Iluzje czyli Człowiek, który nie chciał być mesjaszem

Kolejna książka Rand, trochę człowiek żałuje że dal się ukąsić austriackiej szkole i temu całemu anturażowi za dzieciaka... Studiowało się tą filozofię w sumie bodajże 6 lat, więc i troszkę filozoficznych książek się przeczytało. To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

"Mechaniczna pomarańcza" to nie jest i warto spojrzeć na tą książkę trochę inaczej, chociaż może to jest to samo uniwersum lub zabawy lingwistyczne autora/tłumacza (słownictwo "syntemesk" - MP, "syntemlek", "synteczekl" - RN oraz podział na Związek Anglojęzyczny - Enspun oraz Związek Rosyjskojęzyczny - Ruspun). Spodobało mi się, cały czas coś się działo! Zakwalifikowałabym tą książkę (oprócz antyutopii) do bizzaro-fiction. W następnej kolejności z antyutopii wjedzie Orwell, a następnie powrót Burgessa na salony.

Książka wspaniale opisuje charakter Lucyfera, który na wszelkie możliwe sposoby próbuje odciągnąć ludzkość od jej Stworzyciela, pokazuje przekrój historii chrześcijaństwa od zarania dziejów do współczesności oraz działania diabla we wszystkich stuleciach. Książka interesująca i godna polecenia dla chrześcijan i niechrześcijan.

Czytając „Źródło”, miałam wrażenie, jakbym poruszała się po świecie będącym jakimś dziwnym mirażem przypowieści biblijnej i filmu Tarantino. Nie czułam jednak ani pretensji, ani przesadnego patosu, mimo zarzucanej często karykaturalności postaci; wręcz przeciwnie — czułam, że obcuję z monumentalnym dziełem. Powieść w sposób konsekwentny, nieprzejednany, nieznajdujący miejsca na kompromis, wykłada koncepcję indywidualizmu za pomocą wspaniale skonstruowanych, wręcz wyśrubowanych charakterów, które, zderzając się ze sobą jak wolne elektrony, tworzą pasjonującą historię o zależności między masą, mainstreamem a jednostką i postępem, osiąganym tylko dzięki jej niezmąconym wartościom. Bieg zdarzeń pozostaje na drugim planie. Wiele było przy lekturze przystanków i refleksji, a brutalistyczny, jakby ciosany styl pisarski nadawał jednostajny, hipnotyczny rytm wczytywania się w kolejne warstwy motywów bohaterów–postaw — i to było chyba najbardziej fascynujące w tej podróży. Całość tworzy klimat wyjątkowy. To, co jednak mam do zarzucenia tej książce, to motyw gwałtu przedstawiony teatralnie — nie zestarzało się to zbyt dobrze. Romans, choć pokazujący kobietę piękną, niezależną, ponadprzeciętnie inteligentną (dziewicę!),którą trzeba i można złamać, zdominować, bo tego właśnie pragnie, tego potrzebuje, by oddać się w pełni miłości, o czym "ten jedyny" oczywiście wie i w pełni to kontroluje — trąci harlequinem. Czy to miało dodać pikanterii? Obnażyć gust czytelnika? Jak dla mnie — niepotrzebny zabieg prowokacyjny. Albo czegoś nie rozumiem. No, ale jestem tylko oceniającą powielaczką, a nie twórcą...

Zabawnie, lekko i prosto o taoizmie. A przy tym bardzo prawdziwie i szczerze. Zapewne nie jest to wysokich lotów traktat filozoficzny, ale równie pewne jest, że każdy zrozumie co nieco z taoizmu i wcale nie musi być fanem legendarnych już postaci z Chatki Puchatka, ani tym bardziej miłośnikiem Prosiaczka. Mimo pozornie lekkiego stylu i bajkowych bohaterów Te Prosiaczka to książka nie na tyle prosta żeby stać się naiwną, czy irytującą.

