Wątek SF więcej zapowiada niż przynosi, wątek przygodowy dość przykry. Młody, pełen zapału, a przy tym naiwny francuski naukowiec Cyprian prosi właściciela kopalni diamentów Watkinsa o rękę jego córki, Alicji. Tamten butny, przy tym pijaczysko, odpowiada z nienawiścią sytych do głodnych jak szef w 40 odcinku „Batmana”:
– Skoroś taki mądry, czemu nie jesteś bogaty?
– Ech, żem o tym nie pomyślał – stropił się Cyprian, mógł sprawiać wrażenie łowcy posagów, oczywiście niesłusznie. Do spółki z kimś tam wydzierżawia od Watkinsa kawałek kopalni w zamian za część urobku, a okładnie za trzy diamenty o wadze powyżej 10 karatów, czyli 2 gramów.
– Tak już lepiej – niby łaskawie przyznaje tamten, równocześnie rechocze z niego razem z swym kumplem od kielicha Hiltonem.
Cyprian uznaje to syzyfową pracę, za radą Alicji próbuje wytworzyć diament i o mało nie wysadza wszystkiego w powietrze. W armacie robiącej za próbówkę znajduje diament większy od Koh-i-Noora i odpowiednio droższy (istnieją takie diamenty, ale na potrzeby powieści Koh-i-Noor jest największy).
– Znalazłeś w mojej kopalni? – wytrzeszczył oczy Watkins.
– Zrobiłem go! Dzięki wiedzy naukowej, co ją pan tak lekceważył.
– Sztuczny ?
– Wygląda jak prawdziwy, a wart ze sto milionów – Cyprian zdążył już sprawdzić u rzeczoznawcy – Teraz będę je wytwarzał taśmowo zamiast wykopywać.
– No czyś ty zdurniał? I co, chcesz doprowadzić do inflacji diamentów?
– Żem o tym nie pomyślał …
– A widzisz, zawsze mówiłem, że jesteś głupi! Diamenty wtedy cenne, gdy rzadkie, nadmiar oznacza spadek wartości, zapamiętaj sobie. Jedno takie cudo w zupełności wystarczy. I lepiej ukryć jego pochodzenie.
Wynalazca zleca oszlifowanie holenderskiemu jubilerowi Wandergaartowi. Watkins zaczyna znowu swoje:
– Straciłeś tę odrobinę rozumu, co ją jeszcze miałeś? Powierzyłeś bezcenny kamień temu dziadowi? Teraz szukaj wiatru w polu!
– Spokojnie, to taki miły staruszek, nawet nie byłby w stanie sprzedać czegoś tak drogiego, bo komu i za co?
– Kto go tam wie, a jak potnie na mniejsze kawałki ?
Watkins serdecznie nienawidzi staruszka, któremu kiedyś odebrał kopalnię, nienawidzi się tego kogo się skrzywdziło, jak mówi Tacyt.
Wbrew oszczerstwom staruszek wykonał zlecenie najlepiej jak umiał.
– To będzie podarek dla panny Alicji – rzekł Cyprian, dodając w myśli: ślubny.
– Wymyśliłam nazwę „Gwiazda Południa” – ucieszyła się obdarowana. Zresztą odwzajemnia uczucia Cypriana i bez takiego upominku.
– Ostrożnie, jeszcze ją stłuczesz, dziewczyno! – wrzasnął Watkins – Diamenty są twarde, lecz równocześnie kruche.
Gwiazda zajmuje poczesne miejsce podczas uczty w domu Watkinsa i nagle znika. Podejrzenie o kradzież, bezpodstawne rzecz jasna, pada na czarnoskórego pomocnika Cypriana, który na wieść o tym ucieka (pomocnik, nie Cyprian). Oszalały z chciwości Watkins oświadcza:
– Za odzyskanie Gwiazdy dam Alicję za żonę.
Bez pytania jej o zgodę, a co tam.
