Nieumarli

Książka zdecydowanie lepsza niż gra o tym samym tytule. Cieniutka, łatwo przyswajalna z ciekawą przygodą i postaciami z których tak naprawdę wyróżnia się tylko czarodziej. Chociaż osobiście ja polubiłam Dragę. Książkę czytałam dość dawno ale do tej pory nie wiem, czy Shanhaevel jest mrocznym elfem czy też nie...

Gull jest drwalem żyjącym w wiosce White Ridge, leżącej niedaleko Szepczącego lasu. Opiekuje się on dodatkowo siostrą, która jest upośledzona. Sielskie życie jednak zostaje przerwane, gdy pewnego dnia, ich wioska zostaje zniszczona, służąc za pole bitwy dla dwójki magów. Jeszcze większe jest ich zdziwienie, kiedy jeden z nich proponuje im pracę w swoim taborze. Czy można mu zaufać? Czy Greensleeves w istocie jest upośledzona? Czy może została dotknięta talentem, tylko coś go blokowało? Fabuła prosta, linearna, bez udziwnień. Książka, podobnie jak i wątek główny (nie ma pobocznych :) ) jest niedługa. Na plus działają bitwy magów, w których gracze MtG mogą rozpoznać karty z szóstej edycji. Daję 6 i zaczynam kolejny tom :)

Trochę mroczniejsza wersja Czarnoksiężnika z krainy Oz. Grupka sąsiadów przenosi się do tajemniczego, baśniowego świata, gdzie mamy Złego Czarodzieja (Nun) i Dobrego Czarodzieja (Obar). Przy czym okazuje się dość szybko, że ten dobry wcale taki dobry nie jest, po prostu jest lepszy od tego złego. Do tego mamy magiczne siedem kamieni, które zebrane razem pozwolą okiełznać póki co śpiącego smoka. Prawie jak w Dragonballu. Całość czyta się szybko i dosyć przyjemnie, choć trochę dłużyzn się znajdzie. Zbyt mało wyraźnie przedstawione i jednowymiarowe niektóre postacie. A postaci jest sporo - mamy kilkunastu sąsiadów, mamy Kruka, dwóch czarodziejów, entowatego olbrzyma, pigmejowatych Ludzi, grupkę amerykańskich żołnierzy, wilki... Dzieje się sporo, choć nie wszystko jest ciekawe i godne uwagi. Mam nadzieję, że seria się rozkręca w następnych tomach, bo potencjał jest.

Gull i Greensleeves realizują swoją krucjatę w celu ujarzmienia złych magów Krain. Pewnego dnia, do obozu dołącza pewna bohaterka z Benalii, natomiast Greensleves znika, zauroczona przez wiekową druidkę. Greenie pod jej wodzą uczy się magii oraz historii m.in Wojen Magów, a także odkrywa czym jest tajemnicza różowa szkatułka Towsera. Czego rada Benalii może chcieć od Gulla i Greensleeves? Czy Greensleeves nie zatraci się w magii jak to było z innymi magami? Ilu jeszcze magów muszą pokonać, żeby Krainy stały się spokojniejszym miejscem? Zdecydowanie lepszy tom od pierwszego. Na największy plus działa crossover z postaciami z książki "Arena". Polecam wszystkim fanom serii, a może i nie tylko :)

To jedna z najdziwniejszych książek jakie czytałam, ma w sobie coś niepokojącego. Wahałam się czy zostawić ocenę 0 czy dać 10, ale niech już będzie. Dodatkowo jestem absolutnym psychofanem gry Planescape Torment i wieloświata, nie potrafię być obiektywna.

