W stawie

Kolorowe, duże, realistyczne rysunki przedstawiające przyrodę zainteresują najmłodsze dzieci, nawet 2-3 latki Dopasowany do rysunków tekst skrótowo objaśni najmłodszym przyrodę z obrazka, a starsze zachęci do pierwszych samodzielnych prób czytania Duża czcionka tekstów dodatkowo ułatwi próby samodzielnego czytania Poręczny, mały format książki i ok 30 stron treści – idealny do zabrania na piknik lub w podróż

„Owady i inne małe zwierzęta” z serii Młodzi Przyrodnicy zabiera dzieci do świata często niedostępnego dla ludzi. W tej książeczce młody czytelnik może podpatrzeć co dzieje się wewnątrz mrowiska i gniazda pszczół. Poznaje cykl życia motyli, a także zobaczyć ilustrację największej ćmy w skali 1:1 (jest ogromna, jak dwie dłonie dorosłego człowieka). Dzieci znajdą tu też odpowiedź na pytanie, gdzie spędzają zimę motyle, a gdzie ślimaki. Poznają kilka ciekawostek o pająkach, ważkach, gąsienicach i innych małych stworzeniach. Cała seria Młodzi Przyrodnicy ma piękne ilustracje, ale te w tej książeczce bardzo mi się podobają, zapewne przez pojawiające się na stronach motyle ;)

Książeczka „Ptaki” z serii Młodzi Przyrodnicy to bardzo ciekawa historyjka młodej wilgi o imieniu Fija. Fija dopiero poznaje świat wokół siebie. Razem z Fiją dzieci poznają różne ptaki i ich zwyczaje. Młody czytelnik dowiaduje się czym się żywi dzięcioł, a czym szpak. Na co poluje myszołów i kto poluje na Fiję. Dzieci mają też możliwość dowiedzenia się, które ptaki odlatują na zimę, a które u nas zostają i jak się do tego przygotowują. Na duży plus wpływają ciekawe i szczegółowe ilustracje oraz tekst, który jest odpowiedni do samodzielnego czytania. Świetna książeczka, i mimo kilku groźniejszych momentów jest bardzo przyjemna w odbiorze.

Jestem zafascynowana tymi książkami, zastanawiam się nawet czy nie bardziej niż moje dziecko. 😅 Garść ciekawostek o życiu zwierząt, podana w bardzo przystępny i przejrzysty sposób. A do tego piękne, bardzo realistyczne obrazki. Kupowałam przez internet, więc spodziewałam się, że książka będzie w twardej oprawie i bardziej obszerna, a jest formatu małego zeszytu i z miękka okładka, ale to absolutnie żaden minus. Polecam dla wszystkich ciekawskich świata, dzieci i ich rodziców.

Dziś coś dla fanów dinozaurów - barwnie ilustrowana książeczka "Dinozaury" z serii "Młodzi przyrodnicy". Ta cienka i nieduża książka zawiera podstawowe informacje na temat różnego rodzaju dinozaurów, ich wyglądu, rozmiarów, środowisk życia i obyczajów. Kolorowe ilustracje przyciągają uwagę dziecka, a trudne do wypowiedzenia nazwy trenują sprawność aparatu mowy dorosłego. Przyznam, że za każdym razem po niezwykle krótkiej lekturze tej książki odczuwam pewien niedosyt, jednak myślę, że jej zwięzła w treści forma skupiająca się bardziej na stronie graficznej z pewnością spodoba się młodszym czytelnikom. [Zakup własny]

„Gryzak. Księga dinozaurów” to jest Top 3 mojego małego synka. Gryzak to śmieszny mały potworek, który lubi gryźć książki. W tej części nasz żółty stworek będzie gryzł książki z dinozaurami. Na każdej stronie jest ów mały szkodnik lub jego ślady przez co dzieci mogą go szukać. Mały śmieszny stworek przegryza się strona po stronie a dinozaury go gonią i przepędzają. Na swojej drodze spotyka między innymi triceratopsa, diplodoka czy tyranozaura. Oprócz pogoni za gryzakiem młody czytelnik zapoznaje się z ciekawostkami dotyczącymi poszczególnych gatunków dinozaurów. Musze szczerze powiedzieć, że najbardziej zadziwił mnie pomysł z kreacją stworka, który je książki. Mojemu synowi spodobał się od razu. Zaczęliśmy naszą przygodę od tej książki a później zakupiliśmy pozostałe części. Dla dziecka jest to wspaniała lektura.