Cyprian wyrusza na poszukiwanie razem z trzema innymi, pierwszy szybko umiera na jakąś chorobę, dwaj następni knują przeciw uczonemu, lecz kolejno giną, wpadłszy we własne sidła. Wynalazca jakoś przeżył dzięki swemu chińskiemu przyjacielowi, dość, że wraca z pustymi rękami, od początku można było tego oczekiwać. Zamierza wykonać kolejny diament, górnicy niszczą jego urządzenia, nawet grożą mu samosądem, ocaliło go oświadczenie pomocnika, iż Gwiazda pochodzi z kopalni, a tym samym należy do Watkinsa zgodnie z umową. Cyprian rozczarowany porażką doświadczenia (obecnie sztuczne diamenty można wytwarzać) odnajduje Gwiazdę w miejscu najmniej oczekiwanym. Watkins niby dziękuje, lecz o obietnicy ożenku zapomina. Na kolejną ucztę z pokazem Gwiazdy przychodzi Wandergaart żądając zwrotu kopalni wraz ze wszystkim co z niej pochodzi, zatem i z Gwiazdą, posiadłości między nim a Watkinsem zostały wadliwie rozgraniczone, co wykrył Cyprian. Wynalazca ponawia prośbę o rękę Alicji, staruszek obiecuje go przysposobić, w ten sposób wszystko zostanie w rodzinie. W tak zwanym międzyczasie Gwiazda ulega rozpadowi, diamenty są kruche. Watkins nie przeżył tej straty...
Ekranizacja z 1969 jest komedią, luźno nawiązującą do książki.
Szukamy ofert...
1713 
713 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Tajemnicza wyspa
Nie zainteresowała mnie.
Nie zainteresowała mnie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJako nastolatek zaczytywałem się książkami autora.
Ile to pozytywnych wzruszeń przeżyłem śledząc losy jego bohaterów.
Jeśli nie należał do moich najulubieńszych autorów, to na pewno był w czołówce.
Twórczość autora, bez wątpienia, należy do kanonu literatury młodzieżowej.
Jego powieści przygodowe i fantastyczno - naukowe fascynują do dziś, niezależnie od wieku.
Należy tutaj wspomnieć, że niektóre fantastyczne pomysły autora stały się rzeczywistością.
Był inspiracją dla innych twórców.
Twórczość autora jest ponadczasowa.
Jego książki były przetłumaczone na wiele języków i są dostępne na całym świecie.
Były, są i będą czytane przez kolejne pokolenia.
Mam nadzieję, że do nich dołączysz !!!
10 gwiazdek za całokształt twórczości.
" Najgorsza " z jego książek uważana jest za literackie arcydzieło.
POLECAM !!!
Jako nastolatek zaczytywałem się książkami autora.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toIle to pozytywnych wzruszeń przeżyłem śledząc losy jego bohaterów.
Jeśli nie należał do moich najulubieńszych autorów, to na pewno był w czołówce.
Twórczość autora, bez wątpienia, należy do kanonu literatury młodzieżowej.
Jego powieści przygodowe i fantastyczno - naukowe fascynują do dziś, niezależnie od wieku.
Należy...
Super.
Super.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPodobałami się. Przyjemnie się czytało.
