ZAHIPNOTYZOWAĆ MARIĘ

Miłość ma różne oblicza, to wiemy nie od dzisiaj. W książce „Miłość i inne pajęczyny” poznajemy ją z punktu widzenia mężczyzny. Miłość od początku niemożliwą, skazaną na porażkę. Alter ego (?) autora o tym samym imieniu i nazwisku to wolny duch wiecznie szukający natchnienia i weny do pisania. Będący na utrzymaniu swojej dziewczyny szuka pomysłu na książkę. Niezapisaną białą kartkę rekompensuje sobie romansami, które mają dodać mu wartości. Taki sposób życia prowadzi go do katastrofy. Zdradzana dziewczyna wyrzuca go z mieszkania i wtedy… Pojawia się ONA. Piękna, demoniczna, współczesna „femme fatale”. Milena ma 25 lat, jest fotomodelką i szuka, no właśnie czego ? Opiekuna mieszkania? Pana do towarzystwa? Zmuszony swoją obecną sytuacją Maciek odpowiada na ogłoszenie znalezione w Internecie i zaczyna swoją przygodę. Książkę czyta się szybko, historia wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Moim zdaniem jest to zasługa dwóch bardzo wyraźnie nakreślonych postaci. Demonicznej Milenie, która ma szansę na miłość i całkiem udany związek, a która broni się przez tym uczuciem i robi wszystko, aby jej do siebie nie dopuścić. Tak jakby miłość była czymś, co jest tylko źródłem cierpienia. Naiwnym i idącym na łatwiznę Maćku, który nie wiedzieć dlaczego zakochuje się w tej skomplikowanej osobie. Z początku łączy ich nietypowy układ, który z czasem przeistacza się w coś więcej. Poznajemy ich historię, nie raz kręcimy z niedowierzaniem głową, śmiejemy się, często mamy dość kapryśnej bohaterki, a jeszcze częściej możemy dziwić się bohaterowi, Maćkowi. Książka przesiąknięta jest erotyzmem, który ma zasłonić obawy i strach przed miłością. Dwie osoby, na pozór bardzo różne, w rzeczywistości bardzo do siebie podobne i stracona szansa na szczęście. Polecam lekturę tej książki przede wszystkim tym, którzy cenią sobie współczesną literaturę polską. Katarzyna Kipias

#re "Twoje drugie ja" to książka dotykająca najwrażliwszych stron duszy ludzkiej rzecz o kondycji człowieka, o mocy miłości ,o ....lekarstwie na życie" To również książka która z wami zostanie na długo, jeśli lubicie literaturę wartościowa ,wnosząca coś w wasze dotychczasowe życie ,to ona jest właśnie dla Was! Historia Elizabeth,niedoszłej samobójczyni i Davida jej lekarza psychiatry otwiera czytelnikowi oczy na pryzmat postrzegania świata, wszelkich dotychczasowych zdarzeń losowych kształtujących ich osobowość,w ostateczności rzeźbiąc ich na nowo-twoje drugie ja. Śledząc ich sesje sami możemy prześledzić pewne zdarzenia z naszego życia,tacy są nasi bohaterowie wywierają na nas potrzebę przemyślenia,porównania i wyciągnięcia końcowego wniosku,a czy będzie on zbliżony do bohaterów,trzeba się o tym przekonać... Na dużą uwagę zasługuje wiedzą autorki odnośnie malarstwa Caravaggia, za pomocą którego jesteśmy w stanie pojąć rzeczy niedające się dotychczas poznać... "Samobójca to ktoś,kto chce dojść na skróty do jednej z dwóch pewnych rzeczy: podatków i śmierci." "Wiek, choroba i śmierć mogą w końcu zniszczyć nas fizycznie,ale tym ,co niszczy nam serca i umysły ,są inni ludzie,którzy dostają się do naszego wnętrza "

Piękna polska poezja romantyczna w tragicznych czasach. Dwoje bohaterów jest w sobie pieknielnie zakochana i wyraza to bardzo emocjonalnie i zaciska tę więź między sobą. Dużo uczuć przekazywano sobie i to była główna cecha książki. Między ich miłości wkrada się jednak władza i chce ich rozdzielić. Jednak zarządzanie do samych siebie przezwycięża i obaj postanawiają wyjechać z Polski komunistycznej. Bohaterowie chcą spędzić ze sobą każdą chwilę, ale obowiązki ich wzywają. Po prostu piękna poezja polska, można pozazdrościć takiego życia jak dwóch bohaterów ;)