... Jakimś cudem to barachło wylądowało na mojej liście ulubionych guilty pleasure xD Być może bawiła mnie Jaheira. W grze opanowana i twarda obrończyni natury, a tutaj płaczliwa panna w opałach. Być może kupił mnie Xan, w oryginale ponury pesymista, w książce zaś wesoły, zabawny gość. Nie wolno zapomnieć o teleportującym się ghulu Koraku, Juliusie 🧡, tragicznym losie Tamoko i pociesznej przemianie wewnętrznej Abdela. Jako fanka gier, do których regularnie wracam, powinnam gardzić tym dziełem. Mimo szczerych chęci, nie potrafię, za dobrze się przy nim bawiłam. Idę po drugą część xD

Próbowałem wcześniej czytać "Strony Bólu" ze świata Planescape Torment, ale się od nich odbiłem, bo były kiepsko napisane. Tutaj natomiast jest zgoła inaczej. Może nie jest to książka wysokich lotów, ale ma sporo plusów takich jak: genialne osadzenie w świecie Planescape, konkretnie zarysowane postacie, fabuła z ciągłą dynamiką. Polecam przeczytać :)

Historia wciągała stopniowo, ciekawie wykreowany świat karcianki mojej młodości. Pomimo wielu minionych lat od jej przeczytania pamiętam to zatracenie się w magicznym świecie Urzy i Mishry. Myślę, że kiedyś wrócę by przeczytać całą serię od deski do deski.

Tej książeczki juz miałem dość, dwie poprzednie czytałem dla beki, ale ta to już tak meeeeh. Zapomniałem, że czytałem chore ilosci fantasy za dzieciaka, pora je pododawac... Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

Darrick Lang uciekł z rodzinnej miejscowości, bo nie mógł już wytrzymać jak ojciec się nad nim znęcał. Uciekł wraz z wiernym przyjacielem Matem, z którym wspólnie wstąpili do marynarki Zachodniej Marchii. Zdobywali patenty żeglarskie, realizowali wspólnie misje i przygody, aż trafiła im się misja odbicia bratanka króla z rąk piratów. Piraci akurat dokowali w Porcie Tauruka, ponieważ ściągnął ich tu skażony przez demony kapłan Zakarum – Buyard Cholik. Buyard poszukuje pod Portem dawno zaginionego miasta, w którym zapieczętowany został demon Kabraxis, który potrafił uzdrawiać i odmładniać wiernych mu ludzi. Na to właśnie Cholik liczy… Kiedy ścieżki powyższych bohaterów i antagonistów się złączą, nie rozdzielą się tak łatwo. To w miasteczku Bramwell spotkają się ponownie i nie wszyscy wyjdą cali z tego starcia :) Zdecydowanie ciekawsza od pierwszego tomu. Miałem już styczność z Panem Odomem przy jego książkach z Forgotten Realms, więc warsztat autora mniej więcej znałem. Nie miałem wrażenia realizowania zadań z gry, a jednak czytałem jak pełnoprawną książę fabularną. Bohaterowie i dialogi też prezentują się o niebo lepiej, a punkt kulminacyjny jest bardzo ciekawie rozplanowany. Pora zacząć trzeci tom i sprawdzić jak on się prezentuje :)

Druga część Wrot Baldura, widzę że dla innych czytających to jakaś mega profanacja, a dla mnie ok, ot taki fan fik :) Zapomniałem, że czytałem chore ilosci fantasy za dzieciaka, pora je pododawac... Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

W Roku Rękawicy, 1369 według Rachuby Dolin, Fâerun znalazł się w zagrożeniu, którego się nie spodziewał. Mieszkańcy mórz stanęli do walki z mieszkańcami lądów, Wybrzeże Mieczy - Waterdeep, Wrota Baldura i inne miasta położone na tym niezwykłym odcinku cywilizowanego świata stanęły w obliczu katastrofy. Nikt nie był bezpieczny... bowiem armie zła powstają... Tak przynajmniej zaczyna się ta konkretna antologia, poświęcona Krainie Głębin i wydarzeniom, które opisane są właśnie w trylogii "Groźby z Morza". Jak wyszło? Zapraszam do zapoznania się z moim zdaniem ;) https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/11/942024-lynn-abbey-philip-athans-i-inni.html

