Złota księga bajek. Filmowe opowieści o księżniczkach

Książka wybrana w bibliotece przez moją córkę. Ja nie jestem wielką entuzjastką tego typu zbiorów, bo z doświadczenia wiem że z jakością treści bywa różnie. Muszę jednak przyznać że całkiem miło się zaskoczyłam. Co prawda kilka ostatnich opowiadań nie trzyma poziomu tych początkowych jednak całość podobała się moim dzieciom. Na plus to że opowiadania skonstruowane są tak że zawierają jakąś myśl przewodnią, przesłanie, dla młodego czytelnika, np o sile przyjaźni, nie poddawaniu się , walce o marzenia itd. Mogę spokojnie polecić, zwłaszcza dla fanek kucyków Pony :)

Wszystkie książki, które przeczytałam z tego cyklu są bardzo dobrze wydane. Pełne ładnych, przyciągających ilustracji, które ta o wróżkach również ma. Historie znajdujące się w niej są lepsze i gorsze, natomiast całościowy odbiór jest pozytywny. Mały minus to niektóre strony, które mają ciemne tło, przez co trudno czyta się tekst.

Czytałam starszej córce. Czytałam młodszej. W końcu Mikołaj przyniósł nam w prezencie - zapewne kiedyś będę czytać wnukom. A czytać będę na pewno, bo to opowiastki niezwykle ciepłe i łagodne, z pięknymi ilustracjami. Ponadczasowe. W tym miejscu chciałabym podziękować Mikołajowi za tak uroczy prezent i prosić o więcej. polecam

Zamieszanie na leśnej polanie, czyli nowe przygody Gangu Słodziaków to trzecia część z Gangu Słodziaków. Sześć, krótkich opowiadań dla dzieci, z pięknymi ilustracjami. Właściwie dla tych ilustracji warto przeczytać. Miłe dla oka, urocze. Mamy po kolei: Wstęp - powitanie; 1. Wiosna - oczekiwanie na ciepły czas, cieszenie się zmianami przyrody; 2. Dobre rady - o tym, że nie zawsze musimy brać do siebie wszystkie rady - ważne, by czuć się dobrze z samym sobą; 3. Urodziny - zawsze znajdzie się powód by świętować; 4. Marzenia - pięknie pokazane jak łatwo czasem spełnić malutkie marzenia bliskich; 5. Pirat - o znaczeniu mówienia prawdy, o tym, by nie niszczyć nic innym w czasie zabawy; 6. Siła przytulania - najlepsza z opowieści, o znaczeniu przytulenia, jego mocy; Zakończenie Historie nie są jakoś magicznie dobre, ale dla dzieciaczków interesujące i z morałem. Znam lepsze bajki, ale... ilustracje są piękne! Warto sięgnąć dla oprawy graficznej.

"Barbie, gwiezdna przygoda" to książka, która powstała na podstawie filmu o tym samym tytule. Tę nowość od kilku dni najmłodsi mogą oglądać na ekranach polskich kin. Myślę, że w najbliższym czasie wybiorę się z dziećmi na film ale już teraz dzięki wydawnictwu Egmont mogłam przeczytać historię Barbie i zorientować się w fabule. Tym razem Barbie zaprezentowała się najmłodszym w zupełnie nowej roli. Akcja książki rozgrywa się bowiem gdzieś w galaktyce a główna bohaterka mieszka na planecie Para-Den. Barbie potrafi latać na deskolotce a poza tym ćwiczy umiejętność przesuwania przedmiotów za pomocą siły umysłu. Jest ponadto sympatyczną i pełną energii młodą dziewczyną. Pewnego dnia w jej życiu wydarza się coś niezwykłego. Barbie zostaje wybrana przez króla do wypełnienia specjalnej misji w której jej zadaniem będzie wskrzeszenie gasnących od jakiegoś czasu gwiazd. Wraz z kilkoma innymi wybrańcami Barbie wyrusza w odległą galaktykę by wypełnić swą misję. Czy jednak wszystko ułoży się tak jak zaplanował to sobie król Constantin? Jaka będzie rola Barbie w całej tej kosmicznej ekspedycji? Wydanie książki przyciąga wzrok kolorem a ilustracje ku uciesze najmłodszych są jednocześnie kadrami z filmu. Można więc podejrzeć co będzie działo się na ekranach kin i w okrojonej formie poznać najważniejsze wątki. Tekst nie jest bowiem zbyt długi, kilkuminutowy, aczkolwiek cała historia niewątpliwie potrafi wciągnąć młodego czytelnika. Barbie przedstawiona jest w niej z jednej strony tradycyjnie jako postać bardzo pozytywna, wręcz nieskazitelna, jest przy tym zaradna i pomysłowa. Z drugiej strony we współczesnej roli galaktycznej bohaterki, liderki misji kosmicznej, prezentuje się bardzo dobrze. Myślę, że lektura przypadnie do gustu wszystkim dziewczynkom a i chłopcy znajdą w niej coś ciekawego dla siebie. Jest bowiem akcja, jest niebezpieczeństwo i w końcu jest misja ratowania gasnących gwiazd. Gdy zestawimy to wszystko z ciekawymi bohaterami całość wypada naprawdę interesująco. Warto przeczytać ;)

