcyjnej wizualnie formie pokazuje ona, z czym kojarzą się walentynki i jak można spojrzeć na nie trochę poważniej i głębiej. Warto okazywać swoje uczucia najbliższym i dawać im poczucie, że są ważni, bo każdy od czasu do czasu potrzebuje sobie o tym przypomnieć.

Pies Bombik mieszka sam na przepięknej wyspie. Tam robi to, co kocha - słucha muzyki, obserwuje przez lornetkę świat, buduje zamki z piasku, tańczy, czyta.... czasem myśli, jak to by było mieć przyjaciela, ale odrzuca tę myśl -męczą go wątpliwości, czy przyjaciel chciałby się bawić w tę samą zabawę, czy by go nie wyśmiewał? Wtedy na horyzoncie pojawia się mała, przyjazna foczka. Bombik, przyzwyczajony do swojej samotności, na początku był dla niej wrogi i niemiły. Za bardzo się różnili. On piknik na plaży z kanapeczkami, ona - brzydko pachnące rybie przekąski. Dopiero sytuacja zagrażająca bezpieczeństwu małej foczki sprawiła, że Bombik uzmysłowił sobie, jak wiele dla niego znaczy. Ilustracje mnie zachwyciły, a historia też jest wciągająca dla dziecka. Polecam z serduszkiem!

Humorzasty Szym Pansik tym razem ma dobry nastrój i mnóstwo energii na wiosnę. Urocza, wesoła i pełna kolorowych ilustracji książka o różnych sposobach na korzystanie ze swojej energii i o tym, że nie zawsze trzeba się wyciszać, ale można porwać za sobą innych. Lubimy całą serię!

I ty możesz zostać Batmanem! Wezwanie do akcji! Wieczór - twoja misja, twoja pora! Zmyj brud po zabawie! Pozbieraj swoje skarby z podłogi! Nakarm rybki! Bądź Super Bohaterem! Mała, przewrotna książeczka dla maluchów rozpoczynających przygodę z czytaniem. Jest akcja i aż chce się być takim Super Bohaterem:) Książeczka superpegagogiczna:)))

Świetna książeczka wyjaśniająca dziecku proces fermentacji, jak wygląda kropla mleka, co w niej jest. Białka, lipidy, cukry, bakterie. Bakteria zjada cukier (laktozę),ten trafia do cytoplazmy.. a dalej to już doczytacie. 5 latek zrozumiał bez problemu. Warto przeczytać i potem zrobić samemu eksperyment w domu :)

Zabawna historia Wojciecha Widłaka o smoku spod Wawelu. Władca Krak otrzymuje jajko, z którego rodzi się smok - z olbrzymim apetytem. Nie ma na niego sposobu, dopóty - dopóki nie pojawia się mały Janek Dratewka z prostym pomysłem. Pozbywa się smoka na dobre i przywraca ład na Wawelu. Ładne ilustracja p. Joli Richter-Magnuszewskiej. To jest pozycja z serii :"Czytam sobie". Bardzo fajna książka do początkowej nauki czytania dla 5 latków. Mała, poręczna, kolorowa, ładne ilustracje, duże litery. Krótkie zdania. Na każde dwie strony, są wyróżnione pojedyncze słowa np. r-o-w-e-r do nauki literowania. Dodatkowo na okładce są pytania, 3 zagadki do treści książki, które sprawdzają uważność dziecka. Na końcu są ładne naklejki i dyplom młodego czytelnika. Na każdej także duże numery stron, których dziecko się uczy. Fajnym elementem są także zdjęcia autora tekstu oraz ilustracji z bio oraz komentarzem dotyczącym książki. Dziecko może zobaczyć, kto ją napisał oraz zilustrował. Czasami pojawia się komentarz merytoryczny od profesora czy też Pani doktor ze zdjęciem i krótkim bio. Zdecydowanie polecam!

Dzisiaj Polę odwiedza Filip. Po zabawie są głodni. Tata proponuje naleśniki, ale warunek jest jeden: najpierw sprzątną pokój. Dzieciaki na początku się wygłupiają, ale potem już wszystko trafia na miejsce: klocki do pudełka, książki na półeczkę, kołdra na łóżko, lalki i klocki lego do szuflady. Tata w kuchni też nabałaganił i wszyscy troje myją i sprzątają. Tata odkłada odkurzacz do szafki i woła dzieci na jedzenie. Tylko gdzie się podział Filip????

Ważnym atutem tej książki jest jej edukacyjny charakter. Dzięki niej dzieci uczą się nazw emocji, takich jak radość, smutek, złość czy strach. Feluś i Gucio poznają emocje zachęca do rozmowy na temat uczuć, co może pomóc dzieciom w lepszym zrozumieniu siebie i innych. Jednak najważniejszy jej przekaz jest taki, że trzeba mówić o swoich uczuciach. Nie tylko, by je zrozumieć, oswoić się z nimi, ale i nauczyć się sobie z nimi radzić. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na to, że tekst jest prosty i zrozumiały, co czyni go odpowiednim dla najmłodszych. Całość na https://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2020/10/13/felus-i-gucio-poznaja-emocje-katarzyna-kozlowska/

To zbiór siedmiu opowiadań, które wzruszają do łez, bawią, podnoszą na duchu i mogą być znakomitą inspiracją dla każdego Taty, który chce w oczach swoich dzieci być bohaterem. Ta niepozorna książeczka zawiera w sobie moc cennych rad i spostrzeżeń, zachęca do rozmów z dziećmi, snucia wspólnych planów, do żartów i otwarcia się na szalone przygody. Czy zawodowy żołnierz poradzi sobie z bojowym zadaniem i zaopiekuje się swoją 5-miesięczną córeczką? W jaki sposób Armen został ocalony z tragicznego trzęsienia ziemi? Co zrobił tato Antosi, by uratować ją przed rozjuszonym bykiem Bzikiem? W jaki sposób skontaktować się z dzieckiem, które leży w szpitalu, bez użycia telefonu komórkowego? To książka idealna do czytania dzieciom na dobranoc. Po lekturze może i Ty, tak jak Maciek i Franek, wyruszysz wraz ze swoim Tatą na spontaniczną i zwariowaną przejażdżkę, której celem będzie ściganie tęczy. Polecam gorąco!

Bałam się sięgnąć po tę pozycję, widząc tyle negatywnych opinii. Ciekawość okazała się silniejsza ;). Nie rozumiem skąd aż tak niska ocena. Fajna, wierszowana książeczka z humorem. Trzeba umieć nabrać trochę dystansu, bo nie każda historia musi kończyć się morałem. Ja z dziećmi mieliśmy prawdziwy ubaw ;) Jedyne co nam nie odpowiadało, to naprawdę brzydkie ilustracje...