Kupując tą książkę liczyłam na jakiś fajny erotyk do poduszki, a tu niespodzianka , historia skoku w bok pewnego podstarzałego brzuchacza i młodej rozhisteryzowanej panienki, a to wszystko widziane oczami moskita, który jest narratorem tej historii. Perspektywa jest ciekawa a i spostrzeżenia zabawne. Ogólnie rzecz biorąc polecam :)

Autorka i jej Ałtorka zaskakują. Pierwsze zaskoczenie - pomysł na okładkę, drugie - kolor papieru i czcionki. trzecie - zabawa literami i słowami. Dotychczasowe zaskoczenia są jak najbardziej pozytywne. Lubię zabawy rozwijające inteligencję lingwistyczną i ciekawe rozwiązania graficzne. Natomiast sama fabuła mnie nie porwała. Historia głównej bohaterki i jej książki nieco mnie znużyła.

Cóż mogę powiedzieć o tej książce. Jedynym słowem, jakie ciśnie mi się na usta jest - FAJNA. Czytanie jej było jak powrót do czasów studenckich, masowe słuchanie muzyki, imprezy w zadymionych knajpach, wiersze i pseudointelektualne dyskusje, nierozerwalna paczka przyjaciół, z którymi można konie kraść, pierwsze miłości "na zabój"... Fajne... I może w moim otoczeniu nie było radiowca, to jednak problemy były podobne :). Fajne... Polecam...

W książce Anny Bojarskiej nic nie jest przewidywalne, bohaterowie długo ukrywają swoją tożsamość (nawet przed sobą nawzajem),są naprawdę wyjątkowi. Sama historia, gdyby ją streścić, jest banalna - ona i on, cudzoziemcy w Paryżu, w tle piękne widoki i krajobrazy, obydwoje poranieni, specyficzni i potrzebujący miłości. Jednak Anna Bojarska opowiedziała to w taki sposób, że od książki trudno się oderwać. Przede wszystkim dlatego, że - zwłaszcza na początku - trzeba się mocno skupić, by zrozumieć, kto jest kim i o co w tym wszystkim chodzi. Dużo w tej powieści dialogów, akcja jest dynamiczna, nie zdarzają się trudne do przebrnięcia dłużyzny. Wielki plus należy się też za erotykę, która (co ważne!) nie dominuje nad fabułą. Ostatnio jak grzyby po deszczu pojawiają się powieści zbudowane na schemacie akcja-seks-akcja-seks-akcja-jeszcze więcej seksu, przy czym seks opisany jest niczym wykopki na polu - w kółko to samo, bez polotu i wyobraźni. U Anny Bojarskiej o seksie czyta się z apetytem, bo jest sensualny i namiętny, pozbawiony rzemieślniczych, siermiężnych opisów kto, komu i gdzie. Podobało mi się również zakończenie, takie słodko-gorzkie, momentami bardzo zabawne, ale na pewno nie ckliwe i mdłe. Trudno osiągnąć w literaturze taki efekt. Czytałam z wypiekami, z zainteresowaniem i z prawdziwą przyjemnością. Jeśli literatura dla kobiet - to tylko taka.

Bardzo ciekawa książka o młodych ludziach, ich rozterkach, problemach. Jak ją czytałam, przypominały mi się moje własne przemyślenia i przeżycia z tego okresu, gdy trzeba w końcu dorosnąć, znaleźć swoje miejsce na ziemi. Nie jest łatwo dzisiaj o pracę, a już szczególnie o pierwszą pracę. Domyślam się, że osobom po kierunkach humanistycznych może być jeszcze trudniej niż przeciętnemu Kowalskiemu. I o tym jest ta książka. Jest również, a może przede wszystkim, o miłości, tej pierwszej i tej drugiej, tej jedynej i tej jednej z wielu, tej szczęśliwej i tej zakończonej porażką. Te pierwsze potyczki z dorosłością mają swój urok, chociaż często burzą tworzone przez lata ideały. Cudownie mi się czytało tą książkę, połknęłam ją na jeden raz. Całe szczęście, że drugi tom stoi na półce...