„Kraina Lodu” stała się najpopularniejszym filmem animowanym dla dzieci. Od chwili pojawienia się Disney’owskiej produkcji obejrzało ją i pokochało miliony dzieci. Animowana opowieść w wersji 3D oczarowała dzieci i zabrała je w świat magii. Historia księżniczki posiadającej niezwykłą i bardzo kłopotliwą moc wyczarowywania śniegu oraz lody podbiła serca dziewczynek. Skazana na izolację bohaterka ujawnia się po śmierci rodziców. Koronacja całkowicie zmienia jej życie. Elsa w przeciwieństwie do wielu bohaterek klasycznych baśni nie czeka na księcia, ale marzy o prawdziwej przyjaźni z siostrą, od której została odizolowana. Męski bohater ubiegający się o rękę pięknej królowej okazuje się podstępnym oszustem pragnącym zdobyć władzę w Arendelle. Zupełnie innym typem jest pracowity Kristoff przyjaźniący się ze swoim reniferem Svenem. Chęć zaprzyjaźnienia się i otwartość są tu ważniejszymi wartościami niż konieczność stanięcia na ślubnym kobiercu. Przygody królowej Elsy, jej siostry Anny, Kristoffa, bałwanka Olafa i renifera Svena stały się też tematem wielu książek. Z czasem powstały różne wersje dalszych przygód bohaterów. Niedawno pisałam o propozycji Wydawnictwa Egmont. Przygody bohaterów „Krainy Lodu” trafiły do serii „Kocham ten film”. Piękne filmowe ilustracje, prosty tekst idealnie wychodzi naprzeciw miłośnikom filmu. Nie zabrakło też dłuższej lektury w postaci tomu „Wielka księga przygód. Kraina Lodu”, zawierającego trzy opowiadania o dalszych perypetiach filmowych bohaterów. Prosty język, duże litery, wartka akcja, niedługie rozdziały sprawiły, że stała się doskonałą lekturą na długie zimowe wieczory. Razem z bohaterami trafiamy do zawiłych, tajemnych korytarzy zamku. Niedawno ukazały się kolejne przygody Elsy i jej przyjaciół. „Podróż do świateł Północy” i „Kryształ Buldy” poruszają tematykę niezwykłości zorzy polarnej. Niezwykłe światła na niebie zaczarowują kryształy dając im niezwykłą moc i powodując, że one świecą. Udział w tej przygodzie wymaga wizyty u trolli, nietypowej rodziny Kristoffa. „Kryształ Buldy” wychodzi naprzeciw młodszym czytelnikom kochającym piękne ilustracje, lubiącym niewielka ilość tekstu i prostą opowieść. Kristoff odwiedza Buldę, która zastępuje Baltazara w zarządzaniu społecznością trolli. Przyszywana matka żali się swemu podopiecznemu, że gaśnie światło jej kryształu, który dostała jako symbol tego, jak bardzo chłopak pasuje do trollej rodziny. Kristoff obiecuje naładować kryształ. Rano wyrusza w drogę do Arendelle, gdzie w zamkowej bibliotece dowiaduje się, gdzie można uzupełnić moc kryształu. Przyjaciele wspólnie udają się na misję przywrócenia mocy kryształowi Buldy. Po drodze muszą pokonać wiele przeszkód. Anna i Kristoff wybierają tradycyjne rozwiązania, a Elsa korzystając ze swojej mocy pomaga Olafowi i Svenowi dotrzymać im kroku. Kiedy docierają na miejsce okazuje się, że naładowanie kryształów nie jest takie łatwe jak się początkowo wydawało. Ku zaskoczeniu bohaterów kryształ wcale nie chce świecić. Pozostaje im wrócić do osady trolli z poczuciem niespełnionej misji. Tam okazuje się, że to nie magiczne miejsce, ale trud jaki włożyli w przywrócenia światła magicznemu kamieniowi pomógł przywrócić jego moc. Wspólne staranie się o to, by zrobić coś dla osoby, którą kochają okazało się największą magią. Pięknie ilustrowana książeczka w solidnej oprawie i z bardzo dobrze z szytymi, śliskimi stronami jest estetyczna i przyciąga wzrok młodych czytelników. Przewidywalna, ale pouczająca opowieść pomoże dzieciom wytłumaczyć, dlaczego trzeba pomagać bliskim. Książkę polecam przedszkolakom oraz uczniom nauczania początkowego. Cierpliwym czytelnikom oraz samodzielnie czytającym polecam również tom „Podróż do świateł Północy” formatem przypominający „Wielką księgę przygód. Kraina Lodu”.

Świetna książka. Czytamy całą rodziną i mamy z tego wielką frajdę. Brzechwa jest mistrzem w świecie dziecięcej literatury. Pisze w zabawny sposób, tak że nie sposób oderwać się od książki. Fajnie, że ktoś wpadł na pomysł i zebrał wszystkiego jego wiersze w całość. A ilustracje to po prostu majstersztyk. Myślę, że to obowiązkowa pozycja na półce małego czytelnika.

