Otwórz oczy

Książka o dość specyficznej tematyce. Czytałem na początku z zaciekawieniem, a później wszystko wydawało się podobne do siebie; dopiero po 2/3 objętości znów mnie zaciekawiła i przedstawiła znaną wszystkim sprawę z zupełnie innej perspektywy, o której wcześniej nawet nie pomyślałem. Dla urozmaicenia całkiem ciekawa lektura.

Planowaliście kiedyś, że zmienicie swoje życie? Podejmiecie ryzyko i dokonacie zamierzonego czynu? Byliście już bardzo blisko, aż pewna nieproszona myśl, wszystko Wam popsuła? W większości głów siedzi nieproszony głosik, który mówi nam, że nie damy rady, że to nie uda się. Strach przed zmianą przyczynia się do tego, że rezygnujemy ze zmian, które sobie zaplanowaliśmy. Autor książki zajmuje się coachingiem. W swojej książce przedstawia rady co zrobić, aby chwycić przysłowiowego byka za rogi, jednocześnie wyciskając z życia tyle ile się da. Jego codzienna praca z ludźmi przyczyniła się do tego, że poznał wiele przypadków i wymówek. Zdecydowanie większość ludzi woli ustabilizowane życie i pewne zarobki. Przeważnie nikt nie chce narażać się na to, co zrobi jeżeli nie wyjdzie mu założony plan. W obecnym życiu każdy dąży do tego, aby posiadać jak najwięcej - nie ma co ukrywać, ale materializm odgrywa największą rolę. Marzenia odchodzą na drugi plan i zostają zastąpione spokojem i harmonią. Ludzie zdolni są do tego, aby codziennie iść do pracy niezadowolonym, ale pewnym, że dostanie się wynagrodzenie. ciąg dalszy: https://zaczytana-aniaa.blogspot.com/2018/03/unfck-yourself-napraw-sie-gary-john.html

Dobra książka, jednak momentami trochę się powtarza treść, przez co może znużyć, trochę zbyt ogólnych szufladek, bo osoba WWO np. też może być narcyzem, a w książce są oni podani właśnie jako wrogowie, a WWO jako ofiary wszystkiego. Narcyzm bierze się z cierpienia, a jak wiadomo osoby WWO bardzo cierpią, więc może iść to w parze. Podobnie jak z zaburzeniami typu borderline, ja bym powiedział, że osoby wrażliwe mają skłonności do wielu chorób i zaburzeń psychicznych, bo często jest to odpowiedź mózgu na powtarzajace się traumy, zwłaszcza emocjalne, a autorka mówi, że nie masz borderline tylko jesteś nadwydajny. To na tyle z minusów. Z plusów bardzo fajnie, że ktoś o nas opowiada i tłumaczy jak działa osoba nadwydajna, większość z tych rzeczy w książę już wycierpiałem żeby zrozumieć, jednak ona fajnie połączyła wszystkie kropki i uzupełniła luki. Myślę, że jest też super prezentem dla przyjaciół ludzi nadwydajnych, żeby ludzie ich zrozumieli.

Czyste złoto! Nie spieszyłam się do tej serii, bo czytałam raczej słabe recenzje. Ale, że była w dobrej cenie w tym namiocie z książkami na plaży... Dwa razy się nie zastanawiałam 😋 Wygląda na to, że nie mam jednak zbyt wysublimowanego gustu - bo przepadłam! Śmiałam się tak, że aż mnie brzuch bolał! Nie pamiętam kiedy tak się chichrałam do książki. Rodzina patrzyła na mnie jak na wariatkę. Taka tam o życiu i pracy i życiu po pracy. Przy okazji lektury zbudujesz sobie mięśnie brzucha (że śmiechu).

Dobrze się czyta, mnóstwo życiowych przykładów, po każdym rozdziale podsumowanie- wygodne jak chce się do czegoś wrócić, przypomnieć sobie o co chodzi w danej metodzie. Na pewno warto się zapoznać, a przede wszystkim po trochu wcielać w życie. Generalnie polecam.