Szczeniaki, kociaki i wszelkie młode zwierzaki wyglądają słodko i zawsze jakoś miło się robi na sercu na sam ich widok. Myślę, że ilekroć taka książka wpada w nasze ręce, to jest bardzo chętnie oglądana. Nie ważne, że znamy wygląd wszystkich tych zwierząt, mają w sobie coś co przyciąga. W książce Dzieci zwierząt mamy piękne, duże i realistyczne rysunki, na których możemy z dziećmi podziwiać zwierzęta z różnych stron świata.

Minęło już siedem miesięcy od kiedy wszystkie popielice zapadły w sen zimowy. Wszystkie z wyjątkiem małej popielicy, która długo nie mogła usnąć. Teraz wiosna zawitała już na dobre, a wszystkie zwierzątka zbudziły się z długiej drzemki. Wszystkie oprócz naszej małej bohaterki, która ciągle spała w najlepsze! Mama próbowała obudzić swoją córkę, jednak ta tylko chrapnęła, ciaśniej owinęła się kocykiem i śniła dalej. Z pomocą mamie popielicy przybyły różne zwierzątka. Każde z nich miało swój własny sposób na skuteczną pobudkę. Wiewiórka łaskotała małą popielicę w nosek swoim puchatym ogonkiem, zajączek kusił śpiocha śniadaniowymi zapachami. Wszystko na nic! Mała popielica dalej smacznie spała. A może skuteczna okaże się pobudka proponowana przez skunksa? Sprawdźcie sami czy zwierzątkom udało się obudzić naszą zaspaną bohaterkę! „Historia małej popielicy, która nie chciała się obudzić” jest równie urocza jak poprzednia część tej opowieści. Konstrukcja fabuły w obu książkach jest podobna. Tu także poszczególne zwierzątka prześcigają się w pomysłach, by pomóc małej popielicy. I trzeba przyznać, że są naprawdę bardzo pomysłowe! Sama opowieść jest bardzo spokojna i ciepła. Będzie idealna do czytania przed snem, mimo że opowiada o pobudce! Historii o małej popielicy towarzyszą bardzo okazałe ilustracje Kerstin Schoene. Są one tak urocze, że nie sposób nie uśmiechnąć się w czasie przeglądania tej książki. Zwierzątka przedstawione są bardzo realistycznie, a jednocześnie ich mimika wyraża tyle emocji, że nie można im odmówić pewnej baśniowości. A co najważniejsze, każde z nich budzi ogromną sympatię! Nawet skunks, który urzekł mnie w tej historii najbardziej! Gorąco polecam „Historię małej popielicy, która nie chciała się obudzić” dzieciom od 2. roku życia. Jest to piękna, ciepła i urzekająca opowieść!

Wykorzystuję na zajęciach, które prowadzę z klasami 1-8 w bibliotece, a ponieważ 16 listopada obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Tolerancji postanowiłam sięgnąć po książkę, która pomoże mi w omówieniu tematu z dzieciakami. Tytuł sprawdza się znakomicie, stanowi punk wyjścia do ważnych rozmów z dziećmi i młodzieżą. Polecam również niektórym dorosłym.