Z D&D jest jak z dobrymi pralinkami - na jednym tytule się nie kończy. Kiedy zaczynasz, i przypadną Ci do gustu, nawet kiedy czujesz się zamulonym (Drizzt!),to i tak sięgasz po kolejne części. I kolejne. I kolejne... I kolejne... No, wiadomo, o co chodzi :D Dlatego też, planując sobie na urlop zabrać coś bardziej ambitnego (oj, dzieje się, ale to wtajemniczeni wiedzą i nie, nie chodzi o Orki z Południa) - sięgnęłam po lżejsze, ale wciąż w klimatach Faerunu opowieści. Padło więc na czytanie chronologicznie, zgodnie z tym, jak czytać powinnam W KOŃCU I POPRAWNIE - i oto sięgnęłam po antologię... https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/07/582024-mark-anthony-scott-ciencin-i.html

Po pokonaniu Mishry i wykorzystaniu syleksu, Urza staje się Wędrowcem. Przez millenia przemierza multiświat w poszukiwaniu Phyrexii - ostatecznego wroga. Na swojej drodze od niechybnej śmierci ratuje Phyrexiankę - Xantchę. Z jej wiedzą na temat Phyrexii i jego magią oraz zdolnościami konstruktorskimi są w stanie wygrać. Jednak Urzę trawi tęsknota za bratem i poczucie winy. Czy Urzie uda się pokonać wewnętrzną walkę i skupić się tylko na Phyrexianach? Czy będzie w tym celu potrzebował pewnego osobistego bodźca? Drugi tom sagi Urzy trochę zwalnia. Dowiadujemy się wiele o Wędrowcach i ich możliwościach, poznajemy magię opartą na manie i jej wykorzystanie oraz dowiadujemy się bardzo wiele na temat Phyrexii, jej budowy, mieszkańcach oraz płynących z niej zagrożeniach. Niestety kosztem akcji. Rzetelne 6 gwiazdeczek.

Kiedyś przeczytałem tą książkę i nie zrobiła na mnie specjalnego wrażenia. Tym razem jestem zaskoczony, bo jest naprawdę nieźle napisana. Opis pustyni i zwyczajów jej mieszkańców jest interesujący. Szkoda tylko, że fabuła jest dość płytka, a bohaterowie słabo zarysowani. Niemniej miło przewracało się strony.

Szalona przygoda w szalonym świecie z intrygującym filozoficznym zwieńczeniem. Fabuła "Udręki" rozgrywa się w jednym z najciekawszych uniwersów fantastycznych z jakim miałem do czynienia - Wieloświat jest ekstrawagancki, turpistyczny, chaotyczny, niejasny, i wszystko to działa na jego korzyść. Pomaga też język powieści - jest nietypowy i wyraźnie stanowi nieprzypadkową część świata przedstawionego. Szczęśliwie uniwersum nie jest też jedynie interesującym tłem dla miałkiej opowieści - główni bohaterowie to angażujące, budzące sympatię postaci, których losy można śledzić ze szczerą ciekawością. Na to wszystko los najważniejszego z nich - Thane'a - okazuje się ciekawą egzystencjalną metaforą, która może urodzić kilka wartościowych pytań. Z pierwowzorem growym nie jestem zaznajomiony i oceniając powieść bez tego kontekstu, uważam, że to kawał dobrej fantastyki. Wieloświat i historię Thane'a odkrywa się z przyjemnością i chciałoby się do tego uniwersum wracać.

No i kto jest tu bułą Podmroku i obiecując sobie czytać w kolejności, czyta tom czwarty... no kto... Oczywiście, że ja. Nic, tylko mnie wytarmosić za policzki - no śmiało, będę Regisem, a kto będzie jak wkurzona Catti-brie? Nie będę krzyczeć! :D Ehhh, nikogo odważnego na sali? Serio? No trudno. Będę żyła dalej. Zwłaszcza, że tyle razy obiecywałam sobie, że z drowami po drodze mieć nie będę, a jednak, najwyraźniej - ciągnie mnie do nich, bo wciąż i wciąż gdzieś mi się tam one przewijają. I, niech mię Lolth odnóżem połaskocze, myślałam, że się przewrócę, kiedy zobaczyłam pewne od lat świetnie znajome mi imię w dość przewrotnym bardzo zaskakującym zachowaniu... https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/07/592024-mark-anthony-elaine-cunningham-i.html