Fajna, krótka i przystępna. Ostatnie rozdziały mam wrażenie, że były robione na szybko, po macoszemu. Rozdział o girl power moim zdaniem niepotrzebny, gdyż nie wniósł żadnej wartości dodanej. Jeśli ktoś siedzi w temacie to nic nowego się raczej nie dowie, niemniej lektura warta przeczytania. Rzeczy, których mi zabrakło: • techniki jak się golić by nie podrażniać skóry • wstawki o kobiecym wytrysku • rozwinięcia metod antykoncepcji • dokładniejszych, bardziej szczegółowych opisów jak dochodzi do zapłodnienia • to, że można zrobić USG przez pochwę nawet jeśli jest się dziewicą Rzeczy, które mi się spodobały: • tabele z chorobami wenerycznymi • bardzo przystępny, jednakże czasem wręcz kolokwialny język • forma wywiadu z różnymi osobami • ładna oprawa graficzna i komiksy • szybko i łatwo się czytało, na moje 2–3 posiedzenia Ogólna ocena: 7/10

Autorka na samym początku książki stawia pytanie "Kim jest polska pielęgniarka?". Okazuje się, że odpowiedź nie jest wcale taka prosta. Wszak ile osób tyle opinii. Ale czy w ogóle można jednoznacznie stwierdzić, kim są kobiety wykonujące ten niełatwy zawód? Każda z tych kobiet jest inna, dźwiga różny bagaż doświadczeń. Każda z nich ma inne podejście do swojej pracy. Jednak bez wątpienia wszystkie pielęgniarki każdego dnia mierzą się z problemami, z którymi żaden przeciętny człowiek nie ma do czynienia. Stają w oko w oko ze śmiercią. W tej książce znajdziemy wiele historii - zabawnych, smutnych i przerażających, ale co najważniejsze prawdziwych. Nadal Jednak będzie to tylko niewielki fragment świata, którego nigdy do końca nie poznamy. Dlatego warto sięgnąć po tą książkę, by choć trochę się w nim zagłębić i spróbować zrozumieć.

Krzysztof Gonciarz. Pewnie wiele osób śledzących go na platformie YouTube poznało tę osobę w różnych sytuacjach. W jego komediowej odsłonie, przy pokazywaniu nagrań z Japonii albo może przy współpracy z Eurosportem przy zimowej olimpiadzie w Pjongczang. Obecnie przy letniej olimpiadzie w Tokio też można zobaczyć jego nagrania kulis. Ale jeżeli kogoś interesują początki tej osoby to powinien sięgnąć po „Rozum i godność człowieka”. Jest to wywiad-książka z Krzysztofem, która pozwoli go poznać trochę lepiej. Może też dać częściowo odpowiedź na to: kim jest Gonciarz? „RIGCZ” to skrót tytułu książki zawierającej wywiad z Krzysztofem Gonciarzem. Przeprowadził go Bartek Przybyszewski, któremu udało się wejść w życie YouTubera i wyrwać chwilkę czasu z tak ciasnego planu dnia bohatera wywiadu. Na samym początku można stwierdzić, że nie jest to pozycja, po którą może sięgnąć każdy człowiek. Trzeba choć trochę znać Gonciarza, żeby móc dobrze wczuć się w czytanie i odpowiednie zrozumienie niektórych wątków. Na początku trzeba odpowiedzieć na pytanie: kim jest Krzysztof Gonciarz? On sam nie jest w stanie określić się jednym zawodem. Jest on twórcą internetowym (YouTuberem),ale samą jego twórczość można podzielić na kilka stref. Wiele osób go zna z cyklu „Zapytaj Beczkę”, w którym pokazywał swoją komediową odsłonę. W ostatnich latach raczej pojawiająca się tylko okazyjnie. Zarazem jest autorem wielu videoblogów z Japonii oraz wielu ciekawych materiałów pokazujących Kraj Kwitnącej Wiśni lub inne części Azji Południowo-Wschodniej. Jest on również twórcą przedsiębiorstwa Tofu Media, które działa w branży filmowej. Również zna się on dobrze na montażu, nagrywaniu czy wykonywaniu zdjęć. Czasami wydaje się, że to „człowiek orkiestra”, bo ma za sobą m.in. reżyserię teledysku, produkcję płyty z kolędami wraz z Pawbeatsem czy nawet założenie wytwórni muzycznej. W Polsce zasłyną także z akcji z ciężarówką, która jeździła za podobnym pojazdem reklamującym zakłamane hasła dotyczące negatywnych skutków seksedukacji. Później trafił nawet do programu Kuby Wojewódzkiego.