„- Ale ja nie jestem jeszcze ani trochę zmęczona! - powiedziała mała popielica i pokazała mamie szeroko otwarte oczy." Brzmi znajomo? U nas codziennie jest podobnie ;-) Moja A. już jest bardzo śpiąca, ale i tak przeciąga pójście do łazienki, wymycie ząbków i położenie się do łóżka. Na szczęście nie trwa to tak długo, jak u bajkowej popielicy, ale jednak pojawia się codziennie. Jestem bardzo ciekawa czy u Was jest tak samo? My, co wieczór, ratujemy się małymi przyzwyczajeniami, które wprowadzaliśmy systematycznie od samego początku. Jednym z takich wieczornych rytuałów jest śpiewanie kołysanek oraz czytanie i opowiadanie bajek. Raz dłuższych, raz krótszych, ale zawsze przed snem czytamy. Jeśli u was jest podobne i do tego właśnie teraz szukacie kolejnej klimatycznej bajki na dobranoc „Historia małej popielicy, która nie mogła zasnąć" będzie idealnym wyborem. Ta urocza i ciepła opowieść ma bardzo prostą fabułę. Jej główną bohaterką jest mała i słodka popielica, która nie może zasnąć, a przecież tak jak inne popielice musi już zapaść w sen zimowy. Nie wie niestety jak... Na szczęście z pomocą przychodzą inne zwierzęta, które zdradzają jej swoje sposoby na zasypianie. Czy małej popielicy uda się ostatecznie zasnąć? Myślę, że odpowiedź na to pytanie jest dla Was oczywista ;-) Ta historia ma przecież przekonać nasze maluchy do tego, że sen jest dobry i potrzebny wszystkim osobom, zarówno małym, jak i dużym. Tak pogodna opowieść na dobranoc na pewno spodoba się każdemu przedszkolakowi, który choć raz miał problem z zaśnięciem. A może nawet będzie chciał wypróbować sposoby na zasypianie małej popielicy? Musicie już sami się o tym przekonać ;-) Serdecznie polecam! https://mufloneks.blogspot.com/2020/11/historia-maej-popielicy-ktora-nie-moga.html

Pomysł na książkę był bardzo ciekawy - przedstawić proces z perspektywy drzewa. Po lekturze pozostał jednak u mnie pewien niedosyt. Może gdyby na końcu poświęcono jeszcze trochę uwagi opisaniu procesu powstawania papieru/książki. Jest to co prawda narysowane na stronach łączących okładkę z resztą książki, ale gdzieś trochę po macoszemu potraktowano temat. Z tego powodu przedstawione w utworze przygody drzewa są trochę niejasne, nieczytelne.

Potencjał tego pięknego wydania nie został w pełni wykorzystany. Historia niedźwiedzicy nie porywa, ciekawostki nie są zbyt ciekawe, świecąca mapa nieba, która jest atrakcją książki to w ciemności małe zielone kropki - bez opisów i granic konstelacji. Na pierwsze spotkanie z astronomią może być, ale dla mnie to przerost formy nad treścią.