Ta groteskowa nowelka jest nie tylko popisem specyficznego humoru i ironii autorki, ale też bardzo przemyślanie skonstruowaną historią z zabawnie-tragiczną intrygą, wyraźnym protagonistą i nietypowymi postaciami pobocznymi. Podziwiam Nothomb, ze udało jej się zachować wewnętrzną logikę i celowość mimo całkowicie irracjonalnej fabuły (to nie jest tylko zabawa formą )

Nie krytykowałbym tej książki pod zarzutem promowania manipulacji facetów i moje ulubione "traktowania kobiet przedmiotowo" (same się tak traktują - wystarczy wyjść na miasto wieczorem w jakimkolwiek mieście, dobrowolny OnlyFans czy Instagram, który stał się festiwalem pokazywania pośladków),ale to już standard komentarzy pod tego typu pozycjami, raczej zadałbym pytanie jak jako kobieta można się na te gierki nabierać w świecie randkowania? Przez pół lektury czułem lekką żenadę i rżałem do kartek czytając o tym jak "przegrywy" (jak autor i jego koledzy z PUA sami się szczerze określili, plus za samoświadomość) udający alfa samców prostymi sztuczkami, bajerze o znakach zodiaku czy karcianych trickach w świecących koszulach i lakierkach z marketu na przecenie zrobili sobie harem z dziesiątek kobiet? Im dłużej żyję, tym bardziej bawi mnie ta mityczna "kobieca intuicja". Trzon pozostaje bez zmian: im więcej pajacujesz/kombinujesz/bałamucisz/bajkopisarzysz, tym większy sukces z płcią żeńską. Czy na pewno to faceci są tutaj problemem? To raczej adaptacja do środowiska. Gdyby latanie z kwiatkami i bycie miłym, szczerym i poważnym działało jak wmawia nam system to tego typu pozycje by nie powstawały, a rzeczywistość wyglądałaby inaczej. Chłopy z PUA w tamtych czasach zrobili kawał dobrej roboty, wychodzili na miasto, podbijali, testowali, wszystko metodą prób i błędów - na żywo, nie z bezpiecznych czterech ścian i ekranu smartfona jak teraz. Już za samo to wielki plus. Z PUA wylęgły się obecne Pigułki (Red, Black, MGTOW etc.) jako kontra do forsowanego agresywnego feminizmu i maszynki mielenia facetów w systemie (praca->podatki->małżeństwo->dzieci->zdrada->rozwód->podział majątku->sąd rodzinny->alimenty->brak widzeń dzieci->dogorywanie w długach i depresji->przedwczesna śmierć przed emeryturą),a Pigułki w odklejonych zdegenerowanych krajach Zachodu to moim zdaniem absolutny wymóg dla każdego faceta, który wchodzi w dorosłość. Zbyt dużo widziałem powtarzanych schematów ze zdradami i rozwodami (a dopiero jestem świeżo po 30-stce) by to wszystko negować. Bez Pigułek zostaniesz zmielony, a bez PUA nie byłoby tychże Pigułek. Nie pytaj czy, tylko kiedy. Jestem wdzięczny chłopom za ich robotę, która otworzyła oczy i uratowała wielu, zapoczątkowali coś większego, chociaż ich początkowy główny cel był inny. Metody może mieli i miejscami komiczne, ale ostatecznie działało i już 25 lat temu pokazali, że rzeczywistość to nie romantyczne filmy forsowane nam za dzieciaka. Teraz jest tylko gorzej. Finał tej książki i to jak skończyli ze swoim projektem willi to także typowy schemat i klasyka, co się dzieje w zamkniętej grupie mężczyzn (a nawet kolegów/przyjaciół) gdy wprowadzisz kobiety. Polecam, miejscami cringe, trochę old-school, ale ciągle dobre wprowadzenie w realizm by wyjść z Matrixa i nie zniszczyć sobie życia poprzez bycie naiwnym beciakiem i pionkiem systemu do orania z garbem na parszywych władców tego świata.

Przeczytasz i zepsuje sobie humor, potępisz się, popłaczesz, a potem będziesz czysty i zadowolony. Jeśli dojrzałeś. Tak czy tak zmieni się życie bo to jedna z tych książek co ma wpływ. Zdobycz, prawdziwa ale dla tych co nie chcą żyć byle jak. Reszcie się nie spodoba.