Bardzo ciekawa książka. Napisana na pewno z błogosławieństwem i kontrolą producentów. Ale, ale! Jest jak praca doktorska na temat fenomenu serialu. Czyli dokładna analiza różnych aspektów, mnóstwo odnośników do źródeł z tyłu książki. Sztywność. I dzielenie włosa na czworo. Zabrakło mi jednego argumentu na rzecz analizy - serial odniósł sukces, bo dziewczynom na ekranie widać było spod bluzek sutki. Nieważne, że chodzimy prawie nadzy na plażę i na basen - sutki zapewniają natychmiast oszałamiający efekt! Co do tłumaczenia - bardzo dobre pod względem językowym, ale tłumaczka nie ogladała ani jednego odcinka Friends! Poznać to po tłumaczeniu. Kiedy tłumaczy scenę o pierwszym pocałunku R i R, pisze "Rachel przeszła przez pokój". Nie przez pokój, tylko przez salę /kawiarni/. Wystarczyło obejrzec 2 minuty odcinka. I tłumaczy "kiosk z bankomatami", zamiast przedsionek banku z bankomatami. Wystarczyło obejrzeć odcinek.

Chciałam sięgnąć po tę książkę od dłuższego czasu, uwielbiam latać i interesuje mnie lotnictwo. Spodziewałam się garści ciekawostek, ale dostałam przede wszystkim przemądrzałego autora. Niby chce czytelnikowi wyjaśnić pewne kwestie prostym językiem, ale wiele zagadnień bagatelizuje w dość pretensjonalny i nieprzyjemny sposób. Pojawiają się teksty w stylu: „o tym nie będę mówił”, „sami sobie sprawdźcie”, „szkoda strzępić pióra” czy „pisanie o tym byłoby nudne dla czytelnika, a jeszcze nudniejsze dla mnie”. Do tego książka jest bardzo amerykańska — i to czuć. Wiele przykładów nie ma przełożenia na europejskie realia, sporo jest też rozważań o tym, jak zdaniem autora coś powinno wyglądać, a niekoniecznie jak wygląda w rzeczywistości. No i niestety — od pierwszego wydania minęło już 13 lat, więc część treści zwyczajnie się zdezaktualizowała (np. gdy autor pisze o lotniskowym Wi-Fi jako okazji do wysłania maila do ukochanej albo zadzwonienia przez Skype’a).

Otwiera oczy na problemy polskiej służby zdrowia. Absurd przepisów i nie dofinansowania, oraz braku opieki psychologicznej. A to wszystko odbija się na zdrowiu zarówno pacjentów, jak i pracowników służb publicznych. Świetny reportaż. Narracja autora wciąga i pozwala postawić się na miejscu bohaterów poszczególnych rozdziałów. Historie są ciekawe, różnorodne, ale jednocześnie tworzą spójny obraz tytułowej agonii.

Wywiad-rzeka o kulisach jednego z najciekawszych muzycznych projektów na polskiej scenie. Główny mankament to niestety długość książki - jest zdecydowanie za krótka i aż chciałoby się posłuchać więcej anegdot i przemyśleń z poszczególnych wypraw. Na plus pozostaje ilość świetnych zdjęć jak i jakość wydania książki.