Kiedy rozmawiam z różnymi osobami o lekturach szkolnych na etapie podstawówki, często zaznaczam, że jedną z największych wad odgórnej listy jest jej nieprzystawalność do współczesności bliskiej dzieciom. Na etapie, gdy powinny liczyć się przekazywane wartości i odkrywanie radości płynącej z czytania, a nie historia literatury, to, co proponuje dzieciom szkoła powinno być jak najbardziej współczesne. Tylko... jak ma się do tego mój zachwyt nad "Felcią, czyli szkicami z kichającym berecikiem" Pawła Pawlaka od Wydawnictwo Wilga ? Felcia jest przecudowną bohaterką i myślę, że pokochają ją zarówno dzieci, jak i dorośli. Bystra, energiczna, śmiała i zdecydowana. Nie przywiązuje wagi do strojów, o ile nie gryzą. Ale nie przeszkadza jej zupełnie, jeśli wywołują kichanie, jak ukochany berecik. Potrafi zapomnieć o całym świecie, śpiewając na estradzie i czasem naprawdę przyprawia rodziców o ból głowy. Przygody i psoty takiej bohaterki aż chce się śledzić. Historie związane z Felcią - zwane szkicami - to krótkie, luźno związane ze sobą opowiastki, z prostą fabułą. Są takie, które składają się zaledwie z kilku zdań i te nieco dłuższe. Czasem dotyczą drobnych codziennych aktywności, czasem czegoś, co przydarzyło się małej bohaterce. Wszystkie razem składają się na obraz dzieciństwa w zupełnie innych czasach, ale... nie aż tak różnego od doświadczeń naszych dzieci. W końcu dziś także dzieci bawią się, śmieją i psocą, przyprawiają rodziców o ból głowy czy czekają na mikołaja. Ta książka doskonale pokazuje wszystkie punkty wspólne, tworząc płaszczyznę do porozumienia. Przy tej lekturze zabawa jest międzypokoleniowa. Niezaprzeczalnie wisienką na torcie są tu ilustracje w stylu retro, kreską, kolorystyką i nastrojem przenoszące w przeszłość. A na nich Felcia - cudny urwis, którego wizerunek wywołuje uśmiech na twarzy. Paweł Pawlak o przeszłości opowiada z lekkością, prostotą i humorem, dbając o wyjaśnienia kwestii, które dla dzieci mogą być niezrozumiałe. Są tu proste historie o codzienności, które są podróżą w czasie, ale i okazją do refleksji nad tym, co się zmienia, a co pozostaje niezmienne. Zróżnicowane, luźne opowiastki skoncentrowane wokół pełnokrwistej bohaterki mają w sobie mnóstwo ciepła i nostalgii. Lektura Felci dla nas może być sentymentalną podróżą do lat dziecięcych, dla naszych pociech okazją do spojrzenia na dzieciństwo swoich rodziców czy dziadków. Wszyscy zaś będą świetnie się bawić. I to mimo że książka nie ma ciągłej fabuły, a jest - jak wskazuje tytuł - zbiorem szkiców, obrazków z felcinej codzienności. Ja już mam do Felci wielki sentyment i uśmiecham się na sam widok jej twarzyczki na okładce.

Lubię czytać mojej nastoletniej córce! Mimo tego, że ona od dawna potrafi czytać już sama ;-) To taki czas spędzony razem, gdy ramię w ramię śledzimy tekst, oglądamy ilustracje, śmiejemy się z tych samych rzeczy ;-) Tak było i przy książce "Podaj dalej" Günthera Jakobsa. To książka dla małych dzieci ;-) To książka o zwierzątkach. To książka o... misce ;-) To urocza opowieść o prezencie przechodnim, która w małych czytelnikach wywoła uśmiech i pobudzi kreatywność. Każde z obdarowanych zwierząt cieszy się z prezentu, widzi w nim coś innego niż poprzednicy, po czym przekazuje go dalej, odpowiednio pakując (leniwiec nie pakuje ;-) Chcecie się pośmiać? Chcecie poczuć w sobie dziecko? Chcecie sprawdzić, czym może być miska? To ruszcie wyobraźnią lub otwórzcie tę książkę :-) https://bajdocja.blogspot.com/2022/06/podaj-dalej.html

Świetnie zilustrowana opowieść o przyjaźni i o zmianach. W prostej narracji o trzech chłopcach można znaleźć sporo spostrzeżeń, które mogą okazać się ważne dla młodego czytelnika. Bo jest tu o przyjaźni, o tym, że jest ważna. Że trudno może być wejść w nową grupę i zawrzeć nowe znajomości. I nowy, i stary członek grupy może mieć obawy z rozszerzeniem grupy związane. Niektórzy łatwo zdobywają nowych przyjaciół, inni potrzebują więcej czasu, by się do nich przekonać. Strach przed zmianą jest czymś naturalnym. Ale warto stawiać im czoła, bo dzięki temu może spotkać nas coś dobrego.