Książka dla dzieci, a mimo to dużo się z niej dowiedziałam, ciekawostek o tradycji Bożego Narodzenia. Może nie jest to mój ukochany styl graficzny jednak myślę , że dzieciom się spodoba. Pojawia się też krótka opowiastka z puentą tym bardziej zachęcam do przeczytania z dzieckiem. Polecam.

Przygody Fajniaków są całkiem ciekawe i pouczające, ale przede wszystkim super zilustrowane! Fajniaki dbają o przyrodę i uczą jak to robić: - oddawać plastiki do przetwórni plastiku w celu recyklingu i powtórnego wykorzystania; - wykorzystać przedmioty na domki dla roślin, do rozsadzania ich; - znaleźć nowych właścicieli dla niepotrzebnych już rzeczy; - użyźniać ziemię kuchennymi odpadami, wybudować kompostownik; - wykorzystać odpady by zrobić z nich coś twórczego i pamiętać, by każdą, nawet małą śmieć wyrzucać do kosza. Urocza bajeczka.

Książka "Zapach czekolady. Najpiękniejsze wiersze" Danuty Wawiłow to zbiór pięknie ilustrowanych wierszy przez Aleksandrę Szponar. Książka wydana w twardej oprawie, podzielona na trzy części: Mama ma zmartwienie (27 wierszy),Rupaki i inne zwierzaki (24 wiersze),Dziwne bajeczki (21 wierszy). Dzieciom najbardziej podobały się następujące wiersze: "A gdy będę dorosła', "Urodzinki", "Niegrzeczna dziewczynka", "Szybko", "Taki wielki pies". Wiersze rymowane i nie przypominają się o moim dzieciństwie, kiedy to moja mama czytała mi na dobranoc wiersze tej autorki. Do dnia dzisiejszego zastanawiam się nad niektórymi treściami w tych wierszach, ponieważ większość jest nastrojowa, inna liryczna lub mająca głębsze przesłanie.

Bardzo ciekawa pozycja dla dzieci i rodziców. Zwraca uwagę na różne problemy, z którymi muszą zmierzyć się dzieci w swoim małym świecie. Rodzicom ułatwia rozmowę z pociechami. Pomaga w uporaniu się z lękami, zachwianą wiarą we własne możliwości, odmiennością. Uczy pracy, empatii, radzenia sobie z nudą. Gorąco polecam.

Kolejna książka z serii "Zaopiekuj się mną" już za nami. Tym razem na swojej drodze spotykamy małego kundelka. Czy też raczej spotykają dwie siostry. Pewnego dnia, wracając od babci do domu, Kasia i jej tata znajdują w lesie porzuconego kundelka. Postanawiają zabrać go do domu. Ale nie jest to takie proste, ponieważ piesek boi się ludzi. Dzięki książeczce dzieci dowiadują się, że opieka nad psem wymaga cierpliwości i troski. Dziewczynki stopniowo musiały oswajać małego pieska, którego nazwały Budrys, zdrobniale Bunio. Dzieci dowiadują się również jak się zachować, żeby nie spłoszyć pieska. Oraz, że nie należy przeszkadzać psom przy jedzeniu. Wybiorą się również do sklepu zoologicznego w celu kupienia niezbędnych akcesoriów do opieki nad psem, m.in. po smycz, miseczki czy karmę.

Przyznajcie się, kto pamięta jeszcze "Teleranek"? Tak, tak, ja należę do dinozaurów Instagrama 😂😂😂 i wyczekiwałam na ten program w niedzielny poranek. A pamiętacie akcję z niewidzialną ręką? Jeśli nie- nic nie szkodzi Cecylka Knedelek też na początku nie znała jej zasad. Kiedy na strychu odnalazła pamiętnik Eleonory nie wiedziała nic na ten temat. Całe szczęście pani Ludmiła wszystko wyjaśniła zarówno jej, jak i gąsce Walerce 🙂I tu zaczynają się przygody... --------------------------------------- Muszę się przyznać, że zachwyciłam się totalnie tą książką. Był moment, że ustawiłam ją w hierarchii wyżej nawet od Tappiego 🙈, ale później uznałam, że zweryfikuję to z innymi częściami z tej serii 🙂 ----------------------------------------- Książka napisana jest tak przyjemnie, że czyta się jednym tchem. Opowiada, jak dzieci mogą pomagać innym, poruszając temat wolontariatu. Pokazuje jak wielką radość może przynosić bezinteresowność. A kiedy ją czytacie czujecie się jakbyście jedli ciasteczko z leśnymi poziomkami. Dlaczego? Sami sprawdźcie 😉

Ogólnie jestem bardzo zadowolona z całej serii o Misi i Popiku. Moja 5-letnia córka bardzo lubi ich przygody. Czasami przygody są bardzo naciągane (dla dorosłego :)),czasami Misia robi coś niezbyt odpowiedzialnego i to jest jedyna obiekcja jaka zawsze mnie nachodzi w czasie czytania. Zastanawiam się ile dzieci mogą zapamiętać z wyczynów dziewczynki.