Wreszcie sięgnąłem po książkę, która dla wielu osób jest kultowa. Dla mnie już też. Wyłącznie fakty naukowe i treść kipiąca humorem to mieszanka, z powodu której nie mogłem się oderwać od lektury. Książka jest też po prostu ciekawa i na pewno zainteresuje każdego, kto lubi tematykę popularnonaukową.

Ta książka to odważna i poruszająca próba pokazania świata, który zazwyczaj funkcjonuje na marginesie społeczeństwa i jest obudowany wieloma stereotypami. Autorzy skupiają się na prawdziwych historiach kobiet związanych z prostytucją, dzięki czemu czytelnik ma wrażenie obcowania z autentycznymi emocjami i doświadczeniami, a nie suchą analizą tematu. Co więcej w reportażu wypowiadają się nie tylko kobiety trudniące się tym zawodem, ale również ich klienci którzy w ciekawy sposób ukazują swoją perspektywę i opowiadają historie jakie im się przydarzyły. Największą zaletą książki jest jej szczerość. Opisywane relacje są często brutalne, momentami smutne, ale jednocześnie bardzo ludzkie. Autorzy nie idealizują bohaterek ani ich wyborów, ale też ich nie potępiają. Pokazują, że za prostytucją stoją różne motywy -od trudnej sytuacji życiowej i presji finansowej, po świadome decyzje i chęć niezależności. Dzięki temu książka skłania do refleksji i zmusza czytelnika do spojrzenia na ten temat z innej perspektywy. Dla mnie niezwykle pozytywne w odbiorze były wątki kilku polskich afer związanych z prostytucja jak np. sutenerstwo Dagmary Kazimierskiej czy afera z piłkarzami Legii Warszawa który udali się po wygranym meczu do burdelu. Szkoda tylko, że te tematy zostały jedynie muśnięte, bez głębszego rozwinięcia. Styl pisania jest prosty i przystępny, co sprawia, że książkę czyta się szybko, mimo ciężkiej tematyki. Czasami jednak można odczuć pewien niedosyt – niektóre historie wydają się zbyt krótkie i chciałoby się ich rozwinięcia lub głębszej analizy psychologicznej. Momentami brakuje też wyraźniejszego podsumowania poruszanych wątków. Mimo tych drobnych minusów uważam, że jest to wartościowa lektura. Prostytutki. Tajemnice płatnej miłości otwierają oczy na problem, o którym rzadko mówi się wprost, i pomagają zrozumieć, że za kontrowersyjnym tematem kryją się prawdziwi ludzie i ich historie.

Lektura znacznie bardziej gorzka i pesymistyczna niż jego debiutanckie „Będzie bolało”, mimo że objętościowo jest o połowę skromniejsza. Autor z rozbrajającą szczerością oddaje się ponurym refleksjom nad czasem spędzonym w szpitalnych murach, podczas gdy reszta świata oddawała się radosnej celebracji. Specyficzna sytuacja osobista Kaya – fakt, że był wówczas bezdzietnym, niepraktykującym Żydem oraz często zmieniał placówki – sprawiała, że w oczach przełożonych stawał się idealnym kandydatem do obsady grafiku w Boże Narodzenie. W efekcie autor zaliczył aż sześć takich dyżurów z rzędu, balansując między ratowaniem życia a mierzeniem się z trudną do pojęcia ludzką pomysłowością w kwestii przedmiotów umieszczanych w różnych otworach ciała. Książka zachowuje formę pamiętnika, w którym medyczny absurd nieustannie miesza się z autentycznym smutkiem. Choć autor nie stracił swojego charakterystycznego, ciętego poczucia humoru, z kart bije wyraźne przygnębienie. Kay lojalnie ostrzega czytelnika przed najbardziej drastycznymi opisami procedur, sugerując pominięcie niektórych fragmentów, co przypomina, że medycyna bywa brutalna i całkowicie odarta z bożonarodzeniowej magii. Można odnieść wrażenie, że pisanie o tamtych latach było dla autora bolesną konfrontacją z rzeczywistością, z której ostatecznie udało mu się uciec. Dziś, gdy może w końcu cieszyć się spokojną Gwiazdką, jego wspomnienia stają się donośnym głosem w obronie przepracowanych medyków. Najważniejszym elementem książki jest jej finałowe przesłanie, uderzająco aktualne również w polskich realiach. Autor apeluje o elementarną rozwagę, prosząc, byśmy nie eksperymentowali z własnym zdrowiem, unikali znanych nam alergenów i nie jedli ponad siły. Lekarze dyżurujący w tym szczególnym czasie to ludzie, którzy tak jak my chcieliby być teraz ze swoimi bliskimi, dlatego warto okazać im cierpliwość i zrozumienie zamiast dokładać pracy wynikającej z braku odpowiedzialności...