„Dziwny przypadek Zamku na Niebie” to fascynująca przygoda, która wciągnie zarówno dzieci, jak i dorosłych. Książka jest trzecim tomem przygód Pierre'a – detektywa specjalizującego się w labiryntach, który po raz kolejny musi stawić czoła złoczyńcom. Tym razem akcja toczy się wokół niebezpiecznej misji: Pierre i młodzi czytelnicy muszą przeszkodzić tajemniczym grupom – Żelaznym Maskom oraz Ruchowi Wyzwolenia Labiryntów – w zdobyciu potężnego Jaja Zamętu. Każda strona książki to barwny, skomplikowany labirynt pełen ukrytych ścieżek, detali i zadań pobocznych, takich jak odnajdywanie skrzyń, pucharów i innych ukrytych przedmiotów. Jest to idealna okazja do rozwijania spostrzegawczości, cierpliwości i umiejętności rozwiązywania problemów, ponieważ czytelnicy muszą uważnie obserwować scenerię, aby pomóc Pierre'owi w jego misji. Zabawa staje się tym bardziej satysfakcjonująca, gdy w końcu udaje się odkryć właściwą trasę i ukończyć labirynt. Razem z synem odkryliśmy tę książkę dopiero w trzecim tomie, ale już planujemy sięgnąć po poprzednie części, ponieważ wspólne śledzenie przygód Pierre'a sprawia nam ogromną przyjemność. Każda strona jest misternie ilustrowana, pełna żywych kolorów i detali, co jeszcze bardziej angażuje dzieci w poszukiwanie kolejnych tropów i skarbów. Graficzne bogactwo oraz różnorodność scenerii sprawiają, że każde przewrócenie strony to nowa przygoda. Co więcej, oprócz samej zabawy, książka ma również walor edukacyjny. Dzieci, rozwiązując labirynty i szukając ukrytych obiektów, ćwiczą koncentrację, zdolność logicznego myślenia oraz spostrzegawczość. „Dziwny przypadek Zamku na Niebie” to wspaniała książka, która bawi, angażuje i rozwija, a wspólne odkrywanie jej tajemnic może być doskonałą okazją do spędzenia czasu z dzieckiem w ciekawy i wartościowy sposób.

To jedna z moich ulubionych książek dla dzieci ever. Pan Patyk zostaje pewnego dnia zabrany daleko od swojej rodziny. Marzy, by do nich wrócić na święta. W drodze przeżywa wiele przygód. Rodzicom mogę zaspoilerować, że wszystko kończy się dobrze. Przeurocza historia, ślicznie zilustrowana i z historią przyciągającą uwagę dzieci. Godne polecenia są również inne pozycje autorki, jak Pan Gruffalo.

Lubię podsuwać dzieciom książki pisane wierszem. Rymowane teksty wpadają w ucho i jak się po czasie okazuje bardzo szybko zapadają w pamięci maluchów. Zdecydowanie mogę polecić te napisane przez Marcina Brykczyńskiego. Jestem fanką od pierwszego przeczytania! Być może kojarzycie kilka książek, które pojawiły się tu już wcześniej. Tym razem, w duecie z Ewą Podleś i jej uroczymi ilustracjami, powstała książka o podróżujących pociągiem. A pasażerami są wyjątkowe zwierzęta! Niedźwiedź nie lubiący swojego zapachu, panda dbająca o swój makijaż, śpiewający wilk, rzucająca skórkami z banana małpka czy koala tęskniący za eukaliptusem to tylko kilku z podróżujących! Jest czas na dbanie o siebie, muzykowanie czy przygotowywanie smacznych posiłków, które umilą podróż! To wspaniała propozycja dla najmłodszych czytelników, właśnie przez ten wpadający w ucho tekst i przyjazne, zabawne ilustracje. To również okazja do poznania zwierząt i ich cech szczególnych. Mały format i kartonowe strony z zaokrąglonymi brzegami to dodatkowe atuty. U nas jest ostatnio na topie!