"Teraz wyraźnie dostrzegłem tę dwoistość. Stare z nowym, zażyłość i zaskoczenie łączą się, obcy w nas zawsze spotykają obcych w innych, nawet jeśli ci inni są tymi, którymi kochamy." • • "Romans mojej żony" to studium miłości od jej narodzin do rozpadu. Historię poznajemy z perspektywy męża, z jego przemyśleniami i odczuciami, które zmieniają się i ewoluują, wobec czego inne emocje będą towarzyszyły nam na początku, w środku czy na końcu książki. Ta pozycja stanowi również próbę odnalezienia równowagi pomiędzy dwoma rolami - tej na deskach teatralnych i tej w zaciszu rodzinnym. Nieustannie ścierają się między sobą, nie dając spokoju głównej bohaterce, która poświęcając się jednej z nich, jednocześnie traci z oczu drugą. Widzimy jej głębokie uczucia do obydwu obszarów, za którymi idą rozdarcie i poczucie winy. I myślę, że to ten wątek oplótł książkę, z którego trudno będzie wydostać się bez szwanku, dążąc do poruszającego, dramatycznego finału. • • "Lecz pocałunek wystarczy, by zainicjować bieg wydarzeń. By sprawić w ruch spiralny energię oporu, skierować ją ku krainie tego, co możliwe."

Pierwszy raz oceniłam książkę po okładce i dostałam za swoje! Wzięłam ją z półki w wakacyjnym domku i założyłam, że będzie to jakaś szmira, łatwa i płytka. Zdziwienie rosło z każdą przeczytaną stroną. Książka ukazała refleksje na temat życia i utraconych okazji, miłości, trudów życia i wyborów starszego pana. Trafiła mnie ta książka. Rozłożyła romans między ludźmi na czynniki pierwsze.

"Każdy człowiek posiada całkowitą wolność, o ile potrafi się wyzwolić od przyziemnych pragnień." - to zdanie wyryło się w moich myślach tak mocno, że towarzyszy mi jeszcze po przeczytaniu tej książki. Znajdziemy w niej masę pięknych i mądrych cytatów, w szczególności w pierwszej części, w której poznajemy historię spotkania trójki bohaterów: Rebecci, która przyleciała do Aten, by móc spełniać się artystycznie, George'a - młodego badacza języków starożytnych oraz Henry'ego - archeologa. Ich drogi krzyżują się zupełnie przypadkowo i żadne z nich nie spodziewa się, jak mocne więzi powstaną. Jest to opowieść o miłości i stracie, procesie wychodzenia z żałoby, budowania życia na nowo i ponownego odkrywania samego siebie.

Zdecydowanie moje klimaty...Lubię tajemnicze historie (a w tej powieści ich nie brakuje). Podoba mi się też przeplatanie rzeczywistości z przeszłością (historia Sienny). Książka ma w sobie dużo mądrych myśli, czym mnie uwiodła. Ma w sobie powab Paryża, awangardy, sztuki. Zdecydowanie polecam :)

Książkę przeczytałam dwa razy - po raz pierwszy jakoś w liceum, a po raz drugi już jako żona Hindusa i muszę napisać, że już na zawsze pozostanie w moim sercu. Są w niej i elementy podróżnicze, i intryga, i miłość, i przyjaźń, która nie przetrwała próby. "Pożegnanie z Gemmą" to książka, która ukazuje bolesne poszukiwaie siebie i próbę zrozumienia wydarzeń, które zgotował bohaterkom los.

Po kryminałach, thrillerach i horrorach, znowu przyszedł czas na odskocznię. Bo nawet jak to są gatunki ulubione, to czasami trzeba od nich odpocząć. Wtedy czytam coś z zupełnie innego gatunku. Tym razem padło na "Alicja w krainie konieczności" Magdaleny Kawki. Kiedyś przeczytałam inną książkę tej autorki i bardzo mi się spodobała, liczyłam więc na to, że i ta mnie nie zawiedzie. I rzeczywiście, nie jest to zła książka, bardzo prawdziwa i o zwyczajnym życiu i zwyczajnych, wręcz prozaicznych problemach, typu przeziębiony pęcherz, korki, czy zepsute na środku drogi auto. Nie ma w niej jakichś udziwnień, czy sytuacji, w które bym wątpiła, czy w ogóle są możliwe. Co z tego, kiedy ja się śmiertelnie nudziłam, w sumie to ten największy minus całej historii. Książka ma ponad 500 stron, wyszłoby jej na zdrowie, gdyby ją skrócić o jakieś 200. Bo te ostatnie dwieście to już czytałam na oparach energii. Postacie wydają mi się perfekcyjne, jednak ja mnie polubiłam żadnej z nich. Każda mnie na swój sposób irytowała. Zwłaszcza obie siostry. Alicja, wiecznie zdziwiona "Matka Teresa" i wiecznie marząca o dziecku i Zuza, dla odmiany puszczalska cwaniara, która bardzo lubi się wysługiwać innymi i klepiąca dzieci w małżeństwie i poza nim, jak leci. Jeszcze raz powtarzam, to nie jest zła książka, ona jest po prostu nie dla mnie. Zwłaszcza że w pewnym momencie autorka, moim zdaniem zaczęła zmierzać w niewłaściwym kierunku, obdarzając Alicję aż trzema absztyfikantami, w tym jeszcze nie byłym, a już potencjalnie przyszłym mężem, co dla mnie zaczynało się już robić groteskowe. Aż miałam ochotę zawołać "Autorko, nie idźcie tą drogą".