;Pieprzyć to! Jak przestać spełniać cudze oczekiwania, a zacząć własne;. Alexandra Reinwarth uraczyła nas poradnikiem o zasadniczych radach, jak być bardziej asertywna, mówić NIE i walczyć o swoje. Wskazuje na docenianie siebie, odważnie stawiając kroki do dystansu do siebie. Autorka opisuje swoje życie na podstawie dobrych rad, co buduje śmieszne sytuacje i zapewnia również dobrą rozrywkę. `W tej książce widzimy wiele podobieństw do siebie, naszych znajomych przyjaciół, rodziny. Stawiamy za cel nasze życie, zmiany, samodoskonalenie które ląduje w koszu z dniem ostatniego miesiąca stycznia, póki jeszcze nam się chce, a jak już nie to PIEPRZYĆ TO. Więc co z tym wszystkim począć, skoro już wiem jak działać na wielu polach ? Można uznać że uwielbiam się samobiczować, zauważyłam że działa to bardzo ogólnie i jednostronnie, wymagam od siebie zdecydowanie za dużo, by inni czerpali korzyści, inni pieprzą moje poświęcenie, zmianę, fakt że cokolwiek mi się chcę, nikogo to nie obchodzi, mało tego i tak wytkną mi brak ogłady, wychowania, subtelności, pracy nad kondycją fizyczną, psychiczną, na co mi robić cokolwiek, gimnastykować się, uprawiać feminizmy, dygresje, okaleczać się w imię czego, zostaje to odrzucone, zakłamane przez niesamowitą ilość słów, ten potok potrafi mnie przytłoczyć, sprawia że tylko na chwilę rośnie i puchnie moje ego. Ktoś w końcu zauważył że się staram, że się postarałam, ale ma w dupie całą otoczkę mojej konsekwentnej pracy. Po co się zmieniać? Jak można pieprzyć to! pozostać sobą, na cóż malujemy się, my kobiety, twierdzimy że poprawia nam się samopoczucie, robimy to dla siebie, serio?! Owszem wyskoczymy do warzywniaka bez makijażu, ale szykując się do pracy, idąc na miasto, musimy brylować eyelinerami, pudrami, tuszem, korektorem, masą rzeczy która zatyka pory, ale co zrobić jeśli natkniemy się na nielubianą Kowalską, i tak trzepać rzęsami z podniesioną brwią bez błyszczyka na ustach, w wymiętej koszulce i spodniach z plamami, nie przystoi. My kobiety musimy być zawsze gotowi na różne sytuacje, więc najlepiej dla własnego bezpieczeństwa mieć puder na sobie lub w przepastnej torebce. Bo torebki posiadamy różne, od malutkich które noszą nasze niezbędniki, do wielkich w których ginie nasze życie i cała masa codzienności. Kiedyś też lubiłam wielkie, barczyste torebki w których posiadałam wszystko tylko nie to czego szukałam. Pieprzłam to w cholerę, mam plecak, mały z kilkoma przegródkami i tak widnieje w nim syf i grengolada! Na cóż nam zmiany - bo tak pisałam lubimy się samobiczować? zaczynamy od korekty figury i tutaj zaczynają się schody, bo za duża dupa, bo fałdy, tłuszcz, bo lato i wiadomo - plaża, a to wymaga poświęcenia, rozebrać się do i dla tłumu, w tedy okazuje się że musimy szybko zgubić kilogramy ( ja bym przytuliła ),opalić się bo jak z takim białym ciałem wystawić się na publikę i krytykę! a przecież pracę nad sobą zaczynamy od stycznia, aby właśnie latem pokazać jacy to jesteśmy idealni ( nie idealni ). Jeśli nam się podpunkt pierwszy nie uda zrealizować zawsze można zmienić w sobie makijaż. I tutaj przypomniała mi się fajna sytuacja z poprzedniej