Podobałami się. Przyjemnie się czytało.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to8.5
8.5
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW podstawówce wypracowanie na dowolny temat napisane z „Wyspy”. W ostatnich dniach Wojny Secesyjnej z Richmondu, stolicy Konfederatów oblężonej przez siły Północny, ucieka pięciu panów w balonie nie licząc psa (1 część mogłaby mieć taki tytuł) inżynier Cyrus Smith, jego czarnoskóry służący Nabuchodozor, dziennikarz Gedeon Spillet, marynarz Bonawentura Pencroft i jego podopieczny Harbert Brown, najmłodszy ze wszystkich. Wichura zniosła ich nad Pacyfik, gdzie lądują na bezludnej wyspie, którą nazywają imieniem ówczesnego Prezydenta USA. Inżynier ustala z gwiazdozbiorów, że są w okolicach 35 równoleżnika na półkuli południowej, a z zegarka pokazującego czas miejsca wylotu różnicę 5 godzin co daje około 75° na zachód zatem około 150° długości zachodniej. Jak MacGyver potrafi wszystko, wyrabia ładunki wybuchowe, wytapia stal itp. A gdy wyjątkowo czegoś brakuje, wówczas tajemniczy Ktoś uzupełnia braki. Morze wyrzuca skrzynię pełną narzędzi, ubrań itp razem z Pismem Świętym z zaznaczonym zdaniem „szukajcie a znajdziecie” oraz atlasem geograficznym. Swojej wyspy nie znajdują na mapie, lecz „w pobliżu” (około 150 mil) jest wyspa Tabor (w książce, w istocie rafa koralowa). Pencroft chce tam popłynąć. W tym celu robią łódź. Wahania inżyniera czy wyprawa coś przyniesie roztrzyga list w butelce, iż na sąsiedniej wyspie jest rozbitek. Sprowadzają zatem rzekomego rozbitka na swoją wyspę, z trudem, gdyż stracił pamięć (list był świeży, zatem wątpliwe, by go napisał). Gdy doszedł do siebie, wyjaśnił że jest Ayrtonem z „Dzieci Kapitana Granta” za karę zostawionym przez lorda Edwarda (co powoduje mały zamęt, treść „Dzieci” trzeba by cofnąć o paręnaście lat). Uważa siebie za niegodnego mieszkania z uczciwymi ludźmi. Na wyspę przybywają piraci, dawni kumple Ayrtona, mają ośmiokrotną przewagę, lecz ich statek wylatuje w powietrze. Ktoś podłożył minę. Jednak sześciu zdążyło wysiąść na ląd. Rozprawa z nimi trwała dłużej, zranili Harberta, który następnie zachorował, a uratowało go lekarstwo, potajemnie dostarczone przez Ktosia. Jednego pirata zasztyletował inżynier (jak widać to też potrafił) pozostali zginęli porażeni prądem, początkowo było zagadką jak do tego doszło. W końcu nadchodzi telegram (bowiem inzynier zainstalował na wyspie sieć telegraficzną) wzywający do jaskinii nad morzem. Inżynier już domyślił, że Ktosiem jest Kapitan Nikt (co powoduje jeszcz większy zamęt czasowy). Kapitan odchodząc na wieczną wachtę powierza im skrzynkę klejnotów i ostrzega, że wyspa wkróce zatonie. Nim zdołają zrobić nową łódź (poprzednią zniszczyli piraci) nastąpił wybuch wulkanu. Ocalenie w ostatniej chwili następuje w sposób mało prawdopodobny, ale do tego już przywykli...
W podstawówce wypracowanie na dowolny temat napisane z „Wyspy”. W ostatnich dniach Wojny Secesyjnej z Richmondu, stolicy Konfederatów oblężonej przez siły Północny, ucieka pięciu panów w balonie nie licząc psa (1 część mogłaby mieć taki tytuł) inżynier Cyrus Smith, jego czarnoskóry służący Nabuchodozor, dziennikarz Gedeon Spillet, marynarz Bonawentura Pencroft i jego...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzemuż to zaczęłam od części trzeciej - tego nie wiem. Wiem natomiast, że gdybym do tej pory nie była inżynierką, to ta książka od razu zachęciłaby mnie do podjęcia takowych studiów. Bawiłam się świetnie, przymykając oko na tę dziecięcą perfekcyjność bohaterów. Myślę, że jest to lektura skłonna rozbudzić odkrywcę i pana swego losu w niejednym młodym i troszkę starszym człowieku.
Czemuż to zaczęłam od części trzeciej - tego nie wiem. Wiem natomiast, że gdybym do tej pory nie była inżynierką, to ta książka od razu zachęciłaby mnie do podjęcia takowych studiów. Bawiłam się świetnie, przymykając oko na tę dziecięcą perfekcyjność bohaterów. Myślę, że jest to lektura skłonna rozbudzić odkrywcę i pana swego losu w niejednym młodym i troszkę starszym...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGeneralnie spoko, choć zakończenie pozostawia lekki niedosyt.
Generalnie spoko, choć zakończenie pozostawia lekki niedosyt.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSpoko przygodówka.
Spoko przygodówka.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak bym wylądował na bezludnej wyspie to z tą książką. :)
Jak bym wylądował na bezludnej wyspie to z tą książką. :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to