Sądziłam, że to bardzo słaba książka i byłam bliska odłożenia jej na półkę. Przypadek zdecydował, że jednak dotrwałam do końca i- ja jebę- wiele w moim życiu to nie zmieniło. Zbitek historii, wymyślonych i tych nie-, płynie się lekko, jak na rauszu, zastanawiając, czy ma to jakiś sens. Morał tryska z książki jeden: pewnie nie, ale kogo to obchodzi. Anarchistyczna w formie i przekazie, nieskładna gramatycznie, męcząca brzydotą intelektualną, brakiem ambicji (aspirującym do miana wolności) i turpistycznymi opisami społeczeństwa. Wchodzisz na własne ryzyko. I w ogóle ekstra.

Wyborna powiastka filozoficzna. Pomimo braku niemalże jakiejkolwiek akcji, a także faktu, że autor nie jest raczej wielkim wirtuozem słowa, bogactwo treści ujęte w przystępnej formie sprawia, że książkę czyta się bardzo przyjemnie i... nieprzyjemnie zarazem. Dyskomfort wynika w tym wypadku jednakże nie z niedomagań lektury, a dużych niedomagań naszej cywilizacji "zgarniaczy", które książka ta demaskuje.

"Listy z Ziemi" stanowią podwaliny współcześniejszych dzieł literackich wysuwających potężne argumenty przeciwko absurdom i niebezpieczeństwom religijnym. Mark Twain w humorystyczny sposób obnaża zniekształcone indoktrynacją logiczne, racjonalne podejście osób wierzących. Prowokuje do myślenia, nie stosując ataku wprost, a poprzez komedię uśmiechem drążącą tunel ku prawdzie. Zachęca do przeformowania odpowiedzi na pytania egzystencjalne.

Książkę przeczytałem w 2025 kiedy pogląd na korporacje i globalizację jest już inny. Mam wrażenie, że wiedza o szkodliwym działaniu korporacji jest już szeroko dostępna i utrwalona. Niemniej jednak książka wciąż oferuje dużo wartościowych informacji, zwłaszcza z okresu powstawania systemu korporacyjnego i jego rozwoju (zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych). Wrażenie wciąż robi podejście do prowadzenia biznesu (np. podany przykład wyceny ludzkiego życia w analizie marży). Niestety książka nie jest napisana w łatwy i przystępny sposób, dlatego niższa opinia. Pozdrawiam

Przeczytałam tę książkę z polecenia i rekomendacji bliskiej mi osoby. No i nie wiem co mam teraz napisać. Historia napisana jest gładko i potoczyście. Bach pisze o rzeczach ważnych, o sprawie ważnej, czyli o poszukiwaniu idealnego partnera. O drodze, którą być może, tak sugeruje, sam przeżył. O zamykaniu się we własnej skorupie, a potem o trudnościach w otwarciu na świat, na drugiego człowieka, miłość. Wszystko pięknie, ale czemu jest to polane niestrawnym dla mnie sosem ckliwości i do tego jeszcze zjawisk, odczuć, doznań paranormalnych???????

Połknęłam w dwa dni i nie mogłam się oderwać. Książka cudownie przedstawia tok myślowy obecny w filozofii buddyjskiej jednocześnie będąc lekką powieścią. Skłania do głębokiej refleksji nad sobą i światem, pozwalając spojrzeć na życie z góry, zmieniając całkowicie perspektywe na codzienne życie.

Bardzo dobra. Czułam się beznadziejnie czytając opisy stanów psychicznych bohatera, tę rozpaczliwą potrzebę i pragnienie rozpoczęcia nowego życia, o którym marzył podglądając przyjaciół i niemożność spełnienia tego pragnienia i pogodzenia się z tym, że się nie spełni. Tragiczne.

Ciekawy pomysł i nienajgorszy storytelling. Jedną z wizji antyutopijnych, które warto znać. Krótka - miałam poczucie, że to dobrze, w innym przypadku narracja mogłaby być męcząca, ale z drugiej strony napięcie też jeszcze możnaby w tej historii zbudować powolniej.

Piękna i wzruszająca. Książka zaczyna się od dedykacji "Niepełnosprawnym, którzy walczą nie o to, by stać się normalnymi, ale żeby być sobą". Autor rysuje historię ojca i syna którzy zmagają się na swój sposób z niepełnosprawnością tego drugiego. Mimo poruszanego tematu książka lekka pełna ciepła i humoru zmuszająca do refleksji i dająca nadzieję. Zdecydowanie polecam