pracy. Koleżanka nie zdążyła z samego rana zrobić ów ; facjaty; i wchodząc do firmy została zignorowana. Nikt jej nie poznał. Zawsze mocny makijaż, podkreślający kości policzkowe, idealne połączenie cieni z pomadką, brwi, rzęsty a tu nagle blada twarz jakby brakowało jej kolorów ( brakło twarzy ). Doprawdy przyzwyczaiła nas jak do zmienności filtrów nakładanych na zdjęcia które sprawiają że Kowalska zamienia się w Iksińską. Można paść trupem z wrażenia, zdziwienia, śmiechu. Uwielbiamy przyzwyczajać się do stylów, gustów, bo to nas wyróżnia, wchłaniamy rzeczy tak mało istotne, które zabierają nam czas, choćby właśnie makijaż, codziennie stajemy przed lustrem ( podziwiając siebie - wiadomo! lub się zadręczać że nic mi się w sobie nie podoba ),a przecież można byłoby spożytkować na spokojnie wypitą kawę, kilka kartek ciekawej lektury, ale my lubimy się zadręczać kosmetykami, w wieku już adekwatnym staje się koniecznością, jakbyśmy codziennie nakładali drugą skórę. Dochodząc do samorealizacji która zazwyczaj nam nie wychodzi, musielibyśmy narodzić się na nowo aby przejąć inne zachowania, inne niż te wyuczone które weszły nam w skórę, charakter i zbudowały osobowość. A co tyczy się znajomych, przyjaciół, rodziny? Cóż, czasem dobrze przesiać plewy od plonów, zauważyć i dostrzec kto jest tym prawdziwym przyjacielem, lojalnym, zaufanym, najbliższym i wyjątkowym, od tych zacnych pustych słów składanych na deklaracje, obietnice. Wszystkie te deklaracje wychodzą w momencie kiedy potrzebujesz pomocy, gwaranty sypią się jak domek z kart więc sugeruję brać nogi za pas zanim życie zrobi nam jesień średniowiecza. Nie na próżno mówi się także że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach, wystarczy ustawić się po środku a resztę odseparować najlepiej na kilka metrów. Proste porady którymi można wybrukować piekło, słuchając innych i racząc się nimi, sami dajemy reszcie świata radę jak żyć najlepiej. Ale samoocena jest bardzo ważna, by dbać o siebie fizycznie i psychicznie, szczerze? Niczego nowego Wam nie podałam jak to co sami już wiecie. Czytając ten poradnik doszłam do ściany, wieku a to znaczy, że nie chcę mi się i PIEPRZĘ TO! udawadnianie innym że nie jestem koniem, wielbłądem, jeleniem, że wyglądam jak wyglądam, ile można się tłumaczyć za swoje zmarszczki, blond włosy, gusta, za to że jestem chuda, a raczej filigranowa, dawno powinnam popaść w depresję, uwierzcie mi, to nie takie trudne. Ale PIEPRZĘ TO! Mówi się także że piękno skrywa dusza, serce, piękny mózg, intelekt, osobowość ukryta w mądrości. Nie oceniamy człowieka po szatach, doprawdy? W dzisiejszych czasach to standard bycia ocenianym, mamy żyć Instagramowo, pięknie, pokazywać tło zbudowane na kłamstwie, ile w tych fotach jest prawdy o nas samych? No właśnie. Jeśli szukasz lekkiej narracji, masz problemy z niską samooceną, szukasz odpowiedzi na dręczące cię pytania, uwielbiasz złote myśli i dobre rady, sama także szukając dystansu pozwoliłam by ta śmieszna opowieść niosła puentę. Najważniejsze to się akceptować, to czego zmienić nie możesz, nie zmieniaj, bo zostaniesz zniesmaczona, a ta mina zostanie ci na zawsze.