Bardzo fajna książka, wciągnęła mnie. Opowiada historię Irmy, która opuszcza małą wieś dla lepszego życia i płynie do Stanów. Jej perypetie mnie zaskoczyły, dla wielu wątków spodziewałam się innego zakończenia.. chociażby tego, że spełni się jej marzenie o zakładzie krawieckim, spotka się z Ziią i marynarzem... Nie ma w tej książce romansu, ale historia Irmy jest piękna i warto przeczytać :)

Narratorem jest tu główny bohater, Fritz. Fritz, którego, kilka razy, miałam ochotę porządnie potelepać (czyli, książka wzbudza emocje 🤣). I nie wiem co napisać dalej (żeby nie spojlerować)🙈 bo to, że to książka o miłości, to wiecie...to, że jest napisana w niesamowicie wciągający sposób - dopiero się dowiecie... Kogo, oprócz Fritza i Alice, spotkacie - jeszcze nie wiecie... Gwarantuję, nie raz się uśmiechniecie...

Jestem zaskoczony tak niską oceną tego zbioru opowiadań. Historie są - tak jak to sugeruje tytuł - różne; weselsze, smutniejsze, bardziej lub mniej naiwne. Czyta się je gładko, nie znużyły mnie. Redakcyjne przerywniki wprowadzały przyjemny nastrój rozluźnienia. Dostałem dokładnie tego, czego oczekiwałem i nie jestem zawiedziony. No może po za tym, że spodziewałem się trochę pieprzniejszych opowiadań. Książka w sam raz, gdy nie chce nam się angażować czasu w jakieś inne, spore tomisko.

„Kobieta bez właściwości” to druga część trylogii o „Hance”. Jest to poruszająca powieść opowiadająca o około 40-letniej kobiecie, matce i poetce, która próbuje na nowo zdefiniować siebie. Książka przesycona jest emocjami towarzyszącymi trudnym relacjom, rozczarowaniu małżeństwem oraz pasji w kryzysie wieku średniego. Trudno mi się czytało, a język poetycki wolę czytać w wierszach. Chyba czegoś innego oczekiwałam od tej powieści.

Nie dziwię się, że niektórzy nie przeczytali tej książki do końca, gdyż przebrnąć przez początek na prawdę trudno. Nudna i o niczym. Ale potem coraz lepiej poznajemy bohaterów, ich odczucia, relacje, które ich ze sobą łączą. I wydaje mi się, że wszystkie te relacje i emocje są doskonale odwzorowane. Jak się czuje kobieta porzucona, kobieta zdradzana, mężczyzna, który zdradził, który zdradza, czy kobieta, dla której facet zostawia swoją rodzinę. Poznajemy ich historię, sytuacje, które miały wpływ na to, że są jacy są, że nas irytują. Pokazują kryzys wieku średniego u mężczyzn, ale też stosunek kobiet do dzieci,. Portret rodziny od wewnątrz.

Książka zupełnie inna, niż większość twórczości autorki. Tym razem zupełnie na serio. Porusza temat niepełnosprawności intelektualnej i nadużyć wobec osób dotkniętych tym problemem. Opowieść ciepła, wzruszająca, a jednocześnie poruszająca i wstrząsająca. Autorka za pomocą fikcyjnej historii, przybliża czytelnikom, z jakimi problemami muszą się mierzyć opiekunowie chorych dzieci. Warto przeczytać.