Przewodnik po gramatyce języka angielskiego stworzony przez Arlenę Witt, autorkę popularnego kanału edukacyjnego "Po Cudzemu". Książka ma na celu odczarowanie gramatyki, prezentując ją w przystępny, logiczny i pozbawiony stresu sposób. Zamiast sztywnych reguł, autorka oferuje wytłumaczenia oparte na kontekście, logice i codziennym użyciu.

Książkę, pomimo medycznej tematyki, czyta się łatwo, z uwagą i ciężko się oderwać. Jeszcze tylko jeden rozdział 😉 nie ma dużo terminologii medycznej, co jest plusem. Niektóre historie wydają się wręcz nierealne, ale otwierają oczy na zdrowie i profilaktykę.

Książka, ktorej podtytuł brzmi: "Jak zadbać o swój mózg w dobie nowych technologii" zabiera nas do wnętrza naszego mózgu wyjaśniając, jak funkcjonuje ten organ. Czy wiecie, że nawet sama obecność telefonu w tym samym pomieszczeniu, bez jego używania, sprawia, że koncentracja znacząco się obniża, a proces uczenia się jest dłuższy? Jest to efekt tego, że mózg kojarzy telefon z wyrzutami dopaminy, a masę energii musi poświęcić na jego ignorowanie, gdy próbujemy skupić się na czymś innym. Z lektury dowiemy się jak nowe technologie wpływają na stres, ryzyko lęku i depresji oraz nasz sen. Autor odkrywa przed nami także tajemnice funkcjonowania mediów społecznościowych. Gwarantuję Wam, że po przeczytaniu tej pozycji już nigdy tak samo nie spojrzycie na social media. Co ważne dla każdego rodzica, z lektury tej książki dowiemy się także, jaki wpływ ekrany mają na nasze dzieci, ich zdolność rozwoju, koncentracji, uczenia się. Wnioski są naprawdę przerażające. I chociaż nie możemy całkowicie wyeliminować ekranów z naszego życia, warto jednak używać ich tak mało jak tylko możemy, dając tym samym przykład naszym dzieciom. Wszystkie informacje zawarte w książce poparte są licznymi badaniami, przedstawione zostały zaś w przyjemny sposób, zrozumiały dla każdego czytelnika. Nie znajdziemy tutaj zbyt wielu trudnych definicji, za to wiele dowiemy się o naszym mózgu. Publikacja urozmaicona jest replikami słynnych obrazów w wersji unowocześnionej nowymi technologiami. Świetny pomysł! Z minusów: w tekście znajduja się wstawki typu "ramka" z krótkim wyjaśnieniem jakiegoś zagadnienia. Przerywają one tekst podrozdziałów i czasem można zapomnieć wrócić do danej strony nie chcąc przerywać wątku czytanego tekstu głównego. Na samym końcu Autor zamieścił "Dobre rady dla ludzi epoki cyfrowej", czyli zwięzłe rady jak funkcjonować w świecie pełnym nowych technologii, tak aby nasze życie było przyjemniejsze. Jest to książka, którą polecam każdemu, niezależnie od tego czy ma dzieci czy nie, czy dużo korzysta z telefonu, czy też stara się go ograniczać.

Ta książka dla tych specyficznych, wszystko analizujących mózgów jest jak najbardziej godna polecenia. Są i praktyczne sprawy i ciekawe historie innych ludzi, do których można odnieść samego siebie. Warto sobie sięgnąć po lekturze "Jak mniej myśleć". Bardzo dobre uzupełnienie. Plasterek na duszę i potok myśli.